Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας

  • 1. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

  1. 2. Η ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

  1. 3. Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης

  • 3. Οι πληγές του πλανήτη

  • 4. Επιστροφή στο παρελθόν με την επαγγελία του «άγνωστου» μέλλοντος

——————————————————————-

1. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ * ……….
Γράφει ο Κώστας Λάμπος**


   H βίαιη διαταραχή και η στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου, σε ένα όποιο σημείο του ανθρώπινου οργανισμού, μπορεί να προκαλέσει τη λειτουργική αποκοπή και αυτονόμηση κάποιων κυττάρων, τα οποία αυτοαναπαράγονται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία όγκων, οι οποίοι με τη σειρά τους προκαλώντας νέες στρεβλώσεις κυτταρικών κύκλων πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, καταστρέφοντας υγιή κύτταρα και ζωτικά όργανα, με τα οποία έρχονται σε επαφή και μπλοκάρουν την κανονική λειτουργία του οργανισμού μέχρι που προκαλούν το θάνατό του. Αυτό τα φαινόμενο αποτελεί τη γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη αρρώστια του καρκίνου.
      Από τότε που ο τροφοσυλλέκτης εξελίχθηκε σε εργαλειοκατασκευαστή και κάποιοι, με τη βίαιη στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, μετεξελίχθηκαν βίαια σε ιδιοκτήτες εργαλείων και εργαλειοκατασκευαστών και κατά συνέπεια σε εκμεταλλευτές, εξουσιαστές και δυνάστες της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας, από τότε και η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται με όρους στρέβλωσης, ανισότητας, αδικίας, ανελευθερίας, φτώχειας, Φόβου, βίας, καταστροφής και πολέμων. Η βίαιη επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, στους ανθρώπους και στα μέσα παραγωγής, αποτελεί διαταραχή του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, προκαλεί στρεβλώσεις και ατροφικότητες στο κοινωνικό σώμα, συμπεριφέρεται ως κοινωνικό καρκίνωμα και καταγράφεται ως η βασική αιτία της όποιας κοινωνικής και οικουμενικής νοσηρότητας. Αυτή η αρρώστια της κοινωνίας δεν είναι άλλη από το κοινωνικοοικονομικό σύστημα που είναι γνωστό ως καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση του οποίου ισοδυναμεί με γενική μετάσταση καρκινογόνων κυττάρων και καρκινικών όγκων σε όλο το σώμα της ανθρωπότητας.
      Η ιατρική επιστήμη σε συνεργασία με την ιατρική έρευνα και τη φαρμακολογία κατάφερε να θεραπεύει πολλές από τις διακόσιες περίπου μορφές του καρκίνου, όταν γίνεται έγκαιρα η διάγνωσή τους και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν είναι μακριά η εποχή που ο καρκίνος θα είναι μια ακόμα θεραπεύσιμη αρρώστια και συνεπώς κανένας άνθρωπος δεν θα πεθαίνει από καρκίνο. Βέβαια γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αποεμπορευματοποιηθεί η δημόσια υγεία, πράγμα που προϋποθέτει πως η δημόσια υγεία παύει να είναι υπόθεση κερδοσκοπίας των φαρμακοβιομηχανιών, των κλινικαρχών και των μεγαλογιατρών και αποκαθίσταται μέσω του απόλυτου κοινωνικού ελέγχου ως δημόσιο αγαθό.
   Οι κοινωνικές επιστήμες σε συνεργασία με την κοινωνική έρευνα, την ιστορία και τους κοινωνικούς αγώνες σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, πασχίζουν να θεραπεύσουν την κοινωνία και συνολικά την ανθρωπότητα από το δικό της καρκίνο, τον καπιταλισμό, πράγμα που προϋποθέτει την άρση της στρέβλωσης του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που σημαίνει τη μετατροπή τους από ιδιωτικά μέσα εξουσιασμού σε δημόσια αγαθά, και την απόλυτη κοινωνικοποίησή τους σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας Παντού, δηλαδή στην Οικονομία, στην Κοινωνία και στον Πολιτισμό.
   Κι’ ενώ ο ανθρώπινος καρκίνος δεν έχει συνείδηση της ύπαρξής του και γι’ αυτό οδηγείται στο θάνατο μαζί με τον οργανισμό που έχει προσβάλλει, αν βέβαια δεν προλάβει η επιστήμη να τον σκοτώσει και να θεραπεύσει τον οργανισμό που έχει προσβληθεί, ο καπιταλισμός, ως καρκίνος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, έχει πλήρη συνείδηση της ύπαρξης και του ρόλου του και γι’ αυτό συνειδητά και συστηματικά αμύνεται με χίλιους δυό τρόπους, απέναντι στις δυνάμεις που θέλουν να απαλλάξουν την κοινωνία και την ανθρωπότητα από τη θανατηφόρα λειτουργία του.
      Αμύνεται πρώτον με την κατασκευή σκοταδιστικών, ρατσιστικών, φονταμενταλιστικών και σε τελική ανάλυση εξουσιαστικών ιδεολογιών περί της υποτιθέμενης κοινωνικής χρησιμότητας της λεγόμενης οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Δεύτερον με την παραχάραξη και τη στρέβλωση των επιστημών σύμφωνα με τις οποίες η απληστία του κεφαλαίου αποτελεί αντικατοπτρισμό της υποτιθέμενης απληστίας της ανθρώπινης φύσης. Και τρίτον με τις αντεπιστημονικές ερμηνείες, πως τάχα η κανιβαλική (το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό), αλλά και η βαμπιρική (το κεφάλαιο αφαιμάζει την εργασία) φύση του καπιταλισμού αποτελεί προέκταση του φυσικού νόμου της εξέλιξης των ειδών. Όλα αυτά επενδύονται με βαρύγδουπες θεωρίες ‘πολυβραβευμένων’ στελεχών επίλεκτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ερευνητικών παραμάγαζων των μυστικών υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού και του παγκόσμιου ηγεμόνα, με πολλαπλασιαστή τα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ και συνεπίκουρο τις τοπικές και ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις καταστολής, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του καρκίνου της ανθρωπότητας κατά της ίδιας της ανθρωπότητας. Μπροστά σε όλο αυτό το οπλοστάσιο του καρκίνου της ανθρωπότητας, η εργαζόμενη ανθρωπότητα αναζητάει το αντίδοτο για να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό και να αποφύγει την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
