Archive

Archive for Φεβρουαρίου 2011

«Οχι συμφωνίες υπό απειλή» – 32 πρώην πρέσβεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα εθνικά θέματα ……..

Φεβρουαρίου 28, 2011 Σχολιάστε

Σε ανοιχτή επιστολή τους, που απηύθυναν χθες προς τον πρωθυπουργό, 32 πρώην πρέσβεις της Ελλάδας και ο τέως προϊστάμενος Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών – μέλος της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ, μεταξύ άλλων: Εκφράζουν ανησυχία μήπως η σημερινή οικονομική συγκυρία πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα ανεπανόρθωτα, εν όλω ή εν μέρει. Τονίζουν ότι τυχόν συνδιαχείριση των πόρων του Αιγαίου υπό συνθήκες κρίσης, υπό την τουρκική απειλή του «casus belli», θα είναι σε βάρος μας, ότι…
απαιτούνται άμεσα, ως προϋποθέσεις, επέκταση των χωρικών μας υδάτων, με ανεξάρτητη-κυρίαρχη απόφαση της χώρας μας, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, και οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κεφαλαιώδους σημασίας για μας ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελόριζου. Ολόκληρη η επιστολή των «33» έχει ως εξής:
«Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Οι υπογράφοντες, έχοντας επί δεκαετίες υπηρετήσει τα εθνικά μας θέματα, δικαιώματα και συμφέροντα, επιθυμούμε να εκφράσουμε την ικανοποίησή μας για τις δημόσιες δηλώσεις σας κατά την συνάντηση στο Ερζερούμ με τον Τούρκο ομόλογό σας και με τους πρέσβεις της γείτονος. Παρ’ όλη όμως την ευθεία και δημοσία αυτή προβολή των θέσεών μας δεν παύουμε να ανησυχούμε μήπως η σημερινή οικονομική συγκυρία πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα, εν όλω ή εν μέρει, ανεπανόρθωτα. Και τούτο για τους παρακάτω λόγους τους οποίους επιτρέψτε μας να σας εκθέσουμε επιθυμώντας να συμβάλουμε και εμείς στον διεξαγόμενο σήμερα δημόσιο διάλογο, ως απλοί πολίτες, χωρίς βεβαίως να αμφισβητείται η αρμοδιότητα της κυβερνήσεως να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική:
Οταν μια χώρα διέρχεται κρίση, όπως τώρα η πατρίδα μας, είναι λογικό να αποφεύγει να συνάπτει συμφωνίες που θα τη δεσμεύσουν για πολύ μετά το τέλος της κρίσης και, πιθανότατα, εις το διηνεκές.
Στις θεμελιώδεις υποχρεώσεις που επιβάλλει ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών περιλαμβάνεται και η αποχή από κάθε απειλή ή χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις. Η Αρχή αυτή δεν έχει τεθεί στον Χάρτη ασκόπως. Γιατί είναι προδιαγεγραμμένη η έκβαση της διαπραγμάτευσης εις βάρος του μέρους εκείνου που δέχεται να συνομιλεί υπό τη συνεχή και προκλητική παραβίαση του εθνικού του χώρου και υπό την απειλή στρατιωτικής αντίδρασης, όπως είναι η τουρκική γνωστή ως «casus belli».
Οταν το ένα μέρος βρίσκεται στο πλευρό της διεθνούς νομιμότητας και εξακολουθεί να διαπραγματεύεται παρά τις έκνομες ενέργειες του άλλου μέρους δημιουργούνται δύο σοβαρές συνέπειες. Αφ’ ενός δείχνει ο απειλούμενος ότι δέχεται να διαπραγματευτεί υπό πίεση -σαν να είχε ηττηθεί σε πόλεμο- και αφ’ ετέρου ο παράνομος χαρακτήρας των ενεργειών του απειλούντος ακυρώνεται ή αποδυναμώνεται σημαντικά στα μάτια των διεθνών παραγόντων. Το δεύτερο αυτό συμβαίνει διότι κανείς ξένος δεν είναι δυνατόν να πιστεύσει ότι διαπράττονται διεθνείς παραβιάσεις όσο οι διαπραγματεύσεις διαρκούν και ότι το μέρος που τις υφίσταται δέχεται, παρά ταύτα, να συνεχίζει να διαπραγματεύεται. Ετσι η διαμαρτυρία και η επιχειρηματολογία του αποδυναμώνονται και αυτοαναιρούνται.
Οι επεκτατικές στοχεύσεις της Τουρκίας εδράζονται σε μακροχρόνιες προοπτικές και τούτο είναι σε όλους γνωστό. Οιαδήποτε σημερινή συμφωνία με ελληνικές υποχωρήσεις θα εξασφάλιζε οφέλη μόνο στην Τουρκία, η οποία μετά κάποια μικρή χρονική ίσως διακοπή θα συνέχιζε την ίδια αρπακτική τακτική. Η ιστορία της γείτονος είναι δυστυχώς ιστορία παραβιάσεων της υπογραφής της. Μια ιστορία που έχει ακόμη και πρόσφατα έντονα δείγματα.
Τυχόν συνδιαχείριση των πόρων του Αιγαίου πριν από τη διεύρυνση των χωρικών μας υδάτων και την επακόλουθη οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ θα παρείχε ίσως πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη. Η συνδιαχείριση όμως προϋποθέτει δύο απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν προηγουμένως: α) Την επέκταση των χωρικών υδάτων με ανεξάρτητη και κυρίαρχη απόφαση της χώρας μας σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Και β) τον ορισμό της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Εάν δεν τηρηθούν οι δύο αυτές προϋποθέσεις, η Τουρκία ασφαλώς θα χρησιμοποιούσε τα ad hoc δικαιώματα τα οποία ενδεχομένως θα της παραχωρηθούν προσωρινά για να αποδυναμώσει τα de jure ελληνικά και να ενισχύσει τις δικές της πάγιες παράνομες θέσεις. Εξ άλλου, η επί μακρόν αποχή εκ μέρους μας από την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε συνδυασμό με τη θέση τους υπό συζήτηση είναι δυνατόν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να δώσει λαβή σε παρερμηνείες.
Εφόσον η Ελλάδα υποστηρίζει ότι συζητά μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και η Τουρκία επιμένει ότι στο τραπέζι βρίσκονται όλα τα «ζητήματα του Αιγαίου», η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Δεν μπορεί πράγματι να παραμένει μυστικό, τόσο το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης όσο και η διαπραγματευτική γραμμή εκκίνησης της ελληνικής πλευράς.
Πρέπει να επισημανθεί ότι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος Καστελορίζου είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τη χώρα μας και είναι ενθαρρυντικό ότι πρόσφατα έγκυρα δημοσιεύματα στο Ισραήλ το αναγνωρίζουν. Είναι ευνόητο ότι η χώρα μας έχει κάθε συμφέρον να υποστηρίξει αυτή την άποψη.
Οι πενήντα τουλάχιστον «διερευνητικές επαφές», όπως και άλλες που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των δύο χωρών είναι φανερό ότι έχουν ξεπεράσει το επίπεδο του «διαλόγου» και κινδυνεύουν να εκληφθούν ως διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση είναι -έτσι τουλάχιστον ασκείται διεθνώς- αμοιβαία ανταλλαγή παραχωρήσεων με σκοπό να επιτευχθεί λύση ικανοποιητική και για τις δύο πλευρές υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι και οι δύο έχουν νόμιμους τίτλους. Αν η ελληνική πλευρά παραχωρήσει μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων θα πρέπει ο ελληνικός λαός να μάθει και τις παραχωρήσεις των νομίμων δικών της κυριαρχικών δικαιωμάτων που έκανε, σε αντάλλαγμα, η Τουρκία.
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Η κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο δεν προσδιορίζονται με ασαφείς διατάξεις διεθνούς δικαίου, όπως επιδιώκουν ίσως μερικοί να πείσουν τους πάντες και ιδίως την ηγεσία της χώρας. Είναι σαφή και αδιαμφισβήτητα έναντι της επιβουλής οιουδήποτε γειτονικού κράτους, το οποίο διά της απειλής χρήσεως όπλων επιδιώκει -όπως και επίσημοι Τούρκοι ομολογούν- να επαναφέρει το καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας της οποίας την κατάρρευση κίνησε προ δύο σχεδόν αιώνων ο πόθος των λαών για ελευθερία.
Μετά τιμής,
Οι πρώην Πρέσβεις της Ελλάδος:
Χρήστος Αλεξανδρής, Σπύρος Αλιάγας, Γεώργιος Ασημακόπουλος, Διαμαντής Βακαλόπουλος, Βασίλειος Βασσάλος, Ιωάννης Γενηματάς, Εμμανουήλ Γκίκας, Νικόλαος Διαμαντόπουλος, Σπυρίδων Δοκιανός, Ευστράτιος Δούκας, Αχιλλέας Εξαρχος, Ιωάννης Θεοφανόπουλος, Αθανάσιος Θεοδωρακόπουλος, Ιωάννης Θωμόγλου, Αντώνης Κοραντής, Αλέξανδρος Κουντουριώτης, Γεώργιος Κωνσταντής, Νικόλαος Μακρίδης, Λεωνίδας Μαυρομιχάλης, Εμμανουήλ Μεγαλοκονόμος, Παναγιώτης Μπάιζος, Ιωάννης Μπουρλογιάννης-Τσαγγαρίδης, Λάζαρος Νάνος, Αντώνιος Νομικός, Παναγιώτης Οικονόμου, Απόστολος Παπασλιώτης, Κωνσταντίνος Πολίτης, Αντώνης Πρωτονοτάριος, Βασίλειος Σημαντηράκης, Ιάκωβος Σπέτσιος, Θέμος Στοφορόπουλος, Ευάγγελος Φραγκούλης, Κώστας Οικονομίδης, Ομότιμος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, τέως Προϊστάμενος Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας Υπουργείου Εξωτερικών, Μέλος Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου Ηνωμένων Εθνών (1999-2006)»

