Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 2011

«Οχι συμφωνίες υπό απειλή» – 32 πρώην πρέσβεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα εθνικά θέματα ……..

28 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Σε ανοιχτή επιστολή τους, που απηύθυναν χθες προς τον πρωθυπουργό, 32 πρώην πρέσβεις της Ελλάδας και ο τέως προϊστάμενος Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών – μέλος της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ, μεταξύ άλλων: Εκφράζουν ανησυχία μήπως η σημερινή οικονομική συγκυρία πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα ανεπανόρθωτα, εν όλω ή εν μέρει. Τονίζουν ότι τυχόν συνδιαχείριση των πόρων του Αιγαίου υπό συνθήκες κρίσης, υπό την τουρκική απειλή του «casus belli», θα είναι σε βάρος μας, ότι…
απαιτούνται άμεσα, ως προϋποθέσεις, επέκταση των χωρικών μας υδάτων, με ανεξάρτητη-κυρίαρχη απόφαση της χώρας μας, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, και οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κεφαλαιώδους σημασίας για μας ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελόριζου. Ολόκληρη η επιστολή των «33» έχει ως εξής:
«Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Οι υπογράφοντες, έχοντας επί δεκαετίες υπηρετήσει τα εθνικά μας θέματα, δικαιώματα και συμφέροντα, επιθυμούμε να εκφράσουμε την ικανοποίησή μας για τις δημόσιες δηλώσεις σας κατά την συνάντηση στο Ερζερούμ με τον Τούρκο ομόλογό σας και με τους πρέσβεις της γείτονος. Παρ’ όλη όμως την ευθεία και δημοσία αυτή προβολή των θέσεών μας δεν παύουμε να ανησυχούμε μήπως η σημερινή οικονομική συγκυρία πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα, εν όλω ή εν μέρει, ανεπανόρθωτα. Και τούτο για τους παρακάτω λόγους τους οποίους επιτρέψτε μας να σας εκθέσουμε επιθυμώντας να συμβάλουμε και εμείς στον διεξαγόμενο σήμερα δημόσιο διάλογο, ως απλοί πολίτες, χωρίς βεβαίως να αμφισβητείται η αρμοδιότητα της κυβερνήσεως να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική:
Οταν μια χώρα διέρχεται κρίση, όπως τώρα η πατρίδα μας, είναι λογικό να αποφεύγει να συνάπτει συμφωνίες που θα τη δεσμεύσουν για πολύ μετά το τέλος της κρίσης και, πιθανότατα, εις το διηνεκές.
Στις θεμελιώδεις υποχρεώσεις που επιβάλλει ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών περιλαμβάνεται και η αποχή από κάθε απειλή ή χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις. Η Αρχή αυτή δεν έχει τεθεί στον Χάρτη ασκόπως. Γιατί είναι προδιαγεγραμμένη η έκβαση της διαπραγμάτευσης εις βάρος του μέρους εκείνου που δέχεται να συνομιλεί υπό τη συνεχή και προκλητική παραβίαση του εθνικού του χώρου και υπό την απειλή στρατιωτικής αντίδρασης, όπως είναι η τουρκική γνωστή ως «casus belli».
Οταν το ένα μέρος βρίσκεται στο πλευρό της διεθνούς νομιμότητας και εξακολουθεί να διαπραγματεύεται παρά τις έκνομες ενέργειες του άλλου μέρους δημιουργούνται δύο σοβαρές συνέπειες. Αφ’ ενός δείχνει ο απειλούμενος ότι δέχεται να διαπραγματευτεί υπό πίεση -σαν να είχε ηττηθεί σε πόλεμο- και αφ’ ετέρου ο παράνομος χαρακτήρας των ενεργειών του απειλούντος ακυρώνεται ή αποδυναμώνεται σημαντικά στα μάτια των διεθνών παραγόντων. Το δεύτερο αυτό συμβαίνει διότι κανείς ξένος δεν είναι δυνατόν να πιστεύσει ότι διαπράττονται διεθνείς παραβιάσεις όσο οι διαπραγματεύσεις διαρκούν και ότι το μέρος που τις υφίσταται δέχεται, παρά ταύτα, να συνεχίζει να διαπραγματεύεται. Ετσι η διαμαρτυρία και η επιχειρηματολογία του αποδυναμώνονται και αυτοαναιρούνται.
Οι επεκτατικές στοχεύσεις της Τουρκίας εδράζονται σε μακροχρόνιες προοπτικές και τούτο είναι σε όλους γνωστό. Οιαδήποτε σημερινή συμφωνία με ελληνικές υποχωρήσεις θα εξασφάλιζε οφέλη μόνο στην Τουρκία, η οποία μετά κάποια μικρή χρονική ίσως διακοπή θα συνέχιζε την ίδια αρπακτική τακτική. Η ιστορία της γείτονος είναι δυστυχώς ιστορία παραβιάσεων της υπογραφής της. Μια ιστορία που έχει ακόμη και πρόσφατα έντονα δείγματα.
Τυχόν συνδιαχείριση των πόρων του Αιγαίου πριν από τη διεύρυνση των χωρικών μας υδάτων και την επακόλουθη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ θα παρείχε ίσως πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη. Η συνδιαχείριση όμως προϋποθέτει δύο απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν προηγουμένως: α) Την επέκταση των χωρικών υδάτων με ανεξάρτητη και κυρίαρχη απόφαση της χώρας μας σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Και β) τον ορισμό της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Εάν δεν τηρηθούν οι δύο αυτές προϋποθέσεις, η Τουρκία ασφαλώς θα χρησιμοποιούσε τα ad hoc δικαιώματα τα οποία ενδεχομένως θα της παραχωρηθούν προσωρινά για να αποδυναμώσει τα de jure ελληνικά και να ενισχύσει τις δικές της πάγιες παράνομες θέσεις. Εξ άλλου, η επί μακρόν αποχή εκ μέρους μας από την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε συνδυασμό με τη θέση τους υπό συζήτηση είναι δυνατόν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να δώσει λαβή σε παρερμηνείες.
Εφόσον η Ελλάδα υποστηρίζει ότι συζητά μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και η Τουρκία επιμένει ότι στο τραπέζι βρίσκονται όλα τα «ζητήματα του Αιγαίου», η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Δεν μπορεί πράγματι να παραμένει μυστικό, τόσο το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης όσο και η διαπραγματευτική γραμμή εκκίνησης της ελληνικής πλευράς.
Πρέπει να επισημανθεί ότι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελορίζου είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τη χώρα μας και είναι ενθαρρυντικό ότι πρόσφατα έγκυρα δημοσιεύματα στο Ισραήλ το αναγνωρίζουν. Είναι ευνόητο ότι η χώρα μας έχει κάθε συμφέρον να υποστηρίξει αυτή την άποψη.
Οι πενήντα τουλάχιστον «διερευνητικές επαφές», όπως και άλλες που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των δύο χωρών είναι φανερό ότι έχουν ξεπεράσει το επίπεδο του «διαλόγου» και κινδυνεύουν να εκληφθούν ως διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση είναι -έτσι τουλάχιστον ασκείται διεθνώς- αμοιβαία ανταλλαγή παραχωρήσεων με σκοπό να επιτευχθεί λύση ικανοποιητική και για τις δύο πλευρές υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι και οι δύο έχουν νόμιμους τίτλους. Αν η ελληνική πλευρά παραχωρήσει μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων θα πρέπει ο ελληνικός λαός να μάθει και τις παραχωρήσεις των νομίμων δικών της κυριαρχικών δικαιωμάτων που έκανε, σε αντάλλαγμα, η Τουρκία.
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Η κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο δεν προσδιορίζονται με ασαφείς διατάξεις διεθνούς δικαίου, όπως επιδιώκουν ίσως μερικοί να πείσουν τους πάντες και ιδίως την ηγεσία της χώρας. Είναι σαφή και αδιαμφισβήτητα έναντι της επιβουλής οιουδήποτε γειτονικού κράτους, το οποίο διά της απειλής χρήσεως όπλων επιδιώκει -όπως και επίσημοι Τούρκοι ομολογούν- να επαναφέρει το καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας της οποίας την κατάρρευση κίνησε προ δύο σχεδόν αιώνων ο πόθος των λαών για ελευθερία.
Μετά τιμής,
Οι πρώην Πρέσβεις της Ελλάδος:
Χρήστος Αλεξανδρής, Σπύρος Αλιάγας, Γεώργιος Ασημακόπουλος, Διαμαντής Βακαλόπουλος, Βασίλειος Βασσάλος, Ιωάννης Γενηματάς, Εμμανουήλ Γκίκας, Νικόλαος Διαμαντόπουλος, Σπυρίδων Δοκιανός, Ευστράτιος Δούκας, Αχιλλέας Εξαρχος, Ιωάννης Θεοφανόπουλος, Αθανάσιος Θεοδωρακόπουλος, Ιωάννης Θωμόγλου, Αντώνης Κοραντής, Αλέξανδρος Κουντουριώτης, Γεώργιος Κωνσταντής, Νικόλαος Μακρίδης, Λεωνίδας Μαυρομιχάλης, Εμμανουήλ Μεγαλοκονόμος, Παναγιώτης Μπάιζος, Ιωάννης Μπουρλογιάννης-Τσαγγαρίδης, Λάζαρος Νάνος, Αντώνιος Νομικός, Παναγιώτης Οικονόμου, Απόστολος Παπασλιώτης, Κωνσταντίνος Πολίτης, Αντώνης Πρωτονοτάριος, Βασίλειος Σημαντηράκης, Ιάκωβος Σπέτσιος, Θέμος Στοφορόπουλος, Ευάγγελος Φραγκούλης, Κώστας Οικονομίδης, Ομότιμος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, τέως Προϊστάμενος Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας Υπουργείου Εξωτερικών, Μέλος Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου Ηνωμένων Εθνών (1999-2006)»

ΠΗΓΗ : ΣΕ ΠΟΛΛΑ BLOGS

Κατηγορίες:Uncategorized

SOS! Βοηθείστε το Καστελόριζο! ………..

25 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Για τους σοβαρότατους λόγους που αναφέρει κατωτέρω o Θεόδωρος Καρυώτης παρακαλείστε να στείλετε ταχυδρομικώς μία οποιαδήποτε κάρτα στο Καστελλόριζο, στη δ/νση:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο, Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο, Δωδεκάνησα Ελλάδα
‘η
Megisti Municipality or Elementary School Megisti , 851 11, Kastelorizo , Dodekanisa , GREECE.

Παρακαλείστε να……
διαβάσετε το κατωτέρω κείμενο του Καθηγητή Καρυώτη για να αντιληφθείτε τη σημασία της αποστολής.

Στόχος, να κατακλυσθεί το Ελληνικό Καστελλόριζο με κάρτες από όλον τον απανταχού Ελληνισμό.

Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

From: Marios Evriviades

From: Theodore Kariotis

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ!!!

ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΛΕΞΕΙ ΑΣΧΗΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ…… ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΚΑΝΤΕ ΤΟ !!!
Μια κάρτα δεν κοστίζει, αξίζει … ΜΙΑ ΟΠΟΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΡΤΑ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ!!!!!!

Παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επί χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα»

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια αποκριάτικη, πασχαλιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:

Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο

Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο Δωδεκάνησα Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:

Βλέποντας το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη «Ηρόδοτος», που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια» [1]. Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.

Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου [2].

Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:

«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.

» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]

Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον ‘Ριζοσπάστη’, οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επί χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα» [6].

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς. Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των ελλήνων.

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.

Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.

Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:

Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο

Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο Δωδεκάνησα Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:

Megisti Municipality or Elementary School
Megisti 851 11 Kastelorizo Dodekanisa
GREECE

ΠΗΓΗ : ΣΕ ΠΟΛΛΑ BLOGS

Κατηγορίες:Uncategorized

Αθλητικά Ανομήματα στην Αρχαιότητα ……….

25 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του ΜΙΧΑΛΗ Α. ΤΙΒΕΡΙΟΥ*

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ μας, κατά τη διάρκεια μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων, σοβαρά παραπτώματα από συμμετέχοντες αθλητές δεν είναι σπάνια. Πρόσφατα [σ.σ. το άρθρο γράφτηκε το 1994] βρέθηκε ντοπαρισμένος ο γνωστός αργεντινός ποδοσφαιριστής Ντ. Μαραντόνα στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου που μόλις τελείωσε. Ωστόσο θα ήταν λάθος να πιστεύει κανείς ότι τέτοια αρνητικά φαινόμενα είναι γνωρίσματα μόνον των καιρών μας. Παρόμοια συνέβαιναν και στην αρχαιότητα, έτσι ώστε ο περιηγητής Παυσανίας τον 2ο αι. μ.Χ. να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα που δεν φοβούνται το θείο και «δέχονται ή δίνουν χρή­ματα για αγώνες». Στην είσοδο του σταδίου της Ολυμπίας σώζονται ως τις μέρες μας πολυάριθμες βάσεις, που κάποτε έφεραν χάλκινες εικόνες του Δία. Πρόκειται για έργα που έγιναν με χρήματα από τα πρόστιμα που επέβαλλαν οι υπεύθυνοι των Ολυμπιακών α­γώνων στους αθλητές εκείνους οι οποίοι, κα­ταπατώντας τον όρκο τους, προσπάθησαν να νικήσουν δωροδοκώντας τους αντιπάλους τους. Τα παλαιότερα από τα αγάλματα αυτά, γνωστά στη διάλεκτο των αρχαίων Ηλείων ως Ζάνες, στήθηκαν κατά την 98η Ολυμπιάδα (388 πΧ), με το χρηματικό πρόστιμο που πλή­ρωσε ο Θεσσαλός πυγμάχος Εύπωλος, επειδή δωροδόκησε τους αντιπάλους του.
Αλλά και οι σκανδαλώδεις από διάφορες χώρες πολιτογραφήσεις ξένων αθλητών, πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό στον τόπο μας και μάλιστα στον χώρο του μπάσκετ, δεν ήταν εντελώς άγνωστες στην αρχαιότητα. Οι Εφέσιοι π.χ., δίνοντας χρήματα στον κρητικό δρο­μέα Σωτάδη, τον έκαναν… συντοπίτη τους.
Δεν έλειπαν και οι οικείες στις μέρες μας περι­πτώσεις, όπου το τελικό αποτέλεσμα ενός α­γώνα το διαμόρφωναν οι κριτές με τις αποφά­σεις τους. Κατά την 96η Ολυμπιάδα (396 πΧ) οι ηλείοι Ελλανοδίκες, μη υπάρχοντος και του… φώτο-φίνις, έδωσαν τη νίκη στον αγώνα του δρόμου ταχύτητας στον συμπατριώτη τους Ευπόλεμο, αδικώντας κατάφωρα τον Αμ- βρακιώτη Λέοντα. Και όπως και σήμερα έτσι και στην αρχαιότητα, ορισμένοι δρομείς επι­χειρούσαν να… κλέψουν κατά την εκκίνηση, να σπρώξουν ή να συγκρατήσουν τους αντι­πάλους τους, ενώ παλαιστές και πυγμάχοι προσπαθούσαν να κάνουν χρήση απαγο­ρευμένων λαβών ή κτυπημάτων, προκειμένου να φθάσουν στη νίκη. Σε αρχαίες παραστάσεις παγκρατίου, ενός αγωνίσματος που συνδύαζε στοιχεία πάλης και πυγμαχίας, εικονίζονται α­θλητές που προσπαθούν να δαγκώσουν τους αντιπάλους τους ή να τους… βγάλουν το μάτι. Το «δάκνειν» και το «ορύττειν», όπως και σήμερα στην πάλη, απαγορεύ­ονταν στους περισσότερους αγώνες παγκρατί­ου. Αλλά και τα θλιβερά γεγονότα κατά την Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972, όπου πα­λαιστίνιοι κομάντος αιματοκύλισαν τους αγώ­νες, έχουν παράλληλα στην αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια των αγώνων της 104ης Ολυμπιά­δας (364 π.Χ.) φονικές μάχες, με πρωταγωνι­στές τους Ηλείους και τους Αρκάδες, ξέσπα­σαν μέσα στον ιερό χώρο της Ολυμπίας, προ­καλώντας πανικό σε αθλητές και θεατές.
Αξιομνημόνευτη είναι η περίπτωση της τιμω­ρίας του περίφημου Θάσιου αθλητή Θεαγένη κατά την 75η Ολυμπιάδα (480 π.Χ.). Οι Ελλα­νοδίκες τον τιμώρησαν με πολύ σοβαρό χρημα­τικό πρόστιμο, επειδή κατά τη γνώμη τους αγω­νίστηκε όχι σύμφωνα με το αρμόζον αθλητικό πνεύμα, αλλά μόνο και μόνο για να ταπεινώσει τον περίφημο πυγμάχο Εύθυμο από τους Λο- κρούς της Μεγάλης Ελλάδας. Μοναδική ίσως είναι η αιτία της τιμωρίας του παγκρατιαστή Σαραπίωνα από την Αλεξάνδρεια. Ο αθλητής αυτός κατά τη διάρκεια της 201ης Ολυμπιάδας (25 μΧ), επειδή φοβήθηκε τους αντιπάλους του… φρόντισε να εξαφανιστεί.
Παραπτώματα φαίνεται ότι είχαμε και πριν από τους αγώνες, κατά τη διάρκεια του καθο­ρισμένου προγράμματος προετοιμασίας και δίαιτας που ήταν υποχρεωμένοι να ακο­λουθούν οι συμμετέχοντες αθλητές. Στην Ολυμπία, στον όρκο που έδιναν οι τελευταίοι μπροστά στο άγαλμα του τιμωρού Δία, βεβαί­ωναν, ανάμεσα στα άλλα, ότι για δέκα μήνες πριν από τους αγώνες τήρησαν με ακρίβεια τους κανόνες της προετοιμασίας. Είναι χαρα­κτηριστικό ότι, εκτός από τους ίδιους τους α­θλητές, ορκίζονταν για τη σωστή τήρηση αυτών των κανόνων και οι πατεράδες τους, τα αδέλφια τους και οι προπονητές τους. Για όλες τις παραβάσεις οι υπεύθυνοι τιμωρού­νταν με καταβολή χρηματικών προστίμων, με αποκλεισμό από τους αγώνες και με μαστίγω­ση. Πρόκειται για τις συνήθεις ποινές και της σημερινής αθλητικής δικαιοσύνης, μη εξαι­ρουμένης ούτε αυτής της μαστίγωσης, που, ως γνωστόν, εξακολουθεί να υφίσταται σε κράτη με ισχυρή μουσουλμανική παράδοση.
Πηγή: Το Βήμα, 31 Ιουλίου 1994
* Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

***** Στην είσοδο του σταδίου της Ολυμπίας σώζονται ως τις μέρες μας πολυάριθμες βάσεις, που κάποτε έφεραν χάλκινες εικόνες του Δία. Πρόκειται για έργα που έγιναν με χρήματα από τα πρόστιμα που επέβαλλαν οι υπεύθυνοι των Ολυμπιακών α­γώνων στους αθλητές εκείνους οι οποίοι, κα­ταπατώντας τον όρκο τους, προσπάθησαν να νικήσουν δωροδοκώντας τους αντιπάλους τους.*****

ΠΗΓΗ:
http://history-of-macedonia.com/wordpress/2011/02/25/athlitika-anomimata-arxaiotita/


Κατηγορίες:Uncategorized

Λιποαναρρόφηση………

25 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΤΑ κρατικά κανάλια κουβαλάνε αμαρτίες διαχρονικά. Τα ιδιωτικά τις διαπράττουν στο διηνεκές. Ό,τι είχαν να διορίσουν από συγγενείς και ψηφοφόρους οι πολιτικοί το διόρισαν, τους τεκνοποίησαν, μας τους (τις) φόρτωσαν. Ξεχρεώνουμε τα «ανελαστικά» για ΔΕΗ μετά… ΕΡΤ, πληρώνουμε υπέρ «αναξιοπαθούντων» και «εργαζομένων» σ’ αυτά τα μεγάλα χωνευτήρια της ανεργίας πασπαλισμένης με στοιχεία διαφθοράς και πρέπει να το’ χουμε καμάρι.
ΩΣΤΟΣΟ, αν κερδίζουμε(;) σε χρήμα με τα ιδιωτικά, χάνουμε σε ποιότητα. Την αναζητούμε στην τηλεοπτική καθημερινότητα, ξεδιαλέγοντας ψήγματα χρυσού και μικροσκοπικά διαμάντια μέσα από τόνους σκουπιδιών, άφωνοι συχνά και μετανοιωμένοι για…
την «απελευθέρωση», που ήταν βουτιά στο κενό. Για τον πολιτισμό που δεν ανέβηκε, για την Άνοιξη που δεν ήρθε.
ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ πως η κρίση «συμμόρφωσε» και τα κανάλια της φτήνιας, της ανεμελιάς και της προχειρότητας. Ψάχνοντας για δείγμα γραφής, περάσαμε απ’ τα μεσημεριανά της σαχλαμάρας και τις παρεούλες της σιχασιάς. Με τις «φαινομηρίδες» και τους γυναικωτούς. Πήραμε γεύση από «σεβασμό» στον τηλεθεατή. Εντυπωσιασμένοι απ’ τα «ελληνικά» και το θεματολόγιό τους, χορτάτοι απ’ τη θέα της επιμελώς ανασηκωμένης φούστας, αράξαμε στην… ωραιοπάθεια της κας Τατιάνας. Παρακάμψαμε την αγωνία της να φανεί νέα και ωραία, περιμένοντας την προσκαλεσμένη της και το θέμα.
ΔΕΝ άργησε να φτάσει η «καλλιτέχνης». Η «θεά» με το όνομα Χρύσπα (αν δεν κάνω λάθος)-το όνομα δεν έχει σημασία. Έδειξε φωτογραφίες της (μέχρι… βρακί), μίλησαν λίγο για «προσθετική» και πολύ για λιποαναρρόφηση. Ήταν το θέμα τους! Ούτε για σπουδές, δασκάλους και… ορθοφωνίες η «τραγουδίστρια», ούτε για παιδεία και τέχνη η «οικοδέσποινα». Είδαμε τους μηρούς της μιας, την ωραιοπάθεια της άλλης κι όταν χρειάστηκε να συνομιλήσουν για τέχνη και μουσική, έπεσε η «αυλαία». Τα φώτα έσβησαν, τέλος οι ακκισμοί, άχρηστο το μακιγιάζ, μια ακόμα μέρα «δουλειάς» για τη μια, συνεισφορά στην «τέχνη» για την άλλη και η… λιποαναρρόφηση καλά κρατεί. Θυσία, για να βγαίνουν στο πάλκο με τα «προσόντα» τους. Μηρούς που «τραγουδάνε», κοιλιές ξεσκέπαστες και με φωνή ιχθύος.
ΑΥΤΕΣ είναι οι «θεές» της λιποαναρρόφησης, αυτές και οι Τατιάνες της (αυτο)προβολής και της αλληλεγγύης (όταν δεν διαθέτουν προσκαλεσμένο, συνεντευξιάζονται…μεταξύ τους!). Αυτή και η κατάντια μερίδας ελλήνων που τις συντηρούν με την τηλεθέασή τους.

 

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ – ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ ………

24 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Ο πολιτισμός μας μέρα με τη μέρα κλίνει μονοδιάστατα προς την τεχνολογική ανάπτυξη, αγνοώντας επικίνδυνα την πνευματική πρόοδο.

Στους καιρούς μας είναι σαφής η επικράτηση της ύλης πάνω στο πνεύμα. Τα πνευματικά αγαθά συνεχώς εξοστρακίζονται από τις καθημερινές και αναγκαίες επιδιώξεις του ανθρώπου….

Οι υλικές αναζητήσεις είναι η μόνη ενασχόλησή του που τον ικανοποιεί.

Η τεχνολογία επέβαλε στον άνθρωπο έναν νέο τρόπο ζωής, έντονο, αγχώδη και μονότονο. Ταυτόχρονα του πέρασε το μήνυμα πως με τα αγαθά της θα τον έκανε ευτυχισμένο. Ο άνθρωπος δέχθηκε τη συνταγή αυτή και παγιδεύθηκε στο μονόδρομό της και μάλιστα έγινε ο δορυφόρος των ίδιων του των επιτευγμάτων. Στη συνέχεια, η επιλογή του αυτή έγινε η αιτία να αμφισβητηθεί ο παλιός τρόπος

ζωής, η γνώση, η ανθρωπιά, οι προηγούμενες αξίες και οι θεσμοί της κοινωνικής ζωής. Γι’ αυτό και απορρίφθηκαν, χωρίς δυστυχώς όμως να αντικατασταθούν με κάτι καλύτερο, ει μη μόνον με τον πλούτο και την κοινωνική υπεροχή. Λέγω δυστυχώς, διότι τα υλικά αγαθά ικανοποιούν τον άνθρωπο, πρόσκαιρα όμως συνήθως. Γρήγορα σβήνει η χαρά απ’ την απόκτησή τους. Κι ας χρειάσθηκε πολύς χρόνος εργασίας, για να αποκτηθούν. Κι ας θυσιάσθηκε πολύς κόπος, κι ας φθάρηκε σημαντικά η ψυχοσωματική υγεία.

 

Το χρήμα και τα υλικά αγαθά δίνουν βέβαια δύναμη στον ανίσχυρο και μεγιστοποιούν τα μέγιστα τη δύναμη του ισχυρού. Τα αποτελέσματα της απόκτησής τους επισήμως είναι άμεσα και φανερά. Ένα κράτος, χρησιμοποιώντας διπλωματικά την τεχνολογία και τη δυνατότητα να ελέγχει τις πρώτες ύλες, αποκτά οικονομική και πολιτική εξουσία, που απλώνεται στο διεθνές επίπεδο. Επισήμως θεωρείται κράτος ισχυρό και πολιτισμένο. Από την άλλη, ο άνθρωπος που έχει χρήμα και υλικά αγαθά, αποκτά κύρος, εξουσία, όνομα και κοινωνική εκτίμηση. Επισήμως θεωρείται άνθρωπος ξεχωριστός, επιτυχημένος, καταξιωμένος, άνθρωπος δηλ. ευτυχισμένος. Ο άνθρωπος όμως του πλούτου και της εξουσίας δε σημαίνει πως αυτομάτως νοιώθει ψυχική πληρότητα και εσωτερική αρμονία • πως άγγιξε έστω τα χνάρια της ευτυχίας • πως ένοιωσε τους λόγους της ανθρώπινης ζωής. Τα υλικά αγαθά, βλέπετε, καταναλώνονται ικανοποιώντας πρόσκαιρα τον άνθρωπο, δεν του διαμορφώνουν όμως χαρακτήρα, δεν τον κάνουν να νοιώθει μέσα του μια διαρκή ηθική ικανοποίηση ούτε του δίνουν ευτυχία από μόνα τους, αλλά ούτε και απαντήσεις στα μεγάλα εσωτερικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σίγουρα έχουμε φτάσει σε μια δύσκολη καμπή της ζωής μας • να γυρίσουμε πίσω, αδιανόητο, να προχωρήσουμε μπροστά, όπως είμαστε, επικίνδυνο. Έχουμε όλοι μας λίγο-πολύ γευτεί το χειρότερο ναρκωτικό, τον ευδαιμονισμό. Η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία έχει προβλέψει γι αυτό, όπως και για τόσα άλλα. Οι ανέσεις, η ραστώνη της ευζωΐας, ο υπερκαταναλωτισμός μάς έχουν αλλοτριώσει. Ξεχάσαμε την αποστολή μας, ξεχάσαμε το όνομά μας, δώσαμε στην έννοια “άνθρωπος” άλλη σημασία, όπως μας βολεύει, πουλήσαμε την ψυχή μας, όχι βέβαια για τη γνώση, ούτε για να δώσουμε απαντήσεις στις βιοθεωρητικές και κοσμοθεωρητικές μας ανησυχίες,, αλλά για να καλύψουμε, πολύ πεζά, τις υλικές μας και μόνο ανάγκες, που και αυτό είναι το τραγικότερο, δεν ήταν πολλές φορές καθόλου ανάγκες. Αποκτήσαμε συνειδήσεις εύπλαστες και κυμαινόμενες, αδιαφορήσαμε για τους άλλους, τους εγκαταλείψαμε και ησυχάσαμε. Το πνεύμα, η ψυχή ξεχάστηκαν, αγνοήθηκαν, ξεπουλήθηκαν. Οι απαιτήσεις μας, οι φιλοδοξίες μας έχουν περιοριστεί μόνο στην ποσότητα. Και το χειρότερο, θεωρούμε την ποσότητα που απολαμβάνουμε ως ποιότητα. Έχουμε γίνει δηλαδή και υποκριτές. Τόσο μεγάλη είναι η αδιαντροπιά μας, η σύγχυση που υπάρχει για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και στο οποίο συμμετέχουμε και εμείς άλλοτε ενεργητικά ή άλλοτε παθητικά. Ευτυχισμένος θεωρείται αυτός που ξοδεύει πολλά διασκεδάζοντας, που έχει οικονομική επάρκεια, καταναλωτική δύναμη. Δε μας μένει καιρός να σκεφτούμε, να ρωτήσουμε, να συζητήσουμε με τον εαυτό μας. Φόβος μεγάλος μας κυριεύει μήπως κάποια στιγμή παρουσιαστεί μπροστά μας η τρομακτική αυτοπροσωπογραφία μας. Δε γνωρίζουμε πολλά για τον εαυτό μας ή γιατί δε μας μένει χρόνος ή γιατί δε θέλουμε• έχουμε χάσει τελείως τον προσανατολισμό μας, και δυστυχώς το ξέρουμε. Πνευματική στασιμότητα, αλλοτρίωση στη χειρότερη μορφή της είναι τα συμπτώματα αυτού του παγκόσμιου ναρκωτικού, της υποκολτούρας.