    Η από τη φύση της επαναστατική και ανυπότακτη επιστήμη καταφέρνει παρά τη στρέβλωση και του δικού της κυτταρικού κύκλου και τον ασφυκτικό έλεγχό της από τα ιερατεία της εξουσίας να ρίχνει φως στα σκοτάδια με τα οποία έχουν τυλίξει την εργαζόμενη ανθρωπότητα και να δείχνει το δρόμο της δικής της απελευθέρωσης, ως προϋπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της από τα καρκινογόνα κύτταρα του καπιταλισμού. Μόνο που αυτό η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν μπορεί να το περιμένει από το εκπαιδευτικό σύστημα του καπιταλισμού και γι’ αυτό είναι αναγκασμένη να δημιουργήσει η ίδια τις αναγκαίες υποδομές για ένα σύγχρονο και ανεξάρτητο κίνημα διαφωτισμού, που θα εκλαϊκεύσει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, με στόχο τη διαμόρφωση μιάς νέας επαναστατικής απελευθερωτικής κοινωνικοπολιτικής συνείδησης.
    Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχουν ήδη κάνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη διάγνωση της φύσης του καρκίνου της ανθρωπότητας και με αυτό στη συνειδητοποίηση της ανάγκης να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό-καρκίνο που την ταλαιπωρεί και την απειλεί θανάσιμα. Αυτή η συνειδητοποίηση εκφράζεται στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων με το αίτημα για ένα καλύτερο, απαλλαγμένο από τον καπιταλιστικό καρκίνο, κόσμο. Αυτό το αίτημα επανέρχεται στο τέλος του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα με μεγαλύτερη ένταση και αποφασιστικότητα, κύρια εξαιτίας της αποκάλυψης του μεταμορφισμού του ‘ελευθεραγορίτικου’ καπιταλισμού-καρκίνου σε κρατικοκαπιταλιστικό καρκίνο, γεγονός που αποπροσανατόλισε για ένα ολόκληρο αιώνα την κοινωνία-ανθρωπότητα.
    Η απόδειξη γι’ αυτό είναι η ποιοτική αναβάθμιση του προτάγματος, από την αστική δημοκρατία και το κρατικοκαπιταλιστικό υποκατάστατό της τη ‘δικτατορία του προλεταριάτου’, στην Άμεση Δημοκρατία. Με αυτό τον τρόπο η ανθρωπότητα επιδιώκει το πέρασμα από την ατομική και την ταξική-κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής στην απόλυτη κοινωνικοποίηση, δηλαδή στην κοινοκτημοσύνη τους και με αυτό στην κοινωνική αυτοδιαχείριση της οικονομίας με αποκλειστικό στόχο την οικονομική και κοινωνική ισότητα όλων των ανθρώπων, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει καθολική ελευθερία και ευημερία.
Στο βαθμό που αυτή η νέα αναγκαιότητα θα γίνεται νέα συνείδηση και νέα πραγματικότητα στον ίδιο βαθμό η ανθρωπότητα θα αποκαθιστά την ισορροπία του κυτταρικού της κύκλου και συνεπώς θα αυτοθεραπεύεται από τον καπιταλισμό-καρκίνο που καταστρέφει τη Φύση, καταδικάζει το μεγαλύτερο μέρος της στην εξαθλίωση και στο θάνατο και απειλεί τον πολιτισμό της και το μέλλον της.
       Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία πρόκειται για μια υπόθεση στην οποία αντιπαρατίθενται από τη μια μερικές δεκάδες και το πολύ μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μεγαλοϊδιοκτήτες μέσων παραγωγής που διαπλεκόμενοι εξουσιάζουν τον κόσμο ολόκληρο και από την άλλη τα περίπου εξίμισι δισεκατομμύρια που είναι καταδικασμένα να υφίστανται την εξοντωτική καπιταλιστική εκμετάλλευση και να ζουν σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η ποσοτική και η ποιοτική υπεροχή της ανθρωπότητας έναντι των καπιταλιστικών καρκινωμάτων είναι προφανής, αλλά και καθοριστική για την τελική έκβαση του αγώνα μεταξύ της ζωής και του θανάτου, μεταξύ του πολιτισμού και της βαρβαρότητας, μεταξύ του παραλυτικού καπιταλισμού-καρκίνου και της δρώσας ανθρωπότητας. Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι και οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί μπορούν να συνεχίσουν να ‘θεραπεύουν’ τον καρκίνο, αδιαφορώντας για την ανθρωπότητα, τη στιγμή μάλιστα που η ανθρωπότητα δοκιμάζει το φάρμακο, δηλαδή την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που θα την απαλλάξει οριστικά και αμετάκλητα από τον καρκίνο της.
       Το Κίνημα των Πλατειών με τα αντικαπιταλιστικά κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά του και με στρατηγικό στόχο την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ, αποτελεί αναμφισβήτητα το πρώτο αποφασιστικό βήμα του 21ουαιώνα στη Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε στις Πλατείες, η αγανάκτηση μετασχηματίζεται σταθερά σε Νέα Συνείδηση και η αναθρωπότητα αργά ή γρήγορα θα ξαναθεραπευθεί, όπως συνέβει άλλωστε πολλές φορές στη μακρόχρονη διαδρομή της, για να συνεχίσει τη θριαμβευτική πορεία της προς τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Στις Πλατείες ξαναδομούμε το Δημόσιο Χώρο, ξαναζωντανεύουμε την Εκκλησία του Δήμου για να απαλλαγούμε οριστικά από τις εκκλησίες των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, γηια να χτίσουμε ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ, το δικό μας κόσμο.* Αυτό το κείμενο αφιερώνεται στο σεμνό αγωνιστή, στον Ουμανιστή Γιώργο Φραγκούλη**Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin  
http://www.anixneuseis.gr/?p=10014 
——————————————————————————————————————-