ΠΗΓΗ : ΣΕ ΠΟΛΛΑ BLOGS

Κατηγορίες:Uncategorized

SOS! Βοηθείστε το Καστελόριζο! ………..

Φεβρουαρίου 25, 2011 Σχολιάστε

Για τους σοβαρότατους λόγους που αναφέρει κατωτέρω o Θεόδωρος Καρυώτης παρακαλείστε να στείλετε ταχυδρομικώς μία οποιαδήποτε κάρτα στο Καστελλόριζο, στη δ/νση:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο, Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο, Δωδεκάνησα Ελλάδα
‘η
Megisti Municipality or Elementary School Megisti , 851 11, Kastelorizo , Dodekanisa , GREECE.

Παρακαλείστε να……
διαβάσετε το κατωτέρω κείμενο του Καθηγητή Καρυώτη για να αντιληφθείτε τη σημασία της αποστολής.

Στόχος, να κατακλυσθεί το Ελληνικό Καστελλόριζο με κάρτες από όλον τον απανταχού Ελληνισμό.

Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

From: Marios Evriviades

From: Theodore Kariotis

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ!!!

ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΛΕΞΕΙ ΑΣΧΗΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ…… ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΚΑΝΤΕ ΤΟ !!!
Μια κάρτα δεν κοστίζει, αξίζει … ΜΙΑ ΟΠΟΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΡΤΑ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ!!!!!!

Παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επί χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα»

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια αποκριάτικη, πασχαλιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:

Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο

Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο Δωδεκάνησα Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:

Βλέποντας το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη «Ηρόδοτος», που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια» [1]. Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.

Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου [2].

Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:

«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.

» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]

Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον ‘Ριζοσπάστη’, οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επί χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα» [6].

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς. Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των ελλήνων.

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.

Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.

Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:

Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο

Μεγίστη 851 11 Καστελόριζο Δωδεκάνησα Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:

Megisti Municipality or Elementary School
Megisti 851 11 Kastelorizo Dodekanisa
GREECE

ΠΗΓΗ : ΣΕ ΠΟΛΛΑ BLOGS

Κατηγορίες:Uncategorized

Αθλητικά Ανομήματα στην Αρχαιότητα ……….

Φεβρουαρίου 25, 2011 Σχολιάστε

Του ΜΙΧΑΛΗ Α. ΤΙΒΕΡΙΟΥ*

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ μας, κατά τη διάρκεια μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων, σοβαρά παραπτώματα από συμμετέχοντες αθλητές δεν είναι σπάνια. Πρόσφατα [σ.σ. το άρθρο γράφτηκε το 1994] βρέθηκε ντοπαρισμένος ο γνωστός αργεντινός ποδοσφαιριστής Ντ. Μαραντόνα στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου που μόλις τελείωσε. Ωστόσο θα ήταν λάθος να πιστεύει κανείς ότι τέτοια αρνητικά φαινόμενα είναι γνωρίσματα μόνον των καιρών μας. Παρόμοια συνέβαιναν και στην αρχαιότητα, έτσι ώστε ο περιηγητής Παυσανίας τον 2ο αι. μ.Χ. να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άτομα που δεν φοβούνται το θείο και «δέχονται ή δίνουν χρή­ματα για αγώνες». Στην είσοδο του σταδίου της Ολυμπίας σώζονται ως τις μέρες μας πολυάριθμες βάσεις, που κάποτε έφεραν χάλκινες εικόνες του Δία. Πρόκειται για έργα που έγιναν με χρήματα από τα πρόστιμα που επέβαλλαν οι υπεύθυνοι των Ολυμπιακών α­γώνων στους αθλητές εκείνους οι οποίοι, κα­ταπατώντας τον όρκο τους, προσπάθησαν να νικήσουν δωροδοκώντας τους αντιπάλους τους. Τα παλαιότερα από τα αγάλματα αυτά, γνωστά στη διάλεκτο των αρχαίων Ηλείων ως Ζάνες, στήθηκαν κατά την 98η Ολυμπιάδα (388 πΧ), με το χρηματικό πρόστιμο που πλή­ρωσε ο Θεσσαλός πυγμάχος Εύπωλος, επειδή δωροδόκησε τους αντιπάλους του.
Αλλά και οι σκανδαλώδεις από διάφορες χώρες πολιτογραφήσεις ξένων αθλητών, πολύ της μόδας τον τελευταίο καιρό στον τόπο μας και μάλιστα στον χώρο του μπάσκετ, δεν ήταν εντελώς άγνωστες στην αρχαιότητα. Οι Εφέσιοι π.χ., δίνοντας χρήματα στον κρητικό δρο­μέα Σωτάδη, τον έκαναν… συντοπίτη τους.
Δεν έλειπαν και οι οικείες στις μέρες μας περι­πτώσεις, όπου το τελικό αποτέλεσμα ενός α­γώνα το διαμόρφωναν οι κριτές με τις αποφά­σεις τους. Κατά την 96η Ολυμπιάδα (396 πΧ) οι ηλείοι Ελλανοδίκες, μη υπάρχοντος και του… φώτο-φίνις, έδωσαν τη νίκη στον αγώνα του δρόμου ταχύτητας στον συμπατριώτη τους Ευπόλεμο, αδικώντας κατάφωρα τον Αμ- βρακιώτη Λέοντα. Και όπως και σήμερα έτσι και στην αρχαιότητα, ορισμένοι δρομείς επι­χειρούσαν να… κλέψουν κατά την εκκίνηση, να σπρώξουν ή να συγκρατήσουν τους αντι­πάλους τους, ενώ παλαιστές και πυγμάχοι προσπαθούσαν να κάνουν χρήση απαγο­ρευμένων λαβών ή κτυπημάτων, προκειμένου να φθάσουν στη νίκη. Σε αρχαίες παραστάσεις παγκρατίου, ενός αγωνίσματος που συνδύαζε στοιχεία πάλης και πυγμαχίας, εικονίζονται α­θλητές που προσπαθούν να δαγκώσουν τους αντιπάλους τους ή να τους… βγάλουν το μάτι. Το «δάκνειν» και το «ορύττειν», όπως και σήμερα στην πάλη, απαγορεύ­ονταν στους περισσότερους αγώνες παγκρατί­ου. Αλλά και τα θλιβερά γεγονότα κατά την Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972, όπου πα­λαιστίνιοι κομάντος αιματοκύλισαν τους αγώ­νες, έχουν παράλληλα στην αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια των αγώνων της 104ης Ολυμπιά­δας (364 π.Χ.) φονικές μάχες, με πρωταγωνι­στές τους Ηλείους και τους Αρκάδες, ξέσπα­σαν μέσα στον ιερό χώρο της Ολυμπίας, προ­καλώντας πανικό σε αθλητές και θεατές.
Αξιομνημόνευτη είναι η περίπτωση της τιμω­ρίας του περίφημου Θάσιου αθλητή Θεαγένη κατά την 75η Ολυμπιάδα (480 π.Χ.). Οι Ελλα­νοδίκες τον τιμώρησαν με πολύ σοβαρό χρημα­τικό πρόστιμο, επειδή κατά τη γνώμη τους αγω­νίστηκε όχι σύμφωνα με το αρμόζον αθλητικό πνεύμα, αλλά μόνο και μόνο για να ταπεινώσει τον περίφημο πυγμάχο Εύθυμο από τους Λο- κρούς της Μεγάλης Ελλάδας. Μοναδική ίσως είναι η αιτία της τιμωρίας του παγκρατιαστή Σαραπίωνα από την Αλεξάνδρεια. Ο αθλητής αυτός κατά τη διάρκεια της 201ης Ολυμπιάδας (25 μΧ), επειδή φοβήθηκε τους αντιπάλους του… φρόντισε να εξαφανιστεί.
Παραπτώματα φαίνεται ότι είχαμε και πριν από τους αγώνες, κατά τη διάρκεια του καθο­ρισμένου προγράμματος προετοιμασίας και δίαιτας που ήταν υποχρεωμένοι να ακο­λουθούν οι συμμετέχοντες αθλητές. Στην Ολυμπία, στον όρκο που έδιναν οι τελευταίοι μπροστά στο άγαλμα του τιμωρού Δία, βεβαί­ωναν, ανάμεσα στα άλλα, ότι για δέκα μήνες πριν από τους αγώνες τήρησαν με ακρίβεια τους κανόνες της προετοιμασίας. Είναι χαρα­κτηριστικό ότι, εκτός από τους ίδιους τους α­θλητές, ορκίζονταν για τη σωστή τήρηση αυτών των κανόνων και οι πατεράδες τους, τα αδέλφια τους και οι προπονητές τους. Για όλες τις παραβάσεις οι υπεύθυνοι τιμωρού­νταν με καταβολή χρηματικών προστίμων, με αποκλεισμό από τους αγώνες και με μαστίγω­ση. Πρόκειται για τις συνήθεις ποινές και της σημερινής αθλητικής δικαιοσύνης, μη εξαι­ρουμένης ούτε αυτής της μαστίγωσης, που, ως γνωστόν, εξακολουθεί να υφίσταται σε κράτη με ισχυρή μουσουλμανική παράδοση.
Πηγή: Το Βήμα, 31 Ιουλίου 1994
* Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