Τραγικό υπαρξιακό αδιέξοδο. Ξεκινήσαμε διαφορετικά• με άλλες ελπίδες, με άλλες σκέψεις, με άλλους σκοπούς και στόχους. Στην πορεία όμως αλλάξαμε ή αφεθήκαμε και μας ανάγκασαν να αλλάξουμε. Το χρήμα, ο πλούτος, το κέρδος, η απόκτηση πολλών υλικών αγαθών, η λανθασμένη εντύπωση ότι έτσι θα φτάσουμε στην καταξίωση, έφθειραν τις σχέσεις μας και με τα πιο αγαπημένα ακόμη πρόσωπα, και κυρίως με τον άνθρωπο. Και τότε που περιμέναμε την ευτυχία, ήλθε η διαπίστωση και η απογοήτευση. Λίγο αργά για δάκρυα και απογοήτευση. Ο άνθρωπος θερίζει ό,τι σπείρει. Ο μύθος της Κίρκης είναι πάντα επίκαιρος (μόνο που εκεί υπήρχε ο Οδυσσέας και έσωσε τους άμυαλους συντρόφους του). Παρασυρθήκαμε, και η διαπίστωση του λάθους είναι η πιο μεγάλη τιμωρία, αλλά ταυτόχρονα και παράδειγμα “προς αποφυγήν”.

Το ερώτημα εξακολουθούν χρόνια τώρα να το διατυπώνουν οι διανοούμενοι της εποχής μας : Τι φταίει στον πολλά υποσχόμενο και ελπιδοφόρο μεταπολεμικό πολιτισμό μας; Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος παρ’ όλη την τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη;

Η απάντηση είναι απλή. Διότι ο άνθρωπος θεοποίησε την τεχνολογία• διότι ο πολιτισμός μας δεν είναι πλέον ανθρωποκεντρικός. Πολλά από τα υλικά αγαθά εξυπηρετούν την ανθρώπινη ζωή και την ικανοποιούν σημαντικά. Είναι αναγκαία επομένως και τα χρειάζεται ο άνθρωπος. Σ’ αυτό δεν υπάρχει διαφωνία. Ο άνθρωπος όμως είναι ύπαρξη πνευματική και όταν το πνεύμα και η ψυχή δεν ικανοποιούν την ανθρωπιά και τις ανάγκες τους, τότε νοιώθει μέσα του μια κενότητα, μια ρευστότητα, μια μοναξιά που τα υλικά αγαθά όσα και όποια να είναι δεν μπορούν να του τη γεμίσουν.

Αντίθετα, ο πνευματικός πολιτισμός είναι ανθρωποκεντρικός. Αναπτύσσεται από το δημιουργό άνθρωπο και δεν παράγεται, όπως ο υλικός. Στοχεύει κυρίως στην ευχαρίστηση και διάπλαση του ανθρώπου ως ψυχικής και κοινωνικής ύπαρξης και όχι ως βιολογικής οντότητας. Τα πνευματικά αγαθά προέρχονται, πηγάζουν και δημιουργούνται από τον άνθρωπο, αφορούν τον ίδιο τον άνθρωπο, επιφέροντάς του ηθική ικανοποίηση, ψυχική πληρότητα, σιγουριά και ισορροπία. Τα Γράμματα και οι Καλές Τέχνες ψυχαγωγούν και διαμορφώνουν τον άνθρωπο, τον φέρουν σε άμεση επικοινωνία με τον εαυτό του. Οι γνώσεις, οι πεποιθήσεις, οι δημιουργίες του διαχρονικού Γλωσσικού Πολιτισμού, οι ηθικές αξίες, τα οράματα και τα πιστεύω της κοινωνίας, ιδεολογικά, πολιτικά και θρησκευτικά, ο λαϊκός πολιτισμός, η Ιστορία, οι ανθρώπινες σχέσεις, του παρέχουν πανίσχυρο στήριγμα σ’ όλες τις προσωπικές και διαπροσωπικές του στιγμές. Όλα αυτά, η προσωπική δηλ εμπειρία και η συλλογική κουλτούρα., του προσφέρουν ακόμα ικανά εφόδια που να τα ανακαλεί ως στήριγμα σ’ όλες τις ενέργειές και στιγμές του, συγκυριακές, προβληματικές, επιτυχείς, που δημιουργούνται στα διάφορα πεδία της κοινωνικής του ζωής μέσα στα οποία εκ των πραγμάτων κινείται, εξελίσσεται και δραστηριοποιείται.

Η κουλτούρα δηλαδή είναι ένα σύνολο τρόπων συμπεριφοράς, σχετικά με όλα τα ζητήματα αλλά και τα συστήματα ζωής, όσα έχει διαμορφώσει μια κοινωνία και που κληροδοτούνται στο άτομο, στην αρχή κυρίως, από το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, στενότερο και ευρύτερο, μέσα στο οποίο κινείται, και δρα, ενώ αργότερα το άτομο εκούσια ενστερνίζεται ποικιλίες κουλτούρας από την ευρύτερη παγκόσμια κοινότητα και μέσα από κανάλια που ξεπερνούν τα εκάστοτε χρονοτοπικά πλαίσια • κουλτούρα είναι οι τρόποι εξωτερίκευσης που σχετίζονται με τις Τέχνες και την ευρύτερη διανόηση• είναι το σύνθετο εκείνο σύνολο που περιλαμβάνει τις γνώσεις, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις απόψεις για την ωραίο, το μέτρο και την αισθητική, τη συλλογική ψυχαγωγία, τις εορτές,τα ήθη και τα έθιμα, το δίκαιο, τα Γράμματα και τον λαϊκό πολιτισμό μιας κοινωνίας, τα πιστεύω και τα οράματα μιας κοινωνίας, τοπικής ή ευρύτερης. Δεν υπάρχει άνθρωπος ή κοινωνία χωρίς κουλτούρα. Ακόμα και σε πρωτόγονες κοινωνίες υπάρχει αξιόλογη κουλτούρα.

Κι ενώ η τεχνολογική ανάπτυξη είναι συγκρίσιμη, για το όσον αφορά όμως το ποια κουλτούρα είναι ανώτερη ή κατώτερη, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όλες οι κουλτούρες είναι σπουδαίες. Το ότι σε πολλά τους σημεία διαφέρουν και έχουν άλλη έκφραση ανάπτυξης, αυτό είναι και κάτι σπουδαίο και λειτουργεί ως πλεονέκτημα για την εξέλιξη του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού: διότι η κουλτούρα είναι μια καθαρά πνευματική, στοχαστική ή εκφραστική δημιουργία που ενδύεται πολλαπλές μορφές εξωτερίκευσης, ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες καλλιεργείται, ανάλογα με το βαθύτερο υπόβαθρο του ιδεολογικού και κοινωνικού της παρελθόντος. Οι διάφορες κουλτούρες σήμερα αποδεικνύουν τον πολιτιστικό πλουραλισμό που ακόμα επικρατεί στην ανθρωπότητα, αποτέλεσμα της σχετικά ελεύθερης και ανεμπόδιστης δημιουργικής έκφρασης του ανθρώπινου πνεύματος. Λέγω που ακόμα επικρατεί, γιατί η διαβρωτική και ισοπεδωτική δράση με την οποία ιλιγγιωδώς επιτίθεται η οικονομική παγκοσμιοποίηση απέναντι στα θέματα των αξιών, των ιδεολογιών, των πολιτιστικών νησίδων, των αντιστάσεων απέναντι στην απανθρωποποίηση και της διαφορικότητας γενικότερα, πολύ σύντομα δυστυχώς έχει αρχίσει να δημιουργεί και να επιβάλλει έναν αφύσικα όμοιο τρόπο σκέψης, ηθικής, γούστου, συμπεριφοράς και αξιών και πολιτιστικής παραγωγής.

 

Στον αντίποδα λοιπόν του προσωπικού, του τοπικού και εθνικού διαχρονικού πολιτισμού βρίσκεται η ασταθής μαζική κουλτούρα, η βιομηχανική, η κατασκευασμένη υποκουλτούρα που προωθείται έντεχνα σήμερα παγκοσμίως, για την οικονομική εξάρτηση και απομύζηση, αλλά και τον πνευματικό έλεγχο της μάζας, τυποποιώντας τη σκέψη, την ψυχαγωγία, την κρίση της. Όφελος μέγα για όσους κυβερνούν τη γη να ελέγχουν, να κατευθύνουν, να ποδηγετούν αν το θελήσουν, τη σκέψη, τις αποφάσεις, τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας του πλανήτη.

Στη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος πιέζεται ποικιλοτρόπως και διαρκώς από διάφορα προβλήματα που του προκύπτουν, ενόσω παράγει ή δημιουργεί στους χώρους δραστηριότητάς του. Η ζωή σήμερα είναι ταχύτατη στις εξελίξεις. Η τεχνολογία καλπάζει σε ξέφρενο ρυθμό, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και επιδιώξεις ασταμάτητες. Σ’ έναν τέτοιο κόσμο ο άνθρωπος πιέζεται, αγωνίζεται, αγωνιά να επιβιώσει και να καταξιωθεί. Αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειάς του είναι να αφιερώνει όλο του το χρόνο, όλες τις δυνάμεις, όλη του τη δράση στον αγώνα για την ευημερία του, την απόκτηση πλούτου και κοινωνικού γοήτρου, μειώνοντας όμως συγχρόνως επικίνδυνα τον ελεύθερο χρόνο του. Αδιαφορεί για τις πνευματικές εκδηλώσεις, το θέατρο, τις διαλέξεις, την ποιοτική μουσική συναυλία, το διάβασμα ενός βιβλίου. Δεν έχει χρόνο για να καλλιεργήσει τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά του. Ο χρόνος του καταναλώνεται για την απόκτηση κοινωνικής δύναμης. Αγχώνεται, δυσαρεστείται, πιέζεται, αναζητά τη διέξοδο. Την ψυχική του κενότητα, τη διαταραγμένη του ψυχική γαλήνη, την έλλειψη ηθικής ικανοποίησης από την όλη του ζωή, τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του έρχεται έντεχνα να του τον καλύψει η διασκέδαση μαζικού τύπου, η εντυπωσιακή και εμπορική κινηματογραφική παραγωγή, η μουσική συναυλία που εκτονώνει, τα reality shows, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, οι τηλεοπτικές εκπομπές που αποχαυνώνουν, οι ρηχές, άκριτες, εντυπωσιακές και εκτονωτικές ιδεολογίες και άλλου είδους τέτοια πολιτιστικά υποπροϊόντα. Κι όπως έμαθε ή τον έμαθαν να καταναλώνει, έτσι άκριτα και παθητικά καταναλώνει και την εμπορική κουλτούρα.

Η κατασκευασμένη κουλτούρα αποτρέπει σκόπιμα τον άνθρωπο από τον προβληματισμό, στοχεύει μόνο στο να του περάσει ευχάριστα την ώρα, χωρίς να τον κουράσει και φυσικά αποκομίζοντας τα δυνατόν περισσότερα χρήματα από αυτόν, αποθαρρύνει γενικά τον προβληματισμό, αμβλύνει την κριτική στάση του ατόμου απέναντι σε ατομικά ή συλλογικά προβλήματα. Η προσκόλληση μάλιστα και η ενασχόληση του ανθρώπου με αυτήν τού εξουδετερώνει τις εσωτερικές αντιστάσεις, τη βούλησή του και του αδρανοποιεί τη σκέψη, ωθώντας την μακροπρόθεσμα στον εφησυχασμό και τη ρηχότητα.

Η μαζική κουλτούρα προτείνει τυποποιημένα και εμπορικά προϊόντα και πρότυπα που επιβάλλονται μέσω της διαφήμισης. Δεν είναι η κουλτούρα που δημιουργείται από τη μάζα, αλλά κατασκευάζεται από κάποιους προκειμένου να καταναλωθεί από τη μάζα. Ασκεί μεγάλη επιρροή στο άτομο που το πείθει, το καθοδηγεί, του επιβάλλεται. Αλίμονο στην κοινωνία αυτή που δε διαμόρφωσε πολίτες με ισχυρή πολιτική, πολιτιστική και ιστορική συνείδηση. Μια από έξω ή από μέσα ισχυρή υποκουλτούρα μπορεί να διαβρώσει σταδιακά την διαχρονική κουλτούρα της κοινωνίας, να την διαλύσει, να την εξαφανίσει, και τελικά να την υποκαταστήσει, μ’ όλες τις φοβερές συνέπειες για την πολιτιστική και εθνική της φυσιογνωμία. Σε μία τέτοια κοινωνία οι ελάχιστες φωνές εκείνων που αναζητούν να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί ενός προσωπικού πολιτισμού με σημαντική επιρροή, μάλλον αδύναμες, ανίσχυρες και γραφικές θα μοιάζουν, ανίκανες να αντιστρέψουν τη ροή με την οποία θα κινείται το ποτάμι της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης των ιδεών και των πολιτισμών, το ποτάμι των ανωνύμων, των αυριανών και χωρίς σύνορα, χωρίς ρίζες και χωρίς πνευματικό αύριο παθητικών πολιτών – κατευθυνόμενων καταναλωτών του 21ου αιώνα.

Η υποκουλτούρα έχει απλώσει βαθιές τις ρίζες της παντού. Έχει χωθεί πολύ βαθιά μέσα στα τελευταία καταφύγια του μυαλού. Κατευθύνει πλέον τις πλειοψηφίες. Η διάγνωση της είναι απλή : το ωραίο είναι κάτι αδιάφορο, το μέτρο είναι κάτι το άγνωστο, η υπερβολική μονομέρεια των επιδιώξεων που αγγίζουν τα μέτρα των Τιτανικών είναι η ανθρώπινη σκοποθεσία, ο κατακτητικός πόλεμος που βαφτίζεται σταυροφορία στο όνομα της ελευθερίας, ο περιορισμός και εξευτελισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βαφτίζεται προώθηση της δημοκρατίας, η ποσότητα που βαφτίζεται ποιότητα, η αποκτήνωση στην εργασία βαφτίζεται καταξίωση και επιτυχία, το reality show που απογυμνώνει τον άνθρωπο βαφτίζεται ψυχαγωγία, η παρακολούθηση με δορυφόρους τύπου Εchelon βαφτίζεται ασφάλεια των πολιτών, όλα όσα προσβάλλουν την ανθρωπιά και τη νοημοσύνη βαφτίζονται ως σύγχρονος πολιτισμός. Φοράμε ωραία κουστούμια και παίζουμε ωραίους ρόλους στο σανίδι της ζωής. Μα όταν έρχεται η ώρα να κοιτάξουμε τους καθρέφτες της πραγματικότητας, δεν αντέχουμε να δούμε το πρόσωπό μας, δεν το γνωρίζουμε καν, γι’ αυτό και το βάφουμε σαν θεατρίνοι πριν από την παράσταση, φτιάχνουμε ένα άλλο πρόσωπο για το ρόλο μας, φοράμε το προσωπείο μας. Ξεχνάμε τον άνθρωπο. Ξεχνάμε τον εαυτό μας. Ξεχνάμε ό,τι δίνει νόημα στη ζωή. Σαν άρρωστοι και μανιακοί ψάχνουμε το νόημα πίσω από προσωπεία και πλαστικές πρόσκαιρες αξίες. Αδιέξοδο. Πραγματικά έχουμε χάσει το δρόμο μας. Τραγικότητα, φίλοι μου. Τα όσα δίνουν αξία και νόημα στη ζωή, όπως το πρόσωπό μας, η σκέψη μας, τα όνειρά μας, τα κοινωνικά οράματα της δημοκρατίας, το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνικής πρόνοιας, η παγκόσμια ειρήνη, η χαρά και το χαμόγελο στους ταλαίπωρους συνανθρώπους μας, όλα τούτα σταδιακά αντικαταστάθηκαν, με το αναπροσαρμοζόμενο προσωπείο, με την ποδηγετούμενη ματιά και εικόνα, με τις χειραγωγούμενες αξίες, με τα πλαστικά όνειρα που λανσάρουν οι βιομηχανίες της κατανάλωσης, και τα επιτελεία των πολυεθνικών. Η χειρότερη υποκουλτούρα που κυριαρχεί στους καιρούς μας είναι αυτή που καθιέρωσε τον ρηχό και υλιστή υπάνθρωπο ως το επιτυχημένο άνθρωπινο μοντέλο του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου μας. Στην προσπάθειά μας να γίνουμε υπεράνθρωποι, γίναμε δυστυχώς υπάνθρωποι, χάσαμε πάντως σε όλες τις περιπτώσεις την ανθρωπιά μας. Κι αυτό γιατί έχουμε χάσει το μέτρο. Δεν θα αναφωνήσω ως άλλος Κικέρων το περίφημον O tempora, o mores! Όχι. Απλά, πικραμένος από τούτη την πορεία, την οποία μετά μανίας οδεύουμε, θα ήθελα να μοιράσω μαζί σας τον στοχασμό που γεννιέται από τους στίχους του ποιητή :

Κι αν δεν μπορείς τη ζωή σου να την χτίσεις όπως εσύ την ήθελες, τούτο πρόσεξε, τουλάχιστον να μην την εξευτελίσεις.

 

Γελάτσωρας Αντώνης

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

«Άριστη η απόφαση 350/2011 του ΣτΕ για το νόμο περί ιθαγένειας»……….

24 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ – ΤΖΑΚΗ

Δικηγόρου, Επικοινωνιολόγου

Δημοσιεύθηκε πρόσφατα η απόφαση 350/2011 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι βασικές διατάξεις του νόμου 3838/2010 περί αφειδούς απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς. Η απόφαση αυτή είναι άριστη από νομική αλλά και από εθνική σκοπιά. Αφενός έδειξε ότι ο νόμος αυτός παραβιάζει το Σύνταγμα, αφετέρου απέδειξε ότι οι νομοθετικές αυτές ρυθμίσεις ήταν απαράδεκτες και από δικαιοπολιτική άποψη.

Ενόψει του μεγάλου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης, όλες οι ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνο – καθιστούν δυσμενέστερο το θεσμικό τους πλαίσιο που αφορά την απόδοση είτε της ιθαγένειας είτε κάποιων δικαιωμάτων στους πολίτες άλλης εθνικής καταγωγής που ζουν στα όρια της επικράτειάς τους. Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης αλλά και των σκόπιμων, κατευθυνόμενων κυμάτων λαθρομετανάστευσης που μας έρχονται εδώ μέσω Τουρκίας, θα έπρεπε να θεσμοθετήσει το πιο δύσκολο καθεστώς απόδοσης ιθαγένειας. Αφενός, για να μεταδώσει προς το διεθνή χώρο το σήμα ότι δεν θα ανεχτεί άλλο να μετατρέπεται σε υποδοχέα όλης της διεθνούς μετανάστευσης. Αφετέρου, ως ένα μήνυμα αποφασιστικότητας για την περιφρούρηση της εθνικής ομοιογένειας, που κινδυνεύει όχι μόνο από τη λαθρομετανάστευση αλλά και από την υπογεννητικότητα που μαστίζει εδώ και αρκετά χρόνια την πατρίδα μας.

Ο ν. 3838/2010, γνωστός και ως «λαθρονόμος», έκανε το ακριβώς αντίθετο. Προβλέπει το ευμενέστερο πανευρωπαϊκά σύστημα απόδοσης ιθαγένειας, λες και αυτό το πολύτιμο στοιχείο σύνδεσης του πολίτη με το έθνος και το κράτος στο οποίο ανήκει, είναι μια τυρόπιτα που για ανθρωπιστικούς λόγους πρέπει σε πρώτη ζήτηση να μοιράζεται αφειδώς. Σκοπός όσων εμπνεύστηκαν και υποστήριξαν το νόμο, ήταν σε πρώτη φάση η αλλοίωση του εκλογικού σώματος και μακροπρόθεσμα η αλλοίωση του ίδιου του ελληνικού έθνους.

Η απόφαση του ΣτΕ αποκάλυψε με νομικά επιχειρήματα τα ανωτέρω. Απέδειξε νομικώς την ορθότητα των πολιτικών επιχειρημάτων που χρησιμοποίησε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που αντέδρασε στο νομοθέτημα αυτό. Ήταν αναμενόμενο ότι οι εθνομηδενιστικοί κύκλοι που χρόνια αλωνίζουν στη χώρα μας, θα έριχναν δηλητήριο εναντίον των δικαστών του ΣτΕ, θα προσπαθούσαν να μειώσουν την εμβέλεια της απόφασης και να τη χαρακτηρίσουν ρατσιστική, εθνικιστική κλπ. Αυτό ακριβώς είδαμε. Ύβρεις χωρίς νομικά παρά μόνο με ιδεολογικά επιχειρήματα τύπου θολοκουλτούρας, μίσος για το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας του νομικοπολιτικά εκτρωματικού αυτού νόμου. Το πιο εξοργιστικό ήταν ότι οι υποστηρικτές του νόμου αναρωτιόνταν ποια άρθρα του Συντάγματος παραβιάζονται, ενώ ισχυρίζονταν ότι δήθεν το δίκαιο του αίματος δεν κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα.

Ας δούμε λοιπόν τα άρθρα που παραβιάζονται αναλυτικά:

Παραβιάζεται το άρθρο 1 παρ. 3 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Αυτό συμβαίνει γιατί με την εφαρμογή του νόμου αυτού, στην πορεία των χρόνων, θα αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια τόσα εκατομμύρια πολιτών άλλων χωρών και εθνών, που έχουν έρθει στην Ελλάδα παρανόμως (και στη συνέχεια νομιμοποιήθηκαν με αμφισβητούμενες διαδικασίες) με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μειονότητες τόσο πολυπληθείς και ισχυρές που, σε συνδυασμό και με την πιθανή χειραγώγησή τους από τις χώρες καταγωγής τους, θα μπορούν να αποτελέσουν «μπαρούτι» για την εθνική ομοιογένεια και ασφάλεια της Ελλάδας.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα γίνει αν κάποια στιγμή αποκτήσουν την ιθαγένεια όλοι όσοι μπήκαν στη χώρα, όσοι θα μπαίνουν στο μέλλον (εκτός αν η χώρα μας αποκτήσει σοβαρότητα στη φύλαξη των συνόρων) και όσοι θα προέρχονται στην πορεία των χρόνων από αυτούς. Θα είμαστε πολύ σύντομα μειοψηφία στην ίδια μας την πατρίδα. Με τον τρόπο αυτό, συνεπώς, ο νομοθέτης του 3838 θα έχει ασκήσει την εξουσία του εις βάρος του ελληνικού έθνους και υπέρ άλλων εθνών και λαών.

Παραβιάζεται, ακόμη, το άρθρο 3 παρ. 1, που προβλέπει την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία ως επικρατούσα στη χώρα. Η διάταξη αυτή δεν περιέχει απλώς διαπίστωση ποσοτικού χαρακτήρα αλλά και ένα δεοντολογικό πρόταγμα, στα πλαίσια του συστήματος συναλληλίας που διαχρονικά χαρακτηρίζει τις σχέσεις Πολιτείας – Εκκλησίας. Πώς, λοιπόν, θα συνεχίσει να ισχύει αυτό όταν θα έχουν προστεθεί στον εθνικό πληθυσμό εκατομμύρια ανθρώπων με διαφορετική θρησκεία, που προοπτικά μπορούν να γίνουν περισσότεροι από εμάς; Αν ο εθνικός πληθυσμός βιαίως νοθευτεί ώστε επικρατούσες να γίνουν άλλες θρησκείες, δεν θα έχει παραβιαστεί το άρθρο αυτό; Και ας μην επικαλεστούν κάποιοι τα περί θρησκευτικής ελευθερίας. Είναι άλλο ζήτημα αυτό. Σημαίνει τη δυνατότητα κάθε Έλληνα πολίτη, που υπάρχει στην πράξη σε απόλυτο βαθμό, να ακολουθεί όποια θρησκεία θέλει χωρίς να υφίσταται καταναγκασμούς ή διώξεις. Δεν σημαίνει όμως την ελευθερία του νομοθέτη να προσθέσει στα περίπου δέκα εκατομμύρια Ελλήνων ορθοδόξων άλλα τόσα και περισσότερα εκατομμύρια (με το πέρασμα των χρόνων) αλλοεθνών αλλοθρήσκων και τότε να πει ότι επικρατούσα θρησκεία έγινε κάποια άλλη. Γιατί ο ίδιος ο νομοθέτης θα έχει προκαλέσει τη βίαιη αυτή αλλαγή, ανατρέποντας την ιδιοσυστασία του έθνους και της πατρίδας μας.

Παραβιάζεται, επιπλέον, το άρθρο 5 παρ. 1, που προβλέπει το δικαίωμα των Ελλήνων να συμμετέχουν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας. Κι αυτό γιατί η δυνατότητά μας αυτή και η ισχύς της ψήφου μας θα σχετικοποιηθεί σε τρομερό βαθμό, αφού το έθνος και το εκλογικό σώμα θα έχουν νοθευτεί. Η ψήφος των Ελλήνων δεν θα έχει καμία σημασία για τους κυβερνώντες, αφού θα μπορούν να αντισταθμιστούν οι απώλειες μέσω της ψήφου των λαθρομεταναστών που θα έχουν εντωμεταξύ αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. Και το κυριότερο: μέσω της χειραγώγησης των αλλοδαπών από τις χώρες καταγωγής τους, θα μπορούν πλέον να αποφασίζονται πολιτικές εις βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Δηλαδή το ίδιο το ελληνικό κράτος θα δώσει το όπλο της ανατροπής του; Είναι δυνατό να γίνει αυτή η αυτοκτονική διάθεση αποδεκτή;

Επιπροσθέτως, παραβιάζεται το άρθρο 16 παρ. 2, που προβλέπει ότι η παιδεία έχει σκοπό, μεταξύ άλλων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη ομοιογένειας στα δύο αυτά πεδία. Αν όμως εκατομμύρια αλλοδαπών αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, τότε οι θεωρητικοί της πολυπολιτισμικότητας θα μας πουν ότι η παιδεία μας θα πρέπει να πάψει να έχει εθνικό χαρακτήρα και να γίνει πολυπολιτισμική. Θα μας πουν ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε εμείς στις συνήθειες των αλλοδαπών που ήρθαν εδώ και όχι αυτοί στα δικά μας ήθη και έθιμα. Θα μας επιβάλουν, δηλαδή, η πατρίδα και το έθνος με τη μεγαλύτερη ιστορία και συνεισφορά στον πολιτισμό, να γίνουν ένας πολυπολιτισμικός αχταρμάς. Είναι δυνατό να το δεχτούμε;

Παραβιάζεται, ακόμα, το άρθρο 21 παρ. 1, που προβλέπει την οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους. Κι αυτό γιατί ο λαθρονόμος οδηγεί σε εθνική πληθυσμιακή αλλοίωση. Δεν φτάνει, δηλαδή, που λόγω της υπογεννητικότητας, τονίζεται από χρόνια ο κίνδυνος που υπάρχει ως προς τη μελλοντική επιβίωση και ανάπτυξη του Ελληνισμού, αλλά επιταχύνεται αυτός ο κίνδυνος με την μετατροπή του ελληνισμού σε μειονότητα μέσα στη χώρα του μέσω της «ελληνοποίησης» εκατομμυρίων άλλων που δεν έχουν ελληνική εθνική συνείδηση, πραγματική γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού μας, της γλώσσας μας κλπ.

Παραβιάζεται, ακόμη, το άρθρο 21 παρ. 5, που καθιστά υποχρέωση του Κράτους την άσκηση δημογραφικής πολιτικής. Κι εδώ έχουμε το εξής τρελό και αντιφατικό: ο νομοθέτης όχι απλώς δεν μεριμνά ώστε να γεννηθούν περισσότερα ελληνόπουλα για να επιβιώσει το έθνος, αλλά κοιτάζει πώς θα εντάξει τεχνητά και πλασματικά στο έθνος πολίτες άλλων εθνών, δίνοντάς τους την ελληνική ιθαγένεια! Ασκεί, δηλαδή, ο νομοθέτης, αντίστροφη δημογραφική πολιτική, που οδηγεί στην αποψίλωση του έθνους.