2. Η ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ……

Η ανατροπή του καπιταλισμού είναι εφικτή και η Άμεση Δημοκρατία είναι ζωτικά αναγκαία
Γράφει ο Κώστας Λάμπος*
Ο καπιταλισμός, ως οικονομικό σύστημα, όπως είναι γνωστό, βρίσκεται, εξαιτίας της χαοτικής του φύσης, απο την εμφάνισή του σε μιά διαρκή καταστροφική κρίση. Για το ξεπέρασμα των εκάστοτε κρίσεών τους οι ‘εθνικοί καπιταλισμοί’, έβρισκαν διάξοδο στις τοπικές, τις εθνικές και τις παγκόσμιες πολεμικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αυτή η διαδικασία αντιμετώπισης των καπιταλιστικών κρίσεων σε συνδυασμό με τη λεηλασία της εργαζομενης κοινωνίας-ανθρωπότητας, έφερνε, όπως είναι φυσικό, όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές δυνάμεις απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα.
Τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα που διαμορφώθηκαν σ’ αυτή τη διαδικασία αντιμετώπισης των κρίσεων, οργάνωσαν σε συνεργασία με τις διαπλεκόμενες πολιτικές γραφειοκρατίες της αστικής-αντιπροσωπευτικής ‘δημοκρατίας’, ένα πραξικόπημα στο εσωτερικό του καπιταλιστικού συστήματος και ενάντια στον καπιταλισμό ως τρόπο παραγωγής, με στόχο την απόλυτη καθυπόταξη της κοινωνίας στα συμφέροντα όχι γενικά του κεφαλαίου, αλλά στα ηγεμονικά σχέδια του σκληρού πυρήνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας. Το αποτέλεσμα ήταν η νεοφιλεέυθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία αναγορεύει σε υπέρτατες αξίες τα τρία βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού:
  • Ο γενικευμένος κανιβαλισμός είναι το πρώτο χαρακτηριστιό της παγκοσμιοποίησης, που στηρίζεται στη βασική καπιταλιστική αρχή του καταστροφικού ανταγωνισμού για την απεριόριστη και βίαιη συσσώρευση πλούτου, ανισότητας και δυστυχίας σύμφωνα με την οποία “το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό και συνεπώς ο θάνατός σου η ζωή μου”, με συνέπεια τον εκπρολεταρισμό εκατοντάδων χιλιάδων, ή και εκατομμυρίων μικροεπιχειρηματιών.
  • Ο οργανωμένος βαμπιρισμός είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό της νεοφιλελέυθερης παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στην κύρια καπιταλιστική αρχή για την απεριόριστη εκμετάλλευση της Εργασίας, που καταλήγει στη βίαιη αφαίμαξη των μισθωτών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, μέχρι την πλήρη αξαθλίωση της αποφασιστικής πλειονότητας της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας.
  • Ο οικοφασισμός του κεφαλαίου είναι το τρίτο χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στη μυωπική αντιμετώπιση της ζωής, της Φύσης και της κοινωνίας από το κεφάλαιο, που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την απεριόριστη μεγέθυνση της παραγωγής, με μοναδικό σκοπό τη μεγιστοποίηση και την υπερσυσσώρευση του ιδιωτικοποιημένου κοινωνικού πλούτου, με αποτέλεσμα να ανατρέπει τις ισορροπίες της Φύσης και των διάφορων ζωτικών για τον άνθρωπο οικοσυστημάτων, να καταναλώνει ληστρικά τους φυσικούς πόρους των επόμενων γενεών και να απειλεί άμεσα ακόμα και την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.
Η απόλυτη αποτυχία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η αδυναμία του σκληρού πυρήνα να ηγεμονεύσει πάνω στην ανθρωπότητα αποδείχνει πως ο καπιταλισμός μπήκε οριστικά στη φάση της παρακμής του, στο τελικό στάδιο της ύπαρξής του, το στάδιο που χαρακτηρίζεαται από τη “ζωϊκή κατάρρευση του καπιταλισμού”. Είναι το στάδιο που ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται το τέλος του και αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Στην κατανόηση αυτής της πραγματικότητας δεν μπορούμε να φτάσουμε με  θολές και πληκτικές  ποσοτικές αναλύσεις πλευρών ή και συνολικά  της καπιταλσιτικής οικονομίας, αλλά με την αναζήτηση μιάς άλλης οικονομικής φιλοσοφίας που θα εκτοπίζει την κερδοκεντρική  φιλοσοφία του καπιταλισμού και θα αποκαθιστά τη θέση του ανθρώπου στην οικονομία και συνεπώς στην κοινωνία.
Η εμφάνιση του κινέζικου μανιακού κρατικοκαπιταλισμού, που τόσα χρόνια κρυβόταν πίσω από τη μάσκα του ψευδοκομμουνισμού, χάλασε προσωρινά τα σχέδια για τη δυτική παγκόσμια ηγεμονία, αλλά πρόσφερε τη μαγική συνταγή στο δυτικό καπιταλισμό για τη ‘σωτηρία και μακροημέρευσή του’. Το μυστικό της συνταγής δεν είναι, φυσικά, παρά τα χαμηλά κινέζικα μεροκάματα και οι μεγάλες στρατιές των ανέργων. Ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποίησης, η παγκόσμια συμμορία με τα πολλά πρόσωπα, αποφάσισε να επιταχύνει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και να κινεζοποιήσει ακόμα και σε υπρεθετικό βαθμό την Εργασία για να γίνει ανταγωνιστικότερη, πράγμα που επιδιώκεται να επιτευχθεί:
  • με τη μειωση της ρευστότητας που θα βγάλει απο τη μέση την πολυάριθμη μικρομεσαία επιχειρηματική τάξη (τη βάση της πραγματικής  οικονομίας, αλλά και της  αστικής δημοκρατίας) και θα μεγαλώσει τις στρατιές των ανέργων, αλλά και την πίττα και τα κέρδη του ηγεμονικού κεφάλαιου,