***** Στην είσοδο του σταδίου της Ολυμπίας σώζονται ως τις μέρες μας πολυάριθμες βάσεις, που κάποτε έφεραν χάλκινες εικόνες του Δία. Πρόκειται για έργα που έγιναν με χρήματα από τα πρόστιμα που επέβαλλαν οι υπεύθυνοι των Ολυμπιακών α­γώνων στους αθλητές εκείνους οι οποίοι, κα­ταπατώντας τον όρκο τους, προσπάθησαν να νικήσουν δωροδοκώντας τους αντιπάλους τους.*****

ΠΗΓΗ:
http://history-of-macedonia.com/wordpress/2011/02/25/athlitika-anomimata-arxaiotita/


Κατηγορίες:Uncategorized

Λιποαναρρόφηση………

Φεβρουαρίου 25, 2011 Σχολιάστε

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΤΑ κρατικά κανάλια κουβαλάνε αμαρτίες διαχρονικά. Τα ιδιωτικά τις διαπράττουν στο διηνεκές. Ό,τι είχαν να διορίσουν από συγγενείς και ψηφοφόρους οι πολιτικοί το διόρισαν, τους τεκνοποίησαν, μας τους (τις) φόρτωσαν. Ξεχρεώνουμε τα «ανελαστικά» για ΔΕΗ μετά… ΕΡΤ, πληρώνουμε υπέρ «αναξιοπαθούντων» και «εργαζομένων» σ’ αυτά τα μεγάλα χωνευτήρια της ανεργίας πασπαλισμένης με στοιχεία διαφθοράς και πρέπει να το’ χουμε καμάρι.
ΩΣΤΟΣΟ, αν κερδίζουμε(;) σε χρήμα με τα ιδιωτικά, χάνουμε σε ποιότητα. Την αναζητούμε στην τηλεοπτική καθημερινότητα, ξεδιαλέγοντας ψήγματα χρυσού και μικροσκοπικά διαμάντια μέσα από τόνους σκουπιδιών, άφωνοι συχνά και μετανοιωμένοι για…
την «απελευθέρωση», που ήταν βουτιά στο κενό. Για τον πολιτισμό που δεν ανέβηκε, για την Άνοιξη που δεν ήρθε.
ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ πως η κρίση «συμμόρφωσε» και τα κανάλια της φτήνιας, της ανεμελιάς και της προχειρότητας. Ψάχνοντας για δείγμα γραφής, περάσαμε απ’ τα μεσημεριανά της σαχλαμάρας και τις παρεούλες της σιχασιάς. Με τις «φαινομηρίδες» και τους γυναικωτούς. Πήραμε γεύση από «σεβασμό» στον τηλεθεατή. Εντυπωσιασμένοι απ’ τα «ελληνικά» και το θεματολόγιό τους, χορτάτοι απ’ τη θέα της επιμελώς ανασηκωμένης φούστας, αράξαμε στην… ωραιοπάθεια της κας Τατιάνας. Παρακάμψαμε την αγωνία της να φανεί νέα και ωραία, περιμένοντας την προσκαλεσμένη της και το θέμα.
ΔΕΝ άργησε να φτάσει η «καλλιτέχνης». Η «θεά» με το όνομα Χρύσπα (αν δεν κάνω λάθος)-το όνομα δεν έχει σημασία. Έδειξε φωτογραφίες της (μέχρι… βρακί), μίλησαν λίγο για «προσθετική» και πολύ για λιποαναρρόφηση. Ήταν το θέμα τους! Ούτε για σπουδές, δασκάλους και… ορθοφωνίες η «τραγουδίστρια», ούτε για παιδεία και τέχνη η «οικοδέσποινα». Είδαμε τους μηρούς της μιας, την ωραιοπάθεια της άλλης κι όταν χρειάστηκε να συνομιλήσουν για τέχνη και μουσική, έπεσε η «αυλαία». Τα φώτα έσβησαν, τέλος οι ακκισμοί, άχρηστο το μακιγιάζ, μια ακόμα μέρα «δουλειάς» για τη μια, συνεισφορά στην «τέχνη» για την άλλη και η… λιποαναρρόφηση καλά κρατεί. Θυσία, για να βγαίνουν στο πάλκο με τα «προσόντα» τους. Μηρούς που «τραγουδάνε», κοιλιές ξεσκέπαστες και με φωνή ιχθύος.
ΑΥΤΕΣ είναι οι «θεές» της λιποαναρρόφησης, αυτές και οι Τατιάνες της (αυτο)προβολής και της αλληλεγγύης (όταν δεν διαθέτουν προσκαλεσμένο, συνεντευξιάζονται…μεταξύ τους!). Αυτή και η κατάντια μερίδας ελλήνων που τις συντηρούν με την τηλεθέασή τους.

 

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ – ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ ………

Φεβρουαρίου 24, 2011 Σχολιάστε

Ο πολιτισμός μας μέρα με τη μέρα κλίνει μονοδιάστατα προς την τεχνολογική ανάπτυξη, αγνοώντας επικίνδυνα την πνευματική πρόοδο.

Στους καιρούς μας είναι σαφής η επικράτηση της ύλης πάνω στο πνεύμα. Τα πνευματικά αγαθά συνεχώς εξοστρακίζονται από τις καθημερινές και αναγκαίες επιδιώξεις του ανθρώπου….

Οι υλικές αναζητήσεις είναι η μόνη ενασχόλησή του που τον ικανοποιεί.

Η τεχνολογία επέβαλε στον άνθρωπο έναν νέο τρόπο ζωής, έντονο, αγχώδη και μονότονο. Ταυτόχρονα του πέρασε το μήνυμα πως με τα αγαθά της θα τον έκανε ευτυχισμένο. Ο άνθρωπος δέχθηκε τη συνταγή αυτή και παγιδεύθηκε στο μονόδρομό της και μάλιστα έγινε ο δορυφόρος των ίδιων του των επιτευγμάτων. Στη συνέχεια, η επιλογή του αυτή έγινε η αιτία να αμφισβητηθεί ο παλιός τρόπος

ζωής, η γνώση, η ανθρωπιά, οι προηγούμενες αξίες και οι θεσμοί της κοινωνικής ζωής. Γι’ αυτό και απορρίφθηκαν, χωρίς δυστυχώς όμως να αντικατασταθούν με κάτι καλύτερο, ει μη μόνον με τον πλούτο και την κοινωνική υπεροχή. Λέγω δυστυχώς, διότι τα υλικά αγαθά ικανοποιούν τον άνθρωπο, πρόσκαιρα όμως συνήθως. Γρήγορα σβήνει η χαρά απ’ την απόκτησή τους. Κι ας χρειάσθηκε πολύς χρόνος εργασίας, για να αποκτηθούν. Κι ας θυσιάσθηκε πολύς κόπος, κι ας φθάρηκε σημαντικά η ψυχοσωματική υγεία.