Ο νόμος 3838 είναι αντίθετος, ακόμη, στο άρθρο 51 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος. Η διάταξη αυτή δεν μιλάει ούτε για «πληθυσμό», ούτε αφηρημένα για «λαό» ούτε για πολίτες διαφορετικών εθνικών καταγωγών που αθροίζονται τεχνητά σε ενιαίο σύνολο μέσω παραλόγων νόμων όπως ο επίμαχος. Η διάταξη αυτή μιλάει για το Έθνος, ως σύνολο πολιτών που έχουν κοινή καταγωγή, γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό, ήθη και έθιμα, συνείδηση. Ποιο έθνος, λοιπόν, θα αντιπροσωπεύουν οι βουλευτές, αν στο μέλλον στην έννοια του έθνους θα έχουν συμπεριληφθεί πλέον, τεχνητά και καταχρηστικά, εκατομμύρια πολιτών άλλων εθνών, με αποτέλεσμα αυτοί που θα ανήκουν πραγματικά στο ελληνικό έθνος να είναι μειοψηφία;

Ο νόμος περί αφειδούς παροχής της ελληνικής ιθαγένειας παραβιάζει, τέλος, το άρθρο 52, σύμφωνα με το οποίο η Πολιτεία πρέπει να εγγυάται την ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας. Κι αυτό γιατί ο ν. 3838 αποτελεί την πιο εκτεταμένη και αριστοτεχνική προσπάθεια αλλοίωσης του εκλογικού σώματος μιας χώρας. Με το νόμο αυτό καθίσταται επιστήμη η βίαιη και απροκάλυπτη νόθευση της λαϊκής βούλησης και της λαϊκής κυριαρχίας. Γιατί, πλέον, θα είναι για τους κυβερνώντες αδιάφορες οι διαμαρτυρίες, οι απόψεις, οι προσδοκίες των Ελλήνων. Θα τους αρκούν οι ψήφοι των αλλοδαπών. Γι’ αυτούς θα νοιάζονται. Και κάπως έτσι, η πατρίδα για την οποία έχυσαν το αίμα τους οι πρόγονοί μας, θα γίνει ένα παιχνιδάκι στα χέρια των ξένων. Θα το επιτρέψουμε;

Κλείνοντας, οφείλουμε μια απάντηση σε όσους ειρωνεύονται τον όρο «δίκαιο του αίματος» που χρησιμοποιείται στην απόφαση του ΣτΕ, ως δήθεν αιματολαγνεία. Παγκοσμίως, διαχρονικά, υπάρχουν δύο βασικά συστήματα απόδοσης ιθαγένειας που ακολουθούν τα κράτη: το δίκαιο του αίματος (jus sanguinis) και το δίκαιο του εδάφους (jus soli). Οι όροι καθιερώθηκαν από τη νομική επιστήμη. Είναι αποκλειστική διακριτική ευχέρεια κάθε κράτους να επιλέξει ποιο από τα δύο αυτά συστήματα θα ακολουθεί, χωρίς να πρέπει να απολογηθεί σε κανέναν. Και είδαμε, συνεκτιμώντας τη γεωγραφική θέση της Ελλάδας, τη γεωπολιτική σημασία της, την ιστορία και το μέγεθος του εθνικού μας πληθυσμού αλλά και το γράμμα και το πνεύμα των διατάξεων του Συντάγματος, ότι το σύστημα που προσιδιάζει στην πατρίδα μας είναι το jus sanguinis. Όσα παιδιά μεταναστών γεννήθηκαν εδώ (για τα οποία υποτίθεται ότι κόπτονται οι ψευτοπροοδευτικοί) μπορούν κάλλιστα να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια μέσω του θεσμού της πολιτογράφησης που ήδη υπήρχε, αφού η φοίτησή τους στις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης τα βοηθά, αν και τα ίδια το θελήσουν, να αποκτήσουν γνώση της ελληνικής γλώσσας, ιστορίας, πολιτισμού, συνείδησης. Για τα δε παιδιά αυτών, που θα γεννηθούν σε κάποια χρόνια, τότε θα μπορεί η χώρα να ξαναδεί το αν θα εντάξει και κάποια στοιχεία jus soli στο σχετικό θεσμικό της πλαίσιο, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.

Μπορούμε εύκολα όλοι να καταλάβουμε ότι από την κυβέρνηση και εθνομηδενιστικούς θολοκουλτουριάρικους κύκλους θα ασκηθούν ασφυκτικές πιέσεις προς την Ολομέλεια του ΣτΕ, ώστε να αλλάξει την απόφαση του Τμήματος. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε οι Σύμβουλοι Επικρατείας να αντέξουν, να μην λυγίσουν. Να επικυρώσουν τη νομικά, εθνικά και δικαιοπολιτικά ορθή απόφαση του Δ΄ Τμήματος. Ώστε οι σημερινές και αυριανές γενιές των Ελλήνων, να μπορούν με ικανοποίηση και ανακούφιση να θυμούνται την περίφημη ρήση «υπάρχουν Δικασταί εις τας Αθήνας»…

Κατηγορίες:Uncategorized

Εθνική Αφύπνιση σημαίνει ………

23 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι παλιομοδίτικο σύνθημα – είναι σύγχρονο αίτημα αυτοσυντήρησης του Ελληνισμού. Είναι ανάγκη συλλογικής ταυτότητας ενός λαού που ζεί δύσκολες στιγμές και περιμένει ακόμα δυσκολότερες…

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι πολιτικό αίτημα – είναι ανάγκη επιβίωσης, όταν γύρω από την Ελλάδα αποθρασύνονται παλαιοί αντίπαλοι και αναδεικνύονται νέες απειλές, όταν στον διεθνή περίγυρο της χώρας ξεσπάνε επιθετικοί εθνικισμοί και ξέφρενοι αλυτρωτισμοί.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί φανατισμό – παράγει αυτογνωσία.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί μισαλλοδοξία – αντίθετα παραμερίζει τις διαχωριστικές γραμμές και γαλβανίζει αισθήματα σύμπνοιας.
ΔΕΝ προέρχεται από πλέγματα ανασφάλειας – αντίθετα δημιουργεί δημόσιο αίσθημα αυτοπεποίθησης. Μόνο όσοι νιώθουν δυνατοί μπορούν να ζήσουν ειρηνικά με τους γείτονες τους. Γι` αυτό και η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ υποκρύπτει επιθετικότητα είναι προϋπόθεση Ειρήνης. ΔΕΝ δημιούργει μίσος για τον “άλλο”, αλλά αυτοσεβασμό στους ίδιους τους Έλληνες. Μόνο όποιος σέβεται τον εαυτό του μπορεί να σεβαστεί και τον δίπλα του.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ απειλεί τα δίκαια των γειτόνων μας – περιφρουρεί τα Ελληνικά δίκαια, που απειλούνται από κάθε κατεύθυνση.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι άρνηση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης – Είναι προϋπόθεση της ισότιμης συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλωστε, η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν και παραμένει ένωση εθνικών κρατών, με τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους – όχι υποκατάσταση των εθνικών κρατών από κάποιο “υπερεθνικό” κράτος, χωρίς ταυτότητα.
Το αίτημα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αφορά στην σύγκλιση των Εθνικών συμφερόντων, όχι στην καταργησή τους.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι υποκατάστατο μιας σύγχρονης αναπτυξιακής ιδεολογίας – είναι προϋπόθεση Ανάπτυξης.
Όλα τα σύγχρονα κράτη που έχουν να επιδείξουν αναπτυξιακά επιτεύχματα – από τις Η.Π.Α. ως τη Γερμανία, από την Ιαπωνία ως το Ισδραήλ, και από τη Γαλλία ως την Κίνα – όλα τους, ανεξαρτήτως καθεστώτος, έχουν πολύ υψηλό αίσθημα Εθνικής υπερηφάνιας.
Η Εθνική Αφύπνιση υποκινείται από τα ίδια ανακλαστικά του Έθνους. Και καταπολεμάται από δυνάμεις που θέλουν τη χώρα ελεγχόμενη και κηδεμονευομένη, καλλιεργώντας “εξαρτημένα ανακλαστικά” ενδοτισμού.
Η Εθνική Αφύπνιση πρέπει να οργανώσει τις δικές της δυνάμεις μακριά από κομματικά “καπελώματα” και “διαπλεκόμενα συμφέροντα” του “αθηναϊκού” κατεστημένου: Ένα δίκτυο πολιτών σε όλη τη χώρα, με σεβασμό στο δημοκρατικό πλαίσιο, και με στόχο να επηρεάσει τις εξελίξεις μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού παιχνιδιού.

Το κενό υπάρχει – δεν μένει παρά να το “πληρώσουμε”.

ΠΗΓΗ:

http://history-of-macedonia.com/

Κατηγορίες:Uncategorized

Ύαινες στο εικονοστάσι μας! ………..

22 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο Γρηγόρης Δημ. Ρώντας

 

«Τώρα είναι η ευκαιρία για τη μεγάλη επίθεση –σκέφτηκαν-. Τώρα που είναι σκυμμένοι και τρέμουν μήπως τα λίγα προς το ζην γίνουν λιγότερα, τώρα που αγωνιούν για το αν θα μπορούν αύριο να ταϊζουν τα παιδιά τους, τώρα θα βρωμίσουμε, θα ταπεινώσουμε και θα ντροπιάσουμε τις ψυχές των νέων και των παιδιών, μαθαίνοντάς τους ότι δεν έχουν κανένα λόγο να υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους, ότι δεν είναι Έλληνες αλλά μπάσταρδοι από λογιών-λογιών ράτσες.

Απλά κάποιοι Ευρωπαίοι ξεσήκωσαν τους αχάριστους Αλβανο-σλαβό-τουρκους προγόνους μας πριν 200 χρόνια και τους παραμύθιασαν ότι είναι Έλληνες-, όπως λέει και η προσφιλεστάτη στον πρωθυπουργό μας Θάλεια Δραγώνα. Εμπρός λοιπόν να τους μάθουμε, ότι κανένα παραπάνω δικαίωμα δεν έχουν οι λεγόμενοι Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο, από τους Ασιάτες και Αφρικανούς και τους άλλους εισβολείς που τον εποικίζουν». Από που όμως εξορμούν όλες αυτές οι ύαινες και τα…
όρνια που σκέφτονται έτσι; Κυρίως από τα «ελληνικά» πανεπιστήμια που τα κατέλαβαν εξ’ εφόδου από την εποχή Σημίτη και με την ευχή του. Έστησαν γιάφκες παντού. «Η συνομωσία των γραικύλων της ψευτιάς» τρύπωσε στα Μ.Μ.Ε., στα σχολειά όλων των βαθμίδων, στα κόμματα εξουσίας και παραεξουσίας, σε «συνιστώσες», Μ.Κ.Ο. κ.λ.π. Η σάρα, η μάρα και των σιωνιστόδουλων της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» το κακό συναπάντημα.

Βάλθηκαν να ξαναγράψουν την ελληνική Ιστορία σύμφωνα με τις επιταγές του κάθε Σόρος και Κίσσινγκερ, που επιθυμούν διακαώς να σβύσουν την εθνική συνείδηση των λαών για να τους καταστήσουν υπάκουους, λοβοτομημένους υπηκόους της σχεδιαζόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, των μεγαλο-τραπεζιτών και λοιπών μεγαλο-κοπριτών. Βρήκαν τώρα τελευταία κι ένα κανάλι-παράρτημα της αμερικάνικης πρεσβείας κι έστησαν εκεί την κακόφωνη λατέρνα τους, με τη χορηγία μιάς τράπεζας που θα έπρεπε να της απαγορευθεί δια νόμου να φέρει τον τίτλο «Εθνική». «1821 – Η γέννηση ενός έθνους». Οι διαθέτοντες έστω στοιχειώδη κρίση και ιστορική γνώση, εντόπισαν τον λάκκο στη φάβα με μία απλή ανάγνωση του τίτλου.

Το ελληνικό έθνος δεν γεννήθηκε το 1821, όπως θέλουν να μας πείσουν οι διάφοροι Δραγωνάριοι. Ούτε το ισραηλινό είναι το μόνο μεσογειακό έθνος που υπάρχει από την αρχαιότητα ως σήμερα, όπως θέλουν να μας πείσουν οι διάφοροι Βερέμηδες. Ασπάζονται ως ευαγγέλιο τις ανιστόρητες και καταγέλαστες απόψεις ενός ξεφωνημένου ανθέλληνα και εβραιοσιωνιστή, του Ζαν Μπατίστ Ντυροζέλ. Υιοθετούν και προβάλλουν μέχρι και τις απόψεις Τούρκων ιστορικών. Οι αγωνιστές της Εθνεγερσίας, που άφησαν απομνημονεύματα, είναι ψεύτες κι αναξιόπιστοι, κατ’ αυτούς. Το ίδιο και οι ιστορικοί Σπυρίδων Τρικούπης, Παπαρρηγόπουλος, Καρολίδης, Φωτιάδης (που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην έρευνα για το ’21) και τόσοι άλλοι. Κολοκύθια με τη ρίγανη ήταν όλοι αυτοί; Φαίνεται ότι την αλήθεια για το ’21 και το ελληνικό έθνος την γνωρίζουν μόνο η Ρεπούση, η Δραγώνα, ο Λιάκος, ο Βερέμης και το απίθανο ον που παρουσιάζει το τηλεοπτικό εξάμβλωμα του 1821 και ακούει στο παντελώς άγνωστο μέχρι πρότινος ονοματεπώνυμο, Πέτρος Τ(σ)ατσόπουλος…

Ονοματεπώνυμο που –δεν γνωρίζω γιατί- φαίνεται να ενοχλεί και τον ίδιο, αφού προτρέπει τους επισκέπτες του στο facebook να τον αποκαλούν «ψ..ή του Βουκεφάλα». Βρε θλιβερέ φουκαρά… Ο Βουκεφάλας ήταν ένα ευγενικό και φιλότιμο πλάσμα. Όχι με το…μόριό του, αλλ’ ούτε με τις καβαλίνες του δεν είσαι άξιος να συγκριθείς. Ούτε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μπορείς να κατεβάσεις από το δυσθεώρητο για σένα ύψος του μεγαλείου του, αποκαλώντας τον -για αστειάκι, όπως δικαιολογήθηκες- «αδερφή, με Τούρκο γκόμενο». Να δοξάζεις τον Θεό, ή ότι άλλο πιστεύεις, που δεν υπάρχει σήμερα Κολοκοτρώνης να βροντοφωνάξει για κάτι Νενέκους σαν κι εσένα, «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Αν φιλοδοξείς πάντως να δώσεις καλές εξετάσεις στο γνωστό «σύστημα» νεο-ραγιάδων, που σε σπρώχνει με χίλια για να σε κάνει σταρ στο «σπίτι του Big Brother», έχεις τώρα να παλέψεις με έναν ισχυρότατο διεκδικητή του επίζηλου τίτλου «Ο κορυφαίος των ανθελλήνων». Εμφανίστηκε η πολύ σοβαρή υποψηφιότητα ενός καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ονόματι Δημήτρης Καιρίδης που δήλωσε στην σκοπιανή εφημερίδα “Utrinski Vesnik” ότι «ο Αλέξανδρος ο Μακεδών είναι λιγότερο σημαντικός από ένα σωρό σκουπιδιών μπροστά στην πολυκατοικία μας». Ένας ακόμα από το σερνάμενο πλήθος ανθελλήνων πανεπιστημιακών που για να δεί πτυχίο ο φοιτητής τους, πρέπει να καταπίνει και να μεταφέρει στην κόλλα διαγωνίσματος το αντεθνικό φαρμάκι, έτσι ακριβώς όπως του το σερβίρουν να το πιεί.

Δεν κοιμόμαστε, δραγώνοι της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Όχι όλοι, τουλάχιστον. Το μυαλό μας μπορεί να είναι φορτωμένο με Μνημόνια και τα επακόλουθα δαιμόνια, αλλά στην ψυχή μας έχουμε ένα εικονοστάσι κι εκεί το καντήλι καίει νύχτα-μέρα άσβεστο. Σεβόμαστε και τιμούμε τους αρχαίους προγόνους, αλλά τους άλλους, τους πατέρες και τις μάνες μας, που θυσίασαν τα πάντα για τη Λευτεριά του Γένους πριν δύο αιώνες, τους έχουμε εικονίσματα σ’ εκείνο το εικονοστάσι. Όταν έρθει η ώρα θα σας θυμηθούμε όλους, εμείς …«οι φασιστικές κατσαρίδες», όπως ο ανεκδιήγητος Τατσόπουλος αποκαλεί συλλήβδην τους Έλληνες πατριώτες, απειλώντας ότι θα μας λυώσει. Εστέ βέβαιοι ότι δεν σκοπεύουμε να σας αφήσουμε εσαεί ασύδοτους να ασεβείτε στην ιερή μνήμη των προγόνων μας και να βρωμίζετε την Ελλάδα στις ψυχές των παιδιών μας και όσων ανυποψίαστων και αδαών ενηλίκων.

Κάντε λίγη υπομονή, ή ακόμα καλύτερα κοπανήστε την έγκαιρα για τις Η.Π.Α, τη χώρα που για τους περισσότερους από εσάς δεν αποτελεί μόνο την Γη της Επαγγελίας, αλλά και την προφανή πηγή χρηματοδότησης του ανθελληνικού σας οχετού. Κι εκεί, αν έχετε, όχι βέβαια τα «καρύδια» του Βουκεφάλα, αλλά έστω ενός σπουργίτη, τολμήστε να δηλώσετε ότι ο Αμερικανός ήρωας του Άλαμο, Ντέϊβι Κρόκετ …ήταν «αδερφή».
Κάντε το και το Γκουαντάναμο θα φαντάζει για σας ως ξενοδοχείο 5 αστέρων, συγκρινόμενο με τις extreme εμπειρίες που θα σας προσφέρουν οι αμερικανικές …«φασιστικές κατσαρίδες».
http://epirus-ellas.blogspot.com

ΠΗΓΗ : www.ethnosnews.com

Κατηγορίες:Uncategorized

“Εφιαλτικά” συμπεράσματα για τη Θράκη………

21 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Συνεργάστηκαν:
Μαρία Σταματιάδου (δημοσιογράφος)
   Όμηρος Φωτιάδης (Αναλυτής Γεωπολιτικής)  

Πηγές:
Περιοδικό Αντιφωνητής
 Εφημερίδα “Τα Νέα της Ροδόπης”
 Εφημερίδα “Χρόνος”
                  Ιστολόγιο “Τουρκικά Νέα”
         Ιστολόγιο “Προξενείο Stop”
  Ιστολόγιο Παρατηρητήριο Τουρκίας 
Ιστολόγιο Αβόλευτος
                 Ιστολόγιο Ramnousia

Επί χρόνια γίνεται μία προσπάθεια ανάδειξης του Θρακικού προβλήματος, ενός εθνικού προβλήματος που όσο η Αθήνα αποφεύγει, τόσο αυτό γιγαντώνεται και απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών της περιοχής.

Επιχειρήσαμε, να αποδώσουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό και την γενικότερη παρεμβατικότητα της Τουρκίας στην Θράκη, αναλύσαμε πλείστες όσες περιπτώσεις της μεθοδικής «εργασίας» που έχουν αναλάβει μυστικές υπηρεσίες της γείτονος Τουρκίας προκειμένου να αλλοιώσουν την πραγματικότητα και να «χτίσουν» με υπομονή όλα εκείνα τα απαραίτητα «δομικά στοιχεία» που μπορούν να στοιχειοθετήσουν σοβαρότατο πρόβλημα για τον χαρακτηρισμό της Ελληνικότητας της περιοχής.

Πολιτική ανικανότητα και αδικαιολόγητη δουλικότητα σε παροτρύνσεις ξένων.
Εγκληματικά λάθη πολιτικών, ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, εξυπηρετήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά κυρίως η αδυναμία της Αθήνας να κατανοήσει την ευθύνη της προς την περιφέρεια, οδηγεί σήμερα τη Θράκη (και όχι μόνο) στις διαθέσεις εκείνων που σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα μακρόχρονο σχέδιο πολιορκίας και άλωσης ελληνικών περιοχών.

Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε, όσο πιο σύντομα γίνεται, να αποδείξουμε πως πλησιάζει πολύ επικίνδυνα η στιγμή εκείνη κατά την οποία ο Ελληνισμός θα τεθεί μπροστά σε τεράστια εκβιαστικά διλήμματα ως προς την Θράκη, αλλά και ως προς το Αιγαίο.

Εγνωσμένης αξίας ορυκτού πλούτου, η Θράκη, έχει ουσιαστικά παραδοθεί και λείπουν οι… υπογραφές για την δημιουργία μίας – εντός της Ελλάδος- περιοχής που θα λειτουργεί ως μόνιμο αγκάθι και με μεγάλους κινδύνους να μετατραπεί σε μία άτυπα κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή. Ζητάμε τον σεβασμό, την κατανόηση, την βοήθεια αλλά και την προσοχή όλων εκείνων των Ελλήνων που ενδιαφέρονται να αναδειχθεί το πραγματικό πρόβλημα της Θράκης. Ευελπιστούμε πως αυτή η προσπάθεια που καταβάλλουμε θα τύχει του δέοντος σεβασμού και της προσοχής που της αξίζει…

Οι ειδικοί έχουν σημάνει συναγερμό
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ειδικοί επιστήμονες, αναλυτές γεωπολιτικής, διπλωμάτες, αλλά και ιστορικοί και κοινωνιολόγοι, έχουν ποικιλοτρόπως καταδείξει το μέγεθος του συνεχώς διογκούμενου προβλήματος, που λέγεται Θράκη.
Οι φόβοι όλων πάντα ενέτειναν στο σοβαρότατο ενδεχόμενο μίας μικρής «επανάστασης» (σε πολιτικά πλαίσια ενισχυμένη από την διπλωματία της Άγκυρας) και αίτησης ανεξαρτησίας. Αργότερα, άρχισε να συζητείται σοβαρά το ενδεχόμενο Κοσοβοποίησης της Θράκης, αφού πληρούσε τα κριτήρια, αλλά είχε και τους ανθρώπους (π.χ. τούρκος πρόξενος Σαρνίτς) για να υλοποιήσουν ένα νέο Κόσοβο. Ίσως, το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (παρά τα όποια σημερινά οικονομικά της προβλήματα), ανάγκασε την Άγκυρα να «υποχωρήσει» σε περισσότερο ήπιες μεθόδους τουρκοποίησης της Θράκης.

Γιατί η Τουρκία θέλει μία «Ανεξάρτητη Δυτική Θράκη»
Είναι γνωστό πως οι «δεξαμενές σκέψης» της Τουρκίας και οι γενικότερες στρατηγικές που ακολουθούνται από την τουρκική εξωτερική πολιτική, καθώς και από τις υπηρεσίες (κυρίως εθνικού ενδιαφέροντος) της γείτονος, έχουν «στοχεύσει» την Ελληνική Θράκη πριν από δεκαετίες. Ίσως και από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκο – Κεμαλικού κράτους, όταν τα Ελληνικά στρατεύματα αποχώρησαν από την Ανατολική Θράκη χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα (ελέω συμφωνιών που υπέγραψε η τότε ελληνική κυβέρνηση).

Από τότε μέχρι σήμερα, έχoυν αποκαλυφθεί μία σειρά από θέματα (π.χ. χρυσός, ουράνιο, πετρέλαιο κ.α.) που διαθέτει η Θράκη. Όμως, το ότι αποτελεί το τμήμα σύνδεσης Ασίας και Ευρώπης, με δρόμους συγκοινωνιών, αλλά και ενέργειας, η περιοχή της Θράκης σήμερα μεταβάλλεται σε περιοχή ελέγχου ροής ενέργειας προς την Ευρώπη, καθιστώντας την στο εγγύς μέλλον (την αμέσως επόμενη δεκαετία) περιοχή που θα συγκεντρώσει βαριά βιομηχανία και σημαντικά οικονομικά και τραπεζικά κεφάλαια θα ζητήσουν να κατοικοεδρεύσουν σε αυτήν. Η Άγκυρα θέλει όχι μόνο να είναι παρούσα, αλλά να «διευθύνει» και να αποκομίσει τα μέγιστα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη που προκύπτουν από τα ανωτέρω.

Πως μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη Θράκη;
Το ερώτημα που σήμερα θα πρέπει να απαντηθεί είναι: μπορεί ειρηνικά να τεθεί θέμα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κρατιδίου στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης; Η απάντηση είναι πως είμαστε πολύ κοντά στο ενδεχόμενο αυτό. Αλλά όχι ακόμη. Εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να ρίξουν τις μάσκες της φιλίας τους επειδή θα πρέπει να επιταχύνουν τις. «δουλειές» τους στην Βαλκανική και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πότε όμως θα είναι δυνατό να υλοποιηθεί μία ανακήρυξη της Θράκης ως ανεξάρτητου κρατιδίου; Μα φυσικά, όταν αυτό το κρατίδιο θα πληρούσε τα απαραίτητα «δομικά στοιχεία» ενός κράτους, είναι η απάντηση. Δηλαδή να έχει:

. Ενιαίο, συμπαγές και αδιαίρετο γεωγραφικό χώρο

. Οργανωμένη Διοίκηση ή σύστημα αυτοδιοίκησης

. Υποτυπώδες σύστημα οικονομίας ή Τραπεζικό σύστημα

. Υποτυπώδες έστω σύστημα Υγείας

. Οργανωμένο σύστημα Παιδείας

. Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών

Αυτά αποτελούν τα συστατικά στοιχεία αποτελούν την «μαγιά» για να γίνει ο εφιάλτης πραγματικότητα.

♣ Τι συμβαίνει σήμερα στη Θράκη;

Επειδή, λοιπόν, το «ψηφιδωτό» είναι πλέον μπροστά μας, καλό θα είναι να το αποκωδικοποιήσουμε και να το δούμε επιτέλους ολόκληρο, όπως έχει μέχρι σήμερα στηθεί από την Άγκυρα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει επίσης να σημειωθεί πως οι ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών από την Αθήνα ή οι ευθύνες των εκάστοτε τοπικών αρχόντων της Θράκης, συνετέλεσαν τα μέγιστα ώστε ο κίνδυνος μεταβολής της Ελληνικής Θράκης σε περιοχή υπό άτυπη Ελληνική συγκυριαρχία να έχει μεγιστοποιηθεί σε βαθμό λίαν επικίνδυνο.

Δυστυχώς, είμαστε πολύ κοντά στο να ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μας στερήσουν ως χώρα το αναφαίρετο δικαίωμα να ονομάζουμε την Θράκη αμιγώς Ελληνική και περιοχή υπό πλήρη Ελληνική κυριαρχία.

Και αυτή η ομιχλώδης κατάσταση έχει δημιουργηθεί λόγω μηδενικής μέριμνας και έλλειψης μακροχρόνιου σχεδιασμού εκ μέρους των Αθηνών. Οι εκάστοτε προσωπικές πολιτικές υπουργών, βουλευτών, Νομαρχών και Δημάρχων, κατάφεραν να αποδομήσουν και σε πολλές περιπτώσεις να παραχωρήσουν σοβαρά δικαιώματα στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της Άγκυρας και τους εκάστοτε πρακτορίσκους και ανθυπρακτορίσκους της ΜΙΤ και του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, που διαφεντεύουν πλέον σε μεγάλες περιοχές με μουσουλμανικό πληθυσμό.

Η εφήμερη δόξα κάποιων πολιτικών ή οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί τους για ανέλιξη στην πολιτική, δυστυχώς, έχει ως αντίκρισμα την ίδια την Θράκη. Η ψήφος έχει καταστεί ναρκωτικό για τους πολιτικούς, που δεν διστάζουν να το καταναλώνουν σε υπέρμετρες δόσεις, προκειμένου να ικανοποιήσουν την πολιτική τους ματαιοδοξία, αγνοώντας ηθελημένα τις επιπτώσεις της «δουλικότητας» που απαιτείται ως «αντίδωρο». Μάλιστα, όπως θα καταδείξουμε στη συνέχεια ο περίφημος «Καλλικράτης» αποτελεί το καλύτερο δυνατό δώρο προς την κατεύθυ νση πιθανότατης (απ)αίτησης ανεξαρτησίας της Θράκης. Ένα δώρο, που χαρακτηρίζεται ως αυτοκτονικός ιδεασμός του νομοθέτη ή κενότητα πολιτικής και εθνικής ευθύνης του πολιτικού συστήματος. Αργά, αλλά σταθερά, με ευγενικές «χορηγίες» από την Αθήνα, από την Άγκυρα αλλά κυρίως από τις ΗΠΑ, η Θράκη είναι ένα σχεδόν βήμα πριν «σκάσει» σαν βόμβα, με άγνωστα αποτελέσματα.