  • με τις πολιτικές και τα προγράμματα λιτότητας με τα οποία θα ρίξει μισθούς και συντάξεις στο επίπεδο της απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης της εργαζόμενης κοινωνίας, με αποτέλεσμα τη διάλυση κάθε μορφής συλλογικότητας και συνεπώς την καταστροφή κάθε μορφής ατομικής Εαυτότητας και συλλογικής-κοινωνικής Ταυτότητας που θα μπορούσαν να αρθρώσουν κοινωνικό αντίλογο και κοιωνικές διεκδικήσεις και
  • με την ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων, των υποδομών και της παραγωγικής βάσης των χωρών, τον μηδενισμό των δημοσίων επενδύσεων και του κοινωνικού κράτους, πράγμα που αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση ολόκληρης της υπαρξιακής βάσης της κοινωνίας με αναπόφευκτη συνέπεια το θρυματισμό του κοινωνικού ιστού και την αγελοποίηση-οπαδοποίηση των εργαζόμενων και άνεργων ανθρώπων για να μην αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια του ηγεμονικού κεφαλαίου.
Ο καθένας μας κατανοεί πως όλα αυτά τα καταστροφικά και απάνθρωπα δεν θα μπορούσαν να γίνουν σε συνθήκες αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με πολιτικούς αχυράνθρωπους. Οι νέοι αλχημιστές νακάλυψαν τη νέα ‘φιλοσοφική λιθο’, τους τεχνοκράτες και γι’ αυτό το σύστημα αποσύρει έναν-έναν τους πολιτικούς γραφειοκράτες και κατασκευάζει θεωρίες περί μάγων τεχνοκρατών που τάχα θα λύσουν τα προβλήματα, μερικοί απο τους οποίους βρίσκονται κιόλας σε πρωθυπουργικούς θώκους. Πρόκειται για τη νέα γενιά αχυρανθρώπων που θα εφαρμόσουν τα “σχέδια σωτηρίας” των χωρών τους με συνταγές Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά με νομιμοποιητικές αποφάσεις των “εθνικών αντιπροσωπειών” και των αστικών κοινοβουλίων. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται πως τους “τεχνοκράτες” θα τους ακολουθήσουν όπου χρειαστεί οι ΝΑΤΟϊκοί Κολονέλοι, για να αολοκληρωθεί η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και να στηθεί η λεγόμενη παγκόσμια κυβέρνηση ως παγκόσμιος φασισμός, είναι καταδικασμένος να χειροκροτεί τους δημιους του μέχρι την τελευταία του πνοή, κρατώντας την άδεια καραβάνα, “χορηγία της άλφα Πολυεθνικής, του βήτα δοτού Δημάρχου ή του γάμα Μητροπολίτη”.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα και αυτό το συντηρητικό κατασκεύασμα, αποτελεί εμπόδιο για τα σχέδια της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας, γιατί θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να αντιδράσει ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου και την κινεζοποίηση της Εργασίας και με ένα άλμα προς το μέλλον, όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, να κινηθεί σε αντίθετη και διαφορετική κατεύθυνση προς μια Ευρώπη των Λαών και της Άμεσης Δημοκρατίας. Γι’ αυτό η Ε.Ε είναι πιά στόχος υπο διάλυση. Την υπεργολαβία την ανάλαβε προφανώς Γερμανία με αντάλλαγμα να της ανατεθεί ο ρόλος του Ευρωπαίου Ηγεμόνα και να δει το εθνικοσοσιαλιστικό της όραμα να γίνεται πραγματικότητα. Ο γερμανικός Λαός μπορεί και πρέπει να διαχωρίσει τη θέση του από το γερμανικό κεφάλαιο και το γερμανικό ιμπεριαλισμό, γιατί η ιστορία και η ανθρωπότητα δεν θα του συγχωρήσει ένα νέο έγκλημα σε βάρος της Ευρώπης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με την υπόδειξη του υπεργολάβου,  αναλαμβάνει τα οικονομικά της μιάς μετά την άλλη των χωρών της Ε.Ε και σε λίγο η Ευρωπϊκή Κεντριή Τράπεζα θα χρηματοδοτεί το Δ.Ν.Τ. για να σώσει την Ε.Ε. που χρηματοδοτεί την Ε.Κ.Τ. με τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.
Πρόκειται ασφαλώς για την απόλυτη καπιταλιστική σχιζοφρένεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται τα σχέδια του Κεφαλαίου και γνωρίζοντας πως η κατάρρευση του καπιταλισμού θα οδηγήσει στο χάος που βολεύει τις καραδοκούσες δυνάμεις του φασισμού, ετοιμάζονται για τη ριζική και τη μεθοδική ανατροπή του. Οι πρόσφατες εμπειρίες του Κινήματος των Πλατειών δείχνουν πως η ανθρωπότητα αποφάσισε να γυρίσει σελίδα και από την αστική δημοκρατία του Κεφαλαίου να περάσει στην Άμεση Δημοκρατία της Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης. Συνοψίζοντας τις εμπειρίες από διάφορα μέρη του πλανήτη διαπιστώνουμε πως σταδιακά διαμορφώνεται στις Πλατείες, που λειτουργούν ως Νέα Εκλησία του Δήμου, ως Νέος Δημόσιος Χώρος, μιά “Πολιτική απο τα Κάτω” η οποία εκδηλώνεται:
  1. Ως μερική άρνηση του καπιταλισμού, δηλαδή ως αντίδραση απέναντι σε επιμέρους πολιτικές του Κεφαλαίου με το αίτημα για ένα δικαιότερο σύστημα, (ΗΠΑ, Καναδας, Ιαπωνία, Κίνα, Ισραήλ κλπ.)
  2. Ως άρνηση του υφιστάμενου αυταρχικού συστήματος διακυβέρνησης και αίτημα ένα σύστυημα  Λαϊκής Κυριαρχίας, (Αφρική, Μέση Ανατολή)
  3. Ως πλήρη άρνηση του καπιταλισμού που εκφράζεται με την κατάληψη και αυτοδιαχείρηση των εργοστασίων από τους ίδους τους εργαζόμενους, με αίτημα την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και στόχο μιά άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ένα άλλο κοινωνικό σύστημα κοινωνικής ααυτοδιαχείρισης (Λατινική Αμερική)
  4. Ως ξεκαθαρισμένη αντικαπιταλιστική στρατηγική με στόχο την  οριστική υπέρβαση του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού σε όλες τις εκδοχές του και την αντικατάστασή του  με την Άμεση Δημοκρατία Παντού, (Ευρώπη).