 

Το χρήμα και τα υλικά αγαθά δίνουν βέβαια δύναμη στον ανίσχυρο και μεγιστοποιούν τα μέγιστα τη δύναμη του ισχυρού. Τα αποτελέσματα της απόκτησής τους επισήμως είναι άμεσα και φανερά. Ένα κράτος, χρησιμοποιώντας διπλωματικά την τεχνολογία και τη δυνατότητα να ελέγχει τις πρώτες ύλες, αποκτά οικονομική και πολιτική εξουσία, που απλώνεται στο διεθνές επίπεδο. Επισήμως θεωρείται κράτος ισχυρό και πολιτισμένο. Από την άλλη, ο άνθρωπος που έχει χρήμα και υλικά αγαθά, αποκτά κύρος, εξουσία, όνομα και κοινωνική εκτίμηση. Επισήμως θεωρείται άνθρωπος ξεχωριστός, επιτυχημένος, καταξιωμένος, άνθρωπος δηλ. ευτυχισμένος. Ο άνθρωπος όμως του πλούτου και της εξουσίας δε σημαίνει πως αυτομάτως νοιώθει ψυχική πληρότητα και εσωτερική αρμονία • πως άγγιξε έστω τα χνάρια της ευτυχίας • πως ένοιωσε τους λόγους της ανθρώπινης ζωής. Τα υλικά αγαθά, βλέπετε, καταναλώνονται ικανοποιώντας πρόσκαιρα τον άνθρωπο, δεν του διαμορφώνουν όμως χαρακτήρα, δεν τον κάνουν να νοιώθει μέσα του μια διαρκή ηθική ικανοποίηση ούτε του δίνουν ευτυχία από μόνα τους, αλλά ούτε και απαντήσεις στα μεγάλα εσωτερικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σίγουρα έχουμε φτάσει σε μια δύσκολη καμπή της ζωής μας • να γυρίσουμε πίσω, αδιανόητο, να προχωρήσουμε μπροστά, όπως είμαστε, επικίνδυνο. Έχουμε όλοι μας λίγο-πολύ γευτεί το χειρότερο ναρκωτικό, τον ευδαιμονισμό. Η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία έχει προβλέψει γι αυτό, όπως και για τόσα άλλα. Οι ανέσεις, η ραστώνη της ευζωΐας, ο υπερκαταναλωτισμός μάς έχουν αλλοτριώσει. Ξεχάσαμε την αποστολή μας, ξεχάσαμε το όνομά μας, δώσαμε στην έννοια “άνθρωπος” άλλη σημασία, όπως μας βολεύει, πουλήσαμε την ψυχή μας, όχι βέβαια για τη γνώση, ούτε για να δώσουμε απαντήσεις στις βιοθεωρητικές και κοσμοθεωρητικές μας ανησυχίες,, αλλά για να καλύψουμε, πολύ πεζά, τις υλικές μας και μόνο ανάγκες, που και αυτό είναι το τραγικότερο, δεν ήταν πολλές φορές καθόλου ανάγκες. Αποκτήσαμε συνειδήσεις εύπλαστες και κυμαινόμενες, αδιαφορήσαμε για τους άλλους, τους εγκαταλείψαμε και ησυχάσαμε. Το πνεύμα, η ψυχή ξεχάστηκαν, αγνοήθηκαν, ξεπουλήθηκαν. Οι απαιτήσεις μας, οι φιλοδοξίες μας έχουν περιοριστεί μόνο στην ποσότητα. Και το χειρότερο, θεωρούμε την ποσότητα που απολαμβάνουμε ως ποιότητα. Έχουμε γίνει δηλαδή και υποκριτές. Τόσο μεγάλη είναι η αδιαντροπιά μας, η σύγχυση που υπάρχει για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και στο οποίο συμμετέχουμε και εμείς άλλοτε ενεργητικά ή άλλοτε παθητικά. Ευτυχισμένος θεωρείται αυτός που ξοδεύει πολλά διασκεδάζοντας, που έχει οικονομική επάρκεια, καταναλωτική δύναμη. Δε μας μένει καιρός να σκεφτούμε, να ρωτήσουμε, να συζητήσουμε με τον εαυτό μας. Φόβος μεγάλος μας κυριεύει μήπως κάποια στιγμή παρουσιαστεί μπροστά μας η τρομακτική αυτοπροσωπογραφία μας. Δε γνωρίζουμε πολλά για τον εαυτό μας ή γιατί δε μας μένει χρόνος ή γιατί δε θέλουμε• έχουμε χάσει τελείως τον προσανατολισμό μας, και δυστυχώς το ξέρουμε. Πνευματική στασιμότητα, αλλοτρίωση στη χειρότερη μορφή της είναι τα συμπτώματα αυτού του παγκόσμιου ναρκωτικού, της υποκολτούρας.

Τραγικό υπαρξιακό αδιέξοδο. Ξεκινήσαμε διαφορετικά• με άλλες ελπίδες, με άλλες σκέψεις, με άλλους σκοπούς και στόχους. Στην πορεία όμως αλλάξαμε ή αφεθήκαμε και μας ανάγκασαν να αλλάξουμε. Το χρήμα, ο πλούτος, το κέρδος, η απόκτηση πολλών υλικών αγαθών, η λανθασμένη εντύπωση ότι έτσι θα φτάσουμε στην καταξίωση, έφθειραν τις σχέσεις μας και με τα πιο αγαπημένα ακόμη πρόσωπα, και κυρίως με τον άνθρωπο. Και τότε που περιμέναμε την ευτυχία, ήλθε η διαπίστωση και η απογοήτευση. Λίγο αργά για δάκρυα και απογοήτευση. Ο άνθρωπος θερίζει ό,τι σπείρει. Ο μύθος της Κίρκης είναι πάντα επίκαιρος (μόνο που εκεί υπήρχε ο Οδυσσέας και έσωσε τους άμυαλους συντρόφους του). Παρασυρθήκαμε, και η διαπίστωση του λάθους είναι η πιο μεγάλη τιμωρία, αλλά ταυτόχρονα και παράδειγμα “προς αποφυγήν”.

Το ερώτημα εξακολουθούν χρόνια τώρα να το διατυπώνουν οι διανοούμενοι της εποχής μας : Τι φταίει στον πολλά υποσχόμενο και ελπιδοφόρο μεταπολεμικό πολιτισμό μας; Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος παρ’ όλη την τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη;

Η απάντηση είναι απλή. Διότι ο άνθρωπος θεοποίησε την τεχνολογία• διότι ο πολιτισμός μας δεν είναι πλέον ανθρωποκεντρικός. Πολλά από τα υλικά αγαθά εξυπηρετούν την ανθρώπινη ζωή και την ικανοποιούν σημαντικά. Είναι αναγκαία επομένως και τα χρειάζεται ο άνθρωπος. Σ’ αυτό δεν υπάρχει διαφωνία. Ο άνθρωπος όμως είναι ύπαρξη πνευματική και όταν το πνεύμα και η ψυχή δεν ικανοποιούν την ανθρωπιά και τις ανάγκες τους, τότε νοιώθει μέσα του μια κενότητα, μια ρευστότητα, μια μοναξιά που τα υλικά αγαθά όσα και όποια να είναι δεν μπορούν να του τη γεμίσουν.