♣ Σύστημα Αυτοδιοίκησης (υπάρχει ήδη)
Ο «Καλλικράτης» παρέχει τοπική αυτοδιοίκηση, με δομημένη ιεραρχία. Μέσα από ένα νομοσχέδιο για την τοπική Αυτοδιοίκηση και χωρίς προφανώς οι σχεδιαστές του να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους την εθνική ιδιαιτερότητα της Θράκης, κατέστη δυνατό να παραχωρηθεί το «δικαίωμα» σε φανατικούς τουρκόφρονες, πιστούς υπηρέτες του εκτουρκισμού της Θράκης, να αναλάβουν την τοπική αυτοδιοίκηση σε συγκεκριμένες περιοχές που συνορεύουν μεταξύ τους.
Τι θα κάνει άραγε ο «σοφός νομοθέτης» εάν αύριο δηλώσουν όλοι αυτοί οι τουρκόφρονες – προσφάτως εκλεγέντες- δήμαρχοι, ότι νιώθουν τούρκοι και ασκούν το καθήκον τους ως τούρκοι πολίτες; Μπορεί άραγε ο «νομοθέτης» να κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνει για τη Θράκη μία ενιαία τοπική αυτοδιοίκηση, που δεν είναι φίλα προσκείμενη στο Ελληνικό Σύνταγμα και στην εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση; Ας θεωρήσουμε, όμως, πως απλώς ο νομοθέτης έκανε λάθος και δεν υπολόγισε παραμέτρους που του ήταν άγνωστες. Το λάθος όμως, του νομοθέτη δυστυχώς, επεκτείνεται και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα όργανα του τουρκισμού στην Θράκη.

Έτσι, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει ήδη μία άτυπη κυβέρνηση, που έχει ορκιστεί στον Εχίνο Ξάνθης, μέλη της οποίας είναι όλοι οι πρώην και νυν μουσουλμάνοι βουλευτές όλων των Ελληνικών κομμάτων. Η άτυπη κυβέρνηση δρα με την «βιτρίνα» της «Συμβουλευτικής Επιτροπής Μειονότητας Τούρκων Δυτικής Θράκης» και έχει άμεσες σχέσεις με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Μάλιστα, τελευταία, με την ευγενική χορηγία του τούρκου προξένου, και την επιμέλεια της άτυπης αυτής κυβέρνησης των «τούρκων» της Θράκης, έχει ξεκινήσει μία καταιγίδα δημιουργίας «τουρκικών συλλόγων» (κυρίως πολιτιστικών, που βάζουν ιστορικά θεμέλια τουρκικού πολιτισμού στην περιοχή, διαστρεβλώνοντας την ιστορία αλλά και οικειοποιούμενοι ως τουρκικό τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμό των μουσουλμάνων της περιοχής), που διασπείρονται στην ορεινή Θράκη αλλά και στο νοτιοανατολικό πεδινό τμήμα του νομού Ροδόπης.

Μία ευρεία γεωγραφική περιοχή, αυτοδιοικούμενη, με επίπεδα τοπικής αλλά και κεντρικής διοίκησης, ήδη υπάρχει, ελέω Καλλικράτη. Κάποιοι στην Αθήνα είτε δεν υπολόγισαν σωστά τις εξελίξεις, είτε τις υπολόγισαν με λάθος «μέτρα» και «σταθμά». συνεχίζοντας τα λάθη εις βάρος της Θράκης και του Ελληνισμού.

Ενιαία γεωγραφική περιοχή (υπάρχει ήδη)
Μέσω του Καλλικράτη, το πολιτικό έγκλημα των Αθηνών στην Θράκη, γιγαντώθηκε. Μέσα από παράξενες μεθοδεύσεις (πολλοί μίλησαν για συμφωνίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ και φανατικών τουρκοφρόνων) και επιλογές, κατέστη δυνατό να εκλεγούν 3 μουσουλμάνοι δήμαρχοι σε 3 Δήμους της Θράκης (δήμος Γλαύκης στην Ξάνθη, δήμος Ιάσμου και δήμος Φιλύρας στην Ροδόπη), σε γειτονικούς γεωγραφικά δήμους, στην ορεινή Θράκη, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό μία ενιαία – εκτεταμένη γεωγραφικά κατά μήκος σχεδόν ολόκληρης της ορεινής Θράκης – περιοχή, που κατοικείται σχεδόν ολοκληρωτικά από μουσουλμάνους και ελέγχεται αποκλειστικά από το τουρκικό προξενείο και τους ανθρώπους του!!!

Αν αυτό σε κάποιους θυμίζει γκέτο, θα τολμούσα να συμπληρώσω πως ίσως θα έπρεπε να μην παραμείνουν μόνο σε αυτή την εικόνα, αλλά στην σημασία που αυτή η εκτεταμένη ομοιογενών χαρακτηριστικών περιοχή μπορεί να πάρει.
Να σημειωθεί, βέβαια, πως στη νότια Βουλγαρία έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα οι φιλοτουρκικές τάσεις, αφού η δράση των τουρκικών υπηρεσιών εκεί είναι ιδιαίτερα έντονη και έχουν ήδη δημιουργηθεί εντάσεις με την κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Μία ακόμη ευρύτερη περιοχή τουρκοφρόνων ή μουσουλμάνων εξαρτώμενων από τουρκόφρονες, δημιουργεί αυτόματα σημαντική «πληγή» για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Όμως, για να συμβεί αυτό έπρεπε πρώτα να γίνει ο δικός μας «Καλλικράτης», και στη συνέχεια θα πρέπει να πραγματοποιηθούν και άλλα απαραίτητα «δομικά στοιχεία».

Τα λάθη των Ελλήνων πολιτικών, δείχνουν να επηρεάζουν και την Βουλγαρία, αφού καταφέρνουν να διογκώσουν ένα πρόβλημα που έρχεται επάνω μας, με μεγάλη ταχύτητα. Το Θρακικό πρόβλημα είναι ήδη εδώ, άσχετα αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν ή να το δούνε. Το ειρωνικό είναι πως το «Θρακικό Πρόβλημα» είναι εδώ εξαιτίας της ανυπαρξίας βούλησης, σχεδιασμού ή της φιλοπατρίας Ελλήνων πολιτικών, που στάθηκαν πολύ μικροί έως ανίκανοι να αντιληφθούν πως παρέδιδαν και παραδίδουν τα υλικά ανεξαρτητοποίησης της Θράκης.

Αυτοδύναμη οικονομία (υπάρχει ήδη)
Σε όσους ζούνε στην Θράκη ή σε όσους θέλησαν να ασχοληθούν σοβαρά με αυτήν, έχει ήδη γίνει απολύτως σαφές πως ο μουσουλμανικός πληθυσμός λειτουργεί σε καθεστώς γκέτο. Και αυτή η λειτουργία σε ένα πολύ μεγάλο της μέρος αφορά την οικονομία. Έτσι, υπάρχουν μουσουλμάνοι έμποροι που έχουν προϊόντα μόνο για μουσουλμάνους, ενώ είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο κατά το οποίο μουσουλμάνος θα αγοράσει από κατάστημα χριστιανού (οι χριστιανοί αγοράζουν από όπου τους αρέσει, ενώ οι μουσουλμάνοι αγοράζουν μόνο από μουσουλμάνους!!!). Υπάρχουν μουσουλμάνοι οικοδόμοι – εργολάβοι (απορίας άξιο πως αναπτύσσονται οικονομικά, όταν καταγγέλλουν την Ελλάδα για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για δημιουργία προβλημάτων στην ανάπτυξη, για άνιση αντιμετώπιση από το νόμο κ.α.) που δίνουν εργασία μόνο σε μουσουλμάνους εργάτες. Να σημειωθεί επίσης πως η φωτογραφία του Κεμάλ μπαίνει στα εγκεκριμένα από το τουρκικό προξενείο καταστήματα, τα οποία με αυτόν τον τρόπο κάνουν «χρυσές δουλειές».

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, αλλά και το βάθος της οικονομικής διείσδυσης, δύναμης και ανεξαρτησίας που ήδη υπάρχει στους μουσουλμάνους της Θράκης (αιτία γι αυτό υπήρξε σειρά τραγικών λαθών της Αθήνας) σημειώνεται πως δεν είναι μόνο η εμπορική οικονομική δραστηριότητα που αναπτύσσεται (έστω και σε καθεστώς οικονομικού γκέτο). Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες των μουσουλμάνων (πλην ελαχίστων ηρωικών εξαιρέσεων που δεν διστάζουν να τα βάλουν με το «σύστημα του προξενείου» αμφισβητώντας την «βοήθεια» που αυτό μπορεί να τους παρέχει).

Σαν παράδειγμα, της άνθησης αυτής της κλειστής οικονομίας, αρκεί να αναφερθεί ένα γεγονός που συνέβη σε τράπεζα της Ξάνθης κατά την είσοδο του ευρώ στην οικονομική καθημερινότητά μας. Ένας γέροντας πομάκος επισκέφθηκε την τράπεζα με ένα τσουβάλι δεκαχίλιαρα και όταν είδε τι του έδωσαν απογοητεύτηκε. Μέχρι τότε, πολλοί μουσουλμάνοι της Θράκης επένδυαν τα χρήματά τους στην Τουρκία, αλλά μετά από κάποια γεγονότα απαγωγών και ουσιαστικής απώλειας των επενδύσεών τους, αποφάσισαν (τουλάχιστον) την παύση επενδύσεων στην επικίνδυνη για επενδύσεις «μητέρα πατρίδα».

Είναι γνωστό πως μέχρι και σήμερα ένας μεγάλος όγκος χρημάτων των μουσουλμάνων της Θράκης βρίσκεται σε σεντούκια. Αυτά τα χρήματα θα προσπαθήσει να προσεταιριστεί η τουρκικών συμφερόντων Ziraat Bank, αλλά και οι τούρκοι επιχειρηματίες που σκοπεύουν να «επενδύσουν» στην Θράκη. Η Τουρκία σκοπεύει να «αγοράσει» τη Θράκη με βοήθεια που θα πάρει από τα χρήματα των Ελλήνων μουσουλμάνων. Και αν δεν καταφέρει σήμερα να τους πάρει τα χρήματα, η παρουσία της Άγκυρας στη Θράκη τους υπόσχεται πως αύριο θα τους πάρει την γη που κατέχουν. Γιατί; Μα, αφού η Ελληνική Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται να καλύψει το ήδη υπάρχον κενό απέναντι στους πολίτες της, η πολιτική της γείτονος θα έρθει ως φυσικός κανόνας, να συμπληρώσει τα αθηνοκεντρικά κενά.

Η πρόσφατη οικονομική τάση, με τις επισκέψεις τούρκων επιχειρηματιών στην Θράκη, δημιουργεί μία παράξενη δυναμική στην τοπική οικονομία. Δεν είναι μόνο τα έπιπλα τουρκικής κατασκευής, αλλά κυρίως η μεταφορά τουρκικών βιοτεχνιών (κυρίως στην Κομοτηνή), που θα αγκαλιάσουν» τους μουσουλμάνους της Θράκης, θα τους δώσουν δουλειά και θα αποκτήσουν απόλυτη κυριαρχία – εξάρτηση στην διαβίωσή τους.

Μήπως θα ήταν καλύτερα οι κομπορημονούντες οικονομολόγοι των ΕΒΕ να υπολογίσουν και κάποιες άλλες παραμέτρους των σχεδιασμών ανάπτυξης που ονειρεύονται; Πώς είναι δυνατόν οι «ειδικοί» να μην βλέπουν πως μέσω των σημερινών τους σχεδιασμών πρόκειται να επηρεάσουν (σε εκβιαστικό βαθμό μάλιστα) τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς πολίτες της Θράκης;

♣ (Απορία συντάκτη: Γιατί έρχονται να επενδύσουν στην Ελλάδα οι τούρκοι βιομήχανοι, όταν το κόστος εργασίας στην Τουρκία είναι πολύ μικρότερο; Ποιός μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, χωρίς να εικάσει κάποια έστω και υφέρπουσα επιθετική κίνηση της Άγκυρας;)

Η δημιουργία μίας (έστω υποτυπώδους) οικονομικής κίνησης που θα βασίζεται σε μικρής και μέσης εξαγωγικής μορφής βιοτεχνία ή βιομηχανία, είναι ένα ακόμη «δομικό στοιχείο» δημιουργίας μίας ανεξάρτητης Θράκης. «δομικό στοιχείο» που η οικονομική και πολιτική ελίτ το προσφέρει με πλατιά χαμόγελα στον Ταγίπ Ερντογάν, στον Αχμέτ Νταβούτογλου και στον τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, που εργάζονται μεθοδικά στα πλαίσια του νέο-οθωμανισμού και της δημιουργίας μίας μεγάλης Τουρκίας που θα «πατάει» στα Βαλκάνια.
Η πρόσφατη συνάντηση στην Κομοτηνή, όπου οι τούρκοι επιχειρηματίες εκδήλωσαν ανοιχτά το ενδιαφέρον τους για αγορά και εκμετάλλευση εγκαταλελειμμένων βιοτεχνιών και βιομηχανιών στην Ροδόπη, αποτελεί την μέγιστη απόδειξη της οικονομικής παράδοσης – μεταβίβασης της Θράκης σε τουρκικά χέρια.

Η ανάπτυξη ενός οικονομικού πόλου, που θα έχει άμεση και αμέριστη, χρηματική και πολιτική στήριξη από την Άγκυρα, είναι ήδη γεγονός. Η οικονομική εξάρτηση του μουσουλμανικού στοιχείου θα σημάνει την αυτόματη πολιτική χειραγώγησή του.

Τί έχει να απαντήσει η Αθήνα σε αυτό; Πρόκειται για ένα ακόμη επικίνδυνο λάθος που προστίθεται στα προηγούμενα; Ένα ακόμη μοιραίο λάθος, που παραδίδει την τοπική οικονομία σε φορείς που εδράζονται στην Τουρκία και οι οποίοι ασφαλώς δεν ενδιαφέρονται για τα Ελληνικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα!!! Μήπως όμως θα έπρεπε να αναφερόμαστε ξεκάθαρα σε τουρκική «εισβολή»;

Σαν παράδειγμα αναφέρεται καθαρά για ιστορικούς σκοπούς και από στοιχεία της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας Τurkstat για το ενδεκάμηνο Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2008 προκύπτει ότι οι ελληνικές εξαγωγές προς την Τουρκία έφθασαν στα 1.094 εκατ. δολ. και οι τουρκικές εξαγωγές προς την Ελλάδα στα 2.326 εκατ. δολ. (εμπορικό ισοζύγιο: -1.232 εκατ. δολ.). Ενώ για την περίοδο 2008-2009 τα νούμερα ήταν 1,1 δις και 1,6 δις δολάρια αντίστοιχα (εμπορικό ισοζύγιο: -500 εκατ. δολ). Επομένως τ ι είδους εξαγωγές θα μπορούσαν να πετύχουν οι ελληνικές επιχειρήσεις όταν ο μέσος μισθός στην Τουρκία είναι 320 ευρώ και τα ελληνικά προϊόντα κάθε άλλο παρά φτηνά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σε σχέση με τα τουρκικά. Εντάξει, λοιπόν, ας το προσμετρήσουμε κι αυτό σαν ένα ακόμη λάθος.

Τραπεζικό σύστημα (υπάρχει ήδη)
Η ύπαρξη της τουρκικών συμφερόντων τράπεζας Ziraat Bank στην Θράκη, με υποκαταστήματα στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη, αποτελεί σήμερα τον συνεκτικό κρίκο της ήδη γκετοποιημένης οικονομίας των μουσουλμάνων της Θράκης. Είναι, δε, απολύτως βέβαιο πως όταν χρειασθεί θα κληθεί να παίξει τον οργανωτικό ρόλο σε μία νέα ανεξάρτητη οικονομία, αφού θα συγκεντρώνει το αποκλειστικό ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη του νέου ανεξάρτητου κράτους.

Οπότε, η αδειοδότηση λειτουργίας της στην Θράκη, ήταν μάλλον το αποτέλεσμα εγκεφαλικής δυσλειτουργίας εκείνου που συμφώνησε και υπέγραψε για την ύπαρξη της Ziraat Bank σε μία ευαίσθητη εθνικά περιοχή.

Η Ziraat Bank σήμερα στηρίζει την δημιουργία και της λειτουργίας μίας ανεξάρτητης οικονομίας, αποκλειστικά από και προς μουσουλμάνους, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν πολιορκητικός κριός ισχύος στην ήδη καταρρέουσα (λόγω τεράστιων ευθυνών των κυβερνήσεων της χώρας, που εγκατέλειψαν και εν μέρει – εμμέσως κατέστρεψαν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες που τόλμησαν να αναπτυχθούν σε ολόκληρη την περιφέρεια της Αν. Μακεδονίας και Θράκης) τοπική οικονομία.
Το κύμα δανειοδοτήσεων, αλλά κυρίως η αγορά γης από μουσουλμάνους μέσω της Ziraat Βank, αποτελεί μία εν δυνάμει απειλή αλλαγής ιδιοκτησίας γης. Και κάτι τέτοιο, είναι δυνατόν να μεταβάλει τον γεωγραφικό εθνικό χάρτη, με άγνωστα αποτελέσματα σε περίπτωση που γίνει επίκληση της Συνθήκης της Λωζάνης. Μία συνθήκη στην οποία γίνεται σαφέστατη αναφορά σε πληθυσμιακή και ιδιοκτησιακή ανωτερότητα, με βάση την οποία η σημερινή Θράκη (δυτική Θράκη) δόθηκε στην Ελλάδα.

Ενώ σήμερα η Ziraat Bank έχει ένα σαφή προσανατολισμό, είναι απολύτως βέβαιο πως την επαύριο θα αλλάξει χαρακτηριστικά, θα επαναπροσανατολισθεί και θα μπορεί άνετα να μεταβληθεί σε «εθνική τράπεζα» της ανεξάρτητης τουρκικής Θράκης. Είναι σαφές πως με βάση τις ήδη υπάρχουσες οικονομικές συναλλαγές, θα μπορεί να αποδεχθεί μία έκκληση – αίτηση των τουρκοφρόνων, για να δημιουργήσει τον οικονομικό κορμό και να λειτουργήσει σαν κύριος φορέας οικονομικής σύνδεσης με άλλα κράτη. Η τουρκικών συμφερόντων τράπεζα δεν ήρθε στην Θράκη για να δώσει δάνεια, αλλά για να πάρει ισχύ και να καλύψει (σχεδόν αποκλειστικά) τις αυξημένες οικονομικές δραστηριότητες που επίκειται να αναπτυχθούν από την διέλευση των αγωγών ενέργειας και την ταυτόχρονη έλευση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων στην περιοχή.

Η αυξημένη δυναμική, η τεχνογνωσία και οι καλές σχέσεις με τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, θα καταστήσουν την Ziraat Bank σε παίκτη ισχύος.
Τι επεκτάσεις οικονομικές και πολιτικές μπορεί να έχει μία τέτοια εξέλιξη; Δυστυχώς, για την Ελλάδα, τις χειρότερες, αφού η Ελληνική οικονομία θα βρεθεί έξω από την «πίτα» ή θα αναγκαστεί να αποδεχθεί να μοιραστεί την «πίτα» που λέγεται Θράκη!!! Και τα λάθη της Αθήνας, απλώς συνεχίζονται.

Υποτυπώδες -έστω- σύστημα Υγείας (υπολείπεται)
Η λειτουργία ενός κράτους (ή η αίτηση για ίδρυση ενός κρατιδίου – μορφώματος) απαιτεί σαφείς υπάρχουσες υποδομές. Μέσα σε αυτές τις απαιτητές υποδομές είναι και η παροχή του αγαθού της Υγείας. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει δημιουργηθεί κάποια νοσηλευτική μονάδα, τουρκικών συμφερόντων, στην Θράκη, οι πληροφορίες που υπάρχουν γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, είναι ανησυχητικές για την Ελληνική πλευρά.

Μέσα στα πλαίσια των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης (και οικονομικών δραστηριοτήτων) ανάμεσα στις δύο χώρες, τούρκοι επιχειρηματίες συνοδευόμενοι από γιατρούς, έχουν ήδη επισκεφθεί τον ορεινό όγκο των νομών Ξάνθης και Ροδόπης, συλλέγοντας στατιστικές πληροφορίες για θέματα υγείας και ασθενειών των κατοίκων των περιοχών αυτών. Μάλιστα, έδωσαν διαβεβαιώσεις στους κατοίκους του Εχίνου (Ν. Ξάνθης) πως πρόκειται να λειτουργήσουν πλήρεις ιατρικές κλινικές μονάδες (μικρά ιδιωτικά νοσοκομεία) πολύ σύντομα!!!

Στα ίδια επιχειρηματικά πλαίσια, τούρκοι επιχειρηματίες επισκέφθηκαν την πόλη της Κομοτηνής σε μία προσπάθεια συνεργασίας με τον τούρκο πρόξενο προκειμένου να εξευρεθεί οικόπεδο που θα μπορέσει να φιλοξενήσει μία μεγάλη ιδιωτική ιατρική μονάδα (νοσοκομείο), η οποία θα μπορεί να παρέχει υπηρεσίες στο νομό Ροδόπης. Οι πληροφορίες ανέφεραν μάλιστα την επιθυμία των τούρκων επιχειρηματιών η νοσοκομειακή αυτή μονάδα να διαθέτει και ελικόπτερα για αερο-διακομιδή των ασθενών (ιδιαίτερα της ορεινής Ροδόπης).

Σήμερα, υπάρχει μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων ιατρών, οι οποίοι σε ένα ποσοστό περίπου 99% έχουν σπουδάσει ιατρική στην Τουρκία. Η επιστημονική τους δραστηριότητα στέφεται με επιτυχία αφού έχουν ως ασθενείς – πελάτες περίπου το 90% των μουσουλμάνων. Ακόμη και ο ευαίσθητος χώρος της Υγείας έχει μεταβληθεί σε ένα γκέτο. ενώ στα πλαίσια της ισονομίας και ισοπολιτείας, διορίζονται σε δημόσιους οργανισμούς υγείας, με την βοήθεια πολιτικών (χριστιανών και μουσουλμάνων) παραβιάζοντας την «σειρά» ή και τις «προϋποθέσεις» που απαιτούνται. Σε περίπτωση που αύριο τεθεί αίτημα δημιουργίας ενός ιδιωτικού νοσοκομείου τουρκικών συμφερόντων, εμείς θα μπορούνε να πούμε πως απλώς ένα ακόμη κομμάτι της «αλυσίδας» μπήκε στη θέση του, ένα ακόμη «λάθος» έχει γίνει στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας και των καλών σχέσεων. Και η ζωή συνεχίζεται, στην. υγεία των κορόιδων.

Οργανωμένο σύστημα Παιδείας (είναι σχεδόν έτοιμο) και κοινή γλώσσα εκπαίδευσης η τουρκική (αναγνωρίστηκε)
Στο σημείο αυτό το «έγκλημα» είναι παλιό. Μετράει δεκαετίες, περισσότερο από μισό αιώνα, όταν η Ελληνική κυβέρνηση (1954) αποφάσισε να παραβιάσει εις βάρος των Ελληνικών συμφερόντων την Συνθήκη της Λοζάνης, αναγνωρίζοντας τουρκική μειονότητα. Μάλιστα, φρόντισε ο τότε υπουργός Παιδείας να στείλει έγγραφο σε όλα τα σχολεία της Επικράτειας που υπήρχαν μουσουλμάνοι, μέσω του οποίου ζητούσε την διακριτική ευνοϊκή μεταχείριση των τούρκων μαθητών.

Έτσι, η λέξη «Τούρκος» μπήκε στο υπουργείο Παιδείας. Την επόμενη χρονιά, η τουρκική κυβέρνηση, αποφάσισε να ανταποδώσει την ευγενική κίνηση της Ελλάδας, οργανώνοντας μία δίχως προηγούμενο επίθεση κατά των Ελλήνων της Πόλης (τα γνωστά αίσχη του τουρκικού παρακράτους, Σεπτεμβριανά).

Από τότε, μέχρι σήμερα, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και οι αναίτιες παραχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς άρχισαν να δημιουργούν τις βάσεις για ένα ανεξάρτητο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα εντός της Ελλάδας! Μειονοτικά Δημοτικά Σχολεία, Μειονοτικά Ιδιωτικά Γυμνάσια και Λύκεια, με δασκάλους «προσοντούχους» (άγνωστο τι προσόν διέθεταν πέρα από τη γνώση της τουρκικής γλώσσας και τις πολύ καλές τους επαφές με την Άγκυρα), καθηγητές από την Τουρκία και πάντοτε υπό Τουρκική διεύθυνση!!!

Το έγκλημα της Ελληνικής πολιτείας ήταν συνεχές, αφού φρόντισε να υποβιβάσει (με τις εντολές ειδικές – διακριτικής διαχείρισης, όπως φαίνεται στο έγγραφο που παρατίθεται, έτους 1954) τους μαθητές, παραδίδοντάς τους σε δασκάλους και καθηγητές που είχαν ελάχιστη διάθεση και μπορούσαν να εργάζονται όποτε και όπως ήθελαν, αφού ο έλεγχος για την πρόοδο των μαθητών ήταν σχεδόν μηδενικός.

Το έδαφος ήταν πρόσφορο, προκειμένου να εργαστούν οι «προσοντούχοι» και οι εκ Τουρκίας εκπαιδευτικοί με πολύ άνεση στον εκτουρκισμό των συνειδήσεων των μαθητών.
Την οριστική πέτρα στο στρεβλό οικοδόμημα έβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου που ως υπουργός Παιδείας αποφάσισε την ειδική πριμοδότηση -με ένα σύστημα ποσόστωσης- των μουσουλμάνων (σύμφωνα με την εγκύκλιο του 1954, τούρκων) μαθητών προκειμένου να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Βέβαια, η απόφαση αυτή είχε σαν αιτιολογικό να σταματήσει ή έστω να μειώσει την μετακίνηση των μουσουλμάνων μαθητών στην Τουρκία, προκειμένου να σπουδάσουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα ήταν η ταφόπλακα σε κάθε πιθανότητα επαναφοράς σε φυσιολογική λειτουργία του συστήματος εκπαίδευσης των μουσουλμάνων μαθητών. Δια χειρός Παπανδρέου, λοιπόν, η κάκιστη απόδοση των εκπαιδευτικών, αλλά και του λανθασμένου συστήματος εκπαίδευσης, επιβραβευόταν με ειδική βαθμολογία και με λίγη τύχη κάποιος που στις εξετάσεις έπαιρνε βαθμό 4 (με άριστα το είκοσι) σπούδαζε από δικηγόρος μέχρι γιατρός!!!

Η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (γνωστή ως ΕΠΑΘ) λειτουργούσε πάντα με χαμηλά κριτήρια αξιολόγησης και παρήγαγε δασκάλους (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποκλειστικά για μειονοτικά δημοτικά σχολεία) που η απόδοσή τους εξαρτώνταν μόνο από την διάθεσή τους να διδάξουν. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί, με έναν δεύτερο μισθό από την Άγκυρα, δίδασκαν τον τουρκισμό, ενώ σε αρκετές περιπτώσει ς προβιβάζονταν σε ιμάμηδες (ποιος είπε ότι η θρησκεία δεν μοιράζει χρήμα;) ή ακόμη και σε «μάγους» που «διάβαζαν», «ξόρκιζαν», έκαναν μάγια. φυσικά με το αζημίωτο. Το σύστημα της Ελληνικής Εκπαίδευσης στο μεγαλείο του!!!

Όταν έγινε γνωστό πως το πρόβλημα που ουσιαστικά αντιμετώπιζε η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων ήταν η πολυγλωσσία (οι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι Πομάκοι και μιλούσαν τρεις γλώσσες: την μητρική Πομακική, την Τουρκική και την Ελληνική) στην οποία αναγκάζονταν οι μαθητές να ζούνε, η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ειδικά προγράμματα για να δοθεί κάποια λύση στο φυσιολογικό πρόβλημα να μιλάς την μητρική σου γλώσσα, να διδάσκεσαι στην Ελληνική και υποχρεωτικά -και τελείως αναίτια- στην Τουρκική. Και όλα αυτά ενώ θα πρέπει να ζήσουν και να εργαστούν στην Ελλάδα.!
Μέσα από τα καλοπληρωμένα αυτά ειδικά ερευνητικά προγράμματα εμφανίστηκε και η κυρία Δραγώνα, η οποία τελικά κατέθεσε τα αποτελέσματα της έρευνάς της στο Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, το οποίο με τη σειρά του απεφάνθη πως η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων θα γίνεται σε δύο γλώσσες (Ελληνικά και Τουρκικά), εξαφανίζοντας -κυριολεκτικά- από τον γλωσσολογικό χάρτη την Πομακική γλώσσα και παραδίδοντας ουσιαστικά τους Πομάκους στην αγκαλιά της Άγκυρας!