Είναι προφανές πως ο καπιταλισμός έχει οριστικά χρεοκοπήσει και η ανθρωπότητα βρίσκεται σε προϊούσα επαναστατική διαδικασία, με στόχο να αποτρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της να βάλει ένα σύστημα κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, που θα αποκαταστήσει:
  • Τη σχέση αρμονικής συνύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας με τη Φύση.
  • Τη σχέση κοινωνίας και οικονομίας, στα πλαίσια της οποίας τα μέσα παραγωγής και ολόκληρος ο φυσικός, ο οικονομικός και ο κοινωνικός πλούτος ανήκουν συνολικά και αδιαίρετα στην κοινωνία-ανθρωπότητα και η οικονομία υποτάσσεται στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το αντίστροφο.
  • Τη σχέση αμοιβαιότητας μεταξύ των μελών μιάς κοινωνίας, στα πλαίσια της οποίας καταργείται κάθε σχέση διακρίσεων και ιεραρχικής εξουσίας και συνεπώς εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και η ελευθερία του καθενός αποτελεί προϋπόθεση για την ελευθερία και την ευτυχία των άλλοων.
  • Τη σχέση των ανθρώπων με την κοινωνία, η οποία προσδιορίζερται από την αρχή “πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος”, που βρίσκει την καλύτερη δυνατή πραγμάτωσή της στα πλαίσια της Άμεσης Δημοκρατίας.
  • Τη σχέση μεταξύ των Λαών, και των Εθνών, η οποία απαλλαγμένη από την πολιτική του “διάιρει και βασίλευε” του κεφαλαίου, θα μπορεί να προσδιορίζεται από τον αλληλοσεβασμό και την αμοιβαά συνεργασία, στα πλαίσια ενός οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Στον πυρήνα αυτής της επιλογής της ανθρωπότητας βρίσκεται η συνειδητοποίηση, πως η αιτία όλων των δεινών του πολιτισμού βρίσκεται στην ανισότητα, η οποία προκαλείται από την ατομική  ιδιοκτησία και ειδικότερα από την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στον έλεγχο της οικονομίας από μιά μικρή μειοψηφία επιχειρηματιών που καταδυναστεύουν την εργαζόμενη κοινωνία για να συσσωρεύουν πλούτη από τη μεριά των λίγων και δυστυχία από τη μεριά των πολλών. Η συνειδητοποίηση πως, όπου υπάρχει ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ελευθερία, ούτε δημοκρατία, οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους στην ιδέα της κοινοκτημοσύνης και της Άμεσης Δημοκρατίας με προοπτική την αταξική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.
Έτσι διαμορφώνεται μιά νέα κοσμοαντίληψη που ξεπερνάει τον παραδοσιακό καπιταλισμό, αλλά και τον κρατικοκαπιταλισμό της τριτοτεταρτοδιεθνούς εκδοχής και ανοίγει τις προοπτικές για μιά κοινωνία της κοινοκτημοσύνης, της ισότητας, της ευημερίας και της ελευθερίας, για μιά κοινωνία της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικότητας και του Οικουμενικού Ουμανισμού. Στα πλαίσια αυτών των εξελίξεων η τακτική του Κινήματος των Πλατειών θα αναβαθμίζεται, σε μιά σχέση αλληλοτροφοδότησης με εμπειρίες και ιδέες, σταθερά σε Κίνημα ολόκληρης της Κοινωνίας, που αμέσως μετά από τις πλατείες θα καταλάβει τα εργοστάσια, κάθε χώρο παραγωγής χρήσιμων αξιών, όπως και κάθε χώρο λήψης αποφάσεων, για να τους μετασχηματίσει σε κυψέλες Άμεσης Δημοκρατίας, Ισότητας, Ελευθερίας, Ευημερίας και Ευτυχίας όλων ανεξαίρετα των Πολιτών.
Οι εργαζόμενες κοινωνίες γνωρίζουν πως ο καπιταλισμός δεν θα καταρεύσει. Γνωρίζουν επίσης πως όσο παρακμάζει τόσο πιό επικίνδυνος θα γίνεται για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, γι’ αυτό και ετοιμάζονται να τον ανατρέψουν και να οικοδομήσουν ένα καλύτερο κόσμο στον οποίο θα ισχύει η ισότητα: Κοινοκτημοσύνη+Άμεση Δημοκρατία Παντού = Κονωνική Ισότητα+Αταξική Κοινωνία.
Η ανατροπή του παρακμασμένου καπιταλισμού, σήμερα, δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία για την παραπέρα κίνηση της ανθρωπότητας. Με αυτή την έννοια η σημερινή κρίση του καπιταλισμού, μπορεί να αναδειχθεί σε ευκαιρία για την ανθρωπότητα, φτάνει να απαλλαγούμε από τους σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους περί ‘ανθρώπινου καπιταλισμού’, περί ‘καλοπροαίρετων τεχνοκρατών’ και περί των καλών προθέσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ακόμα και περί εναλλακτικότητας της τριτοτεταρτοδιεθνιστικής ‘Αριστεράς’.
Οι νέες συνθήκες απαιτούν νέες αναλύσεις, νέες αντιλήψεις και νέες λύσεις ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ, κι’ αυτό συντελείται ήδη με τη διακριτικότητα της ιστορικής διεργασίας και του κοινωνικού Γίγνεσθαι. Και μάλιστα συντελείται μακριά από τη «χάβρα» των ‘ειδικών’ αναλυτών, οικονομετρών, θεραπευτών και νοσηλευτών του καπιταλισμού, που  προσπαθούν με  βαρύγδουπες αναλύσεις και  διαγνώσεις  και με διάφορα  μαντζούνια και γιατροσόφια να τον θεραπεύσουν και να βελτιώσουν τάχα τη σχέση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, ενώ γνωρίζουν πως Alea iacta est, γιατί ο καπιταλισμός απέτυχε, χρεοκόπησε οριστικά και αμετάκλητα, τόσο σε εθνικό, ως τοπικό local-national mafia system, όσο  σε παγκόσμιο επίπεδο, ως world mafia system και παγκόσμια κυβέρνηση και γι’ αυτό  πρέπει να και θα ανατραπεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.*Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin   