Αντίθετα, ο πνευματικός πολιτισμός είναι ανθρωποκεντρικός. Αναπτύσσεται από το δημιουργό άνθρωπο και δεν παράγεται, όπως ο υλικός. Στοχεύει κυρίως στην ευχαρίστηση και διάπλαση του ανθρώπου ως ψυχικής και κοινωνικής ύπαρξης και όχι ως βιολογικής οντότητας. Τα πνευματικά αγαθά προέρχονται, πηγάζουν και δημιουργούνται από τον άνθρωπο, αφορούν τον ίδιο τον άνθρωπο, επιφέροντάς του ηθική ικανοποίηση, ψυχική πληρότητα, σιγουριά και ισορροπία. Τα Γράμματα και οι Καλές Τέχνες ψυχαγωγούν και διαμορφώνουν τον άνθρωπο, τον φέρουν σε άμεση επικοινωνία με τον εαυτό του. Οι γνώσεις, οι πεποιθήσεις, οι δημιουργίες του διαχρονικού Γλωσσικού Πολιτισμού, οι ηθικές αξίες, τα οράματα και τα πιστεύω της κοινωνίας, ιδεολογικά, πολιτικά και θρησκευτικά, ο λαϊκός πολιτισμός, η Ιστορία, οι ανθρώπινες σχέσεις, του παρέχουν πανίσχυρο στήριγμα σ’ όλες τις προσωπικές και διαπροσωπικές του στιγμές. Όλα αυτά, η προσωπική δηλ εμπειρία και η συλλογική κουλτούρα., του προσφέρουν ακόμα ικανά εφόδια που να τα ανακαλεί ως στήριγμα σ’ όλες τις ενέργειές και στιγμές του, συγκυριακές, προβληματικές, επιτυχείς, που δημιουργούνται στα διάφορα πεδία της κοινωνικής του ζωής μέσα στα οποία εκ των πραγμάτων κινείται, εξελίσσεται και δραστηριοποιείται.

Η κουλτούρα δηλαδή είναι ένα σύνολο τρόπων συμπεριφοράς, σχετικά με όλα τα ζητήματα αλλά και τα συστήματα ζωής, όσα έχει διαμορφώσει μια κοινωνία και που κληροδοτούνται στο άτομο, στην αρχή κυρίως, από το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, στενότερο και ευρύτερο, μέσα στο οποίο κινείται, και δρα, ενώ αργότερα το άτομο εκούσια ενστερνίζεται ποικιλίες κουλτούρας από την ευρύτερη παγκόσμια κοινότητα και μέσα από κανάλια που ξεπερνούν τα εκάστοτε χρονοτοπικά πλαίσια • κουλτούρα είναι οι τρόποι εξωτερίκευσης που σχετίζονται με τις Τέχνες και την ευρύτερη διανόηση• είναι το σύνθετο εκείνο σύνολο που περιλαμβάνει τις γνώσεις, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις απόψεις για την ωραίο, το μέτρο και την αισθητική, τη συλλογική ψυχαγωγία, τις εορτές,τα ήθη και τα έθιμα, το δίκαιο, τα Γράμματα και τον λαϊκό πολιτισμό μιας κοινωνίας, τα πιστεύω και τα οράματα μιας κοινωνίας, τοπικής ή ευρύτερης. Δεν υπάρχει άνθρωπος ή κοινωνία χωρίς κουλτούρα. Ακόμα και σε πρωτόγονες κοινωνίες υπάρχει αξιόλογη κουλτούρα.

Κι ενώ η τεχνολογική ανάπτυξη είναι συγκρίσιμη, για το όσον αφορά όμως το ποια κουλτούρα είναι ανώτερη ή κατώτερη, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όλες οι κουλτούρες είναι σπουδαίες. Το ότι σε πολλά τους σημεία διαφέρουν και έχουν άλλη έκφραση ανάπτυξης, αυτό είναι και κάτι σπουδαίο και λειτουργεί ως πλεονέκτημα για την εξέλιξη του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού: διότι η κουλτούρα είναι μια καθαρά πνευματική, στοχαστική ή εκφραστική δημιουργία που ενδύεται πολλαπλές μορφές εξωτερίκευσης, ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες καλλιεργείται, ανάλογα με το βαθύτερο υπόβαθρο του ιδεολογικού και κοινωνικού της παρελθόντος. Οι διάφορες κουλτούρες σήμερα αποδεικνύουν τον πολιτιστικό πλουραλισμό που ακόμα επικρατεί στην ανθρωπότητα, αποτέλεσμα της σχετικά ελεύθερης και ανεμπόδιστης δημιουργικής έκφρασης του ανθρώπινου πνεύματος. Λέγω που ακόμα επικρατεί, γιατί η διαβρωτική και ισοπεδωτική δράση με την οποία ιλιγγιωδώς επιτίθεται η οικονομική παγκοσμιοποίηση απέναντι στα θέματα των αξιών, των ιδεολογιών, των πολιτιστικών νησίδων, των αντιστάσεων απέναντι στην απανθρωποποίηση και της διαφορικότητας γενικότερα, πολύ σύντομα δυστυχώς έχει αρχίσει να δημιουργεί και να επιβάλλει έναν αφύσικα όμοιο τρόπο σκέψης, ηθικής, γούστου, συμπεριφοράς και αξιών και πολιτιστικής παραγωγής.

 

Στον αντίποδα λοιπόν του προσωπικού, του τοπικού και εθνικού διαχρονικού πολιτισμού βρίσκεται η ασταθής μαζική κουλτούρα, η βιομηχανική, η κατασκευασμένη υποκουλτούρα που προωθείται έντεχνα σήμερα παγκοσμίως, για την οικονομική εξάρτηση και απομύζηση, αλλά και τον πνευματικό έλεγχο της μάζας, τυποποιώντας τη σκέψη, την ψυχαγωγία, την κρίση της. Όφελος μέγα για όσους κυβερνούν τη γη να ελέγχουν, να κατευθύνουν, να ποδηγετούν αν το θελήσουν, τη σκέψη, τις αποφάσεις, τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας του πλανήτη.

Στη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος πιέζεται ποικιλοτρόπως και διαρκώς από διάφορα προβλήματα που του προκύπτουν, ενόσω παράγει ή δημιουργεί στους χώρους δραστηριότητάς του. Η ζωή σήμερα είναι ταχύτατη στις εξελίξεις. Η τεχνολογία καλπάζει σε ξέφρενο ρυθμό, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και επιδιώξεις ασταμάτητες. Σ’ έναν τέτοιο κόσμο ο άνθρωπος πιέζεται, αγωνίζεται, αγωνιά να επιβιώσει και να καταξιωθεί. Αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειάς του είναι να αφιερώνει όλο του το χρόνο, όλες τις δυνάμεις, όλη του τη δράση στον αγώνα για την ευημερία του, την απόκτηση πλούτου και κοινωνικού γοήτρου, μειώνοντας όμως συγχρόνως επικίνδυνα τον ελεύθερο χρόνο του. Αδιαφορεί για τις πνευματικές εκδηλώσεις, το θέατρο, τις διαλέξεις, την ποιοτική μουσική συναυλία, το διάβασμα ενός βιβλίου. Δεν έχει χρόνο για να καλλιεργήσει τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά του. Ο χρόνος του καταναλώνεται για την απόκτηση κοινωνικής δύναμης. Αγχώνεται, δυσαρεστείται, πιέζεται, αναζητά τη διέξοδο. Την ψυχική του κενότητα, τη διαταραγμένη του ψυχική γαλήνη, την έλλειψη ηθικής ικανοποίησης από την όλη του ζωή, τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του έρχεται έντεχνα να του τον καλύψει η διασκέδαση μαζικού τύπου, η εντυπωσιακή και εμπορική κινηματογραφική παραγωγή, η μουσική συναυλία που εκτονώνει, τα reality shows, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, οι τηλεοπτικές εκπομπές που αποχαυνώνουν, οι ρηχές, άκριτες, εντυπωσιακές και εκτονωτικές ιδεολογίες και άλλου είδους τέτοια πολιτιστικά υποπροϊόντα. Κι όπως έμαθε ή τον έμαθαν να καταναλώνει, έτσι άκριτα και παθητικά καταναλώνει και την εμπορική κουλτούρα.

Η κατασκευασμένη κουλτούρα αποτρέπει σκόπιμα τον άνθρωπο από τον προβληματισμό, στοχεύει μόνο στο να του περάσει ευχάριστα την ώρα, χωρίς να τον κουράσει και φυσικά αποκομίζοντας τα δυνατόν περισσότερα χρήματα από αυτόν, αποθαρρύνει γενικά τον προβληματισμό, αμβλύνει την κριτική στάση του ατόμου απέναντι σε ατομικά ή συλλογικά προβλήματα. Η προσκόλληση μάλιστα και η ενασχόληση του ανθρώπου με αυτήν τού εξουδετερώνει τις εσωτερικές αντιστάσεις, τη βούλησή του και του αδρανοποιεί τη σκέψη, ωθώντας την μακροπρόθεσμα στον εφησυχασμό και τη ρηχότητα.