Το πρωτοφανές αυτό γεγονός συνέβη στο τέλος του 2010, και θεωρείται μοναδικό στην παγκόσμια κοινότητα, αφού ένα υπουργείο Παιδείας αποφασίζει να εξαλείψει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γενικότερη κουλτούρα και την γλώσσα μίας πληθυσμιακής ομάδας, εντάσσοντάς την εθνολογικά μέσα σε μία άλλη υποδεέστερη αριθμητικά τοπική πληθυσμιακή ομάδα. Και το κριτήριο της ανώμαλης αυτής συγχώνευσης ήταν το θρήσκευμα, που ενώ αποτελεί ευαίσθητο μη δημοσιοποιήσιμο προσωπικό δεδομένο, γίνεται ισοπεδωτικό εθνολογικό κριτήριο.

Με ποια λογική συνέβη αυτό; Ίσως με την λογική της κυρίας Δραγώνα, ίσως με την λογική της κυρίας Διαμαντοπούλου, ίσως με την λογική της Άγκυρας και των φερέφωνων (βλ. Ανεξάρτητη Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης) που διατηρεί εντός της Ελληνικής Θράκης. Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, κατάφεραν να αλωθούν από την Τουρκική γλώσσα, ενώ σοβαρές πιέσεις πλέον δέχεται και η εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία (δίγλωσσα), ενώ ήδη άρχισαν οι «φωνές» από τους γνωστούς κύκλους τουρκοφρόνων της Θράκης, που θέλουν τουρκικό Πανεπιστήμιο. Πληροφορίες αναφέρουν πως εδώ και ένα χρόνο γίνεται έρευνα για την ανεύρεση του κατάλληλου χώρου – οικοπέδου στην πόλη της Κομοτηνής.

Αν λοιπόν σκεφτούμε πως η εξέγερση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου ξεκίνησε έναν χρόνο μετά την ίδρυση του Αλβανικού Πανεπιστημίου, ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε τι θα συμβεί όταν ολοκληρωθεί η κλίμακα της Τουρκικής Εκπαίδευσης, καλυπτόμενη σε όλες τις βαθμίδες, εντός της Θράκης. Και πάλι, μέσα στο πνεύμα της κατανόησης, των δικαιωμάτων για προσέγγιση στην παιδεία, ίσως μας οδηγεί σε ένα τεράστιο λάθος. Μόνο που έρχεται να προσμετρηθεί σε άλλα, ήδη υπάρχοντα λάθη. Και, δυστυχώς, ιστορικά αποδεικνύεται πως η Παιδεία αποτελεί μία ιδανική βάση για δημιουργία εθνικών συνειδήσεων, όταν γίνεται εργαλείο σε χέρια ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση με σεβασμό, αλλά ως πολιτικό εργαλείο.

 Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών
(λίγο πριν την ολοκλήρωσή της)

Από τα όσα μέχρι στιγμής αναφέρθηκαν εξάγεται το συμπέρασμα πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης οδηγούνται συστηματικά σε έναν εκτουρκισμό με την πλήρη συναίνεση της Ελληνικής Πολιτείας. Η Παιδεία, δυστυχώς, συμβάλει τα μέγιστα στην δημιουργία κοινής εθνικής πεποίθησης ή στην περίπτωση της Θράκης, συμβάλει στην στρέβλωση της πραγματικότητας και στην δημιουργία αμφιβόλων εθνικών συνειδήσεων. Στο σημείο αυτό, ακριβώς, παρεμβάλλεται η οικονομία, οι μικρο-κοινωνίες που αναπτύσσονται κυρίως σε χωριά, το θρήσκευμα, αλλά και η δημιουργία έντονης πλην τεχνητής αντιπαλότητας. Οι συνεχείς αναφορές σε τούρκους πολίτες εντός της Ελλάδας, ακόμη και από τον τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, από μουσουλμάνους βουλευτές που ενώ εκλέγονται ως Έλληνες πολίτες και υποτίθεται πως υπηρετούν την κοινωνία των πολιτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δηλώνουν απερίφραστα πως είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την «μητέρα πατρίδα Τουρκία». Την ίδια στιγμή, ενώ απολαμβάνουν πλήρη ισότητα και ισονομία (αρκετές φορές πλέον του δέοντος), επικαλούνται παραβιάσεις των ανθρωπίνων τους δικαιωμάτων και δημιουργούν πόλους συσπείρωσης, επικαλούμενοι πως αυτά συμβαίνουν επειδή είναι μουσουλμάνοι και πιστοί στο Ισλάμ!!!

Μέσα σε αυτόν τον «αχταρμά» (τουρκική λέξη που σημαίνει «μπέρδεμα», «ανακάτωμα»), δέχονται και βοήθειες από την Ελληνική πλευρά, που ανέχεται την οικειοποίηση του πολιτισμού του τοπικού μουσουλμανικού πληθυσμού από τα «πολιτιστικά καραβάνια» και από τις «πολιτιστικές εκδηλώσεις» που οργανώνει η Άγκυρα εντός της Θράκης. Μάλιστα, η κλοπή τοπικών ενδυμασιών και η εμφάνισή τους ως «τουρκικές» αποτελεί ένα απλό μόνο δείγμα του θράσους της πολιτιστικής κλοπής (και όχι επίθεσης) που συμβαίνει εις βάρος των Πομάκων της Θράκης.
Αυτά συμβαίνουν, υπό την ανοχή των Αθηνών και των εκεί υπευθύνων, που προφανώς στο όνομα της ωραιοποίησης της πραγματικότητας και κυρίως των καλών Ελληνοτουρκικών σχέσεων, προχωρούν σε λάθη που είναι άγνωστο εάν το τίμημά τους είμαστε σε θέση να τα πληρώσουμε ως λαός όταν μας ζητηθεί.

ΠΗΓΗ : WWW.NEWSN.WORDPRESS.COM

Κατηγορίες:Uncategorized

Σαράντος Καργάκος: «Δεν διαπρέπουν οι απόγονοι του Λεωνίδα αλλά του Εφιάλτη και του Νενέκου»……….

20 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

(Σαράντος Καργάκος: 26-09-10 -Ιστορική&προφητική μαζί ατάκα!!-)

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη

«Για το τίποτε δεν έχω να πω τίποτε. Αυτό το τίποτε συγκροτείται από κάποια κομματικά ή οικογενειακά φέουδα. Αλλά, όταν μοιράζεις το τίποτε, εισπράττεις ένα τίποτε. Έχουμε μια τιποτένια πολιτική, διότι…
εξαιτίας κυρίως του τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού εκμαυλισμού εδώ και καιρό συγκροτούμε ένα σύνολο χαυνοπολιτών, δηλαδή κεχηναίων και χασκόντων πολιτών». Αυτά δηλώνει σήμερα στην ΕΡΕΥΝΑ ο γνωστός ιστορικός, φιλόλογος και συγγραφέας κ. Σαράντος Καργάκος, χειμαρρώδης στο λόγο του και κατασταλαγμένος στις σκέψεις του. Λάτρης του πολυτονικού συστήματος και της αρχαίας γλώσσας, ενώ οι απαντήσεις που δίνει είναι γραμμένες στο πολυτονικό, όπως όλα τα βιβλία και τα άρθρα του….

– Ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, ποια είναι η προσωπικότητά της και οι αρχές οι οποίες τη διέπουν; Εκτιμάτε ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει πρόσωπο;

«Το μόνο δροσερό που αισθάνθηκα τον τελευταίο καιρό ήσαν οι πρώτες σταγόνες της βροχής, που, όταν έγιναν βροχή, καθάρισαν κάπως τον εξωτερικό μας ρύπο. Για ποια ελληνική κοινωνία μιλάτε; Αυτό το πληθυσμιακό αμάρευμα (=κατακάθι) δεν είναι κοινωνία , είναι α-κοινωνία. Με ποιον ή με τι κοινωνούμε; Το τι είμαστε, το έχει προσδιορίσει προφητικά και χλευαστικά ο Ηράκλειτος: «Σάρμα εική κεχυμένον ο κάλλιστος κόσμος μας» (=Σκουπίδια άτακτα χυμένα ο ωραιότατος κόσμος μας)! Στο μόνο που διακρινόμαστε είναι η παραγωγή και η έκθεση σκουπιδιών. Δημιουργούμε – όντας σκουπίδια της ιστορίας – τον «Πολιτισμό των Σκουπιδιών». Ας μη μιλάμε πια για πρόσωπο. Όπως συχνά έχω γράψει, είμαστε μια απρόσωπη έκφραση προσωπικότητας. Δεν έχουμε πρόσωπο και γι’ αυτό, όπως έλεγε ο λαός, όταν ήταν λαός κι όχι πολτός, «δεν βλέπουμε Θεού… πρόσωπο»!

– Δομικοί κοινωνικοί θεσμοί της χώρας μας όπως φερ΄ ειπείν η παιδεία, η πολιτεία, η δικαιοσύνη, η εκκλησία και άλλα απαξιώνονται τόσο πολύ από τους ίδιους τους πολίτες… Μήπως αυτό είναι επικίνδυνο;

“Οι θεσμοί, για να είναι θεσμοί, πρέπει να είναι δεσμοί, όχι με την έννοια της αλυσίδας. Πρέπει να μας δένουν με κάτι (π.χ. με μια πίστη σε μια αξία) αναμεταξύ μας. Οι θεσμοί έχουν παραλύσει. Έχουν αυτοδιαλυθεί. Ουσιαστικά οι φορείς τους έχουν αυτοπαραιτηθεί. Η παρουσία τους είναι προσχηματική και… μισθολογική. Ένα παράδειγμα: η τήρηση των νόμων στην Ελλάδα είναι προαιρετική. Ποιος μεγάλος κλέφτης μπήκε φυλακή; Κι αν μπήκε, σε πόσο χρόνο βγήκε; Ασφαλώς κι είναι επικίνδυνη η απαξίωση των θεσμών εκ μέρους των πολιτών. Αλλά κατά πόσον οι κατά ταυτότητα Έλληνες είναι πολίτες; Είναι ιδιώτες και, όπως, εννοούσε τη λέξη ο Περικλής και όπως εννοούν τη λέξη idiot οι ξένοι. Δεν έχουμε αίσθημα πατρίδας, για να έχουμε σοβαρούς θεσμούς και σοβαρή πίστη στους θεσμούς. Τα όρια της πατρίδας μου είναι τα όρια της… τσέπης μου”.

– Τι έχετε να πείτε για την απαξίωση της πολιτικής και των εκπροσώπων της;

“Για το τίποτε δεν έχω να πω τίποτε. Αυτό το τίποτε συγκροτείται από κάποια κομματικά ή οικογενειακά φέουδα. Αλλά, όταν μοιράζεις το τίποτε, εισπράττεις ένα τίποτε. Έχουμε μια τιποτένια πολιτική, διότι εξαιτίας κυρίως του τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού εκμαυλισμού εδώ και καιρό συγκροτούμε ένα σύνολο χαυνοπολιτών, δηλαδή κεχηναίων και χασκόντων πολιτών”.

– Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας μας, το οποίο θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί η βασική αιτία της γενικότερης και κοινώς αναγνωριζόμενης κοινωνικής παθογένειας σήμερα και ποια η προτεινόμενη λύση του;

“Υπό άλλες συνθήκες θα σας έλεγα ότι είναι η «απαιδία», όπως τη λέγει ο Πολύβιος. Η υπογεννητικότητα. Διότι οι αρχοντοχωριάτες (με δανεικά παρακαλώ!) κατά ταυτότητα Έλληνες προτιμούν ν’ ανατρέφουν σκυλιά και όχι παιδιά. Αν ήμουν υποκριτής θα σας έλεγα ότι είναι η φερόμενη (έτσι δε λέμε τώρα;) οικονομική κρίση. Αλλά μια κρίση δεν κάνει κακό. Η ακρισία, που μας έδερνε τόσον καιρό, ήταν το μεγάλο κακό. Η κρίση μπορεί να μας κάνει καλό: να «μάσουμε» όχι μόνο τα λεφτά αλλά κυρίως τα… μυαλά μας. Την μόνη λύση που εδώ και δύο χρόνια προτείνω με την αρθρογραφία μου είναι η προτροπή του Σεπτιμίου Σεβήρου: Laboremus (=ας εργαζόμαστε) και όχι το… ξαπλαρέμους”.

– Προσφέρεται σήμερα παιδεία από το κράτος; Ή προσφέρεται κακοπαιδεία, υποπαιδεία και υπνοπαιδεία;

“Δεν υπάρχει κράτος, υπάρχει ακράτεια. Το φερόμενο ως κράτος είναι ένας φορομπηχτικός μηχανισμός κι ένας τεράστιος εσμός παρασίτων. Συνεπώς, αυτό που προσφέρεται σαν παιδεία είναι μια παρασιτική λειτουργία. Τους τίτλους «κακοπαιδεία», «υποπαιδεία», «υπνοπαιδεία» χρησιμοποιώ εδώ και μια τριακονταετία. Τα βιβλία μου «Αλαλία» και «Αλεξία» και το πρόσφατα εκδοθέν από τον «Αρμό», «Ελληνική παιδεία: Ένας νεκρός με… μέλλον», ξέρω ότι ενόχλησαν πολλούς. Αλλά αυτό νομίζω ότι είναι η αποστολή του πνευματικού ανθρώπου: να γίνεται σωκρατικός οίστρος, έστω κι αν το βραβείο με το οποίο θα τιμηθεί είναι το… κώνειον!”.

– Πως πρέπει να σταθεί η Ελλάδα απέναντι στην πρόκληση της εποχής μας; Πως μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο;

“Η Ελλάς, ως έννοια πνευματική και ηθική, ναι, οι φερόμενοι τώρα ως Έλληνες όχι. Εκτός πια κι αν επιτραπεί στην Ελλάδα να επιστρέψει στον τόπο της. Το να λες πως είσαι Έλληνας σήμερα στην Ελλάδα κάνει κακό στην υγεία και στη σταδιοδρομία. Δεν διαπρέπουν οι απόγονοι του Λεωνίδα αλλά του Εφιάλτη και του Νενέκου. Ωστόσο, η ανθρωπότητα που διαρκώς βουλιάζει μέσα στο τέλμα μιας προόδου που δίνει την αίσθηση και το άρωμα του βόθρου, θα αισθανθεί κάποια στιγμή την ανάγκη μιας υγιούς αναπνοής. Όπως τα χρόνια της Αναγεννήσεως (αλλά και μετά) ιδανικό πρότυπο έγινε ο Έλληνας Άνθρωπος, το ίδιο θα συμβεί και στα προσεχή χρόνια. Θα ξαναρχίσει διεθνώς (στην Κίνα άρχισε πυρετωδώς) η σπουδή της αρχαίας μας γλώσσας, που, όπως έγραψε παλιά ο Wilhelm Schultze, είναι «η ανώτερη εκδήλωση του ανθρώπινου γλωσσοπλαστικού δαιμονίου» (Höchste Manifestation des sprachbildendem Menschengreistes). Τότε υπάρχει ελπίδα να υψωθεί και τούτος ο ασπόνδυλος, σαν μαλάκιο λαός, σε έθνος. Διότι, όπως σωστά λένε οι Γερμανοί, που μας φόρεσαν το καπίστρι της «Τρόικας», το έθνος είναι η γλώσσα (“Die Nation ist die Sprache”). Η κατάπτωσή μας άρχισε από την κατάπτωση της γλώσσας μας. Έτσι εγίναμε, όπως λέει ο Μακρυγιάννης, «παλιόψαθα των Εθνών». Αλλ’ αν θαύματα γίνονταν και στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο μέλλον; Οι πραγματικά θρησκεύοντες προσδοκούν «ανάστασιν νεκρών». Εγώ, πιο ολιγαρκής, προσδοκώ την ανάσταση του φιλοτίμου μας. Κι αν είναι να πεθαίνουμε, να πεθαίνουμε για ένα φιλότιμο… Άμποτες!”.

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

ΨΕΥΤΟΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ……..

19 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.


Η υποχθόνια προπαγάνδα της τηλεοπτικής παραγωγής «1821»

Το ελληνικό έθνος γεννήθηκε μετά το 1821, με τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους; Αυτό είναι το θεμελιακό ερώτημα που θέτει η τηλεοπτική παραγωγή «1821».

Σ’ αυτό το ερώτημα απαντά καταφατικά, έστω και αν προσπάθησε εκ των υστέρων, ενώπιον του ξεσηκωμού της κοινής γνώμης, να το συγκαλύψει, με επίφαση μια νέα «επιστημονική» δήθεν αφήγηση του 1821.
Το τερατώδες του πράγματος θα ήταν αρκετό να αναδειχθεί με την απλή αναδρομή σ’ ένα σύγχρονο παράδειγμα.

Οι Κούρδοι, π.χ., αρχαιότατος λαός, που μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο και τον Ξενοφώντα, είναι ένα έθνος είκοσι πέντε περίπου εκατομμυρίων, το οποίο όμως δεν έχει κράτος.

Εάν κάποια στιγμή κατορθώσει ο λαός αυτός να συγκροτήσει το δικό του κράτος, θα ισχυρισθούν οι παραγωγοί του «1821» ότι τότε θα έχει γεννηθεί το κουρδικό έθνος;

•••
ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ
Είναι προφανές ότι γίνεται σκόπιμη σύγχυση μεταξύ της ευρωπαϊκής έννοιας του έθνους και του εθνικού κράτους και του κράτους που διαμορφώνεται σε έθνος, όπως συνέβη στις χώρες του Νέου Κόσμου, που εποικίσθηκαν από μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Λατινική Αμερική).

Ακόμη όμως και αυτές, μέχρι την ανεξαρτησία τους από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, αλλά και πολύ αργότερα, διατηρούσαν έντονα εθνικά χαρακτηριστικά, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κυρίαρχης ελίτ. Κοντά σ’ αυτήν την ομάδα χωρών που σφυρηλάτησαν μια νέα κοινή εθνική ταυτότητα, με αφετηρία το κοινό κράτος, υπάρχει μια άλλη μεγάλη ομάδα χωρών που διαμορφώθηκαν επίσης ή προσπαθούν ακόμη να διαμορφωθούν σε «έθνη», με αφετηρία το κράτος. Είναι το πλήθος των χωρών της Αφρικής κυρίως, αλλά και της Ασίας. Οι χώρες αυτές κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάλυση του αποικισμού.

Στις χώρες αυτές, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν κατακερματισμένες σε φυλές και ισάριθμες γλώσσες, τα αποικιακά σύνορα έγιναν κρατικά και «εθνικά» σύνορα, παρότι αυτά δεν αντιστοιχούσαν πάντα σε κάποιου είδους εθνικά ή εθνοτικά σύνορα.

Είχαν χαραχθεί αυθαιρέτως από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις κατά το μοίρασμα των αποικιών. Στην περίπτωση όμως αυτή τα κρατικά σύνορα και το κράτος έγιναν αφετηρία για τη διαμόρφωση μιας κοινής κρατικής και εθνικής συνειδήσεως. •••
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η διαμόρφωση του εθνικού κράτους στην Ευρώπη ακολούθησε αντίστροφη ακριβώς πορεία, έστω και αν στη συνέχεια το κράτος, ως έκφραση και ενσάρκωση του έθνους, ενίσχυσε, με τους θεσμούς, την κρατική ιδεολογία και οργάνωση και την παιδεία του, την εθνική ιδέα και συνείδηση.
Καταλυτικό ρόλο για τη διαμόρφωση του εθνικού κράτους στην Ευρώπη διεδραμάτισαν, ασφαλώς, ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση.

Θα έλεγε όμως κανείς ότι η καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη αυτή έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες. Φτάνει μέχρι την Αναγέννηση, που έφερε στο προσκήνιο τις ιδέες και τις δημοκρατικές αξίες της κλασικής πόλεως.

Το εθνικό κράτος της Ευρώπης, στη δημοκρατική του εκδοχή, όπως ήταν το γαλλικό αρχέτυπο, ήταν μια προσπάθεια αντιγραφής της κλασικής πόλεως, σε μια άλλη, πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και πληθυσμιακή κλίμακα και σε επίπεδο εθνικών συνόρων. Το να ισχυρισθεί κανείς ότι τα έθνη στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν από τα κράτη, ακόμη και στη Βαλκανική Χερσόνησο, είναι ισχυρισμός που αντιμάχεται την ιστορική αλήθεια και την πραγματικότητα, ακόμη και τη σημερινή. Αρκεί να δει κανείς τι έγινε προσφάτως στη Γιουγκοσλαβία. Η κατά τα άλλα «πολυπολιτισμική» Γιουγκοσλαβία διεσπάσθη σε έξι διαφορετικά κράτη, με βάση την αρχή της εθνότητας.

Οι λόγοι είναι γνωστοί. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι το κοινό κράτος κατέρρευσε, υπό τη συνδυασμένη πίεση εξωτερικών δυνάμεων και εσωτερικών διαφορετικών εθνοτήτων. Η συγκρότηση επίσης της Ευρώπης από εθνικά κράτη, μετά την κατάλυση των πολυεθνικών αυτοκρατοριών, που κυριαρχούσαν σ’ ένα μεγάλο μέρος της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται έξω από την ιστορία των ανταγωνισμών, των επιρροών, των ισορροπιών και των συγκρούσεων μεταξύ των λαών της και κυρίως μεταξύ των μεγάλων δυνάμεών της, αλλά και των μεγάλων δυνάμεων του κόσμου.
Είναι προφανές, επομένως, ότι ο ισχυρισμός πως το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε δήθεν μετά το 1821, μετά δηλαδή τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, δεν είναι μόνο ανιστόρητος. Είναι ταυτόχρονα και συκοφαντικός. Υποβάλλει την ιδέα ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν είναι Έλληνες.

Δεν έχουν καμία σχέση με το ελληνικό ιστορικό παρελθόν και την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Καμία σχέση, π.χ., με την Ακρόπολη, τον Μαραθώνα, τις Θερμοπύλες και οποιοδήποτε άλλο σύμβολο της ελληνικής Ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού. Πρόκειται για μια άλλη εκδοχή της θεωρίας του Φάλμεραϊερ, ενταγμένη στο σύγχρονο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, με την αρωγή και τη μισθοφορά επιχωρίων ανταποκριτών και αναμεταδοτών. Σαφής στόχος είναι η εθνική αποδόμηση της Ελλάδος, παρουσιαζόμενη ευσχήμως ως «εκσυγχρονισμός», «διεθνισμός» και «προοδευτική πολυπολιτισμική» πολιτική.
•••
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ. Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΔΕΝ
ΚΑΤΕΛΥΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΤΟΝ 5ο ΑΙΩΝΑ Μ.Χ., ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ. ΕΖΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Αυτοί που θέλουν να αμφισβητήσουν την ελληνική συνέχεια αγνοούν συστηματικά το Βυζάντιο.

Τον ρόλο ειδικότερα που διεδραμάτισε στη συνέχεια του Ελληνισμού, μέσα από την ορθόδοξη εκδοχή του Χριστιανισμού και την ιδέα της οικουμενικής χριστιανικής αυτοκρατορίας, όπως επίσης και στη διαμόρφωση της νεοελληνικής εθνικής συνειδήσεως κατά τους τελευταίους αιώνες της αυτοκρατορίας.

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ονομάσθηκε σκοπίμως, εκ των υστέρων, από δυτικούς μελετητές Βυζάντιο, γιατί ακριβώς τη θεωρούσαν αυτοκρατορία των «αιρετικών» Ελλήνων και όχι έκφραση και συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν κατελύθη ποτέ από τις βαρβαρικές εισβολές του 5ου αιώνα μ.Χ. Αυτές που σάρωσαν την Ευρώπη και τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ανατολική λοιπόν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε, χωρίς διακοπή, την ιστορική πορεία της, από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα στους Μέσους Χρόνους, μέχρι ειδικότερα τη λατινική άλωση το 1204, κατά τη Δ’ Σταυροφορία, και την τελική πτώση του 1453.
Ο Χριστιανισμός άλλαξε καθοριστικά τους πολιτιστικούς όρους των ελληνικών και εξελληνισμένων πληθυσμών της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Από καταβολής όμως ο Χριστιανισμός ταυτίσθηκε με τον Ελληνισμό. Τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στα ελληνικά, όπως επίσης οι Πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τα πρώτα άρθρα πίστεως και χριστιανικής θεολογίας.

Η ιστορική ταύτιση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό και η ιδέα της οικουμενικής χριστιανικής αυτοκρατορίας ήταν οι καθοριστικοί παράγοντες που μεταμόρφωσαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε ελληνική ουσιαστικά αυτοκρατορία, με δεδομένο το γεγονός ότι στο ανατολικό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κυριαρχούσαν οι ελληνικοί και εξελληνισμένοι πληθυσμοί.

Ήδη από τον καιρό του Ιουστινιανού η ελληνική γλώσσα είχε αρχίσει να γίνεται επίσημη γλώσσα του κράτους (δημοσίευση στα ελληνικά των λεγομένων «Νεαρών», συμπληρωματικών νόμων στον Ιουστινιάνειο Κώδικα).

Ο Ηράκλειος, διαπιστώνοντας την πραγματική κατάσταση, κατέστησε τα Ελληνικά, τη γλώσσα του Ακαθίστου Ύμνου, που χρονολογείται από τότε, αρχές δηλαδή του 7ου αι., επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας. Η ελληνική γλώσσα, έλεγε ο Ελύτης, είναι η ανεμόσκαλα που συνδέει τον σύγχρονο Ελληνισμό με τον κόσμο του Ομήρου.

Πολύ ορθή επισήμανση, γιατί τα ελληνικά, αντίθετα με αυτό που έγινε με τα λατινικά στη Δύση, δεν είχαν οποιαδήποτε βίαιη αλλαγή ή διακοπή με την εισβολή και την επικράτηση ξένων λαών, που ίδρυσαν, πάνω στα ερείπια της αυτοκρατορίας, τα δικά τους κράτη.

Τα ελληνικά κυριαρχούσαν στην Ανατολή και επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με το Βυζάντιο συνέχισαν την κυριαρχία τους στην κοινωνία και έγιναν, στη συνέχεια, επίσημη γλώσσα του κράτους. Η συνέχεια αυτή, παρά τις ιστορικές περιπέτειες, τις καταστροφές και την ξένη κατάκτηση, επέζησε και μέσα από τους αιώνες της οθωμανικής δουλείας και έφτασε στο στόμα των Νέων Ελλήνων, φτωχή και παραφθαρμένη, αλλά πάντα δυνατή και ακμαία.
Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις που είχαν καλλιεργηθεί επί αιώνες στη Δύση κατά του Βυζαντίου, λόγω του Εκκλησιαστικού Σχίσματος του 1050, των Σταυροφοριών και της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους το 1204, δεν ήθελε να ακούσει για το Βυζάντιο και το αντιμετώπιζε προκατειλημμένα ως έναν απλό βαρβαρικό Μεσαίωνα, αντίστοιχο εκείνου που επικράτησε σταδιακά στη Δύση, μετά τις βαρβαρικές επιδρομές και την κατάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
•••
ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ;
Για το τι ήταν όμως το Βυζάντιο, και ειδικότερα η πρωτεύουσά του Κωνσταντινούπολη, είναι χαρακτηριστικός ένας ύμνος που έγραψε γι’ αυτήν, ως επιτομή του έργου του για την άλωση του 1453, ο μεγάλος, ίσως ο μεγαλύτερος των βυζαντινολόγων, Στήβεν Ράνσιμαν.
Ο ίδιος άσκησε αυστηρότατη κριτική στους ευρωπαίους διαφωτιστές για την προκατειλημμένη στάση τους απέναντι στο Βυζάντιο και ανέδειξε τη ζωντανή συνέχεια του Ελληνισμού, που θρήνησε ως εθνική συμφορά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως και τίμησε και ύμνησε ως ηρωτομάρτυρα τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Γράφει συγκεκριμένα ο Ράνσιμαν: «Για χίλια εκατό χρόνια στεκόταν στον Βόσπορο μια πόλη όπου το πνεύμα αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού και η μάθηση και τα γράμματα του κλασικού παρελθόντος ήταν αντικείμενο μελέτης και διαφυλάσσονταν.