Ecumenical Humanism

http://ellanodikis.blogspot.com/2011/11/blog-post_803.html?utm_source=BP_recent

http://www.anixneuseis.gr/?p=22278 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ [blogger]

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ [Wordpress]

———————————————————————————————-

3. Οι πληγές του πλανήτη

     Του κ. Βασίλη Βιλιάρδου  

Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, από συνοδοιπόρος του παραγωγικού κεφαλαίου και αργότερα συμμέτοχος στα κέρδη, αυτονομήθηκε – αντλώντας πλέον τα κέρδη του από την υπερφορολόγηση των πολιτών, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων

Οι εχθροί του πλανήτη είναι οι……
πλεονασματικές οικονομίες – συγκεκριμένα εκείνες οι βιομηχανικές χώρες, οι οποίες στηρίζουν τα υπερβολικά πλεονάσματα τους αφενός μεν στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση καλύτερα των Πολιτών τους, αφετέρου στα τεχνητά υποτιμημένα νομίσματά τους.

Επομένως η Γερμανία, η οποία είναι επί πλέον ο μεγάλος εχθρός της Ευρώπης, διασφαλίζοντας την υποτίμηση του νομίσματος της εις βάρος των χωρών του Νότου, η Κίνα, η χώρα στην οποία εδρεύει ο απολυταρχικός καπιταλισμός και η Ιαπωνία – η οποία, μεταξύ άλλων, συνεχίζει να στηρίζει την ανάπτυξη της στις εξαγωγές, όπως ακριβώς η Γερμανία και η Κίνα, εμποδίζοντας με κάθε τρόπο τις εισαγωγές από άλλες χώρες.

Εάν οι τρεις αυτές χώρες είχαν την εντιμότητα να εισάγουν όσα ακριβώς εξάγουν, τότε δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα ελλείμματα στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών, τα οποία «εκβάλλουν» στους αρνητικούς προϋπολογισμούς και από εκεί στα δημόσια χρέη. Επομένως, δεν θα υπήρχαν οι απίστευτες κρίσεις που βιώνουμε σήμερα – ενώ θα μπορούσε να υπάρξει μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, καθώς επίσης ένας σχετικά ειρηνικός πλανήτης.

Οι παράγοντες αυτοί (οι πλεονασματικές χώρες συγκεκριμένα, σε συνδυασμό με το αυτονομημένο τους κερδοσκοπικό-χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) ανατροφοδοτούν τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις που βιώνουμε – οι οποίες ουσιαστικά «παράγουν» τα δημόσια ελλείμματα και αυξάνουν τα χρέη.

Κυρίως όμως «εκτρέφουν» τα συναλλαγματικά, χρηματιστηριακά και λοιπά «μέτωπα» του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, ενώ ενισχύουν τόσο το Καρτέλ, όσο και το διεθνές, μανιοκαταθλιπτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα – τα οποία έχουν πλέον καταλάβει δικτατορικά τη σκιώδη εξουσία, με τη βοήθεια της «διατεταγμένης» Πολιτικής, έχοντας απώτερο στόχο τη μονοπώληση των πάντων.

Ειδικότερα, μετά την κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης (subrimes), οι τράπεζες συμβούλευσαν «ύπουλα» τα κράτη να διασώσουν τις τράπεζες – τον ίδιο τους τον εαυτό δηλαδή, με τη βοήθεια των φορολογουμένων Πολιτών τους. Στη συνέχεια, αντιλαμβανόμενες ότι το κόστος διάσωσης αύξησε τα δημόσια χρέη δυσανάλογα, απαίτησαν υψηλότερο «τίμημα» δανεισμού: μεγαλύτερα επιτόκια.

Περαιτέρω, διαπιστώνοντας ότι τα μεγαλύτερα επιτόκια αύξαναν τα ελλείμματα των χωρών ενώ, σε συνδυασμό με τις μάλλον ανόητες πολιτικές λιτότητας, δημιουργούσαν «ασφυκτικές» υφέσεις στα κράτη, μεγεθύνοντας τα δημόσια χρέη τους τόσο σε απόλυτα, όσο και σε σχετικά μεγέθη (χρέος/ΑΕΠ), έπαψαν να τα δανείζουν – να «εξυπηρετούν» δηλαδή τα ομόλογα τους, πολλά από τα οποία σήμερα ουσιαστικά αγοράζονται από τις κεντρικές (ο μεγαλύτερος δανειστής του αμερικανικού δημοσίου είναι η Fed).

Παράλληλα, γνωρίζοντας ότι αρκετές άλλες μεγάλες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν προβλήματα επιβίωσης για πολλούς διαφορετικούς λόγους (πτώση της αξίας των κρατικών ομολόγων, επισφάλειες στην πραγματική οικονομία λόγω ύφεσης κλπ.), έπαψαν επίσης να αλληλοδανείζονται – προκαλώντας «συνθήκες εκτάκτου ανάγκης» στη διατραπεζική αγορά και ειδικά στη Fed (στην ΕΚΤ επίσης, όπου σήμερα μία ευρωπαϊκή τράπεζα δανείσθηκε έκτακτα 500 εκ. δολάρια – προσοχή, δολάρια και όχι ευρώ!), από την οποία απορρόφησαν μεγάλα ποσά σε δολάρια, προς όφελος τους (ο μεγαλύτερος φόβος των Η.Π.Α. σήμερα είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες δανείζονται από τη Fed, μέσω των υποκαταστημάτων τους στις Η.Π.Α. – ιδίως οι γερμανικές και οι γαλλικές).

Ο συνδυασμός λοιπόν όλων των παραπάνω, ενδυναμωμένος από τις εσφαλμένες πολιτικές του περιπλανώμενου Ευρωθιάσου, από την ευρύτερη κρίση της πολιτικής (άρθρο μας), από τα τεράστια αμερικανικά ελλείμματα και χρέη, καθώς επίσης από την προοπτική μίας επόμενης, κρατικής διάσωσης δήθεν «συστημικών» τραπεζών (αμερικανικών, ευρωπαϊκών και άλλων), δημιούργησε τις σημερινές, πολύ πιο εκρηκτικές συνθήκες διεθνώς – από τις οποίες πολύ δύσκολα θα ξεφύγουμε.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Όσον αφορά ειδικά την Ελλάδα θέλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, η δραχμή δεν είναι ο κρυφός φόβος μας (αν και ενδεχομένως ο εφιάλτης της Γερμανίας), όσο και αν θέλουν να μας εκβιάσουν, υποθέτοντας ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας. Η δραχμή δεν οδήγησε τη χώρα μας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ενώ λειτουργούσε σε κάποιο βαθμό θετικά στα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας και του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μας.