Η μαζική κουλτούρα προτείνει τυποποιημένα και εμπορικά προϊόντα και πρότυπα που επιβάλλονται μέσω της διαφήμισης. Δεν είναι η κουλτούρα που δημιουργείται από τη μάζα, αλλά κατασκευάζεται από κάποιους προκειμένου να καταναλωθεί από τη μάζα. Ασκεί μεγάλη επιρροή στο άτομο που το πείθει, το καθοδηγεί, του επιβάλλεται. Αλίμονο στην κοινωνία αυτή που δε διαμόρφωσε πολίτες με ισχυρή πολιτική, πολιτιστική και ιστορική συνείδηση. Μια από έξω ή από μέσα ισχυρή υποκουλτούρα μπορεί να διαβρώσει σταδιακά την διαχρονική κουλτούρα της κοινωνίας, να την διαλύσει, να την εξαφανίσει, και τελικά να την υποκαταστήσει, μ’ όλες τις φοβερές συνέπειες για την πολιτιστική και εθνική της φυσιογνωμία. Σε μία τέτοια κοινωνία οι ελάχιστες φωνές εκείνων που αναζητούν να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί ενός προσωπικού πολιτισμού με σημαντική επιρροή, μάλλον αδύναμες, ανίσχυρες και γραφικές θα μοιάζουν, ανίκανες να αντιστρέψουν τη ροή με την οποία θα κινείται το ποτάμι της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης των ιδεών και των πολιτισμών, το ποτάμι των ανωνύμων, των αυριανών και χωρίς σύνορα, χωρίς ρίζες και χωρίς πνευματικό αύριο παθητικών πολιτών – κατευθυνόμενων καταναλωτών του 21ου αιώνα.

Η υποκουλτούρα έχει απλώσει βαθιές τις ρίζες της παντού. Έχει χωθεί πολύ βαθιά μέσα στα τελευταία καταφύγια του μυαλού. Κατευθύνει πλέον τις πλειοψηφίες. Η διάγνωση της είναι απλή : το ωραίο είναι κάτι αδιάφορο, το μέτρο είναι κάτι το άγνωστο, η υπερβολική μονομέρεια των επιδιώξεων που αγγίζουν τα μέτρα των Τιτανικών είναι η ανθρώπινη σκοποθεσία, ο κατακτητικός πόλεμος που βαφτίζεται σταυροφορία στο όνομα της ελευθερίας, ο περιορισμός και εξευτελισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βαφτίζεται προώθηση της δημοκρατίας, η ποσότητα που βαφτίζεται ποιότητα, η αποκτήνωση στην εργασία βαφτίζεται καταξίωση και επιτυχία, το reality show που απογυμνώνει τον άνθρωπο βαφτίζεται ψυχαγωγία, η παρακολούθηση με δορυφόρους τύπου Εchelon βαφτίζεται ασφάλεια των πολιτών, όλα όσα προσβάλλουν την ανθρωπιά και τη νοημοσύνη βαφτίζονται ως σύγχρονος πολιτισμός. Φοράμε ωραία κουστούμια και παίζουμε ωραίους ρόλους στο σανίδι της ζωής. Μα όταν έρχεται η ώρα να κοιτάξουμε τους καθρέφτες της πραγματικότητας, δεν αντέχουμε να δούμε το πρόσωπό μας, δεν το γνωρίζουμε καν, γι’ αυτό και το βάφουμε σαν θεατρίνοι πριν από την παράσταση, φτιάχνουμε ένα άλλο πρόσωπο για το ρόλο μας, φοράμε το προσωπείο μας. Ξεχνάμε τον άνθρωπο. Ξεχνάμε τον εαυτό μας. Ξεχνάμε ό,τι δίνει νόημα στη ζωή. Σαν άρρωστοι και μανιακοί ψάχνουμε το νόημα πίσω από προσωπεία και πλαστικές πρόσκαιρες αξίες. Αδιέξοδο. Πραγματικά έχουμε χάσει το δρόμο μας. Τραγικότητα, φίλοι μου. Τα όσα δίνουν αξία και νόημα στη ζωή, όπως το πρόσωπό μας, η σκέψη μας, τα όνειρά μας, τα κοινωνικά οράματα της δημοκρατίας, το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνικής πρόνοιας, η παγκόσμια ειρήνη, η χαρά και το χαμόγελο στους ταλαίπωρους συνανθρώπους μας, όλα τούτα σταδιακά αντικαταστάθηκαν, με το αναπροσαρμοζόμενο προσωπείο, με την ποδηγετούμενη ματιά και εικόνα, με τις χειραγωγούμενες αξίες, με τα πλαστικά όνειρα που λανσάρουν οι βιομηχανίες της κατανάλωσης, και τα επιτελεία των πολυεθνικών. Η χειρότερη υποκουλτούρα που κυριαρχεί στους καιρούς μας είναι αυτή που καθιέρωσε τον ρηχό και υλιστή υπάνθρωπο ως το επιτυχημένο άνθρωπινο μοντέλο του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου μας. Στην προσπάθειά μας να γίνουμε υπεράνθρωποι, γίναμε δυστυχώς υπάνθρωποι, χάσαμε πάντως σε όλες τις περιπτώσεις την ανθρωπιά μας. Κι αυτό γιατί έχουμε χάσει το μέτρο. Δεν θα αναφωνήσω ως άλλος Κικέρων το περίφημον O tempora, o mores! Όχι. Απλά, πικραμένος από τούτη την πορεία, την οποία μετά μανίας οδεύουμε, θα ήθελα να μοιράσω μαζί σας τον στοχασμό που γεννιέται από τους στίχους του ποιητή :

Κι αν δεν μπορείς τη ζωή σου να την χτίσεις όπως εσύ την ήθελες, τούτο πρόσεξε, τουλάχιστον να μην την εξευτελίσεις.

 

Γελάτσωρας Αντώνης

ΠΗΓΗ

Κατηγορίες:Uncategorized

«Άριστη η απόφαση 350/2011 του ΣτΕ για το νόμο περί ιθαγένειας»……….

Φεβρουαρίου 24, 2011 Σχολιάστε

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ – ΤΖΑΚΗ

Δικηγόρου, Επικοινωνιολόγου

Δημοσιεύθηκε πρόσφατα η απόφαση 350/2011 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι βασικές διατάξεις του νόμου 3838/2010 περί αφειδούς απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς. Η απόφαση αυτή είναι άριστη από νομική αλλά και από εθνική σκοπιά. Αφενός έδειξε ότι ο νόμος αυτός παραβιάζει το Σύνταγμα, αφετέρου απέδειξε ότι οι νομοθετικές αυτές ρυθμίσεις ήταν απαράδεκτες και από δικαιοπολιτική άποψη.

Ενόψει του μεγάλου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης, όλες οι ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνο – καθιστούν δυσμενέστερο το θεσμικό τους πλαίσιο που αφορά την απόδοση είτε της ιθαγένειας είτε κάποιων δικαιωμάτων στους πολίτες άλλης εθνικής καταγωγής που ζουν στα όρια της επικράτειάς τους. Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης αλλά και των σκόπιμων, κατευθυνόμενων κυμάτων λαθρομετανάστευσης που μας έρχονται εδώ μέσω Τουρκίας, θα έπρεπε να θεσμοθετήσει το πιο δύσκολο καθεστώς απόδοσης ιθαγένειας. Αφενός, για να μεταδώσει προς το διεθνή χώρο το σήμα ότι δεν θα ανεχτεί άλλο να μετατρέπεται σε υποδοχέα όλης της διεθνούς μετανάστευσης. Αφετέρου, ως ένα μήνυμα αποφασιστικότητας για την περιφρούρηση της εθνικής ομοιογένειας, που κινδυνεύει όχι μόνο από τη λαθρομετανάστευση αλλά και από την υπογεννητικότητα που μαστίζει εδώ και αρκετά χρόνια την πατρίδα μας.

Ο ν. 3838/2010, γνωστός και ως «λαθρονόμος», έκανε το ακριβώς αντίθετο. Προβλέπει το ευμενέστερο πανευρωπαϊκά σύστημα απόδοσης ιθαγένειας, λες και αυτό το πολύτιμο στοιχείο σύνδεσης του πολίτη με το έθνος και το κράτος στο οποίο ανήκει, είναι μια τυρόπιτα που για ανθρωπιστικούς λόγους πρέπει σε πρώτη ζήτηση να μοιράζεται αφειδώς. Σκοπός όσων εμπνεύστηκαν και υποστήριξαν το νόμο, ήταν σε πρώτη φάση η αλλοίωση του εκλογικού σώματος και μακροπρόθεσμα η αλλοίωση του ίδιου του ελληνικού έθνους.

Η απόφαση του ΣτΕ αποκάλυψε με νομικά επιχειρήματα τα ανωτέρω. Απέδειξε νομικώς την ορθότητα των πολιτικών επιχειρημάτων που χρησιμοποίησε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που αντέδρασε στο νομοθέτημα αυτό. Ήταν αναμενόμενο ότι οι εθνομηδενιστικοί κύκλοι που χρόνια αλωνίζουν στη χώρα μας, θα έριχναν δηλητήριο εναντίον των δικαστών του ΣτΕ, θα προσπαθούσαν να μειώσουν την εμβέλεια της απόφασης και να τη χαρακτηρίσουν ρατσιστική, εθνικιστική κλπ. Αυτό ακριβώς είδαμε. Ύβρεις χωρίς νομικά παρά μόνο με ιδεολογικά επιχειρήματα τύπου θολοκουλτούρας, μίσος για το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας του νομικοπολιτικά εκτρωματικού αυτού νόμου. Το πιο εξοργιστικό ήταν ότι οι υποστηρικτές του νόμου αναρωτιόνταν ποια άρθρα του Συντάγματος παραβιάζονται, ενώ ισχυρίζονταν ότι δήθεν το δίκαιο του αίματος δεν κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα.

Ας δούμε λοιπόν τα άρθρα που παραβιάζονται αναλυτικά:

Παραβιάζεται το άρθρο 1 παρ. 3 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Αυτό συμβαίνει γιατί με την εφαρμογή του νόμου αυτού, στην πορεία των χρόνων, θα αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια τόσα εκατομμύρια πολιτών άλλων χωρών και εθνών, που έχουν έρθει στην Ελλάδα παρανόμως (και στη συνέχεια νομιμοποιήθηκαν με αμφισβητούμενες διαδικασίες) με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μειονότητες τόσο πολυπληθείς και ισχυρές που, σε συνδυασμό και με την πιθανή χειραγώγησή τους από τις χώρες καταγωγής τους, θα μπορούν να αποτελέσουν «μπαρούτι» για την εθνική ομοιογένεια και ασφάλεια της Ελλάδας.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα γίνει αν κάποια στιγμή αποκτήσουν την ιθαγένεια όλοι όσοι μπήκαν στη χώρα, όσοι θα μπαίνουν στο μέλλον (εκτός αν η χώρα μας αποκτήσει σοβαρότητα στη φύλαξη των συνόρων) και όσοι θα προέρχονται στην πορεία των χρόνων από αυτούς. Θα είμαστε πολύ σύντομα μειοψηφία στην ίδια μας την πατρίδα. Με τον τρόπο αυτό, συνεπώς, ο νομοθέτης του 3838 θα έχει ασκήσει την εξουσία του εις βάρος του ελληνικού έθνους και υπέρ άλλων εθνών και λαών.

Παραβιάζεται, ακόμη, το άρθρο 3 παρ. 1, που προβλέπει την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία ως επικρατούσα στη χώρα. Η διάταξη αυτή δεν περιέχει απλώς διαπίστωση ποσοτικού χαρακτήρα αλλά και ένα δεοντολογικό πρόταγμα, στα πλαίσια του συστήματος συναλληλίας που διαχρονικά χαρακτηρίζει τις σχέσεις Πολιτείας – Εκκλησίας. Πώς, λοιπόν, θα συνεχίσει να ισχύει αυτό όταν θα έχουν προστεθεί στον εθνικό πληθυσμό εκατομμύρια ανθρώπων με διαφορετική θρησκεία, που προοπτικά μπορούν να γίνουν περισσότεροι από εμάς; Αν ο εθνικός πληθυσμός βιαίως νοθευτεί ώστε επικρατούσες να γίνουν άλλες θρησκείες, δεν θα έχει παραβιαστεί το άρθρο αυτό; Και ας μην επικαλεστούν κάποιοι τα περί θρησκευτικής ελευθερίας. Είναι άλλο ζήτημα αυτό. Σημαίνει τη δυνατότητα κάθε Έλληνα πολίτη, που υπάρχει στην πράξη σε απόλυτο βαθμό, να ακολουθεί όποια θρησκεία θέλει χωρίς να υφίσταται καταναγκασμούς ή διώξεις. Δεν σημαίνει όμως την ελευθερία του νομοθέτη να προσθέσει στα περίπου δέκα εκατομμύρια Ελλήνων ορθοδόξων άλλα τόσα και περισσότερα εκατομμύρια (με το πέρασμα των χρόνων) αλλοεθνών αλλοθρήσκων και τότε να πει ότι επικρατούσα θρησκεία έγινε κάποια άλλη. Γιατί ο ίδιος ο νομοθέτης θα έχει προκαλέσει τη βίαιη αυτή αλλαγή, ανατρέποντας την ιδιοσυστασία του έθνους και της πατρίδας μας.

Παραβιάζεται, επιπλέον, το άρθρο 5 παρ. 1, που προβλέπει το δικαίωμα των Ελλήνων να συμμετέχουν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας. Κι αυτό γιατί η δυνατότητά μας αυτή και η ισχύς της ψήφου μας θα σχετικοποιηθεί σε τρομερό βαθμό, αφού το έθνος και το εκλογικό σώμα θα έχουν νοθευτεί. Η ψήφος των Ελλήνων δεν θα έχει καμία σημασία για τους κυβερνώντες, αφού θα μπορούν να αντισταθμιστούν οι απώλειες μέσω της ψήφου των λαθρομεταναστών που θα έχουν εντωμεταξύ αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. Και το κυριότερο: μέσω της χειραγώγησης των αλλοδαπών από τις χώρες καταγωγής τους, θα μπορούν πλέον να αποφασίζονται πολιτικές εις βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Δηλαδή το ίδιο το ελληνικό κράτος θα δώσει το όπλο της ανατροπής του; Είναι δυνατό να γίνει αυτή η αυτοκτονική διάθεση αποδεκτή;

Επιπροσθέτως, παραβιάζεται το άρθρο 16 παρ. 2, που προβλέπει ότι η παιδεία έχει σκοπό, μεταξύ άλλων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη ομοιογένειας στα δύο αυτά πεδία. Αν όμως εκατομμύρια αλλοδαπών αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, τότε οι θεωρητικοί της πολυπολιτισμικότητας θα μας πουν ότι η παιδεία μας θα πρέπει να πάψει να έχει εθνικό χαρακτήρα και να γίνει πολυπολιτισμική. Θα μας πουν ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε εμείς στις συνήθειες των αλλοδαπών που ήρθαν εδώ και όχι αυτοί στα δικά μας ήθη και έθιμα. Θα μας επιβάλουν, δηλαδή, η πατρίδα και το έθνος με τη μεγαλύτερη ιστορία και συνεισφορά στον πολιτισμό, να γίνουν ένας πολυπολιτισμικός αχταρμάς. Είναι δυνατό να το δεχτούμε;

Παραβιάζεται, ακόμα, το άρθρο 21 παρ. 1, που προβλέπει την οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους. Κι αυτό γιατί ο λαθρονόμος οδηγεί σε εθνική πληθυσμιακή αλλοίωση. Δεν φτάνει, δηλαδή, που λόγω της υπογεννητικότητας, τονίζεται από χρόνια ο κίνδυνος που υπάρχει ως προς τη μελλοντική επιβίωση και ανάπτυξη του Ελληνισμού, αλλά επιταχύνεται αυτός ο κίνδυνος με την μετατροπή του ελληνισμού σε μειονότητα μέσα στη χώρα του μέσω της «ελληνοποίησης» εκατομμυρίων άλλων που δεν έχουν ελληνική εθνική συνείδηση, πραγματική γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού μας, της γλώσσας μας κλπ.

Παραβιάζεται, ακόμη, το άρθρο 21 παρ. 5, που καθιστά υποχρέωση του Κράτους την άσκηση δημογραφικής πολιτικής. Κι εδώ έχουμε το εξής τρελό και αντιφατικό: ο νομοθέτης όχι απλώς δεν μεριμνά ώστε να γεννηθούν περισσότερα ελληνόπουλα για να επιβιώσει το έθνος, αλλά κοιτάζει πώς θα εντάξει τεχνητά και πλασματικά στο έθνος πολίτες άλλων εθνών, δίνοντάς τους την ελληνική ιθαγένεια! Ασκεί, δηλαδή, ο νομοθέτης, αντίστροφη δημογραφική πολιτική, που οδηγεί στην αποψίλωση του έθνους.

Ο νόμος 3838 είναι αντίθετος, ακόμη, στο άρθρο 51 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος. Η διάταξη αυτή δεν μιλάει ούτε για «πληθυσμό», ούτε αφηρημένα για «λαό» ούτε για πολίτες διαφορετικών εθνικών καταγωγών που αθροίζονται τεχνητά σε ενιαίο σύνολο μέσω παραλόγων νόμων όπως ο επίμαχος. Η διάταξη αυτή μιλάει για το Έθνος, ως σύνολο πολιτών που έχουν κοινή καταγωγή, γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό, ήθη και έθιμα, συνείδηση. Ποιο έθνος, λοιπόν, θα αντιπροσωπεύουν οι βουλευτές, αν στο μέλλον στην έννοια του έθνους θα έχουν συμπεριληφθεί πλέον, τεχνητά και καταχρηστικά, εκατομμύρια πολιτών άλλων εθνών, με αποτέλεσμα αυτοί που θα ανήκουν πραγματικά στο ελληνικό έθνος να είναι μειοψηφία;

Ο νόμος περί αφειδούς παροχής της ελληνικής ιθαγένειας παραβιάζει, τέλος, το άρθρο 52, σύμφωνα με το οποίο η Πολιτεία πρέπει να εγγυάται την ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας. Κι αυτό γιατί ο ν. 3838 αποτελεί την πιο εκτεταμένη και αριστοτεχνική προσπάθεια αλλοίωσης του εκλογικού σώματος μιας χώρας. Με το νόμο αυτό καθίσταται επιστήμη η βίαιη και απροκάλυπτη νόθευση της λαϊκής βούλησης και της λαϊκής κυριαρχίας. Γιατί, πλέον, θα είναι για τους κυβερνώντες αδιάφορες οι διαμαρτυρίες, οι απόψεις, οι προσδοκίες των Ελλήνων. Θα τους αρκούν οι ψήφοι των αλλοδαπών. Γι’ αυτούς θα νοιάζονται. Και κάπως έτσι, η πατρίδα για την οποία έχυσαν το αίμα τους οι πρόγονοί μας, θα γίνει ένα παιχνιδάκι στα χέρια των ξένων. Θα το επιτρέψουμε;

Κλείνοντας, οφείλουμε μια απάντηση σε όσους ειρωνεύονται τον όρο «δίκαιο του αίματος» που χρησιμοποιείται στην απόφαση του ΣτΕ, ως δήθεν αιματολαγνεία. Παγκοσμίως, διαχρονικά, υπάρχουν δύο βασικά συστήματα απόδοσης ιθαγένειας που ακολουθούν τα κράτη: το δίκαιο του αίματος (jus sanguinis) και το δίκαιο του εδάφους (jus soli). Οι όροι καθιερώθηκαν από τη νομική επιστήμη. Είναι αποκλειστική διακριτική ευχέρεια κάθε κράτους να επιλέξει ποιο από τα δύο αυτά συστήματα θα ακολουθεί, χωρίς να πρέπει να απολογηθεί σε κανέναν. Και είδαμε, συνεκτιμώντας τη γεωγραφική θέση της Ελλάδας, τη γεωπολιτική σημασία της, την ιστορία και το μέγεθος του εθνικού μας πληθυσμού αλλά και το γράμμα και το πνεύμα των διατάξεων του Συντάγματος, ότι το σύστημα που προσιδιάζει στην πατρίδα μας είναι το jus sanguinis. Όσα παιδιά μεταναστών γεννήθηκαν εδώ (για τα οποία υποτίθεται ότι κόπτονται οι ψευτοπροοδευτικοί) μπορούν κάλλιστα να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια μέσω του θεσμού της πολιτογράφησης που ήδη υπήρχε, αφού η φοίτησή τους στις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης τα βοηθά, αν και τα ίδια το θελήσουν, να αποκτήσουν γνώση της ελληνικής γλώσσας, ιστορίας, πολιτισμού, συνείδησης. Για τα δε παιδιά αυτών, που θα γεννηθούν σε κάποια χρόνια, τότε θα μπορεί η χώρα να ξαναδεί το αν θα εντάξει και κάποια στοιχεία jus soli στο σχετικό θεσμικό της πλαίσιο, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.

Μπορούμε εύκολα όλοι να καταλάβουμε ότι από την κυβέρνηση και εθνομηδενιστικούς θολοκουλτουριάρικους κύκλους θα ασκηθούν ασφυκτικές πιέσεις προς την Ολομέλεια του ΣτΕ, ώστε να αλλάξει την απόφαση του Τμήματος. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε οι Σύμβουλοι Επικρατείας να αντέξουν, να μην λυγίσουν. Να επικυρώσουν τη νομικά, εθνικά και δικαιοπολιτικά ορθή απόφαση του Δ΄ Τμήματος. Ώστε οι σημερινές και αυριανές γενιές των Ελλήνων, να μπορούν με ικανοποίηση και ανακούφιση να θυμούνται την περίφημη ρήση «υπάρχουν Δικασταί εις τας Αθήνας»…

Κατηγορίες:Uncategorized

Εθνική Αφύπνιση σημαίνει ………

Φεβρουαρίου 23, 2011 Σχολιάστε

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι παλιομοδίτικο σύνθημα – είναι σύγχρονο αίτημα αυτοσυντήρησης του Ελληνισμού. Είναι ανάγκη συλλογικής ταυτότητας ενός λαού που ζεί δύσκολες στιγμές και περιμένει ακόμα δυσκολότερες…

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι πολιτικό αίτημα – είναι ανάγκη επιβίωσης, όταν γύρω από την Ελλάδα αποθρασύνονται παλαιοί αντίπαλοι και αναδεικνύονται νέες απειλές, όταν στον διεθνή περίγυρο της χώρας ξεσπάνε επιθετικοί εθνικισμοί και ξέφρενοι αλυτρωτισμοί.

Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί φανατισμό – παράγει αυτογνωσία.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ δημιουργεί μισαλλοδοξία – αντίθετα παραμερίζει τις διαχωριστικές γραμμές και γαλβανίζει αισθήματα σύμπνοιας.
ΔΕΝ προέρχεται από πλέγματα ανασφάλειας – αντίθετα δημιουργεί δημόσιο αίσθημα αυτοπεποίθησης. Μόνο όσοι νιώθουν δυνατοί μπορούν να ζήσουν ειρηνικά με τους γείτονες τους. Γι` αυτό και η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ υποκρύπτει επιθετικότητα είναι προϋπόθεση Ειρήνης. ΔΕΝ δημιούργει μίσος για τον “άλλο”, αλλά αυτοσεβασμό στους ίδιους τους Έλληνες. Μόνο όποιος σέβεται τον εαυτό του μπορεί να σεβαστεί και τον δίπλα του.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ απειλεί τα δίκαια των γειτόνων μας – περιφρουρεί τα Ελληνικά δίκαια, που απειλούνται από κάθε κατεύθυνση.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι άρνηση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης – Είναι προϋπόθεση της ισότιμης συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλωστε, η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν και παραμένει ένωση εθνικών κρατών, με τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους – όχι υποκατάσταση των εθνικών κρατών από κάποιο “υπερεθνικό” κράτος, χωρίς ταυτότητα.
Το αίτημα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης αφορά στην σύγκλιση των Εθνικών συμφερόντων, όχι στην καταργησή τους.
Η Εθνική Αφύπνιση ΔΕΝ είναι υποκατάστατο μιας σύγχρονης αναπτυξιακής ιδεολογίας – είναι προϋπόθεση Ανάπτυξης.
Όλα τα σύγχρονα κράτη που έχουν να επιδείξουν αναπτυξιακά επιτεύχματα – από τις Η.Π.Α. ως τη Γερμανία, από την Ιαπωνία ως το Ισδραήλ, και από τη Γαλλία ως την Κίνα – όλα τους, ανεξαρτήτως καθεστώτος, έχουν πολύ υψηλό αίσθημα Εθνικής υπερηφάνιας.
Η Εθνική Αφύπνιση υποκινείται από τα ίδια ανακλαστικά του Έθνους. Και καταπολεμάται από δυνάμεις που θέλουν τη χώρα ελεγχόμενη και κηδεμονευομένη, καλλιεργώντας “εξαρτημένα ανακλαστικά” ενδοτισμού.
Η Εθνική Αφύπνιση πρέπει να οργανώσει τις δικές της δυνάμεις μακριά από κομματικά “καπελώματα” και “διαπλεκόμενα συμφέροντα” του “αθηναϊκού” κατεστημένου: Ένα δίκτυο πολιτών σε όλη τη χώρα, με σεβασμό στο δημοκρατικό πλαίσιο, και με στόχο να επηρεάσει τις εξελίξεις μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού παιχνιδιού.

Το κενό υπάρχει – δεν μένει παρά να το “πληρώσουμε”.

ΠΗΓΗ:

http://history-of-macedonia.com/

Κατηγορίες:Uncategorized