Χωρίς τη βοήθεια των βυζαντινών σχολιαστών και γραφέων, θα γνωρίζαμε ελάχιστα σήμερα για τη λογοτεχνική παραγωγή της Αρχαίας Ελλάδος. Αυτή ήταν επίσης μια πόλη οι ηγεμόνες της οποίας επί αιώνες είχαν εμπνεύσει και ενθαρρύνει μια σχολή Τέχνης χωρίς αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία, μια τέχνη που προέκυπτε από ένα συνεχώς διαφοροποιούμενο μείγμα της ψυχρής εγκεφαλικής αισθήσεως των Ελλήνων για την αρμονία των πραγμάτων και ενός έντονου θρησκευτικού αισθήματος, που έβλεπε στα έργα τέχνης την ενσάρκωση του θείου και τον καθαγιασμό της ύλης. Αυτή ήταν, επιπλέον, μια μεγάλη κοσμοπολίτικη πόλη, όπου, παράλληλα με τα εμπορεύματα, ανταλλάσσονταν ελεύθερα οι ιδέες, και της οποίας οι πολίτες έβλεπαν τους εαυτούς τους όχι ως μία φυλετική ενότητα, αλλά ως κληρονόμους της Ελλάδας και της Ρώμης, καθαγιασμένους από τη χριστιανική πίστη».
•••
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ «1821», ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ, ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΚΟΙΝΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Αντίθετα με το πνεύμα που τόσο παραστατικά εκφράζει ο Ράνσιμαν, η τηλεοπτική παραγωγή «1821» φτάνει στο σημείο να μην κάνει καμία αναφορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, σύμβολο και ορόσημο για τη νεοελληνική εθνική συνείδηση και ταυτότητα. Κάνει το ίδιο συστηματικά και για πολλά άλλα σύμβολα εθνικής συνέχειας, εθνικού αγώνα και εθνικής συνειδήσεως και ταυτότητας. Η περιορισμένη χρονική έκταση της παραγωγής δεν είναι η πραγματική αιτία για την παράλειψη κάθε αναφοράς στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όταν, αντιθέτως, γίνεται αναφορά στον Μωάμεθ, κατακτητή της Κωνσταντινουπόλεως.

Κατά περίεργη άλλωστε σύμπτωση, το ίδιο ακριβώς έγινε και στο περίφημο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση, που άφησε εμβρόντητο το Πανελλήνιο με τις περιβόητες θέσεις της για την ελληνική Ιστορία και τον διαβόητο «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης.

Κατά τον ίδιο τρόπο, απουσιάζει κάθε αναφορά στους ηρωικούς αγώνες των Σουλιωτών και στον χορό του Ζαλόγγου των Σουλιωτισσών. Γίνεται, αντιθέτως, εκτενής αναφορά στον Αλή Πασά, που εκθειάζεται ποικιλοτρόπως για την ανάπτυξη και την πρόοδο που έφερε στα Γιάννενα.

Για τους ίδιους, προφανώς, λόγους, οι Κλέφτες και οι Αρματωλοί υποβαθμίζονται ως σύμβολα εθνικού αγώνα και εθνικής προσφοράς.

Παρουσιάζονται ως κοινοί κλέφτες και ληστές, «που καταδιώκονταν από κοινού από Έλληνες και Οθωμανούς» και οι οποίοι, όταν συλλαμβάνονταν, ανασκολοπίζονταν, κομματιάζονταν και υφίσταντο γενικά κάθε είδους άλλον μαρτυρικό παραδειγματικό θάνατο. Δ

εν γλυτώνει από την κακομεταχείριση των παραγωγών του «1821» ούτε ακόμη ο πρώτος του Αγώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, για τον οποίο αφήνονται αχαρακτήριστοι υπαινιγμοί. Υποβάλλεται γενικά η ιδέα ότι η συνύπαρξη των υποδούλων Ελλήνων με την οθωμανική εξουσία δεν ήταν και τόσο προβληματική, μέχρι τουλάχιστον το 1700.

Η κατάσταση κατά την επόμενη περίοδο άλλαξε και οι σχέσεις οδηγήθηκαν σε πλήρη ρήξη και σύγκρουση το 1821, γιατί, ως αποτέλεσμα κακής πολιτικής ορισμένων σουλτάνων, αφέθηκαν να εμφιλοχωρήσουν ως μεσάζοντες μεταξύ της οθωμανικής εξουσίας και των ελλήνων ραγιάδων οι κοτζαμπάσηδες.

Οι τελευταίοι, ενεργώντας ως άπληστοι τελώνες, έστρεψαν τους ραγιάδες κατά της οθωμανικής εξουσίας. Με απλά λόγια, υποστηρίζεται εμμέσως ότι, αν υπήρξε σύγκρουση, αυτή δεν οφειλόταν σε εθνική καταπίεση και εθνική αντίσταση, αλλά σε κοινωνικούς λόγους, λόγω της εκμεταλλεύσεως των ραγιάδων από τους κοτζαμπάσηδες, έπειτα από αβλεψία και λάθος της οθωμανικής εξουσίας! Με παρόμοιο τρόπο, αναδεικνύεται επιτηδείως και προβάλλεται η υποτακτική σχέση του Πατριαρχείου προς την οθωμανική εξουσία για να διαβληθεί και να υποβαθμισθεί ο ρόλος της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας στην Επανάσταση του 1821. Είναι γνωστό ότι ο Πατριάρχης ήταν εξαρτημένος από την οθωμανική εξουσία, με υποθηκευμένο μάλιστα το ίδιο το κεφάλι του.

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ κατήγγειλε και αφόρισε τους επαναστάτες του 1821, προσπαθώντας, μεταξύ άλλων, να περισώσει από τις διώξεις και τις σφαγές τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων περιοχών της αυτοκρατορίας, όπου ήταν ανυπεράσπιστοι.

Αυτό όμως δεν στάθηκε ικανό εμπόδιο για τον σουλτάνο για να μη διατάξει τον απαγχονισμό του. Η στάση που τήρησε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, όπως και άλλοι Πατριάρχες στο παρελθόν, δεν αντιπροσωπεύει τον πραγματικό ρόλο που διεδραμάτισε η Εκκλησία κατά τη διάρκεια της μακράς δουλείας και κατά την Επανάσταση του 1821. Ακόμη και το παιδομάζωμα υποβαθμίζεται και σχεδόν αποσιωπάται. Αρκεί όμως ως απάντηση σ’ αυτό ένα δημοτικό τραγούδι, που κατέγραψε με τον δικό του, μοναδικό τρόπο την τραγική αυτή πλευρά της Τουρκοκρατίας:
«Ανάθεμά σε βασιλειά και τρις
ανάθεμά σε,
με το κακόν όπ’ έκαμες, και
το κακό που κάνεις.
Στέλνεις, δένεις τους γέροντες, τους πρώτους, τους παπάδες,
να μάσης παιδομάζωμα,
να κάνεις γιανιτσάρους.
Κλαίν’ οι γονέοι τα παιδιά,
κ’ οι αδελφαίς τ’ αδέλφια.
Κλαίγω κ’ εγώ και καίγομαι
και όσο ζω θα κλαίω.
Πέρσυ πήραν την γυναίκα μου, φέτο τον αδελφόν μου».

(Αραβαντινού, «Ηπειρωτικά», σελ. 218. Το δημοτικό τραγούδι αναφέρεται στον σουλτάνο Σελίμ Β΄, περί το 1565.)
Τα παραδείγματα είναι πολλά και παρέλκει συστηματική υπόδειξη και απαρίθμησή τους. Κατατείνουν όλα προς τον ίδιο στόχο: Να υπονομευθούν, να υποβαθμισθούν, να παραμερισθούν και να γκρεμισθούν τα σύμβολα που ανακρατούν την εθνική ιδέα, που έρχεται από πολύ μακριά, με τελευταίο ιστορικό σταθμό, πριν από την Επανάσταση, το Βυζάντιο, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τα λόγια του μεγάλου νεοπλατωνικού βυζαντινού φιλοσόφου Πλήθωνος Γεμιστού:

«Εσμέν γαρ Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί» («Γιατί είμαστε Έλληνες κατά το γένος, όπως το μαρτυρεί η γλώσσα και η πατροπαράδοτη παιδεία»). Οι Έλληνες, λοιπόν, κύριοι παραγωγοί του «1821», δεν ανεκάλυψαν ότι ήταν Έλληνες μετά την Επανάσταση, γιατί τους το είπε ο Κοραής.

Ήταν Έλληνες και γι’ αυτό επανεστάτησαν και διεκδίκησαν την εθνική τους ελευθερία, χύνοντας ποταμούς αιμάτων. Οι επονομασίες Γραικός, Ρωμιός ή Έλληνας ήταν έννοιες ταυτόσημες, όπως είναι και σήμερα.

Με διαστρέβλωση της Ιστορίας και της πραγματικότητας, επιδιώκεται να παρουσιασθεί η Επανάσταση του 1821 και η δημιουργία του νεοελληνικού κράτους όχι ως εθνική ελληνική παλιγγενεσία, αλλά ως γέννηση δήθεν ενός νέου έθνους, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό, την τρισένδοξη ιστορία του και την πολιτιστική κληρονομιά του. Οι ιδεολόγοι και προαγωγοί της προσεγγίσεως αυτής αποσκοπούν ουσιαστικά να αποκόψουν τον ελληνικό λαό από τις εθνικές, ιστορικές και πολιτιστικές ρίζες του και να τον καταστήσουν εύκολη λεία στην «πολυπολιτισμική» και «διεθνιστική» προπαγάνδα της παγκοσμιοποίησης.
Ασφαλώς, η τηλεοπτική παραγωγή «1821» δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα της διεξαγόμενης συστηματικής εκστρατείας για εθνική αποδόμηση της χώρας:
• Έχει προηγηθεί, από χρόνια τώρα, η ίδια προσέγγιση και ιδεολογία σε σχολικά βιβλία, με ακραίο παράδειγμα το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που δεν είναι όμως το μόνο.
• Έχει προταθεί ως επίσημη κυβερνητική πολιτική, προσφάτως, η υποβάθμιση του μαθήματος της Ιστορίας σε προαιρετικό από υποχρεωτικό.
• Έχει ετοιμασθεί από χρόνια το λεγόμενο κοινό βιβλίο Ιστορίας της ΝΑ Ευρώπης, με υποστήριξη του Ιδρύματος Σόρος. Το βιβλίο κινείται πάνω στη βάση της «πολυπολιτισμικής» δήθεν προσεγγίσεως, με πρόσχημα την υπέρβαση των εθνικιστικών διαφορών και φανατισμών στην περιοχή και την καλλιέργεια πνεύματος φιλίας και συνεργασίας. Στη συγγραφή του δεν πήρε μέρος κανένας έλληνας ιστορικός. Ασκούνται όμως συνεχείς πιέσεις στο υπουργείο Παιδείας για να το εισαγάγει στα σχολεία ως βοηθητικό εγχειρίδιο.
• Διάφορα τμήματα σε ελληνικά πανεπιστήμια προωθούν συστηματικά μια ανάλογη ιδεολογική γραμμή, εμπνεόμενα από την «πολυπολιτισμική» πολιτική της παγκοσμιοποίησης, την οποία παρουσιάζουν ως «διεθνιστική», «σύγχρονη» και «προοδευτική».

•••
Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΖΙΚΗ, ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΛΥΤΕΣ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Είναι φανερό ότι βρίσκεται από χρόνια σ’ εξέλιξη μια συγκεκριμένη πολιτική, που έχει στοχοποιήσει την εθνική ταυτότητα της χώρας και προωθεί συστηματικά, σε διάφορα επίπεδα, την εθνική αποδόμησή της. Η πολιτική αυτή εντάσσεται στις επιδιώξεις της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, εξειδικευμένης στον χώρο των Βαλκανίων και φορτισμένης με τα προβλήματα της περιοχής και ευρύτερες γεωπολιτικές βλέψεις και σχέδια. Η πολιτική αυτή προβάλλεται ως «προοδευτική», «διεθνιστική» και «πολυπολιτισμική» και συγχέεται σκοπίμως, για προφανείς λόγους, με τον διεθνισμό της παραδοσιακής Αριστεράς.

Συνυφασμένη με την πολιτική αυτή είναι η μαζική, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και η ανοχή προς αυτήν. Η μαζική, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση είναι εγγενής πτυχή της παγκοσμιοποίησης και δημιουργεί αντικειμενικά τους αναγκαίους δημογραφικούς όρους για την προπαγάνδιση και την προώθηση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας. Γίναμε, δυστυχώς, μάρτυρες στην Ελλάδα πολιτικών ηγετών της χώρας που, ενεργώντας στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, κάτω από ξένη πολιτική και ιδεολογική επιρροή, δήλωναν, σε μια χώρα με 97% εθνική συνοχή και κρίσιμα εθνικά προβλήματα, ότι «η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική». Ο καθένας αντιλαμβάνεται και το διαπιστώνει τριγύρω του πώς γίνεται «πολυπολιτισμική» και τι σημαίνει ακριβώς αυτό. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που πρωτοστάτησαν στην πολιτική αυτή, στο πνεύμα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, ανακρούουν πρύμνα. Τελευταίος στη σειρά, ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος δήλωσε, μετά τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, ότι η «πολυπολιτισμική» πολιτική απέτυχε και εξήγγειλε δραστική αλλαγή πολιτικής.
Η ελληνική λοιπόν «πρωτοπορεία», τόσο στην υποστήριξη της «πολυπολιτισμικής» πολιτικής, που ουσιαστικά συνιστά το ψευδώνυμο της εθνικής αποδόμησης, όσο και στην ανοχή της μαζικής, ανεξέλεγκτης λαθρομεταναστεύσεως, που δημιουργεί τους όρους γι’ αυτήν, είναι εκτός κάθε λογικής και σώφρονος πολιτικής. Είναι λυπηρό επίσης ότι τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς πρωτοστατούν στην πολιτική αυτή, συγχέοντας τον αριστερό διεθνισμό και τη διεθνή αλληλεγγύη με τον διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης και την άλλη ιδεολογική προπαγάνδα της.
Δεν αρκεί σε κάθε κρίσιμη περίσταση να πράξουμε το καθήκον μας. Είναι πολύ σημαντικό επίσης να γνωρίζουμε ποιο είναι αυτό.

ΠΗΓΗ : ΣΕ ΠΟΛΛΑ BLOGS!!!

Κατηγορίες:Uncategorized

Ελληνικό κράτος εναντίον Ελληνικής κοινωνίας …………

19 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Μεγαλώσαμε οι περισσότεροι με την ιδέα ότι το κράτος, είναι η οργανωμένη έκφραση μιας κοινωνίας. Η κοινωνία, επειδή δεν μπορεί να οργανωθεί διαφορετικά και να λύσει τα προβλήματα μόνη της, οργανώνεται στη μορφή του κράτους. Το κράτος αναλαμβάνει να ….
οργανώσει την κοινωνία, να ικανοποιήσει τις πιο ουσιαστικές ανάγκες της.
Είναι τόσο παλιά η ύπαρξη του κράτους, που τώρα, δεν ρωτάμε πια, ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξής του. Γιατί οι άνθρωποι ενώθηκαν παλιά;
Σχεδόν σε όλες τις ιστορικές εποχές, οι ανθρώπινες κοινωνίες εμφανίζονται οργανωμένες. Επειδή όμως, ένα φαινόμενο, είναι τόσο διαδεδομένο, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το εξετάζουμε.
Δεν μπορούμε φυσικά να ξέρουμε, σε τι πίστευαν πως εξυπηρετεί το κράτος παλιότερα. Όμως σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, σε τι ακριβώς εξυπηρετεί την Ελληνική κοινωνία, το Ελληνικό κράτος;

Αν θεωρήσουμε ότι η κοινωνία αποτελείται από διαφορετικές ομάδες συμφερόντων, θα λέγαμε πως ένα κράτος είναι επιτυχημένο, όταν εξασφαλίζει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα για όλους.
Π.χ. τα δικαιώματα της ζωής, της ελευθερίας, της ασφάλειας, δείχνουν να είναι πολύ σημαντικά για τους περισσότερους.
Θα μπλεχτούμε σ ένα σύνολο, όπου θα πρέπει να εξετάσουμε πάρα πολλές παραμέτρους για να δούμε αν το κάθε κράτος, αντεπεξέρχεται στα κριτήρια που έχει θέσει η κοινωνία. Θα μπορούσε να είναι το θέμα, ενός ολόκληρου βιβλίου. Σ’ ένα άρθρο, μόνο απλουστευτικά, μπορούμε να το προσεγγίσουμε.
Με αυτό τον περιορισμό λοιπόν, πως φαντάζει σήμερα στην Ελληνική κοινωνία, το Ελληνικό κράτος;
Σ αυτό, οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν πως το κράτος, μακράν απέχει από το να ικανοποιεί το ελάχιστο που οι πολίτες ζητούν. Βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα του 2011. Από την ίδια τη ζωή μας, που δεν μετράει, μέχρι την ασφάλειά μας που έχει αφεθεί στο έλεος του Θεού. Από την ελευθερία του να κάνουμε κάτι, να δημιουργήσουμε, ελευθερία που δεν έχουμε (αφού μας στερούν τα μέσα για να πραγματοποιήσουμε όσα επιθυμούμε), μέχρι την αξιοπρέπεια που μας την έχουν κουρελιάσει. Όλα αυτά τα αντικατέστησαν με ανεργία, φτώχεια, φόρους, βία, ντροπή για την κατάντια μας και χαμένα όνειρα.
Αν η κατάσταση ήταν καλύτερη, ή μπορούσε να γίνει καλύτερη, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως θα ταν χρήσιμο να περιμένουμε. Αλλά όλοι στο βάθος ξέρουμε, πως τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Πως έρχονται χειρότερες μέρες. Πως οι σημερινοί άνεργοι, δεν είναι τίποτα μπροστά στους ανέργους που θα έχουμε σε 2-3 χρόνια. Πως οι μισθοί μας, τώρα θα αποτελούν ανάμνηση, λίγο αργότερα. Πως τώρα, υπάρχουν νέοι που μένουν στην Ελλάδα. Σε λίγα χρόνια δεν θα μείνει σχεδόν κανείς.
Η απόλυτη κοινωνική καταστροφή. Είναι φανερό, πως αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες του Ελληνικού κράτους, δεν υπηρετούν τα συμφέροντα της Ελληνικής κοινωνίας. Όλα τα λόγια του κόσμου δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα πως το κράτος της Ελλάδας, δεν υπηρετεί το λαό της Ελλάδας. Αλώθηκε από ξένους προς την κοινωνία μας, κατακτητές που σκέφτονται, μιλούν και βαδίζουν στο δικό τους δρόμο. Μας πετάνε πότε- πότε και κανένα κομμάτι ψωμί, για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Και συνεχίζουν το μακάβριο έργο τους. Την πλήρη εκμετάλλευση και διάλυση της κοινωνίας.

Ανενόχλητοι προς το παρόν.
Γιατί;
Γιατί εμείς ακόμα πιστεύουμε πως αυτό για το οποίο αγωνίστηκαν οι πρόγονοί μας, την ύπαρξη δηλαδή «δικού μας» κράτους, είναι πραγματικότητα. Ναι είναι πραγματικότητα. Μόνο που δεν το ελέγχει η Ελληνική κοινωνία. Στην καλύτερη περίπτωση, το επηρεάζει ίσως, και μάλιστα σε ελάχιστο βαθμό. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν το ελέγχει. Τα τελευταία χρόνια ο ουσιαστικός έλεγχος πέρασε σε διαχειριστές πολύ άξιους για αυτό που το σύστημα τους επέλεξε: Για το τελικό γκρέμισμα των πάντων.
Με δεδομένα τα διαφορετικά συμφέροντα κράτους –πλειοψηφίας κοινωνίας (πάντα το κράτος, έχει κάποιες ομάδες συμφερόντων που το στηρίζουν), πως μπορεί σήμερα να οργανωθεί η κοινωνία, ώστε να ικανοποιήσει τις ανάγκες της;
Και πως θα απαντήσει στην επίθεση της οργανωμένης βίας ( του κράτους δηλαδή, που ενεργεί μάλιστα και επ’ ονόματί της), αφού οποιαδήποτε οργάνωση, προερχόμενη εκ των κάτω, θα πολεμηθεί άγρια από το σημερινό πολιτικό και οικονομικό σύστημα;
Σ αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσει το λαϊκό κίνημα, αν θέλει ο προορισμός της Ελληνικής κοινωνίας να είναι διαφορετικός από το νεκροταφείο της ιστορίας.

Δηϊδάμεια
http://www.economist.gr/

ΠΗΓΗ : www.ethnosnews.com

Κατηγορίες:Uncategorized

ΝΑ ΓΙΑΤΙ… “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” ……..

18 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Είναι επιβεβλημένη η ανάγκη να κατανοήσουμε πως η οικονομική κρίση που όλοι βιώνουμε στη καθημερινότητα μας εμπεριέχει και άλλα “αθύρματα” που παίζονται στην πλάτη μας εν αγνοία μας(?). Τα “επιμέρους” σημαντικότατα εθνικά μας θέματα παραγκωνίζονται σκοπίμως…..
Όταν το βλέμμα είναι προσανατολισμένο στη διαβίωση, ποιος θα “ενοχληθεί” για τη Μακεδονία( του Βαρδάρη??),την αποπρος(ανατολισμένη) και ελλείψει της Νικοπούλου απροστάτευτη Θράκη( των γειτόνων??), της Χίου (του ανιστόρητου και εν ταχίστη εξελίξει και εκκολάψει γενιτσάρου νομάρχη Λαμπρινούδη)??? Είναι συνεπώς εθνικώς επιβεβλημένο να ενθυμούμεθα όχι μόνον τους ήρωες του παρελθόντος αλλά και τα παλικάρια του σήμερα που ενδεδυμένοι την ηρωικότητα βαδίζουν στα μονοπάτια της υστεροφημίας..
Να σας πάω κάποια χρόνια πίσω συνελληνες..14 Αυγούστου 1996..
Την ημέρα της κηδείας του Τάσου Iσαάκ,ημέρα μνήμης της κατάληψης της Aμμοχώστου μία ομάδα από διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσουν στεφάνια και λουλούδια στο χώρο της δολοφονίας του Τάσου Iσαάκ. Η σκηνή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, όταν εμφανίστηκαν «Γκρίζοι Λύκοι» και άρχισαν τον πετροπόλεμο. Ξαφνικά ξεπετάχτηκε μπροστά από τους διαδηλωτές ο Σολωμός Σολωμού και ξεφεύγοντας από τους Κυανόκρανους πέρασε στη νεκρή ζώνη και προπάθησε να ανέβει σε έναν ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να τον αποτρέψουν. Tούρκοι ελεύθεροι σκοπευτές από το έναντι τουρκικό φυλάκιο τον πυροβόλησαν και ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός.. Στη συνέχεια άρχισαν να ρίχνουν προς τους διαδηλωτές. Οι εθνοφρουροί πήραν θέση μάχης. H σωρός του Σολωμού απομακρύνθηκε από την περιοχή. Επίσης αρκετά ακόμα άτομα τραυματίστηκαν από τις σφαίρες των Τούρκων στο χώρο του επεισοδίου..
Ο δολοφόνος του Σολωμού : Κεναν Ακίν—> “καταζητείται” αφού αναγνωρίστηκε από τις φωτογραφίες των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων να σημαδεύει και να πυροβολεί τον Σολωμού.Τον αμετανόητο «εκτελεστή της Δερύνειας», τον άνθρωπο που κατηγορείται ότι σκότωσε τον Κύπριο ήρωα στον ιστό της σημαίας του ψευδοκράτους και η Ιντερπόλ αδυνατεί (!!!) επισήμως να εντοπίσει 14 χρόνια τώρα ώστε να δικαστεί για τις πράξεις του… μα τον βρήκε το «Θέμα» στα Κατεχόμενα, λίγες ημέρες μετά την απόφασή του να πολιτευτεί, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων στην Κύπρο…!Ο Κενάν Ακίν υπήρξε πρώην αξιωματικός του Τουρκικού Στρατού, υπουργός του ψευδοκράτους και, σύμφωνα με πληροφορίες, πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Υπήρξε ένας από τους υποψηφίους στο ψηφοδέλτιο του Κόμματος Ελευθερίας και Μεταρρύθμισης του ψευδοϋπουργού Εξωτερικών Τουργκάι Αβτζί για τις λεγόμενες βουλευτικές εκλογές που διεξηχθησαν στο ψευδοκράτος.
«Τον πυροβόλησα και θα τον πυροβολούσα και πάλι», δηλώνει με σιγουριά και υποστηρίζει ότι κατεβαίνει στις εκλογές γιατί, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι τουρκοκύπριοι τον λατρεύουν σαν εθνικό ήρωα. Ακόμη θεωρεί αδιανόητο να γίνεται τόσος ντόρος και να είναι επικηρυγμένος διεθνώς. Χαρακτηριστικά ξεστομίζει «Πυροβόλησα τον Σολωμού, θα τον πυροβολούσα ξανά! Γιατί κάνετε το σκότωμα ενός σκύλου να ακούγεται τόσο σημαντικό; Πράγματι. Δεν μετανιώνω για όσα έχω πει». ΝΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΥΣΑΤΕ!
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ.. ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΟΜΙΑΣΤΕ..
Το παλικάρι μας όμως πολλοί το χλεύασαν. Άλλοι τον κατηγόρησαν για ψευτοπαλικαρισμό. Άλλοι τον θεώρησαν ως κίνδυνο για τις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας .Μερικοί λυπήθηκαν που… δε λυπήθηκε τη ζωή του. Πολλοί καθήμενοι στις πολυθρόνες τους θεώρησαν την πράξη του «βλακεία» και τη θυσία του άδικη. «Η πατρίδα δεν μετριέται με το στρέμμα αλλά μονάχα με της καρδιάς το πύρωμα και το αίμα» όπως λέει και ο ποιητής. Το Ελληνόπουλο της Κύπρου μας απέδειξε ότι η πατρίδα δεν είναι μόνο υλικές ανέσεις αλλά προπαντός ένα από τα ανώτερα ιδανικά. Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο Σολωμός μας έδωσε ένα γερό μάθημα ελληνικής παιδείας. Όχι σαν αυτά που διδασκόμαστε στα σχολεία και στην καθημερινή μας ζωή που μας οδηγεί στον αφελληνισμό. Κι ύστερα φταίει ο ανθελληνικός ξένος παράγοντος για τα δικά μας προβλήματα…Μάλλον ο ωχαδελφισμός και η μοιρολατρία μας ευθύνονται για τα εθνικά και κάθε είδους προβλήματα. Η θυσία του Σολωμού δείχνει το δικό μας χρέος απέναντι στην πατρίδα. Αν όλοι προσφέρουμε το ελάχιστο απ’ αυτό που πρόσφερε ο Σολωμός τότε η αντιμετώπιση των εθνικών προβλημάτων θα γίνει περισσότερο εύκολη. Η φωτιά του τσιγάρου του Σολωμού που περιφρόνησε το θάνατο, ας αναζωπυρώσει μέσα μας την εθνική φλόγα για να μη θρηνήσουμε άλλες «χαμένες πατρίδες». Το γοερό κλάμα του έθνους μας που εξακολουθεί να θρηνεί παλικάρια του, πρέπει να ταράζει το μακάριο εθνικό μας λήθαργο.Είθε…

ΤΣΙΛΙΜΙΓΚΡΑ ΜΕΛΙΝΑ
φοιτήτρια Νομικής Αθηνών

Κατηγορίες:Uncategorized

Μορφωτικός… περίγυρος ……….