Εκτός αυτού, τυχόν επαναφορά της δραχμής στη σωστή χρονική στιγμή (πριν από ένα χρόνο), με την ταυτόχρονη μετατροπή των ελληνικών ομολόγων στο ίδιο νόμισμα, θα μπορούσε να μειώσει έως και 50% το δημόσιο χρέος μας – καθιστώντας το απόλυτα βιώσιμο (άρθρο μας). Εάν δε στη συνέχεια, σε δεύτερο στάδιο δηλαδή μετά τον εύλογο πληθωρισμό και την υποτίμηση, συνδεόταν μία «νέα δραχμή» με το χρυσό, τότε θα μπορούσαν ίσως να δημιουργηθούν καινούργια δεδομένα, σε έναν διαφορετικό χώρο ανάπτυξης της Ελλάδας (Βαλκάνια, Εγγύς Ανατολή, Β. Αφρική κλπ.).

Ειδικότερα ένα νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά εμπράγματες αξίες – και η Ελλάδα έχει ήδη πάρα πολλές, όσο και αν αξιολογείται σκόπιμα σαν να μην είχε. Απλούστατα δεν τις εκμεταλλεύεται σωστά, αφού δυστυχώς «άγεται και φέρεται» τις τελευταίες δεκαετίες από «ανεπαρκείς» κυβερνήσεις, οι οποίες αδυνατούν να διαχειριστούν έντιμα και ορθολογικά τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της.

Ο μεγάλος φόβος μας λοιπόν δεν είναι η δραχμή, αλλά η κακοδιαχείριση, η πιθανότητα «ενδοτικής» παροχής εμπράγματων εγγυήσεων για το δημόσιο χρέος μας, η συνεχιζόμενη σπατάλη του δημοσίου, η διαφθορά, η ατιμωρησία των πολιτικών, η έλλειψη επιχειρηματικού πλαισίου, τα δίδυμα ελλείμματα, τα τεχνητά διογκωμένα δημόσια χρέη από το ΔΝΤ, η εκ μέρους της κυβέρνησης δουλική αντιμετώπιση των «εισβολέων», η απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, κάποια διατεταγμένα ΜΜΕ, ο επιχειρούμενος αφελληνισμός, η λεηλασία της χώρας μας μέσω της παγίδας των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς επίσης η «ερήμην» υποταγή της σε οικονομικούς κατακτητές.

Ολοκληρώνοντας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Ελλάδα είναι ένα μικρό καράβι – το οποίο είναι δυνατόν να αλλάξει εύκολα πορεία και να αποφύγει την κακοκαιρία, αρκεί ο καπετάνιος του να είναι ικανός. Αντίθετα πολλές άλλες χώρες, όπως οι Η.Π.Α., η Γαλλία, η Μ. Βρετανία, η Ιαπωνία, η Γερμανία κλπ. δεν έχουν αυτήν την «πολυτέλεια» – οπότε ουσιαστικά είναι σε πολύ δυσκολότερη «διαχειριστική» και διαπραγματευτική θέση, από ότι η χώρα μας.

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

http://kostasxan.blogspot.com

και :
http://www.ethnosnews.com 

———————————————————————————————–

4. Επιστροφή στο παρελθόν με την επαγγελία του «άγνωστου» μέλλοντος

Άρθρο του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Παρισιού, Κώστα Βεργόπουλου. 

Από την ιστοσελίδα των «Επικαίρων«.
H ελληνική οικονομία καταβυθίζεται σήμερα σε υφεσιακή δυναμική, περισσότερο από -12% κατά την τελευταία διετία. Η ύφεση θα μπορούσε να αιτιολογείται με την υπερχρέωση: Έπειτα από περίοδο υπέρογκου δανεισμού, η οικονομία εγκαθίσταται σε πορεία ξεχρέωσης. Αυτό καταρχήν συνεπάγεται μεταφορά εισοδήματος και πλούτου από την οφειλέτρια χώρα προς τους πιστωτές. Ωστόσο, μεγαλύτερο πρόβλημα από την απλή ξεχρέωση της χώρας δημιουργούν οι κυβερνήσεις της, που, υπό την επίβλεψη των Ευρωπαίων πιστωτών, διοργανώνουν εκ των άνω όχι μόνον κάποια υποθετική «ξεχρέωση», αλλά την τελική κατεδάφιση τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνίας. Το επόμενο στάδιο από την υπερχρέωση πιθανώς θα δικαιολογούσε κάποια επιβράδυνση της οικονομίας, σήμερα, όμως, με πρόσχημα την ξεχρέωση, διοργανώνεται εκ των άνω όχι η απλή επιβράδυνση, αλλά η κυριολεκτική, αδικαιολόγητη, αντιπαραγωγική αποδόμηση, αποδιάρθρωση και κατάρρευση.