18 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Θανάση Νικολαΐδη

«ΔΙΔΑΣΚΕΙ» η Μενεγάκη με την ωραιοπάθεια, «διδάσκουν»… ειδικοί τα «τοπ μόντελ», οι μεσημεριανούδες με το θεματολόγιό τους, οι Παπαδόπουλοι με τσιφτετέλια και λουλουδικό στην ιεροτελεστία λατρείας του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη. Τι…χρείαν έχουμε από δασκάλους πραγματικούς;
***
ΓΙΑΤΙ να μην τραγουδούν… καψουροτράγουδα στο διάλειμμα, αντί να φρεσκάρουν το μάθημα μαθήτριες σαν στην πασαρέλα και μαθητές όπως στο γήπεδο; Με τη βρισιά στα χείλη και τον…
μαθητέμπορα να τους κλείνει αδιάφορα το μάτι. Το «διδασκαλείο» που λέγαμε. Τα «ιδανικά» που προβάλλουμε. Το «σύστημα». «Πτώματα» χωρίς ορατούς δολοφόνους. Η καταστροφή χωρίς διακριτούς ολετήρες, με δυσδιάκριτους προαγωγούς.
***
ΚΑΙ μια γεύση από τηλεοπτικά… μαργαριτάρια της νέας γενιάς «μορφωμένων». Από χείλη δημοσιογράφων. Με άλλα λόγια, ας εισπράξουμε το αποτέλεσμα:
– Με την ήδη υπάρχων κατάσταση (Φοιτητής-ΝΕΤ).
– Με τον διευθύνων σύμβουλο (ΝΕΤ).
– Κρεοπώλης, στην TV: «Οι μέθοδοι αυτοί…». Δημοσιογράφος: «Ποιοι μέθοδοι;»
– Όσην ώρα συναπλάκωντο με τους ληστές (ΑΛΤΕΡ)
– Αν υποκύπτει κάτι στην αντίληψή του (ΑΛΤΕΡ).
-Αλλά εξαντλώνται (ΣΚΑΙ)
-Υπάρχουν οξεία προβλήματα (ΣΚΑΪ)
– Αυτή η απόδραση είναι πρωτοφανές (Μega)
-Αναστρέφεται με παιδιά (Τηλε Άστυ)
-Δεν εξαντλείται η έρευνα στους συνήθους υπόπτους (Λιαρέλης)
-Στην Αλβανία, όσοι δεν έχουν άλογο και κάρο, οι υπόλοιποι έχουν μερσεντές (Βαρεμένος)
-Όποιος έκλεψε τα ρούχα σου θα τον βρούμε (εκπομπή Τατιάνας)
-Έρχονται αγωνιούντες οι φοιτητές (Ρουσσόπουλος)
-Πείτε μας, κυρία, εσείς που είσασταν παρών στην επίσκεψη (Μέγα)
-Kατασχέτουν κάτι (Μέγα/Αναγνωστάκης)

ΠΗΓΗ

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Οι «κερατάδες» του δικομματισμού το μαθαίνουν… τελευταίοι!………

17 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε
Οι «κερατάδες» του δικομματισμού το μαθαίνουν… τελευταίοι!
Οι ώρες που περνάμε είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και πολύ πονηρές. Η κοινωνία μοιάζει με υπερκορεσμένο μπαλόνι από υποσχέσεις «αέρα» έτοιμο να εκραγεί. Η δικομματική αλαζονεία συνεχίζει να φουσκώνει το κοινωνικό μπαλόνι με «υπευθυνότητες» και «ανευθυνότητες» των πολιτικών αρχηγών τους οι οποίοι στην καλύτερη των περιπτώσεων αλλάζουν απλώς τα μικρά τους ονόματα…
Ο μέσος Έλληνας πατριώτης  θέλει αν εκραγεί όπως το κοινωνικό μπαλόνι γιατί έχει σκάσει από την αδικία και την προδοσία.
Από το «δεν δηλώνω» φτάσαμε στο «δεν πληρώνω» και μας καθοδηγούν στο… «δεν υπολογίζω τίποτα»!
Τυφλωμένοι από το ερωτικό πάθος μας με τον δικομματισμό και από το «πολιτικό κέρατο» της δικομματικής αποτυχημένης σχέσης μας τα τελευταία 30 χρόνια, ήμαστε έτοιμοι να κάνουμε το ύστατο έγκλημα όπου εσωτερικοί καλοθελητές και  γείτονες μας «σπρώχνουν» ολοταχώς…
Το τυφλό έγκλημα του μητροκτόνου «καταστρέφοντας» την Πατρίδα, «σκοτώνοντας» την Μάνα .
«Έγκλημα Πάθους! Μητροκτόνος από ερωτική απογοήτευση!»  θα γράψουν οι τίτλοι στην ιστορία.
Όχι πατριώτες,  όποιου χρώματος,  «κερατωμένοι» του δικομματισμού και μη, μην πέσουμε στην παγίδα της τυφλής εκδίκησης της προδοσίας μας.
Εξεγέρσεις και ανταρσίες ονειρεύονται και προκαλούν οι ανθέλληνες  καιροσκόποι και με τον κίνδυνο αυτόν και με ψευτοδιλήμματα τύπου «η αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» από την άλλη μας απειλούν οι κερδοσκόποι του δικομματισμού!
Δεν πρέπει να ξε-σπάσουμε αλλά να ξε-σηκωθούμε όρθιοι και να ζητήσουμε ένα οριστικό διαζύγιο από το δικομματισμό που μας εξ-απάτησε επί 37 ολόκληρα χρόνια!
Δεν πρέπει να δια-λύσουμε αλλά πρέπει να επι-λύσουμε το πρόβλημα βάζοντας ένα τέλος με την κατά-λυση του δικομματισμού στις επόμενες εκλογές!
Δεν πρέπει ξανά να απ-έχουμε από τη Δημοκρατία αλλά να συν-εισφέρουμε με τη δική μας συμμετοχή!
Μην καταστρέψουμε τη γη της Δημοκρατίας την Πατρίδα μας, απλά ας ξεριζώσουμε μέσα από τη Δημοκρατία με την ενεργή συμμετοχή μας και με νέους υγιείς «σπόρους ας καλλιεργήσουμε το μέλλον. Δυστυχώς ως «κερατωμένοι» από  το δικομματισμό το μάθαμε τελευταίοι για την κατάντια μας αλλά ως πατριώτες ας τους διώξουμε πρώτοι!
Ας διαλύσουμε το «γάμο» μην «σκοτώσουμε την Μάνα μας»!
Από την κυβέρνηση διαζύγιο ζητάς… από την Μητέρα Πατρίδα δεν φεύγεις ποτέ!
Πορφυρός
Κατηγορίες:Uncategorized

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ ……….

16 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε
Ανοίγοντας τη συσκευή της τηλεόρασής μου διερωτώμαι πολλές φορές αν ζω στην Ελλάδα ή στην Τουρκία. Μία μανία τηλεοπτικής τουρκολαγνείας έχει καταλάβει τους περισσότερους τηλεοπτικούς σταθμούς μας.

του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ

Στο ένα κανάλι βλέπεις αφιέρωμα στη σύγχρονη Τουρκία, στο άλλο ακούς τι καλά περνούν σήμερα οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, αλλού ακούς πόσο αγαθοί και άγιοι ήσαν οι Οθωμανοί και πόσο άγριοι ήσαν οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 που έσφαζαν αθώους, ενώ άλλα κανάλια προβάλλουν τουρκικά σήριαλ. Προς τι όλη αυτή η μανία με τον εξωραϊσμό της εικόνας της γείτονος; Προσωπικά πιστεύω ότι ορισμένες από αυτές- όχι όλες- τις προσπάθειες εντάσσονται σε μία αφελή στρατηγική που προωθεί την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και του Κυπριακού με σοβαρές υποχωρήσεις του Ελληνισμού. Άρα πρέπει να προηγηθεί η βελτίωση της εικόνας του Τούρκου-παλιού και νεώτερου-στα μάτια των Ελλήνων.
Ιδιαιτέρως με ξένισε η σειρά εκπομπών της ΝΕΤ με θέμα τη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη. Παρουσίασε μία ελληνίδα ξεναγό, η οποία κατηγορούσε εμάς τους Έλληνες ότι είμαστε προκατειλημμένοι κατά των Τούρκων. Εξεθείασε πόσο ανεκτική είναι η σύγχρονη Τουρκία προς τους Ρωμηούς της Πόλης και προς τα εκπαιδευτικά και θρησκευτικά τους δικαιώματα. Πρόβαλε ως μέγα επίτευγμα εκσυγχρονισμού των γειτόνων ότι επέτρεψαν σε έναν Έλληνα από την Β. Ελλάδα να ανοίξει εστιατόριο σε μεγάλο εμπορικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης.

Γενικά επεσήμανα μία αγχώδη προσπάθεια να φανούν όλα δημοκρατικά, θαυμαστά και ευρωπαϊκά στην σημερινή Τουρκία. Το μήνυμα της σειράς εκπομπών ήταν: Η Τουρκία είναι κάτι παραπάνω από έτοιμη για να ενταχθεί στην Ευρ. Ένωση και κακώς κάποιοι Έλληνες -και κυρίως πολλοί Ευρωπαίοι- της αρνούνται την πλήρη ένταξη. Κακότεχνη απόπειρα ωραιοποιήσεως μιας χώρας, η οποία πόρρω απέχει από τα στοιχειώδη ευρωπαϊκά δημοκρατικά πρότυπα. Και απορώ γιατί η δημόσια τηλεόραση της χώρας μας αναλαμβάνει εκστρατείες εξωραϊσμού του προφίλ της Τουρκίας, την ώρα που οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Γαλλία και η Γερμανία-έχουν ξεκάθαρα ταχθεί κατά της πλήρους εντάξεως και υπέρ μιας ειδικής σχέσεως.

Ακόμη περισσότερο εξανίσταται η κοινή λογική κάθε πληροφορημένου Έλληνα, διότι τα γεγονότα διαψεύδουν αυτό το εξωραϊσμένο προφίλ. Επί παραδείγματι διερωτώμαι :Γιατί απαγορεύεται στην Κωνσταντινούπολη η λειτουργία ελληνικού βιβλιοπωλείου; Ποια σχέση έχει η «ευρωπαϊκή» εικόνα της Τουρκίας με την καταστροφή 70 ελληνικών μνημάτων στην Ίμβρο; Γιατί καμία τηλεοπτική εκπομπή από αυτές που προανέφερα δεν παρουσιάζει την πλήρη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης στην Ίμβρο στην Τένεδο; Πόσο δημοκρατική είναι μία χώρα που συνδέει τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με υπερβολικές απαιτήσεις στη Θράκη;

Προσφάτως (30.1.2011) ο Σύνδεσμος Κωνσταντινουπολιτών βράβευσε στην Καλλιθέα έναν ηλικιωμένο Έλληνα διανοούμενο από την ολιγάριθμη παροικία της Βασιλεύουσας. Πρόκειται για τον Άρη Αμπατζή, ο οποίος ερωτηθείς από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στην ελληνική κοινότητα , απαντά: «Απελπισία. Δεν υπάρχει υποστήριξη. Ποιος θα ασχοληθεί μαζί μας;». Και όταν ερωτάται αν θα εγκαταλείψει την Πόλη απαντά : «Όχι, και ούτε πρόκειται να έρθουμε μόνιμα στην Ελλάδα. Αγαπούμε την Πόλη και στις καλές και στις κακές στιγμές. Δεν μπορούμε να την εγκαταλείψουμε όταν περνάει άσχημα». Να, λοιπόν, η πραγματικότητα για τον Ελληνισμό της Πόλης. Τελείως διαφορετική από την προσπάθεια ωραιοποιήσεως που καταβάλλουν ορισμένα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Το 2001 υπεγράφη μία συμφωνία μεταξύ του τότε Υπουργού Εξωτερικών και νυν Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και του Τούρκου ομολόγου του Ισμαήλ Τζεμ, η οποία προέβλεπε την παρέμβαση επί των σχολικών βιβλίων Ιστορίας και Γεωγραφίας στις δύο χώρες για να βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Ελλάς προχώρησε τάχιστα και είδαμε τον «συνωστισμό» ανακριβειών στο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, ενώ η Τουρκία διατηρεί τον εθνικισμό και τον ανθελληνισμό στα βιβλία της. Μέσω της αλλοιώσεως των σχολικών εγχειριδίων επιχειρείται η δημιουργία μας νέας γενιάς ελληνοπαίδων χωρίς εθνική συνείδηση. Τώρα μέσω της τηλεοπτικής τουρκολαγνείας φοβούμαι ότι η προσπάθεια επηρεασμού στρέφεται και προς τους ενηλίκους. Να θαυμάσουμε την Τουρκία πόσο μοντέρνα και αγαθών προθέσεων είναι ώστε να προετοιμασθεί ο λαός μας για υποχωρήσεις στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στη Θράκη και αλλού.

Είμαι βέβαιος ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν τρώει κουτόχορτο και πιστεύω ότι τελικά η απόπειρα εθνικής αποχαυνώσεως μέσω της τουρκολαγνείας θα αποτύχει. Είναι, όμως θλιβερό να βλέπουμε έναν «παντογνώστη» συγγραφέα άνευ στοιχειώδους πτυχίου Ανωτάτης Σχολής και έναν ιστορικό των πραξικοπημάτων του 20 ού αιώνος να παρουσιάζονται ως ειδήμονες για την εποχή της Τουρκοκρατίας και του 1821. Απορώ πώς δεν έχουν εξεγερθεί ακόμη η Ακαδημία Αθηνών, και τα ιδρύματα ιστορικής έρευνας. Και είναι επιεικώς απαράδεκτο να αρνούνται τον όρκο των αγωνιστών στην Αγία Λαύρα ( περί τα μέσα Μαρτίου λόγω της πανηγύρεως του Αγίου Αλεξίου στις 17 του μηνός) όταν έχει καταγραφεί και από τον Κανέλλο Δεληγιάννη και από τον Ασημάκη Φωτήλα και από την γαλλική εφημερίδα Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ και από τους ΤΑΪΜΣ του Λονδίνου της εποχής εκείνης. Και είναι ακόμη πιο βαρύ το ατόπημα όταν αρνούνται την σκόπιμη σύνδεση Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Επαναστάσεως. Την 25η Μαρτίου είχαν ορίσει οι αγωνιστές για λόγους προβολής της Ελληνορθοδοξίας, όπως ομολογούν οι ίδιοι στα κείμενά τους. Ιστορία είναι οι πηγές, όχι τα τεχνάσματα των εθνοαποδομητών.

ΑΝΤΙΒΑΡΟ

ΠΗΓΗ:  www.ethnosnews.com
Κατηγορίες:Uncategorized

Η επανάσταση της αξιοπρέπειας – Η Αραβική αφύπνιση ………

16 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Μάλλον αποτελεί πλέον βεβαιωμένη -επιστημονικά- ιστορική αλήθεια, το γεγονός ότι η Άλωση της Βασιλεύουσας το 1204 και η ως εκ τούτου λεηλασία της ελληνικής Ανατολής, υπήρξε η πρώτη αποικιοκρατική διείσδυση των μητροπολιτικών δυνάμεων της Δύσης σ’ ένα πλανητικό παιχνίδι “ακριδών” που συνεχίζεται έκτοτε -εδώ και παραπάνω από 8 αιώνες- με αμείωτη ένταση . Τα συνοδά χαρακτηριστικά-κριτήρια, όπως η οικονομική και πολιτική εξάρτηση, η πολιτιστική αλλοίωση και η εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων της αποικίας, αλλά και η πολιτική υποταγή των ιθαγενών, είναι και στην ελληνική περίπτωση περισσότερο από εμφανή.

Σημάδια αυτής της αποικιοκρατικής κυριαρχίας θα βρει κανείς…. νωπά ακόμη και σήμερα, στους φραγκοχτισμένους ναούς με τα υλικά των γκρεμισμένων βυζαντινών εκκλησιών, στους κρατικοδίαιτους διανοούμενους που γυρεύουν να “εξωραϊσουν” την Ιστορία, στην αποβιομηχάνιση της χώρας και στο Μνημόνιο ή στις χαίνουσες ακόμη πληγές των ζωντανών αγωνιστών της Εθνικής μας Αντίστασης, όταν με πικρία δηλώνουν “καλύτερα να ‘χα σκοτωθεί στην κατοχή”.

Εν τούτοις, ο παρατηρητικός μελετητής της Ιστορίας μπορεί επίσης να διαπιστώσει ότι μόλις μερικά χρόνια πριν το ορόσημο του 1204, το 1187 η ορμή του -σταυροφορικού δήθεν- δυτικού παρασίτου θα υποστεί επαναλαμβανόμενες δεινές ήττες στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής. Οι λογής Βαλδουίνοι και Ραυλάνδοι θα συγκρουστούν με τον Αιγύπτιο Βεζίρη Σαλαντίν, ο σταυροφορικός στόλος θα καεί στην Ερυθρά Θάλασσα και ο ίδιος πολύς Γκυ ντε Λουζινιάν, θα πιαστεί αιχμάλωτος. Δύο χρόνια αργότερα, το 1189 έως το 1192 ο πρώτος Άγγλος αποικιοκράτης Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, απέχοντας προφανώς πολύ από την σημερινή χολιγουντιανή εκδοχή του, θα βρει κι’ αυτός στο πρόσωπο του Σαλαντίν τον “δάσκαλο του”.

Θα ακολουθήσει η παράδοση του ήδη λεηλατημένου αραβικού κόσμου, στις ορδές των Οθωμανών “φίλων”, ακολουθώντας σχεδόν βίους παράλληλους με την καθημαγμένη και παραδομένη αντίστοιχα, καθ’ ημάς Ανατολή. Το 1798 ο Βοναπάρτης που αποβιβάζεται στην Αίγυπτο, δεν καταφέρνει τίποτα περισσότερο από το να μπολιάσει με τη γαλλική σκέψη και φιλοσοφία τις Αιγυπτιακές ελίτ, που θαμπωμένες από τα φώτα της Εσπερίας δεν πρόλαβαν να αντιληφθούν τη μεγαλύτερη αρχαιοκαπηλική σπείρα που επέδραμε ποτέ σε τόπο, προκειμένου να διακοσμήσει τα παλάτια και τις φανταχτερές επαύλεις των θηλύμορφων μελών της.

Ώσπου 20 χρόνια αργότερα μετά τα φώτα του ’21, το 1841, ο Αλί πασάς κερδίζει τον πόλεμος με τους Οθωμανούς και γίνεται ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Αιγύπτου. Ταυτόχρονα ξεκινούν οι πρώτες προσπάθειες για τον “εκμοντερνισμό” της χώρας. Οι Αιγύπτιοι έχουν πια πεισθεί πως με το τέλος της Οθωμανικής κυριαρχίας και στον ανταγωνισμό που αναπτύσσεται με τη Δύση, ένας μόνο δρόμος υπάρχει. Η μίμηση του δυτικού προτύπου. Η αποδοχή του δυτικού κοσμοειδώλου ως αντίδοτο στη δυτική αποικιοκρατική επιθετικότητα. Το νεωτερικό παράδειγμα αρχίζει σιγά-σιγά να ξεδιπλώνει το ίχνος του, στο ηττημένο σώμα της Αιγυπτιακής αλλά και αραβικής συλλογικότητας. Η ανάπτυξη της τεχνόσφαιρας, εισβάλλει στην αιγυπτιακή πραγματικότητα μ΄ένα κολοσσιαίο έργο. Την διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ -προφανώς- από Γάλλους μηχανικούς και Αιγύπτιους εργάτες, 28 χρόνια αργότερα, το 1869. Οι ιδέες της κομμούνας του Παρισιού το 1871 δεν θα φτάσουν έγκαιρα στην Αίγυπτο κι έτσι, τι “κρίμα”, ο αναπτυξιακός οργασμός θα διαρκέσει μόνον 6 χρόνια. Γιατί, το 1875 η οικονομική κρίση οδηγεί τον πασά Ισμαήλ στο ξεπούλημα του Σουέζ στους Άγγλους απογόνους του Λεοντόκαρδου, ενώ ένα χρόνο αργότερα, η Αίγυπτος σύρεται σε πρόγραμμα οικονομικού ελέγχου από την “κοινοπραξία” των Άγγλων και των Γάλλων, εξαιτίας των χρεών της. Ακολουθούν εξεγέρσεις ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες που καταπνίγονται στο αίμα, ενώ παρ’ όλα αυτά, τόσο στον 1ο όσο και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο χιλιάδες Αιγύπτιοι θα πολεμήσουν με αυτοθυσία στο πλευρό των συμμάχων, προσδοκώντας “κι’ αυτοί”, το ίδιο μάταια όπως και άλλοι λαοί, την ανεξαρτησία τους.

Έτσι, το 1952, την ίδια χρονιά που κλείνει ο βασικός κύκλος του ελληνικού εμφύλιου δράματος, με την δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη, η Αίγυπτος θα αναζητήσει εκ νέου το δυτικό πρόταγμα, όμως στη “σοσιαλιστική” εκδοχή του αυτή τη φορά. Στο πρόσωπο του Νάσερ ενσαρκώνεται η προσδοκία αντιμετώπισης της δυτικής αποικιοκρατίας, με την πρόσδεση της χώρας στο σοβιετικό στρατόπεδο, την προσπάθεια συνένωσης όλων των αραβικών κρατών και τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τις Η.Π.Α., που έχουν γίνει πια για τα καλά οι νέοι επικυρίαρχοι στο “πόδι” των παρηκμασμένων επιγόνων του Βαλδουίνου και του Ραυλάνδου.

“Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων” που λέει και το τραγουδάκι. Η “μεγάλη φίλη των λαών” καταρρέει μέσα στις ίδιες της τις αντιφάσεις και εγκαταλείπει τους προστατευόμενους της έρμαια στους “φονιάδες των λαών”. Η υποστροφή της χώρας στη δυτική πατρωνία μοιάζει να είναι μονόδρομος, ιδιαίτερα μετά τον ατυχή πόλεμο των 6 ημερών το 1967 και τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ το 1973. Βλέπεις σ’ αυτήν την άθλια παγκόσμια γεωγραφία υπάρχουν και χειρότερες περιπτώσεις από το να έχεις γείτονα την Τουρκία. Να έχεις γείτονα το Ισραήλ. Έτσι, όσο στην Ελλάδα οικοδομείται το παρασιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης, με την αριστερή ρητορική και την ανάγκη εκδυτικισμού στην ημερήσια διάταξη, ο αιγυπτιακός λαός ανεβαίνει καρτερικά το δικό του Γολγοθά μέχρι τη σταύρωση της εθνικής του αυτοσυνειδησίας όταν καλείται και συμμετέχει το 1991 στον πόλεμο του κόλπου με την τρίτη μεγαλύτερη σε αριθμό στρατιωτική δύναμη. Ως φιλεύσπλαχνη αντιπαροχή θα λάβει προκαταβολικά το 1989, την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από την περιοχή της Τάμπα στο Σινά. Επιπρόσθετα, σε ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 μια σειρά από “ευνοϊκές” ρυθμίσεις του Δ.Ν.Τ. θα δοθούν για την αντιμετώπιση του εξωτερικού χρέους της χώρας. Όμως από το 2004 και μετά ο πρωθυπουργός Ahmed Nazif’s θα επιχειρήσει το αντίστοιχο σημιτικό εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, εφαρμόζοντας σειρά μεταρρυθμίσεων όπως η μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων, την ιδιωτικοποίηση διαφόρων επιχειρήσεων της “σοβιετικοποιημένης” αιγυπτιακής οικονομίας και την εισροή ξένου συναλλάγματος με την άνοδο του “βιομηχανοποιημένου” τουρισμού. Το αιγυπτιακό χρηματιστήριο θα ζήσει ελληνικές μέρες, ενώ το ΑΕΠ θα εκτιναχθεί κατά τα έτη 2005-6 σε ρυθμούς 5% και το 2007 σε ρυθμό ανάπτυξης 7%.

Μέσα σ’ αυτή την ευημερούσα πραγματικότητα των αριθμών, το 2007, η μέση αμοιβή στη χώρα κυμαίνεται μεταξύ 8-10$ την ημέρα, ενώ το κατά κεφαλήν εισόδημα δεν θα ξεπεράσει τα 1.520 $ (κατ’ έτος). Όλα αυτά μάλιστα ενόσω το εσωτερικό χρέος (δηλαδή ο δανεισμός της κεντρικής κυβέρνησης από την εσωτερική αγορά) θα εκτιναχθεί από 194,6 δισ. EGP το 2001, σε 478 δισ. EGP το 2007. Είναι φανερό ότι κάποιοι στη χώρα είχαν αρκετά διαθέσιμα για να δανείσουν με το αζημίωτο την κυβέρνηση του Μουμπάρακ. Αντίθετα το εξωτερικό χρέος υπό το άγρυπνο μάτι του Δ.Ν.Τ. θα παραμείνει σε χαμηλά επίπεδα αγγίζοντας το 2006 περίπου το 23% του Α.Ε.Π. Παρ’ όλα αυτά οι Αιγυπτιακές τράπεζες θα κινδυνεύσουν συχνά να βρεθούν στη δίνη μιας σοβαρής τραπεζικής κρίσης, ακριβώς γιατί αποκλειστικό κοινό δανειοδότησης, υπήρξαν επί σειρά ετών οι επιχειρηματικές και γραφειοκρατικές ελίτ που κυβερνούσαν τη χώρα.

Με μια παραοικονομία που προσεγγίζει το 60% η Αίγυπτος παράγει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, φωσφορικά άλατα, χρυσό και σιδηρομετάλλευμα. Ενώ ο ζεστός καιρός και οι άφθονοι υδάτινοι πόροι επιτρέπουν διάφορες συγκομιδές ετησίως σε είδη όπως βαμβάκι, ρύζι, σιτάρι, καλαμπόκι, ζαχαροκάλαμο, σακχαρότευτλα, κρεμμύδια, φασόλια κ.λπ.

Κι’ όμως μέσα σ’ αυτήν την αφθονία, ευρύτατα λαϊκά στρώματα ζούσαν στην εξαθλίωση κάτω από τα 8$ την ημέρα, ενόσω μόνο το 2002, 48 υψηλόβαθμα στελέχη της αιγυπτιακής ελίτ, μεταξύ των οποίων πρώην υπουργοί, κυβερνήτες επαρχιών και βουλευτές καταδικάστηκαν για κατάχρηση επιρροής και χειραγώγηση του χρηματιστηρίου. Όπως ανερυθρίαστα συνιστούν διεθνείς επενδυτικοί σύμβουλοι “η διατήρηση καλών σχέσεων με τους πολιτικούς, είναι κλειδί για την επιχειρηματική επιτυχία στην Αίγυπτο”. Γι’ αυτό άλλωστε στον δείκτη της διεθνούς διαφάνειας η Αίγυπτος καταλαμβάνει την 70η θέση μεταξύ 163 χωρών. Βεβαίως, σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα που καταλαμβάνει “επαξίως” την 78η θέση.

Μέσα σ’ αυτήν την πραγματικότητα, 18 εκατομμύρια Αιγύπτιοι βγήκαν στους δρόμους κάνοντας απεργία και καταλαμβάνοντας εργοστάσια και δημόσια κτίρια. Με ένα κυρίαρχο αίτημα που αν και δεν ακούστηκε σαν κραυγή ούτε μια φορά, δονούσε τον πυρήνα της αραβικής ιδιοπροσωπείας. Αξιοπρέπεια. Πίσω από την αυτοπυρπόλυση του Τυνήσιου συμπατριώτη τους, του ηρωϊκού Μπουαζίζι, λανθάνει ακριβώς αυτό. Η υπέρτατη αρετή της Διάκρισης που θέτει κάθε ανάγκη σε δεύτερη προτεραιότητα, μπροστά στην ανάγκη της αξιοπρέπειας. Ο Μπουαζίζι εγκαταλείπει το πανεπιστήμιο για να εργαστεί και να προσφέρει στα ορφανά αδέλφια του και στην αδελφή του, που αυτή σπουδάζει στο πανεπιστήμιο, καταρρίπτοντας με τη στάση του κάθε δυτικό στερεότυπο που θέλει τη γυναίκα του αραβικού κόσμου υπηρετική της ανδρικής κυριαρχίας. Ο Μπουαζίζι αρνείται να συμμετάσχει στον τυπικό εκμαυλισμό των συνειδήσεων που κυριαρχεί στις διαβρωμένες από τους δυτικούς επικυρίαρχους ελίτ, αν και έχει ο ίδιος την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Ως άλλος Βασίλης του δημοτικού μας τραγουδιού δεν κάθετε φρόνιμα να γίνει νοικοκύρης, δεν συγκατατίθεται στη χρηστική διεκπεραίωση που οδηγεί στο ωφέλιμο της ευζωίας. Ο Μπουαζίζι πετάει το “κλειδί της επιχειρηματικής επιτυχίας” στα μούτρα των επενδυτικών οίκων που χωρίς τσίπα το προτείνουν και γράφει στα παπάρια του μια καλοπέραση που δεν δομείται στο ήθος και στην αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου. Στα ίδια παπάρια του εγγράφει και την όποια κα Σκάρλετ Ο’ Χάρα που διατείνεται με όλο τον δυτικό κυνισμό της ότι “η αξιοπρέπεια είναι για τους δειλούς” Όχι λοιπόν, διατυμπανίζει εμπράκτως ο Μπουαζίζι “η αξιοπρέπεια δεν είναι απλά μια πολυτέλεια που τη χαίρεται κανείς όταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχει ξεπεράσει την Ανάγκη”. Αντιθέτως προς ότι συνιστά καθημερινά το νεωτερικό πρόταγμα, η αξιοπρέπεια είναι μια ιστορία που έχει νόημα μόνον και όταν είναι κανείς πλήρης αναγκών. Απλά, την τοποθετεί σε θέση υπέρτερη κάθε ανάγκης, απελευθερώνοντας ουσιαστικά την ύπαρξη από τη δουλεία της κάθε ανάγκης. Συναντά έτσι ανεπίγνωστα τον Αϊ Γιάννη τον Σιναίτη που ασκήτεψε στα ίδια πάνω κάτω μέρη όπως κι’ αυτός. “Διάκρισις είναι μια αληθής κατάληψις και κατανόησις της ψυχής, οπού την ποιεί να γνωρίζει καλώς και απταίστως το του Κυρίου θέλημα, και να το φυλάττη απαρασαλεύτως με τον λογισμόν, και με θέλησιν, και λόγον, και έργον εν παντί καιρώ και τόπω οπού ήθελεν ευρεθή, και εν πάση υποθέσει οπού ήθελεν τύχει αυτή, χωρίς να φοβήται ούτε αυτόν τον θάνατον.” Γι’ αυτό πεθαίνει. Γιατί μπροστά στην αξιοπρέπεια που ορίζει το ήθος του Τρόπου του, δεν μετράει ούτε ο θάνατος!

Αυτή η Διάκριση των προτεραιοτήτων, ο χαμένος μίτος για τους νεοέλληνες, ορίζει τη σκέψη, τα λόγια αλλά και τη θέληση του Μπουαζαζί. Και ταυτόχρονα ώ του θαύματος, κινητοποιεί προς την ίδια κατεύθυνση ένα ολόκληρο έθνος. Έχοντας Διάκριση ένα ολόκληρο έθνος αφυπνίζεται και αναζητά να επαναθεμελιώσει το δικό του πολιτισμικό πρότυπο. Το αλλοτριωμένο από τη δυτική χρησιμοθηρία και τον ατομοκεντρισμό. Προς τούτο συγκροτεί επιτροπές γειτονιάς, αντικαθιστώντας την αστυνομία. Ακολουθούν οι επιτροπές εργατών, των δικαστών ή ανά γεωγραφική περιοχή φτάνοντας μέχρι τους εξαθλιωμένους κατοίκους στην περίμετρο του Καΐρου. Ακόμη και οι θρησκείες υποχωρούν εξαντλώντας το ρόλο τους στην ικανοποίηση θρησκευτικών αναγκών. Εδώ το παιχνίδι είναι υπέρτερο κάθε ανάγκης. Αιτούμενο είναι η αξιοπρέπεια ως υπαρξιακή ελευθερία συγκρότησης άλλου πολιτισμού. Άλλου τρόπου ιεράρχησης των προτεραιοτήτων του βίου. Γι’ αυτό οι Κόπτες Χριστιανοί αγνοούν τις προτροπές των θρησκευτικών ηγετών τους και συμμετέχουν θερμά στις διαδηλώσεις. Γι’ αυτό το βήμα των Αδελφών Μουσουλμάνων μένει, μετέωρο θυμίζοντας τον πάλαι ποτέ ρόλο των κομμουνιστικών κομμάτων στις αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις. Όταν η αξιοπρέπεια συναντά το πραγματικό της περιεχόμενο, ως υπέρβαση της Ανάγκης, τα ιερατεία δεν έχουν υλικό να διαχειριστούν, δεν έχουν πεδίο να ασκήσουν τον εξουσιαστικό διαμεσολαβητικό τους ρόλο.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το συγκλονιστικό στοιχείο της Αραβικής Επανάστασης. Έμπρακτα, η αξιοπρέπεια διαρρηγνύει το προστατευτικό κέλυφος του δικαιώματος που της χορήγησε η νεωτερικότητα, διασπά τη φλυαρία των κοινωνικών συμβολαίων όπως τα γνωρίσαμε στη Δύση και απαιτεί όχι την εκ νέου δικανική κατοχύρωση της, αλλά τη ζωντανή σάρκωση της μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη, συνύπαρξη και πράξη. Απαιτεί άλλο πολιτισμό. Και το πιο δραματικό. Χιλιάδες ψυχές είναι έτοιμες να πεθάνουν γι’ αυτήν.

Αν η Ιστορία είναι τόσο “τσούλα” όσο ο Θουκυδίδης ή ο Κονδύλης υποψιάζονται, δεν αποκλείεται με βάση όλα τα παραπάνω, να είμαστε μάρτυρες μιας κοσμογονικής αλλαγής, μ’ έναν τρόπο που θυμίζει όμως πιο πολύ κοριτσίστικα τερτίπια και λιγότερο περισπούδαστες γεωστρατηγικές ανακατατάξεις.

Να κλείνει δηλαδή ο γιγάντιος ιστορικός κύκλος της δυτικής αποικιοκρατίας, με πρώτη την απο-αποικιοποίηση του χώρου από όπου αυτός ξεκίνησε. Η δυτική παρακμή, η μετακίνηση του παγκόσμιου οικονομικού άξονα προς την Ανατολή, η αφύπνιση της Λατινικής Αμερικής, η αποκατάσταση μεγάλου μέρους της Ρωσικής ισχύος και τώρα η Αραβική Επανάσταση και μάλιστα με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε παραπάνω συνηγορούν αβίαστα προς την κατεύθυνση αυτή. Μένει ίσως να δούμε αν ο ελληνικός χώρος σε διάστημα όσο από το 1187 στο 1204, ή σαν να λέμε από το 2011 στο 2019 θα ακολουθήσει το δρόμο επανεφεύρεσης της δικής του ιδιοπροσωπείας. Θα ‘χει πολύ πλάκα η Ιστορία…

* ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι οικονομολόγος

http://feeds.feedburner.com/blogspot/Dohv

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

Δομική ισχύς: ΕΕ και η Γερμανική πολιτική ως προς τα χρέη ………..

15 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Νίκου Κοτζιά

Οι όροι σκληρής και ήπιας ισχύος / δύναμης
Ο Μ.Βέμπερ χαρακτήριζε ως ισχύ εξουσίας στην πολιτική, την ικανότητα να επιβάλει «ο άλφα παίκτης» την θέληση του επί «του βήτα», αν χρειαστεί ακόμα και με ένοπλη βία. Σήμερα γνωρίζουμε, πλέον, ότι εξουσία και ισχύς δεν υπάρχουν μόνο όταν……
επιβάλλει «ο άλφα τη θέληση του επί του βήτα», αλλά όταν ο τελευταίος προτρέχει να υιοθετήσει τις απόψεις του πρώτου προκειμένου να μην του ασκηθεί οποιοσδήποτε καταναγκασμός. Μάλιστα, ο Γάλλος φιλόσοφος Μ.Φουκώ με μια μεγαλοφυή σκέψη του, εισήγαγε στη συζήτηση τη μεταφορική έννοια «του μπάτσου στον εγκέφαλο». Δηλαδή, όταν ο υποτελής γνωρίζει ήδη τις δυνατότητες ισχύος του «αφέντη-άλφα» και αποφασίζει να μην τολμήσει καν να σκεφτεί κάτι διαφορετικό από τη θέληση του τελευταίου.Ανάλογα, στις διεθνείς σχέσεις η ισχύς ενός κράτους μετριέται κλασσικά με την άμυνα που διαθέτει, δηλαδή τους εξοπλισμούς και την οργάνωση και τους φορείς αυτών των εξοπλισμών. Τους δημογραφικούς και γεωγραφικούς δείκτες που διαθέτει. Την οικονομική του ισχύ. Πιο πρόσφατα άρχισε να χρησιμοποιείται και η έννοια της ήπιας ισχύος. Ως ήπια ισχύς θεωρείται η επιρροή, και η έκτασή αυτής της επιρροής, που έχει ο πολιτισμός μιας χώρας πάνω σε άλλες. Αν αποτελεί και σε ποιό βαθμό μια δύναμη παραδείγματος για αυτές. Ιδιαίτερα ως προς το κοινωνικό μοντέλο, τον τρόπο ζωής, ενδυματολογικές συνήθειες, την μαζική κουλτούρα, γενικότερα τις τέχνες και τις τεχνολογίες.

Η έννοια της Δομικής ισχύος
Πέρα από τους ποιό πάνω όρους, αναπτύχθηκε στη διεθνή συζήτηση ένας πιο ειδικός όρος, αυτός της «δομικής ισχύος». Η Susan Strange, μια σπουδαία επιστήμονας, προσπάθησε να εμπλουτίσει την έννοια της ισχύος / δύναμης. Για αυτή η δύναμη μιας χώρας μετριέται ως προς τέσσερεις δομές: η δύναμη και ικανότητα να επηρεάσει κανείς τη σκέψη και τις ιδέες του άλλου (τη δομή της γνώσης), η δύναμη και ικανότητα να επιδράσει κανείς στην πιστοληπτική ικανότητα του άλλου (την χρηματοπιστωτική του δομή), η ικανότητα πρόσβασης και οι προοπτικές ασφάλειας (την δομή ασφαλείας) και, τέλος, αλλά όχι μικρότερης σημασίας, τις προσμονές και τα περιθώρια για καλύτερη ζωή του άλλου. Την ποιοτικότερη και μεγαλύτερη παραγωγή καθώς και κατανάλωση του (την παραγωγική του δομή).Εάν θελήσει κάποιος να εξετάσει με βάση τα πιο πάνω τις σχέσεις εντός της ΕΕ θα μπορούσε να εκτιμήσει ότι η Γερμανία δεν ασκεί έναντι τρίτων χωρών, όπως είναι η Ελλάδα μια παραδοσιακού τύπου σκληρή ισχύ. Δεν προβάλλει την αμυντική ισχύ της και την εν δυνάμει πολεμική της μηχανή. Δεν προτίθεται να καταλάβει μια τρίτη χώρα με στρατιωτικά αγήματα. Κάθε άλλο. Η Γερμανία έχει ουσιαστικά διδαχθεί από την ήττα της στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετρά ρεαλιστικότερα από ότι στο παρελθόν μέχρι που μπορεί να φτάσει από μόνη της. Η ίδια είναι ισχυρή οικονομικά. Από εκεί απορρέει η όποια πολιτική της ισχύ. Η πολιτιστική της επιρροή αφορά κύρια τις κλασσικές τέχνες και τις επιστήμες και λιγότερο τον τρόπο ζωής της. Σε ένα βαθμό το κοινωνικό μοντέλο της, ο λεγόμενος «καπιταλισμός του Ρήνου» αποτελεί μοντέλο που επηρεάζει πολλές χώρες. Από αυτή τη σκοπιά, η Γερμανία ασκεί περισσότερο την ισχύ που απορρέει από την «δομή γνώσης», την «χρηματοπιστωτική δομή» και σε ένα βαθμό την «παραγωγική δομή» παρά τον πυρήνα της σκληρής αμυντικής ισχύος.
Δομική ισχύς και ΕΕ και Γερμανικές επιμονές
Στην διεθνή συζήτηση έχω παρουσιάσει μια διαφορετική προσέγγιση ως προς το τι είναι η δομική ισχύ και σε άμεση αναφορά με την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Ως δομική ισχύ ορίζω σε αυτά τα πλαίσια, την ικανότητα ενός κράτους να εμποτίσει την ΕΕ με τις δικές του αντιλήψεις και κανόνες. Μια ισχυρή χώρα στην ΕΕ, όπως είναι πρωτίστως η Γερμανία, επιδιώκει το παιχνίδι να γίνεται στο γήπεδο της, με τους δικούς της κανόνες. Προσπαθεί να βάλει δηλαδή εθνικές ομάδες που είναι καλές στο μπάσκετ, όπως είναι η Ελλάδα, να παίξουν ποδόσφαιρο σε ένα αντίστοιχο γήπεδο. Με τους κανόνες και την νοοτροπία του δικού της εθνικού πρωταθλήματος. Κάτι τέτοιο έχει πολλαπλά προτερήματα για την ίδια. Έτσι, επί παραδείγματι, η συγκρότηση της Ευρωπαϊκή Κεντρικής Τράπεζας κατά ομοίωση της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, δίνει τη δυνατότητα στην τελευταία να γνωρίζει να «κάνει παιχνίδι» στον τομέα της καλύτερα από κάθε άλλο.Συνολικά, η Γερμανία επιδιώκει να κατέχει την δομική ισχύ εντός της ΕΕ, στις διαδικασίες και στους κανόνες της. Αυτοί οι τελευταίοι να αντιστοιχούν στη δική της κουλτούρα και παράδοση. Να κατασκευάζονται με τον τρόπο που βολεύει την ίδια και γνωρίζει εκείνη καλύτερα. Να αποκτά με αυτό τον τρόπο πλεονεκτήματα εντός των δομών της ΕΕ και έναντι των άλλων κρατών-μελών. Να διασφαλίζει με θεσμικές ρυθμίσεις ότι θα γίνεται το δικό της και να υποτάσσει τις άλλες χώρες σε αυτές τις ρυθμίσεις. Αν μπορεί να εξαναγκάσει τις άλλες χώρες να υποταχθούν στις δικές της αντιλήψεις και ιδέες. Να υποταχθούν δε, ξεχνώντας στον βαθμό του δυνατού ότι αυτές οι δομές, θεσμοί, κανόνες και ρυθμίσεις δεν είναι γενικά και αφηρημένα τεχνοκρατικές απόψεις, αλλά φορέας της γερμανικής μονόπλευρης κουλτούρας ηγεμονίας και των συμφερόντων των μεγάλων γερμανικών επιχειρήσεων. Αυτό το γεγονός, και αυτό είναι το ανησυχητικό, δείχνει να αγνοεί, ή να θέλει να αγνοεί, η ελληνική κυβέρνηση ιδιαίτερα το υπουργείο οικονομικών.Αναγκάζομαι να πω όλα αυτά γύρω από τις θεωρίες και τις έννοιες ισχύος διότι επιθυμώ να εξηγήσω ένα απλό πράγμα: τη σημασία που έχει για την ΕΕ και για χώρες όπως είναι η Ελλάδα η επιμονή της Γερμανίας να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες ως προς τα ελλείμματα, τα χρέη, την συσχέτιση των νομισματικών μεγεθών με την πολιτική και την προσπάθεια να τα επιβάλλει όλα αυτά με νομοθετικές ρυθμίσεις σε χώρες όπως είναι η Ελλάδα, ακόμα και με αλλαγή στο Σύνταγμα. Μάλιστα, από αυτές τις επιλογές δεν έλειψαν και Έλληνες πολιτικοί που αμέσως προσφέρθηκαν να υιοθετήσουν την παραπέρα δομική ενδυνάμωση της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική ενοποίηση. Που είναι διατεθειμένοι προκειμένου να γίνει το «καπρίτσιο» των Γερμανών ακόμα και να παραβιαστεί το ελληνικό σύνταγμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα είπε ο Κ.Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Καθημερινή της προ-προηγούμενης εβδομάδας, αλλά και τα ήξεις – αφήξεις του Υπουργού Οικονομικών στη συνέντευξή του στην εφημερίδα μας το προηγούμενο Σάββατο.
Γιατί πρέπει να αντισταθεί η Ελλάδα απέναντι στις γερμανικές πιέσεις
Η Γερμανία θέλει να υποχρεώσει τις άλλες χώρες στην ΕΕ να ακολουθήσουν το παράδειγμα «της επιτυχίας της». Ανάγει την οικονομική, επιχειρηματική και πολιτική της κουλτούρα όχι απλά σε υπόδειγμα για τις άλλες χώρες, αλλά σε υποχρεωτικό πρότυπο. Επιθυμεί την κουλτούρα που απέκτησε εξαιτίας των προβλημάτων που της δημιούργησε ο πληθωρισμός στον μεσοπόλεμο και οδήγησε στον ναζισμό καθώς και στην ανατροπή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όπως, επίσης, οι μεταπολεμικές συνθήκες που υπήρξαν στην νομισματική της πολιτική να της εμφυτεύσει σε χώρες που αντιστάθηκαν στον φασισμό και έχουν διαφορετική οικονομική κουλτούρα.Επίσης, η Γερμανία αντιμετωπίζει τις τρίτες χώρες ως γεωοικονομική «αποικία» που πρέπει ως άλλοι ιθαγενείς να ενσωματώσουν στην κουλτούρα, στην οικονομία και στο σύνταγμά τους τα «ανώτερα χρηματοπιστωτικά προϊόντα», την γερμανική πειθαρχία και πειθάρχηση δια καταναγκασμού. Φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται, και το χειρότερο δεν το αντιλαμβάνεται η Ελληνική κυβέρνηση, ότι μια ξένη προς τον ελληνικό λαό κουλτούρα δεν είναι ο καλύτερος και πιο παραγωγικός δρόμος προκειμένου να γίνουν αλλαγές νοοτροπίας και λογικής σε αυτό τον τόπο. Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνουμε καλύτεροι Έλληνες και όχι ένα χειρότερο είδος Γερμανών. Εξάλλου, εάν προσπαθούσαμε να γίνουμε όλοι Γερμανοί στο πεδίο της οικονομικής ιστορίας και κουλτούρας, θα έπαυε να λειτουργεί παραγωγικά ακόμα και η Γερμανική οικονομία. Διότι η λογική της γερμανικής πολιτικής είναι να είναι πλεονασματική σε βάρος χωρών όπως είναι η Ελλάδα. Δεν είναι το αντίστροφο. Διότι η γερμανική απαίτηση είναι να πέσουν οι μισθοί στην Ελλάδα και να μπορεί να αγοραστεί φτηνά η δημόσια περιουσία και επιχειρήσεις της Ελλάδας. Δεν είναι να αναπτυχθεί η έρευνα και η εκπαίδευση, η ειδίκευση και η παραγωγική βάση της χώρας. Δηλαδή, είναι μια επιλογή συρρίκνωσης της Ελλάδας αλά Γερμανικά.

WWW.ETHNOSNEWS.COM

Κατηγορίες:Uncategorized

Το καταγέλαστο τσίρκο των ανδρεικέλων……….

14 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Θύμιου Παπανικολάου

Τα ανδρείκελα πάσης φύσεως έχουν την ψυχολογία και τις «συνταγές» των προβοκατόρων: Εκτελούν τις υπηρεσίες των αφεντικών τους με υπερβάλλοντα ζήλο και με τον ίδιο ζήλο ξιφουλκούν στα λόγια, ιδιαίτερα όταν εκτεθούν πολύ, εναντίον των αφεντικών τους. Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει γίνει καταγέλαστη: Εκτελεί με ασυνήθιστη εγκληματική πώρωση τις εντολές της τρόικας και σκούζει εναντίον της, τώρα που η τρόικα διατύπωσε και στα λόγια ανοικτά τις ΕΝΤΟΛΕΣ που έχει, όχι μόνο αποδεχτεί η κυβέρνηση, αλλά και ήδη εκτελεί με δικτατορική αυθάδεια… Τι θλιβεροί προβοκάτορες αυτοί οι δωσίλογοι της κυβέρνησης και οι δημοσιογραφικές «πόρνες» του καθεστώτος. Γαυγίζουν σαν δαρμένα σκυλιά επειδή τα αφεντικά τους διατύπωσαν και προφορικά αυτά που εκτελούν στην ΠΡΑΞΗ καθημερινά: Τα «συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της… Τα κυβερνητικά ανδρείκελα «εθίγησαν» από τις ωμές και «άκομψες» εξαγγελίες των «νονών» τους και άρχισαν τα «γαυγίσματα» περί παρέμβασης στα εσωτερικά μας!!!!! Εδώ εκτελούν κυριολεκτικά τις προσταγές των διεθνών «νονών», εδώ βρισκόμαστε υπό δικτατορική κατοχή της τρόικας, δηλαδή ΟΧΙ φραστική παρέμβαση στα εσωτερικά μας, αλλά ολοκληρωτική ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ, και τα κυβερνητικά ανδρείκελα, σαν κοινές «πόρνες», σκούζουν για τις λεκτικές διατυπώσεις των πράξεων που εκτελούν… Τέτοια υποκρισία και απάτη και τόσο άθλιο και κακόγουστο θέατρο… Αλλά και τέτοια προβοκατόρικη αναίδεια, αυθάδεια και αναλγησία… Οι εκτελεστές δολοφόνοι «ωρύονται» γιατί τα αφεντικά τους (το συνδικάτο της διεθνούς μαφίας του χρήματος), διατύπωσαν τα συμφωνηθέντα εγκλήματα τα οποία με υπέρμετρο ζήλο εκτελούν και τους …εξέθεσαν!!!! Αλλά και η στάση της Αντιπολίτευσης κινείται στις ίδιες «συνταγές» της θεατρικής καθεστωτικής παράστασης, των εκλογικών μανουβρών και της ΑΠΑΤΗΣ. Η Αντιπολίτευση ζητά την παραίτηση απλώς του Παπακωνσταντίνου!!!! Αθωώνει έτσι συνολικά την κυβέρνηση, εστιάζοντας μόνο σε ένα υπουργό της. Δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΝΟΛΙΚΑ και ο Πρωθυπουργός ειδικά, δεν γνωρίζουν το έγκλημα!!! Δεν εκτελούν τα «συμβόλαια θανάτου» της τρόικας!!! Τέτοια συγκάλυψη του εγκλήματος, τόση αβυσσαλέα υποκρισία και ξετσιπωσιά και από την Αντιπολίτευση!!! Ούτε καν στα λόγια δεν αναιρεί την κυβέρνηση ΣΥΝΟΛΙΚΑ. Μοιάζει η Αντιπολίτευση κάνει κηρύγματα ηθικής σε διευθυντές οίκων ανοχής: Το δωσίλογο πρωθυπουργικό ανδρείκελο και το τσίρκο του… Αντί, η Αντιπολίτευση να καλέσει τον κόσμο στο δρόμο με κεντρικό σύνθημα «κάτω αυτή η κυβέρνηση των ανδρεικέλων», ζητά την παραίτηση ενός υπουργού: Τέτοιες δόλιες εκλογικές μανούβρες για να διασώσει την ΠΡΑΚΤΙΚΗ της κυβέρνησης, δηλαδή τα εγκλήματα που έχει εκτελέσει και αυτά που θα εκτελέσει ακόμα… Αν αυτό δεν είναι διάσωση της κυβέρνησης και καθεστωτική συμπαιγνία τότε οι λέξεις έχουν χάσει κάθε νόημα… Η Αντιπολίτευση ΠΡΑΚΤΙΚΑ βάζει πλάτες στην τρόικα και στα εγκλήματα της κυβέρνησης και κτυπάει φιλολογικά το σαμάρι… ΑΙΔΩΣ ΑΧΡΕΙΟΙ… http://feeds.feedburner.com/blogspot/Dohv

ΠΗΓΗ

www.ethnosnews.com

Κατηγορίες:Uncategorized

Από τα κύτταρα της δημοκρατίας στους «ζωντανούς οργανισμούς» της τρόικα…….

12 Φεβρουαρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Δ. Τρικεριώτη

Η Ελλάδα και οι θεσμοί της, όπως δεν θα τη γνωρίζουμε στο άμεσο μέλλον. Πρόσφατα ο κ. Βενιζέλος έθεσε το ερώτημα «αντέχει το Σύνταγμα υπό συνθήκες κρίσης; Η αλήθεια είναι ότι υφιστάμεθα σημαντικούς περιορισμούς σε όλες τις όψεις της εθνικής κυριαρχίας – άρα και στη συνταγματική μας κυριαρχία». Ερώτημα που πριν λίγους μήνες ο κ. Παπακωνσταντίνου το είχε απαντήσει ……«όταν χρωστάς δεν….
είσαι ελεύθερος».

Τώρα, πώς γίνεται οι Γερμανοί, που μας χρωστούν το μισό χρέος, να είναι ελεύθεροι και μέσω των εντολέων τους να μας εκβιάζουν, είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που δεν απασχολούν τους αμοραλιστές πολιτικούς μας. Διότι αν σε μια δημοκρατική χώρα η δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργήσει για τις ανομίες των πολιτικών όταν αυτοί ταυτίζονται με την εκπροσώπηση οικονομικών συμφερόντων που εξαθλιώνουν την καθημερινότητα και υποθηκεύουν ή ξεπουλούν την προοπτική, τότε σε αυτήν τη χώρα η δημοκρατία είναι προσχηματική και ασκείται με μεθόδους αμοραλιστικές, που δηλ. αδιαφορούν για ζητήματα ηθικής τάξης.

Τώρα όμως τα χρονοδιαγράμματα της άνευ όρων εκχώρησης της εξουσίας στους εκπροσώπους των δανειστών ανανεώνονται συνεχώς, αποκτώντας πλέον στρατηγική…
σημασία και καταπίνοντας το μέλλον των σημερινών Ελλήνων όλων των ηλικιών και της χώρας, όπως την γνωρίζουμε, συνολικά.

Τώρα όμως η ύφεση βαθαίνει και οι προσδοκίες για τακτικές διαχείρισης και ανάπτυξης διαψεύδονται η μία μετά την άλλη. Χωρίς επενδύσεις και ενίσχυση της ρευστότητας αλλά με πληθωρισμό, λουκέτα και ανεργία. Και πάντα χωρίς διελεύκανση των υπαίτιων σκανδάλων.

Τώρα όμως κι αυτόν τον ίδιο τον πρωθυπουργό αυτοί που τον στήριζαν και τον τιμούσαν αρχίζουν να τον εκθέτουν και να τον αδειάζουν (ευρωομόλογα, επιμήκυνση, Αίγυπτος) και να τον μετατρέπουν, αν εκείνος βέβαια συμφωνήσει, σε αξιολύπητο επαίτη και μαζί του όλην τη χώρα.

Τώρα όμως η αποθρασυμένη τρόικα, από την υποτακτικότητα της εξουσίας και την ανεκτικότητα του λαού, διαλαλεί το πρόσταγμα για γενικό ξεπούλημα και αναγκάζει ως και τους υποτακτικούς της να προβαίνουν σε δηλώσεις του τύπου «Οι εκπρόσωποι της τρόικας ξεπέρασαν τα όρια. Τα όσα είπαν χθες είναι απαράδεκτα και αποδοκιμαστέα».

Τώρα είναι, που θα’ λεγε κι ο ποιητής μας Μανώλης Αναγνωστάκης, «Το θέμα είναι τώρα τι λες»

Αν όλο αυτό που συμβαίνει στη χώρα, τους τελευταίους δέκα μήνες, γίνεται βάσει σχεδίου ή λόγω απλής ανοησίας και ανεπάρκειας δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, δηλ. το γεγονός ότι πλέον συστηματικά και καθημερινά καλλιεργούνται το μίσος και η εμπάθεια ανάμεσα στο λαό κι ένα άμορφο και τυχοδιωκτικό «μείγμα» πολιτικών, εκπροσώπων των δανειστών, προπαγανδιστών και στυγνών οικονομικών συμφερόντων. Αλλά και μια έχθρα ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες και ανάμεσα στους Έλληνες και τους μετανάστες. Κι έτσι αποδιοργανώνεται η κοινωνική συνοχή και υπονομεύεται η αναγκαία συστράτευση για την ανάκαμψη της χώρας.

Η κυβέρνηση πατώντας πάνω στην ανεκτικότητα που της προσφέρουν οι κομματικά εξαρτημένοι, ευνοούμενοι και «ασύλιοι» χώροι των δημοσίων υπαλλήλων και των συνδικαλιστών, επιχειρεί να διευρύνει την υποτακτικότητα στους υπόλοιπους, πραγματικά μη προνομιούχους, με την οικονομική τους εξόντωση, την απειλή της δικαστικής δίωξης και την κρατική καταστολή που πάντα επικουρείται από το γνωστό-άγνωστο και ασύλληπτο παρακράτος.

Αλλά όπως σιγά και σταθερά ξεδιπλώνεται, ο βασικός στόχος είναι η υφαρπαγή του πλούτου της χώρας από τους ξένους και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας και η ιδιωτική υπαλληλοποίηση του εργαζόμενου Έλληνα, επίσης με μισθούς ευκαιρίας, από συμφέροντα που θα αγοράζουν φτηνά και στη συνέχεια θα ισοπεδώνουν κάθε εργατικό δικαίωμα. Χωρίς να αποκλείεται η ενδεχόμενη χρησιμοποίηση των απόλυτα εξαθλιωμένων μεταναστών, μετά από τη σταδιακή τους νομιμοποίηση, για την εδραίωση της συμπεριφοράς και των αποδοχών σε βαλκανικά επίπεδα.

Στη μεγάλη διαδήλωση του Μαίου, το παρακράτος απάντησε και σκότωσε, ατιμώρητα, για παραδειγματισμό και συμμόρφωση, τρεις αθώους συμπολίτες μας. Είναι φανερό ότι χωρίς καταστολή και τρομοκρατία δεν είναι δυνατό να ολοκληρωθεί η εξαθλίωση και το ξεπούλημα μιας χώρας, όσο ανεκτικοί οι πολίτες της κι αν δείχνουν ότι είναι. Ούτως ή άλλως κάποιες πολιτικές ανακατατάξεις θα επιβληθούν στο άμεσο μέλλον από τις εξελίξεις. Το ζήτημα είναι αν αυτές θα βοηθήσουν στην εκπροσώπηση και των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών που σήμερα δεν εκπροσωπούνται.

Ο πρωθυπουργός πρέπει αυτό να το καταλάβει βαθιά. Δεν είναι δυνατό μια περήφανη κοινωνία να εξαναγκάζεται να διολισθαίνει αδιαμαρτύρητα σε αυτό το μονοπάτι που την οδηγεί από την ατιμωρησία των ενόχων στην τιμωρία των αθώων. Από το πάρτυ των εμπόρων των εθνών στην ερήμωση και το ξεπούλημα. Με πυξίδα όχι τη δημοκρατία αλλά τον «ζωντανό οργανισμό» της τρόικα που, όπως χθες μας ανακοίνωσαν, διαρκώς θα προσαρμόζεται και θα τροποποιείται αναλόγως…

πηγη

Κατηγορίες:Uncategorized