Το φαινόμενο της εκ των άνω καθοδηγούμενης πορείας προς την ύφεση δεν είναι μόνον ελληνικό, όπως κάποιοι σπεύδουν πρόθυμα να αποδεχθούν και να νομιμοποιήσουν με την επίκληση της πλασματικής ευωχίας που είχε προηγηθεί. Ατυχώς, σήμερα, με πρόσχημα την υπερχρέωση, η υφεσιακή δυναμική επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, με επιλογή και ευθύνη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, υπό γερμανική καθοδήγηση.
Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, όπως σημειώνει ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Λάιμ Φέργκιουσον, ότι έπειτα από περίοδο πιστωτικής επέκτασης, ακολουθεί πάντα για τους υπερχρεωμένους οφειλέτες περίοδος «πιστωτικού στραγγαλισμού». Ο συνάδελφός του στο Χάρβαρντ Κένεθ Ρογκόφ συμφωνεί επίσης: Στην οικονομική ιστορία οκτακοσίων ετών του κόσμου, την περίοδο πιστωτικής ευωχίας διαδέχεται πάντα περίοδος «πιστωτικής καταστολής». Φθάνει ένα σημείο πέραν του όποιου οι πιστωτές χάνουν την εμπιστοσύνη τους ως προς την ικανότητα αποπληρωμής του οφειλέτη, με συνέπεια την προσφυγή σε άμεσα συντηρητικά μέτρα επί του εισοδήματος και της περιουσίας του.
Για την οικονομική ορθοδοξία, ο 18ος αιώνας στάθηκε εποχή χρηματοπιστωτικής «ασωτίας», που χρειάσθηκε για να τη συμμαζέψει η λιτότητα του 19ου αιώνα. Πράγματι, ο 18ος αιώνας δημιούργησε απεριόριστα χρέη, ενώ ο 19ος κυριαρχήθηκε από συντηρητικό πνεύμα «νοικοκυροσύνης». Εάν ο πρώτος υπήρξε αιώνας «ασωτίας», ο δεύτερος ήταν αιώνας «συμμαζέματος». Στη συνεχεία, όμως, ο 20ός αιώνας επανέφερε τη χρηματοπιστωτική «ασωτία», στην οποία αποδόθηκε η μείζων οικονομική κρίση του 1929. Η εμπειρία, ωστόσο, της απεμπλοκής από αυτή, κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, δεν επιβεβαίωσε τη συντηρητική διαχείριση και «νοικοκυροσύνη» του 19ου αιώνα, αλλά ανέδειξε την επιλογή της οικονομικής ανάκαμψης ως ρεαλιστικό ορίζοντα για την ξεχρέωση των οφειλετών. Η αποτελεσματικότητα της νέας επιλογής αποδείχθηκε έμπρακτα τόσο στις ΗΠΑ όσο, επίσης, και στη Γερμανία και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες μεταπολεμικά. Η ανάκαμψη δημιουργεί νέο, πρόσθετο εισόδημα, που επιτρέπει ευκολώτερα την αποπληρωμή, χωρίς να κατεδαφίζεται ο οφειλέτης.
Θα περίμενε κανείς σήμερα, στον 21ο αιώνα, οι εμπειρίες του παρελθόντος να αξιοποιούνται και να μην απωθούνται στην αγνοία και την περιφρόνηση – ακόμη και για τους ερευνητές. Εντούτοις, οι πιστωτές προκλητικά λοιδορούν τη θετική μεταπολεμική εμπειρία, επαναφέροντας την οικονομική πολιτική στο κατασταλτικό πνεύμα του 19ου αιώνα. Σήμερα, τόσο ο Γερμανός πιστωτής όσο και ο Κινέζος ομόλογός του επιβάλλουν με κάθε τρόπο στην παγκόσμια οικονομία την επιλογή της ύφεσης, απορρίπτοντας ριζικά κάθε ιδέα περί ανάκαμψης και δημιουργίας νέου εισοδήματος είτε στην Ευρώπη είτε στις ΗΠΑ. Στην υφεσιακή επιλογή εμπλέκονται επίσης οι τραπεζίτες, χρηματιστές και επαγγελματίες κερδοσκόποι του δυτικού κόσμου, εναντίον των οποίων εγείρεται σήμερα η κοινωνική κατακραυγή.
Στο βωμό του χρήματος και των συσσωρευμένων πιστώσεων, θυσιάζεται σήμερα όχι μόνον το κοινωνικό κράτος, αλλά επίσης και η κοινωνία, η δημοκρατία. «Ο 21ος αιώνας θα είναι μπαλζακικός», αποφαίνεται ο Γάλλος πολιτικολόγος Πιερ Ροζανβαλόν. Δηλαδή, αιώνας του κληρονομούμενου συσσωρευμένου πλούτου εις βάρος της δημιουργίας νέου πλούτου. Αιώ νας που διαβρώνει την οικονομική, κοινωνική αξιοκρατία, ακόμη και την απλή έννοια της δημοκρατίας. Βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και εισοδηματίες αφενός, στους επιχειρηματίες, ενοικιαστές, μισθωτούς αφετέρου – εποχή οπισθοδρομική και εφιαλτική. Παρόμοια η διαπίστωση του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετύ: «Σε περιόδους παρατεταμένης ύφεσης, το παρελθόν καταβροχθίζει το μέλλον». Ο αποθηκευμένος πλούτος δεν πιστεύει στη δυνατότητα δημιουργίας νέου πλούτου, διακόπτει τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, θέσεων εργασίας, κοινωνικών υπηρεσιών. Η υφεσιακή επιλογή εκφράζει πρώτα απ’ όλα το έλλειμμα ορατότητος, την απόγνωση της τάξης του χρήματος, εισοδηματιών και κερδοσκόπων, που αποκομίζουν οφέλη, προεξοφλώντας την τελική κατάρρευση. Οι απλοί άνθρωποι και πολίτες εξωθούνται σε αποσύνδεση από κάθε κοινωνική ένταξη, εκτίθενται έρμαια στις εκτός ελέγχου υποθετικές, εφήμερες και ανεύθυνες διαθέσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών. Οι ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες και κατακτήσεις των δύο τελευταίων αιώνων απορρίπτονται σήμερα στα αζήτητα της ιστορίας, χωρίς, όμως, άλλες, νεώτερες, να διασφαλίζουν κάποια ανωτέρου βαθμού λειτουργικότητα. Στο αδιέξοδο που έχουν οδηγήσει οι μέχρι σήμερα επιλογές του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταρισμού, προστίθενται σήμερα νέες, περισσότερο αδιέξοδες επιλογές, εν ονόματι των αγορών του χρήματος, χωρίς, όμως, εξ αυτού να διασφαλίζεται η οιαδήποτε προοπτική με συνέχεια και διάρκεια. Το αρχικό αδιέξοδο δεν αντιμετωπίζεται καν· απλώς μετατίθεται στο χρόνο και διογκώνεται σε μέγεθος. Με την επαγγελία του «άγνωστου» μέλλοντος, διοργανώνεται ανομολόγητη επιστροφή στο πολύ γνωστό και απεχθές παρελθόν. Ωστόσο, όποιος αναλαμβάνει το παρελθόν, αναλαμβάνει επίσης τους συναφείς κινδύνους που αυτό εκτρέφει και που έχουν ιστορικά οδηγήσει στο ξεπέρασμά του. Ο 19ος αιώνας στάθηκε όχι μόνον περίοδος «νοικοκυροσύνης» και καταστολής, αλλά επίσης και εποχή επαναστατικών οραμάτων και κοινωνικών ανατροπών.
ΣΧΕΤΙΚΑ:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: