Αρχείο

Archive for Μαρτίου 2011

Τελικά ποιός “τα έφαγε”; ……….

31 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Με αφορμή το φαινόμενο της ηθικής παρακμής που μαστίζει τον δημόσιο βίο της χώρας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, έχουν γραφεί (στον Τύπο) κι έχουν ακουσθεί (στα τηλεκανάλια) πολλά και διάφορα. Ωστόσο, οι νοήμονες Έλληνες πολίτες δεν έπαψαν ποτέ να διερωτώνται: Ποιός από τους δύο κυρίαρχους παράγοντες των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων (ο Λαός ή οι Ηγέτες του) είναι υπεύθυνος για τη……
δημιουργία και εξάπλωση του παρακμιακού αυτού φαινομένου; Είναι άραγε υπεύθυνος ο λαός που αρνείται να συμμορφωθεί ή είναι οι ηγέτες του (Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση) που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, αλλά και με το παράδειγμά τους πολλές φορές, καθοδηγούν και ενθαρρύνουν τους πολίτες να μην σέβονται τους νόμους και τους ηθικούς κανόνες;

Κατά μία εκδοχή, την οποία εξέφρασε παλαιότερα ο πρώην πρωθυπουργός Κων. Σημίτης (αυτή είναι η Ελλάδα), για κάθε τι πού πάει στραβά σ’ αυτήν τή χώρα υπεύθυνος είναι ο απείθαρχος ελληνικός λαός. Ο οποίος, ως γνωστόν, για περισσότερο από μια εικοσαετία βρισκόταν και στην… εξουσία (“το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο Λαός στην Εξουσία”).

Κατά μία άλλη όμως μαρτυρία, η οποία έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (Ισοκράτους Λόγοι, ‘Επιστολή προς Νικοκλέα’, παράγρ. 31), η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά και μόνον τους ηγέτες. Των οποίων ο λαός απλώς μιμείται τη συμπεριφορά: “Μή τούς μέν άλλους αξίου κοσμίως ζήν, τούς δε βασιλέας ατάκτως, αλλά τήν σαυτού σωφροσύνην παράδειγμα τοίς άλλοις καθίστη, γιγνώσκων ότι τό τής πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοίς άρχουσιν.”

Βέβαια, ο Ισοκράτης, τον παραινετικό αυτόν λόγο τον απευθύνει στον Νικοκλέα (νεαρό βασιλιά της Σαλαμίνας της Κύπρου) και όχι σε εκλεγμένους από τον λαό ηγέτες. Αλλά και πάλι, αν ζούσε σήμερα ο Ισοκράτης και παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα στον δημόσιο βίο είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν θα είχε κανέναν δισταγμό να απευθύνει την ίδια παραίνεση και “τοις σημερινοίς άρχουσιν”. Και φυσικά, δεν θα έκανε αποδεκτή ούτε την άποψη σύμφωνα με την οποία “η κάθε κοινωνία έχει τους ηγέτες που τής αξίζουν”, αλλά θα υποστήριζε ότι αυτό οφείλεται στο ότι κάποιοι ηγέτες του στο παρελθόν, με πράξεις αντίθετες προς την πολιτική ηθική και με σκοπό την απόκτηση εκλογικής πελατείας, είχαν απευθυνθεί στα πιο ταπεινά ένστικτα του ελληνικού λαού, υποβαθμίζοντας έτσι το ήθος του και καθιστώντας τον “καθ’ εικόνα και ομοίωσιν των ηγετών του”.

Ερώτημα: Μήπως ο Πρόεδρος τής Βουλής θα έπρεπε να αναρτήσει τη ρήση αυτή του Ισοκράτη σε ένα εμφανές σημείο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ώστε όλοι οι πολιτικοί μας άρχοντες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, να την αποστηθίσουν και σιγά-σιγά ν’ αρχίσουν να την εφαρμόζουν;

http://www.postnews.gr

Κατηγορίες:Uncategorized

Ψυχολογία της Μάζας ………

31 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης που χρησιμοποιούν οι επικυρίαρχοι για να πετύχουν τον απόλυτο έλεγχό μας με την βοήθεια των ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και…
πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι… επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία….. μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…
Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως στο σχολείο λέγαμε τους καλούς μαθητές «φυτά»;

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους (σ.σ: όλοι έχουμε ακούσει εκφωνητές να παπαγαλίζουν συνεχώς το επιχείρημα οτι δεν φταίνε οι Παγκοσμιοποιητές για την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά φταίμε εμείς. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν νοητική καθυστέρηση αλλά είναι σε διατεταγμένη σε ειδική αποστολή. Χιλιάδες άλλοι το παπαγαλίζουν κάθε μέρα), των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους!!!

http://epanastasi-gr.blogspot.com/

Κατηγορίες:Uncategorized

Φάλτσο στο Καστελόριζο ………

30 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Του Νίκου Μελέτη

Σε φιάσκο εξελίχθηκε ο χειρισμός της υπόθεσης του ιταλικού ερευνητικού σκάφους OGS EXPLORA από το υπουργείο Εξωτερικών, καθώς αποκαλύφθηκε ότι το πλοίο μετά την παρενόχληση που είχε δεχθεί από τουρκική κορβέτα στράφηκε στην Τουρκία για να πάρει άδεια ερευνών εντός της……
ελληνικής υφαλοκρηπίδας, νοτίως του Καστελόριζου και της Καρπάθου.
Οι χειρισμοί του υπουργείου Εξωτερικών αποδείχθηκαν ανεπαρκείς αφήνοντας το πεδίο ανοικτό στην Αγκυρα να επιβάλει εμπράκτως καθεστώς όχι μόνο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά και συνδιοίκησης στην κρίσιμη αυτή περιοχή.
Είναι ενδεικτικό μάλιστα ότι τη δυσάρεστη αυτή εξέλιξη γνωστοποίησε μιλώντας στη Βουλή ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευ. Βενιζέλος, περιγράφοντας τους χειρισμούς του υπουργείου Εξωτερικών.
Το ιταλικό ερευνητικό πλοίο, που πραγματοποιεί έρευνες πόντισης καλωδίου οπτικών ινών από το Μπάρι στο Τελ Αβίβ, στις 12 Μαρτίου νοτίως του Καστελόριζου, εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, παρενοχλήθηκε από τουρκική κορβέτα που το υποχρέωσε να αποχωρήσει με τον ισχυρισμό ότι πρόκειται για τουρκική περιοχή.Στο δρομολόγιο επιστροφής ξαφνικά εκδόθηκε τουρκική NAVTEX 206/11 για έρευνες του ιταλικού πλοίου σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, ακόμη και νοτίως της Καρπάθου από 22-24 Μαρτίου.Στις 23 Μαρτίου το ελληνικό ΥΠΕΞ με ανακοίνωσή του διαβεβαίωνε ότι το ιταλικό σκάφος θα έκανε συμπληρωματικές έρευνες σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας «βάσει σχετικής άδειας που έχει λάβει από τις ελληνικές αρχές».
Στη διάρκεια του δεύτερου σκέλους των ερευνών η ελληνική πλευρά μάλιστα έστειλε τη φρεγάτα «Θεμιστοκλής» να επιτηρεί την ευρύτερη περιοχή, η οποία φυσικά δεν χρειάστηκε να παρέμβει μια και το OGS EXPLORA ουδέποτε παρενοχλήθηκε από την Τουρκία, αφού έπλεε στην περιοχή έχοντας εξασφαλίσει άδεια από τις τουρκικές αρχές.Τη Δευτέρα, και ενώ το πλοίο βρισκόταν ανοικτά της Πελοποννήσου και ζήτησε νέα άδεια ερευνών, το ιταλικό ΥΠΕΞ ενημέρωσε την Αθήνα ότι η εταιρεία, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που το ίδιο είχε δώσει λίγες ημέρες πριν, είχε λάβει άδεια και από την Τουρκία.
Ακολούθησε διάβημα διαμαρτυρίας στη Ρώμη και την Αγκυρα και ανακλήθηκαν οι υπόλοιπες άδειες του σκάφους, το οποίο όμως έχοντας εκτελέσει το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο τμήμα της αποστολής του από χθες το μεσημέρι έχει επιστρέψει στο λιμάνι του Κρότωνα.
Αργά χθες ανακοινώθηκε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας θα μεταβεί σήμερα στο Καστελόριζο για… δενδροφύτευση που διοργανώνει η «Εταιρεία Μελέτης και Καταγραφής Αποδήμου Ελληνισμού» σε συνεργασία με τον Δήμο Μεγίστης και το ελληνοαμερικανικό Ιδρυμα «Φύτεψε τις Ρίζες σου στην Ελλάδα».

http://www.ethnos.gr/

Κατηγορίες:Uncategorized

Τα μάρμαρα δεν σκουριάζουν …………….

29 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε
Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
Ο Ιππόλυτος Ταίν στον οποίο οφείλουμε τον πολυχρησιμοποιημένο όρο «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» (κατά μετάφραση Εμμ. Ροΐδη) είχε γράψει ότι  «η παιδαγωγική είναι μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες της εποχής μας, αλλά ας μην το λέμε πολύ δυνατά, γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που ζουν από αυτή»!
Ας σκεφτούμε τη «Μεγάλη Στρατιά» παιδαγωγών-συμβούλων, σπουδαιοθεσιτών και σπουδαιομίσθων που σιτίζονται στο υπουργείο υπνοπαιδείας.
Ας σκεφθούμε τους εκατοντάδες διδάσκοντες την παιδαγωγική και τα περί αυτήν συναφή στις δεκάδες ανώτερες και ανώτατες σχολές. Ίσως υπερβαίνουν όλοι αυτοί την χιλιάδα.
Και όλοι συγγράφουν βιβλία ογκώδη, κατάλληλα για άρση βαρών, αλλά κατά το πλείστον ακατάλληλα για άρση, δηλαδή ανύψωση μυαλών. Και πρωτίστως του νεανικού ήθους.
Ως βαρύτατα φορολογούμενος – κι όχι πια ως παλαιός παιδαγωγός -, απλώς διερωτώμαι: Με τόσες παιδαγωγικές σχολές, με τόσους διδάσκοντες μοντέρνα παιδαγωγικά συστήματα, κατά πόσον ανέβηκε πνευματικά και ηθικά η στάθμη των σχολείων και των σχολών μας;
Μη δα τα πανεπιστημιακά μας δεν βρίσκονται κοντά στο επίπεδο των αντιστοίχων της Κεντρώας Αφρικής; Το ήθος των νέων μας ανήλθε ή κατήλθε; Ποιο το επίπεδο της κοινωνικής τους συμπεριφοράς; Και, γενικότερα, ο πήχυς των επιδόσεων κατ’ έτος ανέρχεται ή κατέρχεται;
Δεν καταδικάζω την παιδαγωγική για την κατολίσθηση αυτή. Έχω γράψει αναρίθμητα άρθρα για την Μοντεσσόρι, τον Πισταλότσι και για πολλούς άλλους. Τώρα μάλιστα εντρυφώ στα δοκίμια του σπουδαίου Αμερικανού Χένρυ Θόρω (Thoreau, 1817-1862).
Πάντως, σαν τον Κάτωνα, hoc censeo, τούτω φρονώ: ό,τι έχει λεχθεί στην Ξενοφώντεια «Κύρου παιδεία», στον Ισοκράτειο λόγο: «Προς Δημόνικον», την Πλουτάρχεια διατριβή «Περί παίδων αγωγής» και την περίφημη του Μεγάλου Βασιλείου επιστολή «Προς τους νέους…», παραμένει και σήμερα ακατάλυτο, απαρασάλευτο.
Η μελέτη των κειμένων αυτών είναι που με βοήθησε στα πρώτα νεανικά μου δοκίμια να γράψω τη φράση που αποτέλεσε επί 35 χρόνια διδακτική μου αρχή: «Στο παιδί δεν απλώνουμε χέρι. του δίνουμε το χέρι.»
Σήμερα είμαι πολύ προβληματισμένος. Κατά τις δεκαετίες που πέρασαν, τι προσέφερε το ευφημιστικά λεγόμενο υπουργείο Παιδείας;
Τίποτε άλλο από ζημιά. Και στα τελευταία χρόνια η ζημιά από παλαβομάρες «άρες μάρες, κουκουνάρες» έγινε πιο μεγάλη κι από την τρύπα του όζοντος. Το ότι το σχολείο όζει, ζέχνει είναι παγκοσμίως γνωστό.
Και διερωτώμαι αφελώς: ό,τι κάνει ζημιά, γιατί να συντηρείται, γιατί να διατηρείται; Ο Χριστός δεν το είπε για πλάκα αυτό που αναφέρει στο Ευαγγέλιό του ο Ματθαίος: «Παν δένδρον μη ποιουν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (3 παρ. 10). Το ευφημιστικά λεγόμενο υπουργείο Παιδείας είναι σαν την άκαρπη συκιά η οποία πάλι, κατά τον Ματθαίο (21 παρ. 19) εισέπραξε την κατάρα του Χριστού:
«Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα. Και εξηράνθη παραχρήμα (=αμέσως) η συκή»!
Ο Χριστός στο πρώτο απόσπασμα λέγει σαφώς ότι θέλει κόψιμο και κάψιμο «παν δέντρον μη ποιουν καρπον καλόν».
Τι το καλό προσέφερε το υπουργείο αυτό; Μήπως εξ αυτού δεν «ερρύη τα φαύλα»; Από αυτό δεν άρχισε ο γλωσσικός μας αφανισμός και η εθνική και η ηθική μας υπομείωση;
Μήπως από αυτό και από τα παρασαρκώματά του δεν ξεκινούν κάθε χρόνο σκανδαλώδεις ή συνδικαλιστικές καταστάσεις που μας οδηγούν στον αφελληνισμό και στον ανθελληνισμό; Κι αν ακόμη παράγεται κάποιο έργο στα σχολειά μας, τούτο οφείλεται στην ευψυχία κάποιων εκπαιδευτικών που συχνότατα τίθενται υπό διωγμόν.
Το ερώτημα, και τι θα γίνει με την παιδεία χωρίς υπουργείο Παιδείας, παραπέμπει στο Καβαφικό «Και τώρα τι θα γένουμεν χωρίς βαρβάρους;» Οι βάρβαροι μπορεί να «ήσαν μια κάποια λύση» αλλά το «εξευρωπαϊσμένο» υπουργείο μας δεν προσφέρει καμμία λύση.
Απεναντίας στα υπάρχοντα προβλήματα προσθέτει κι άλλα, έτσι που το ελληνικό σχολείο να γίνεται «πληγή από φρικτό μαχαίρι», για να εκφραστούμε πάλιν καβαφικώς. Κάποιοι μ’ ερωτούν ποια λύση προτείνω εγώ. Απαντώ: πρώτον, αυτή που πρότεινε ο Χριστός.
Δεύτερον, στη θέση της καταραμένης συκιάς να φυτευθεί φυτό που να παράγει καρπόν ελληνικό. Φυτό που ως καρπούς παράγει «γασμούλους» δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει ποτέ στην Ελλάδα.
Όσο κι αν ποτίζεται με ξένα λύματα. Το ελληνικό χώμα ξέρει να αντιστέκεται, γιατί αυτό είναι ποτισμένο με αίμα ελληνικό.
Κάποτε, οι σκληρά προπονούμενοι για Αριστεροί, τραγουδούσαν εν χορώ τον στίχο –σε μουσική Θεοδωράκη –  του Γιάννη Ρίτσου:
«Σ’ αυτά εδώ τα μάρμαρα ξένη σκουριά δεν πιάνει…» τώρα τραγουδούν άλλα. Μπορεί οι βλαστοί της «νέας παιδείας» να μπογιατίζουν τα μάρμαρα, αλλ’ αυτά εις πείσμα των καιρών αντιστέκονται. Δεν λένε να σκοριάσουν…!
Κατηγορίες:Uncategorized

Απλά μαθήματα διαχείρισης δημόσιας περιουσίας ……….

28 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Του Νίκου Κοτζιά

Θα διηγηθώ μια απλή ιστορία που επιβεβαιώνει την πεπατημένη σε αυτό τον τόπο. Ιστορία η οποία κτυπά το καμπανάκι για το τι μπορεί να συμβεί στην εποχή της κρίσης. Πιθανότητα που αναλύω στη συνέχεια.Φέτος, στα τέλη του Φεβρουαρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε ότι η τιμή πώλησης το 2003 των Μεταλλείων Κασσάνδρας στην εταιρεία «Ελληνική Χρυσός», ήταν κατώτερη της αγοριαίας πραγματικής αξίας τους. Ότι η εταιρεία οφείλει να επιστρέψει στο…
ελληνικό κράτος παράνομες επιδοτήσεις ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ καθώς και να πληρώσει φόρους ύψους 1,34 εκατομμύρια Ευρώ. Τα μεταλλεία στα οποία υπάρχουν χρυσός, χαλκός. ασήμι, μόλυβδος και ψευδάργυρος είχαν αγοραστεί στην τιμή των ένδεκα εκατομμυρίων ευρώ. Δηλαδή δόθηκαν στο κράτος 11 εκατομμύρια για μια αγορά για την οποία ο ιδιώτης αγοραστής έλαβε από το κράτος, άμεσα ή έμμεσα, 16,34 εκατομμύρια ευρώ, Να θυμίσω ότι η πώληση, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έγινε χωρίς ανοικτό διαγωνισμό ή εκτίμηση περιουσιακών στοιχείων. Δεν με ενδιαφέρει η αγοροπωλησία καθαυτό. Εκείνο που συγκρατώ είναι ότι το 2003, σε περίοδο ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας, εταιρεία αγοράζει δημόσια περιουσία κατά πολύ φτηνότερα της πραγματικής της αξίας. Ότι για αυτή την υποτιμημένη αγορά έλαβε κρατική επιδότηση ανώτερη του ποσού αγοράς που κατέβαλε. Όλα αυτά, επαναλαμβάνω, σε περίοδο ανάπτυξης και «πλουτισμού» της χώρας. Σε περίοδο που η κοινοβουλευτική δημοκρατία έδειχνε να λειτουργεί με όλους τους κανόνες.Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με την δημόσια περιουσία που τίθεται στη διάθεση ιδιωτών σε περίοδο κρίσης από μια κυβέρνηση που παραβιάζει τους κανόνες της δημοκρατίας και όπου το κοινοβούλιο περιορίζεται ως προς τα θεμελιακά ζητήματα να επικυρώνει ανειλημμένες αποφάσεις από μικρό κύκλο ανθρώπων και να επιδιώκουν ορισμένοι να περιορίσουν την πλειοψηφία στο ρόλο του χειροκροτητή.Το πρόβλημα που θα προκύψει είναι πολιτικό, δημοκρατικό, οικονομικό, αλλά ακόμα και λογιστικό. Η Ελλάδα καλείται να κάνει την μεγαλύτερη στην ιστορία της πώληση δημόσιας περιουσίας και μεταφοράς της όποιας αξιοποίησής της σε ιδιώτες ή και σε δημόσιους φορείς τρίτων κρατών (όπως είναι η Deutsche Telecom στον ΟΤΕ – για να μην ξεχνιόμαστε). Την πώληση αυτή την κάνει με δέσμευση έναντι της γερμανοποιημένης ΕΕ προκειμένου να λάβει τις δόσεις των δανείων που έχει συμφωνήσει. Αυτό σημαίνει ότι η πώληση ή εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας θα βρίσκεται συνεχώς υπό πίεση χρόνου και θα υπόκειται στον έλεγχο των δανειστών και, ταυτόχρονα, υποψηφίων αγοραστών. Μάλιστα, θα υπάρχουν χρονοδιαγράμματα σε σχέση και σε εξάρτηση με την είσπραξη δανείων και την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων. Αυτά τα χρονοδιαγράμματα είναι δημοσίως γνωστά. Κατά συνέπεια τα γνωρίζουν οι υποψήφιοι αγοραστές. Κατά προέκταση δεν έχουν παρά να συμβάλλουν στην άσκηση (χρονικής) πίεσης επί του ελληνικού δημοσίου και της κυβέρνησης και θα πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες να αγοράζουν κάθε μέρα πιο φτηνά από την προηγούμενη. Με άλλα λόγια σε συνθήκες κρίσης και χρέους που υπερβαίνει το μπόι της χώρας, χρέος που συνεχώς θα αυξάνει εξαιτίας της ύφεσης, η δημόσια περιουσία θα απαξιώνεται. Μετά δε από κάθε βήμα απαξίωσης θα πωλείται σε εκείνους που επέβαλαν την πολιτική απαξίωσης.Ίσως ορισμένοι νομίσουν ότι η απαξίωση της δημόσιας περιουσίας δεν είναι προς στο συμφέρον των δανειστών μας διότι σε αντιστοιχία με τον βαθμό απαξίωσης θα δυσκολεύεται η Ελλάδα να πληρώσει τα χρέη της. Ουσιαστικά συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Είναι προς το συμφέρον τους. Και τούτο διότι αποκτούν, κάτι διεθνώς πρωτοφανές, εγγυήσεις για τα δάνειά τους. Αποκτούν δε, αυτές τις εγγυήσεις ως διπλοεγγυήσεις. Με την έννοια ότι και διασφαλίζουν σε ένα σημαντικό βαθμό τα δάνειά τους, αλλά και εξασφαλίζουν να αγοράσουν με λίγα χρήματα σημαντική περιουσία. Περιουσία που θα την αποκτήσουν με τα ποσά που σωρεύουν από την τοκογλυφική λεηλάτηση της χώρας.

http://epirusgate.blogspot.com/

Κατηγορίες:Uncategorized

Τηλεοπτικοί σταρ: Η αυθάδεια της φαυλοηλιθιότητας και του ροπάλου ………

28 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε
Όταν έχεις γνωρίσει, εκ των έσω, όλα αυτά τα δημοσιογραφικά βυθοκορήματα που κομπάζουν παραληρηματικά περί της «αλήθειας» και της «ελεύθερης άποψης», περί οικονομίας, πολιτικής, ιστορίας κ.λπ, δένεσαι στο «κατάρτι» με αλυσίδες για να συγκρατηθείς…
Δεν είναι η καταθλιπτική πνευματική τους κενότητα, ούτε η δραματική φτώχεια των γνωστικών τους πόρων που σου προκαλούν την αηδία.
Αυτό που προκαλεί τη σιχασιά και την οργή είναι ότι υψώνουν την ασημαντότητά τους, τη θεωρητική τους ανέχεια, την τραγική άγνοιά τους, τον ηθικό ευνουχισμό τους και κυρίως τη γλοιώδη δουλοπρέπειά τους στα ισχυρά κέντρα εξουσίας, σε «αρετή» και υπέρτατη «πηγή» της γνώσης και της αλήθειας…
Η αυθάδης αναγωγή της άγνοιας και του ψεύδους σε «γνώση» και «αλήθεια», αλλά και σε «ήθος», είναι αυτά που μετατρέπουν τη θλίψη σε οργή και αηδία…
Όταν βλέπεις και ακούς τα αλαλάζοντα κύμβαλα του mega (Τρέμη, Πρετεντέρης, Τσίμας, Καψής και Σία) ή των άλλων τηλεοπτικών «αμβώνων», απορείς και αναρωτιέσαι: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιος συνασπισμός κομπάζουσας φαυλοηλιθιότητας, υποκρισίας και ψεύδους;;;
Όταν αντικρίζεις όλους αυτούς, τους εντελώς «χαλασμένους» από τη λευχαιμία της ναρκισσιστικής κακοήθειας, δεν νιώθεις απλώς ναυτία, αλλά αρχίζει να σου μεγαλώνει και η πεποίθηση ότι η ψείρα ενός κουρελή ψωμοζήτη είναι πιο σημαντική, πιο αναγκαία, να πούμε έτσι, στο μηχανισμό της ιστορίας από αυτούς τους «καθρέπτες» του νάρκισσου και του λακεδισμού, από αυτούς οι οποίοι έχουν αναγάγει το γλείψιμο στην εξουσία και τους «νταβάδες» (ιδιαίτερα σε αυτούς) σε ΕΠΙΣΤΗΜΗ, καλύπτοντας αυτή την αντιαισθητική τους χειρονομία με μια εγωιστική και επαρμένη αυθάδεια, τραμπουκισμό και φλύαρη στειρότητα… 

Οι λακέδες αποτυπώνουν τη μοχθηρία των αφεντικών τους ακόμα πιο άκομψα, με μεγαλύτερο θόρυβο και πιο κυνικά. Οι υπηρέτες των μεγάλων αφεντικών (οι μεταπράτες της εξουσίας) είναι επιδειξιμανείς

Διαβάσαμε ότι οι ύαινες του mega έκαναν αγωγή σε ιστολόγιο γιατί προέβη σε δημοσκόπηση για το βαθμό του γλειψίματος του καθενός.

Το διαβάσαμε στο ΛΙΣΤΟΝ:
http://listonplace.blogspot.com/2011/03/blog.html

Το γεγονός και μόνο αυτό επιβεβαιώνει όλα τα ανωτέρω…

Η Έλλη Στάη είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της ναρκισσιστικής λευχαιμίας, της αυτό-ικανοποιημένης αμάθειας και αλαζονικής καθεστωτικής δημοσιογραφίας.

Η κυρία αυτή, στημένο λεμόνι πλέον της νταβατζίδικης δημοσιογραφίας, αλλά και του τηλεοπτικού ναρκισσιστικού καθρέπτη, έρχεται από το κρατικό κανάλι να μας διδάξει τις «γνώσεις» της: Τα πίτουρα των φιλελεύθερων, νεοταξικών ιδεολογημάτων και τα ροκανισμένα κόκκαλα του επιδοτούμενου εθνομηδενισμού.

Η Στάη διδάσκει και ιστορία!!!

Η σταρ που κοιτάζει μόνο τον καθρέπτη του ειδώλου της έρχεται να μας μιλήσει για την Επανάσταση του ’21, για «εθνικά ζητήματα» και για τα πολιτικά προβλήματα του ελληνικού λαού!!!

Θα θυμάστε και την διαβόητη ρήση της, αντιγραφή της ρήσης της κ. Μπενάκη: ότι θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι «…αλλάζει ο χάρτης του μυαλού μας, Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ …»!!!

Περισσότερα και αναλυτικότερα στο «Κλασσικοπερίπτωση»:

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2011/03/blog-post_27.html

Η αντοχή του νευρικού μας συστήματος έχει και τα όριά της…

Κατηγορίες:Uncategorized

Η ευθύνη του Παπανδρέου ……..

27 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε
Του Μιχάλη Ιγνάτιου
Η πρόκληση των Τούρκων στο Καστελόριζο είναι μία ενέργεια που πραγματοποιήθηκε κατόπιν άδειας-εντολής στο ανώτατο επίπεδο. Την υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ πριν την εκτέλεσή της ενημερώθηκε, ως είθισται, ο πρόεδρος Αμντουλάχ Γκιουλ. Οι πληροφορίες προέρχονται από σοβαρό συνάδελφο με έδρα την Άγκυρα, ο οποίος θεωρείται αξιόπιστος και ο οποίος στο παρελθόν έδωσε σοβαρές και αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούσαν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Άλλωστε, δεν χρειάζεται καν αυτή η πληροφόρηση για να γνωρίζει κανείς ότι τέτοιες πράξεις λαμβάνονται μόνο με απόφαση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι αρμόδιοι στην Αθήνα γνώριζαν για την απαράδεκτη τουρκική πρόκληση, απάντησαν με διάβημα, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό. Και εάν δεν ενημέρωνε την… κοινή γνώμη η εφημερίδα “Αυγή” δεν θα γνωρίζαμε ότι τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ιταλικό σκάφος που έπλεε -εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας- στην περιοχή του Καστελόριζου με άδεια της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι είπαν στον Ιταλό πλοίαρχο ότι πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα διότι βρισκόταν σε …τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!

Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα προστατεύσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους στη Μεσόγειο. Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν και στη δημιουργία κρίσης στο Αιγαίο εάν θεωρήσουν ότι παρόμοιες ενέργειες, όπως η περίπτωση του ιταλικού πλοίου, ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, διότι στην πράξη απέδειξαν ότι όχι μόνο παλεύουν για τα συμφέροντά τους, αλλά μάχονται και για θέματα στα οποία δεν έχουν ίχνος δικαίου. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πράττει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.
Δυστυχώς η Αθήνα αδρανεί και η ευθύνη δεν ανήκει στον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, αλλά στον πρωθυπουργό. Αυτός έλαβε την απόφαση να “θάψει” το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, και δικό του δόγμα είναι η πορεία προσέγγισης με την Τουρκία ανεξάρτητα από προκλήσεις και παραβιάσεις των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Πρέπει να είμαστε σαφείς και απόλυτοι: Και να ήθελε ο κ. Δρούτσας να οριστεί η ελληνική ΑΟΖ, ο κ.Παπανδρέου δεν θα το επέτρεπε. Η πολυπολιτισμική θεωρία από την οποία κυριαρχείται απαγορεύει ακόμα και τις πολιτικές συγκρούσεις, εκτός αν πρόκειται για αδύνατα χαμηλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαγράφονται στο δευτερόλεπτο επειδή αμφισβητούν την οικονομική πολιτική. Η θεωρία απαγορεύει ειδικά τις συγκρούσεις με τους γείτονες. Και αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια αυτό που υποστηρίζουμε πολλοί ότι εάν δεν τον καθήλωνε η οικονομική κρίση, θα έκανε προσπάθεια να κλείσει όλα τα θέματα που έχει η Ελλάδα στην ταραγμένη γειτονιά των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.

Το μέγα ερωτηματικό, που διακινεί ως εκφοβιστικό εργαλείο ο πρωθυπουργός, αποτελεί πάντα η αντίδραση της Τουρκίας. Πώς θα αντιδράσει στην πράξη σε εκείνη την περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση ορίσει τις οικονομικές της ζώνες. Και το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα κηρύξει πόλεμο; Ο,τι και να πράξει -και ο πόλεμος πρώτα και πάνω απ’ όλα δεν συμφέρει στην ίδια την Τουρκία- η Ελλάδα έχει δικαιώματα και πρέπει να τα ασκήσει και να τα προστατεύσει. Ο τρόπος άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα της ΑΟΖείναι μη παραδεκτός και η ευθύνη ανήκει μόνο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας…

ΕΡΩΤΗΣΗ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τις σκέψεις σας στην πολυτάλαντη σύμβουλο του Ελληνα πρωθυπουργού; Δεν γνωρίζατε ότι δεν κρατά το στόμα της κλειστό; Δεν είχατε πληροφορηθεί τα προβλήματα που δημιουργούσε πυκνά-συχνά στον μακαρίτη τον Τάσσο; Εχω και μία άλλη απορία κύριε Πρόεδρε: Ποια είναι η κυρία για να χάνετε τόσο πολύτιμο χρόνο για να ακούτε τις αμπελοφιλοσοφίες της; Σύμβουλος του πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα πείτε. Και επειδή συμβουλεύει τον κ. Παπανδρέου εσείς πρέπει να της αποκαλύπτετε σκέψεις που φαντάζομαι δεν μοιράζεστε ούτε με τους συνεργάτες σας; Με την ευκαιρία, μπορεί να μας πει ο αγαπητός Στέφανος ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του Προέδρου Χριστόφια με την εν λόγω κυρία;

Κατηγορίες:Uncategorized

Πλουτήσαντες ……….

27 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Του Θανάση Νικολαΐδη

(“Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια”)

ΕΙΧΕ η Ευρώπη τους ξενιτεμένους της, είχε και η Γερμανία τον Άκη της. Τον μάζεψε ο Ανδρέας με τους άλλους στη γύρα για το ΠΑΚ και ο «ωραίος» είχε μέλλον. Στο σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ που έγινε εκσυγχρονιστικό και κανένας δεν του γύρισε την πλάτη. Από υπουργείο σε υπουργείο ο Άκης, ο εξ απορρήτων του Ανδρέα και αγκαλιά με τον Σημίτη, ένιωσε δυνατός και…..
πως χωρίς αυτόν δεν κάνουμε. Κι αν η εξουσία φθείρει, ένα Υπουργείο «αλλιώτικο» μπορεί να διαφθείρει. Κι αν σου πέσει ένα απειροελάχιστο ποσοστό «κέρδους» από μια παραγγελία μαμούθ, έφτιαξες τη ζωή σου. Κι αν η μίζα έχει να κάνει με υποβρύχια, θα χαθεί στα νερά του ωκεανού και ποιος την ψάχνει…

ΚΑΙ, βέβαια, είχαν πάρει τα μέτρα τους. Σχετικοί και άσχετοι. Οι τότε και οι κατοπινοί. Τους ενθουσίασε η ιδέα και ψήφισαν έγκαιρα και με τα δυο τους χέρια τον νόμο περί μη ευθύνης υπουργών-σωτήριο, προστατευτικό και πολύτιμο σαν το χρυσάφι. Στα… ντουζένια τους οι «σοσιαλιστές» κι οι άλλοι στο «περίμενε, έρχεται η σειρά σου». Αμάρτησαν οι πρώτοι κι ακολουθήσουν άλλοι που τους ξεπέρασαν. Πιο έμπειρα κάποια «εθνικοφρόνων» γόνοι παλικάρια το «διέπραξαν» και… την έκαναν, χωρίς ν’ αφήσουν ίχνη χειροπιαστά. Κι όταν στριμώχτηκαν στη βουλή αποχώρησαν. Κι όταν χρειάστηκε να καταθέσουν την αλήθεια για Βατοπέδια, ομόλογα κ. ά… συνήθη και προσοδοφόρα, αρνήθηκαν τις εξεταστικές, με πείσμα, φόρεσαν τα αγγελικά φτερά κι έδειξαν τον αντίπαλο.

ΝΑ ξαναπάμε στους Άκηδες και δεν είναι ένας. Τον τσάκωσε η κρίση κι αν όλα πήγαιναν καλά, κανένας δεν θα’ χε κάτι υποψιαστεί κι ίσως τότε να ξανάκανε και τρίτο γάμο στο Παρίσι. Κι αν κάποιοι πεινασμένοι δεν έψαχναν στους κάδους για τροφή, δεν θα προσέχαμε το… ταπεινό σπιτάκι του στις παρυφές την Ακρόπολης. Κι ούτε θα τον είχε «ξεγράψει» το σημερινό ΠΑΣΟΚ για να δρομολογήσει ό,τι πάει να κάνει-και θα το δούμε. Μόνο τα «κέρδη» να επιστρέφονται δεν θα δούμε, μιας κι έχουν παραγραφεί, ούτε μετανοιωμένους να χτυπούν τα στήθια, ούτε παραιτημένους.

ΦΟΡΤΩΝΟΥΜΕ, λοιπόν, την αμαρτία σε 2-3 κι άλλοι πάμε για τον ύπνο (του δικαίου), απαλλαγμένοι από έγνοιες, φόβους και φοβίες. Ωστόσο, η ευθύνη διαχέεται κι ας μην τη νιώθουν. Από χρόνια η κα Βάσω Παπανδρέου έριξε το θανατερό της βόλι. «Οι πλουτήσαντες του ΠΑΣΟΚ» είπε, αλλά δεν έπιασε το βόλι σάρκα. Σταμάτησε στο λίπος, και τα (πολιτικά) παχύδερμα όλων των παρατάξεων συνέχισαν το γλέντι.

Κατηγορίες:Uncategorized

Κατερρίφθησαν τα επιχειρήματα των Σκοπίων στο Δικαστήριο της Χάγης …….

27 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Η αμφισβήτηση της ισχύος της προσωρινής ονομασίας FYROM και η κατά το δοκούν ερμηνεία του τρόπου λειτουργίας του ΝΑΤΟ, ώστε να στοιχειοθετηθεί η υποτιθέμενη παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από τη χώρα μας, σφράγισαν τον πρώτο γύρο της ακροαματικής διαδικασίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Τα επιχειρήματα της σκοπιανής πλευράς αντικρούστηκαν από τους εκπροσώπους της Ελλάδας Γ. Σαββαΐδη και Μ. Τελαλιάν και τους ξένους νομικούς συμβούλους τους με εκτενείς αναφορές τόσο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο ΝΑΤΟ όσο και στον τρόπο που λειτουργεί η Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία συνεπάγεται υποχρεώσεις και προς τη σκοπιανή πλευρά.

Ζητώντας από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει το ψήφισμα 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας, τα Σκόπια υποστηρίζουν ότι το προσωρινό όνομα αφορούσε μόνο την ένταξη στον ΟΗΕ και ότι δεν υποχρεώνονταν να χρησιμοποιούν σε άλλους οργανισμούς όνομα διαφορετικό από το συνταγματικό τους. Η πολιτική διάσταση της προσφυγής εγείρει και θέμα αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου το οποίο έχει τεθεί από την ελληνική πλευρά.

Η σκοπιανή πλευρά προσπαθεί να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη βέτο στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που έγινε στο Βουκουρέστι το 2008, επικαλούμενη δηλώσεις της τότε κυβέρνησης και του ίδιου του Κ. Καραμανλή, που αναφέρονταν σε «βέτο».

Ομόφωνη απόφαση
Η διαδικασία λήψης αποφάσεων όμως στη Συμμαχία δεν προβλέπει την ύπαρξη «βέτο», αλλά την ομοφωνία (consensus) και υπενθυμίζεται ότι εκτός των προθέσεων της Ελλάδας είχε υπάρξει ταυτόσημη θέση και από τον Γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, και έτσι η προσφυγή των Σκοπίων στρέφεται ουσιαστικά εναντίον ολόκληρης της Συμμαχίας.

Ενα από τα ισχυρά επιχειρήματα όμως της ελληνικής πλευράς είναι ότι το ίδιο το άρθρο 11 που επικαλούνται τα Σκόπια αναφέρει επίσης ότι μπορεί να εμποδίσει την οποιαδήποτε συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς εάν γίνει με όνομα διαφορετικό από το FYROM και είναι γνωστό ότι η αίτηση ένταξης στο ΝΑΤΟ έγινε με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» που συνιστά παραβίαση του άρθρου 11 αλλά από πλευράς των Σκοπίων.

Με την ολοκλήρωση της προφορικής διαδικασίας στις 30 Μαρτίου το Δικαστήριο θα αποσυρθεί και θα εκδώσει την απόφασή του το φθινόπωρο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως ακόμη και μια αρνητική ετυμηγορία του Δικαστηρίου εκτιμάται ότι δεν θα επιφέρει σοβαρά πολιτικά αποτελέσματα, ούτε θα οδηγήσει αυτομάτως σε ανατροπή της ομόφωνης απόφασης του ΝΑΤΟ ούτε, πολύ περισσότερο, στην αποδέσμευση της απόφασης για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΠΓΔΜ με την Ευρωπαϊκή Ενωση

Ν.Μ.

ethnos.gr

Κατηγορίες:Uncategorized

«Η Υψηλή Πύλη και οι κλόουν της ελληνικής διπλωματίας» …….

27 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Της Ζέζας Ζήκου

H επίσκεψη Νταβούτογλου στην Αθήνα ήταν ασφαλώς πληθωρική ως προς τις προκλητικές αξιώσεις της. Ευτυχώς που πραγματοποιήθηκε, για να γίνει σαφές ότι η τουρκική πλευρά όχι μόνο παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις της, αλλά δεν χάνει την ευκαιρία να προσθέτει κι άλλες. Υπό την αιδήμονα σιωπή του κ. Δρούτσα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αμφισβήτησε ευθέως ότι το……
Καστελόριζο ανήκει στο Αιγαίο –άρα δεν διεκδικεί υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ–, επιστρατεύοντας μια καινοφανή γεωγραφική θεωρία, ότι το νοτιότερο αυτό νησί της Ελλάδας ανήκει στη… Μεσόγειο! Δηλαδή, στην ουσία προσπαθεί να το αποκόψει από την ελληνική επικράτεια και να το εντάξει ευθέως στις αμφισβητούμενες περιοχές. Αν γίνει αποδεκτή η αξίωση αυτή της Τουρκίας, ακόμη και ως απλή διαπραγμάτευση, αυτόματα θα περιστείλει ελληνικά γεωπολιτικά δικαιώματα. Και οι… κλόουν της ελληνικής διπλωματίας δεν έκαναν τον κόπο να το αντικρούσουν ευθύς αμέσως με επίσημη ανακοίνωση…
Η χώρα στερείται πολιτικής και διπλωματικής σοβαρότητας και οι έχοντες την ευθύνη των ελληνοτουρκικών χειρισμών κινούνται μεταξύ ανεπάρκειας, ερασιτεχνισμού ή και εθνικής μειο δοσίας, και, υπό την πίεση της οικτρής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα, υπάρχει κίνδυνος παραχωρήσεων σε ζητήματα ζωτικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα και είναι προτιμότερο, αν όχι αναγκαίο, τα σχετικά ζητήματα να παραμένουν ανέγγιχτα ή αρρύθμιστα. Βεβαίως, αποσιωπάται το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εδώ και χρόνια de facto προωθήσει τις θέσεις της έναντι της Ελλάδας –στο Αιγαίο και στη Θράκη–, και μάλιστα σε εποχές όπου θεωρούνταν ότι η χώρα μας διέθετε πλεονέκτημα οικονομικής ισχύος, με την ένταξή της στο σκληρό πυρήνα της ΟΝΕ και του ευρώ.
Αλλά τώρα δεν πρόκειται απλώς περί αυτού· ο Ερντογάν ενδιαφέρεται πλέον να εξασφαλίσει και την de jure συγκατάθεση της Ελλάδας σε μια σειρά θεμάτων, για τα οποία η Άγκυρα πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να αυτενεργεί, κατά παράβαση των διεθνών συμβάσεων. Πιστεύει ότι αυτή η ελληνική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είναι πρόθυμη να διαπραγματευτεί κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Ως φορέας της νεοοθωμανικής ιδεολογίας και στρατηγικής, επιχειρεί να καταστήσει την Τουρκία κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Και ορθώς βιάζεται να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες. Η Τουρκία περνά περίοδο οικονομικής και πολιτιστικής άνθησης, κάνει ανοίγματα προς πολλές κατευθύνσεις, έχει καταστήσει την Κωνσταντινούπολη σημαντικό διεθνές κέντρο, η αστική της τάξη αποπνέει αίσθημα αυτοπεποίθησης και η πολιτική της ηγεσία έχει αποδείξει ότι είναι ικανή. Αντίθετα, η Ελλάδα βρίσκεται σε παρατεταμένη περίοδο παρακμής και σε βαθιά οικονομική κρίση.
Ο Παπανδρέου –που δεν έχει το γνώθι σαυτόν– πιστεύει στην προσωπική διπλωματία, και αυτό ευνοεί την Άγκυρα. Συν τοις άλλοις, είναι διατεθειμένος να προβεί σε όσες υποχωρήσεις χρειάζονται για να επιλύσει τα υφιστάμενα προβλήματα και να διαμορφώσει φιλικές σχέσεις με την Άγκυρα. Έπειτα από πολυετή θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών, ο Έλληνας πρωθυπουργός φαίνεται να διακατέχεται από αίσθημα αυτοπεποίθησης. Από την εποχή, όμως, που ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε το χειρισμό των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά την «κρίση Οτσαλάν» έχουν συντελεστεί σημαντικότατες αλλαγές. Η εποχή της «διπλωματίας των σεισμών» ή του «ζεϊμπέκικου» που χόρευε με τον ομόλογό του Ισμαήλ Τζεμ έχει παρέλθει. Προφανώς, δεν το αντιλαμβάνεται.
Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι μπορούν, οποιαδήποτε στιγμή θελήσουν, να καταλύσουν το διαλυμένο και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος, που μόνο μια «επανίδρυση» θα το έσωζε. Βλέπουν και κρίνουν πόσο ανίκανοι είναι οι Ελλαδίτες πολιτικοί να δια χειριστούν τα απλούστερα των προβλημάτων, πόσο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται αποκλειστικά και αρρωστημένα στην εκλογή ή επανεκλογή τους. Η στελέχωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών από τη σημερινή κυβέρνηση υπηρετεί αποκλειστικά μικροκομματικές σκοπιμότητες απίθανης φτήνιας, η δε ανικανότητα και η μικρόνοια καταντούν επικίνδυνη την εξωτερική μας πολιτική. Εγκλωβισμένος στα ασφυκτικά αυτά δεδομένα, ο τυχόν ανήσυχος Έλληνας παρακολουθεί τα ρεαλιστικά και οξυδερκή πολιτικά οράματα του κ. Νταβούτογλου από θέση κυριολεκτικά μηδενικής ισχύος.
Τέλος, να επισημανθεί ότι η οικονομική και κοινωνική κρίση της Ελλάδας έχει αναβιώσει στην Τουρκία παλαιές και ανθεκτικές προκαταλήψεις εναντίον της χώρας μας, που ήδη διατυπώνονται στις τουρκικές εφημερίδες. Παρά τις περί του αντιθέτου αντιλήψεις στην Ελλάδα, για πολλούς Τούρκους η Ελλάς –και όχι η Τουρκία– είναι το «κακομαθημένο παιδί» της Δύσης. Κατ’ αυτούς, με ανεξαρτησία δοτή από το συμμαχικό στόλο στη ναυμαχία του Ναυαρίνου, η Ελλάς απέφυγε με δυτική παρέμβαση τα χειρότερα το 1897 και το 1922. Η εύνοια της Ευρώπης και πάλι εκδηλώθηκε το 1979, όταν αποφασίστηκε η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, παρά την αρνητική εισήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κατά την άποψη αυτή, η Ευρώπη πληρώνει σήμερα το τίμημα της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωζώνη το 2001, η οποία έγινε χωρίς η ελληνική οικονομία να πληροί στην πραγματικότητα τα σχετικά κριτήρια. Άλλοι σχολιαστές προσκαλούσαν τους Τούρκους τραπεζίτες να αδράξουν την ευκαιρία και να εξαγοράσουν ελληνικές τράπεζες τώρα που αυτές βρίσκονται σε στενωπό. Η εξαγορά της Finansbank από την Εθνική έχει πληγώσει προφανώς τον εθνικισμό πολλών στη γείτονα και ήδη αναζητείται «εκδίκηση»…

http://www.epikaira.gr/

Κατηγορίες:Uncategorized

Νέες αγορεύσεις των συνηγόρων της Ελλάδας στο διεθνές δικαστήριο ……

26 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Συνέχεια στην κάλυψη των αγορεύσεων των συνηγόρων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έδωσε την Παρασκευή από τον διαδικτυακό κόμβο που διατηρεί ο καθηγητής του Πανεπιστημίου «Μακεδονία», Ηλίας Κουσκουβέλης.

Όσα ακολουθούν έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του καθηγητή στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:http://www.kouskouvelis.gr/site/blog/item/109-οι-αγορεύσεις-της-ελλάδας-στη-χάγη-ιι.html

«Σήμερα, Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011, συνεχίσθηκε η διαδικασία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μετά από την προσφυγή των Σκοπίων κατά της Ελλάδας. Μετά τη χθεσινή ανάρτηση, αντιλαμβανόμενος το μεγάλο ενδιαφέρον των φοιτητών μου και του κοινού για το θέμα, προσκάλεσα τον συνάδελφο Νίκο Ζάϊκο, Επίκουρο Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, να παρακολουθήσει τις Συνεδριάσεις και να μας ενημερώσει. Ο συνάδελφος, με γνωστό συγγραφικό έργο στο θέμα, είχε την καλοσύνη να το κάνει.

Μαζί και με άλλους συναδέλφους, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το θέμα.
Ακολουθεί το κείμενο του Νίκου Ζάϊκου:
«Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου την 25η Μαρτίου 2011, τον λόγο έλαβε η νομική ομάδα της Ελλάδας. Ειδικότερα, η επιχειρηματολογία της Ελληνικής πλευράς βασίστηκε σε μία συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 11 και 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.
Υπενθυμίζεται καταρχάς ότι το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας προβλέπει πως η Ελλάδα «συμφωνεί να μην προβάλλει αντιρρήσεις στην αίτηση ή τη συμμετοχή» τής ΠΓΔΜ «σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς, των οποίων είναι μέλος». Παράλληλα, η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα «να προβάλει αντιρρήσεις στην περίπτωση που η ΠΓΔΜ αναφέρεται στους ανωτέρω οργανισμούς ή θεσμούς διαφορετικά απ’ ότι στην παράγραφο 2 της απόφασης 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών», όπου προβλέπεται η εισδοχή της στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ακριβώς με το όνομα ΠΓΔΜ. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 22, η Ενδιάμεση Συμφωνία «δεν καταπατά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από ήδη ισχύουσες διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες», ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται βέβαια και το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο.
Όπως επεσήμανε ο Μάικλ Ρήσμαν απαντώντας στους ισχυρισμούς της ΠΓΔΜ, εφόσον το Διεθνές Δικαστήριο αποφανθεί ότι έχει δικαιοδοσία να αποφανθεί επί της ουσίας της επίδικης υπόθεσης, τότε θα πρέπει να δεχθεί και ότι το άρθρο 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας εισάγει μία σαφή νομική υποχρέωση για τα δύο συμβαλλόμενα κράτη. Πραγματοποιώντας μία λεπτομερή και διεξοδική ανάλυση των άρθρων 11 και 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, σε συνάρτηση με το άρθρο 8 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, που προβλέπει τα κριτήρια εισόδου νέων κρατών στο ΝΑΤΟ, ο καθηγητής Ρήσμαν επισήμανε εύστοχα ότι αν και η Ελλάδα καταρχήν υποχρεώνεται να μην αντιτίθεται στην είσοδο της ΠΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς, εφόσον αναφέρεται ως ΠΓΔΜ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεσμεύεται να μην αντιτίθεται ακόμη και όταν η ΠΓΔΜ δεν συγκεντρώνει τα προβλεπόμενα κριτήρια εισόδου σε διεθνείς οργανισμούς, όπως αυτά έχουν ήδη καθοριστεί από τους ίδιους τους διεθνείς οργανισμούς.
Ειδικότερα, σε μία στρατιωτική συμμαχία με κλειστή συμμετοχή, όπως είναι το ΝΑΤΟ, τα κριτήρια και οι διαδικασίες εισόδου νέων μελών είναι ιδιαίτερα αυστηρά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για κριτήρια που καθορίζονται στο Membership Action Plan του ΝΑΤΟ και κάθε κράτος μέλος έχει ιδιαίτερη ευθύνη για την τήρησή τους, εφόσον έτσι συμβάλλει στην προώθηση των σκοπών του ΝΑΤΟ.
Στο παρελθόν – και ειδικότερα κατά την περίοδο αμέσως μετά το 1995 – η Ελλάδα δεν είχε προβάλλει αντιρρήσεις στην είσοδο της ΠΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς, επειδή την εποχή εκείνη βασιζόταν στην καλόπιστη τήρηση των διεθνών δεσμεύσεων της ΠΓΔΜ. Ωστόσο, μετά τις αλλεπάλληλες παραβιάσεις της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από την πλευρά της ΠΓΔΜ, ενεργοποιήθηκαν πια οι ρυθμίσεις των άρθρων 22 και 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Τζέιμς Κρώφορντ, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι το άρθρο 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας δεν εισάγει γενική, αόριστη και απεριόριστη υποχρέωση της Ελλάδας να δέχεται την είσοδο της ΠΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς «άνευ ετέρου». Τα σχόλια της τότε Υπουργού Εξωτερικών κ. Ντόρας Μπακογιάννη και του τότε Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Κ. Καραμανλή σχετικά με την ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ ή για επίλυση του θέματος του ονόματος πριν από την είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ – τα οποία επικαλέστηκε η ΠΓΔΜ στην προσφυγή της – πραγματοποιήθηκαν ενώπιον δημοσιογράφων, κοινοβουλευτικών ομάδων ή της Βουλής και όχι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Συνεπώς, δεν πρόκειται για νομικά αξιολογήσιμες δηλώσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι αξιωματούχοι της Ελλάδας δεν πρόβαλαν αντίρρηση στην είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, αλλά απλώς επαναλάμβαναν τα κριτήρια εισόδου στο ΝΑΤΟ, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι «σχέσεις καλής γειτονίας».
Όπως προκύπτει από το ισχύον νομικό πλαίσιο, η είσοδος ενός νέου μέλους στο ΝΑΤΟ τελικά αποτελεί ζήτημα consensus των κρατών μελών της στρατιωτικής αυτής συμμαχίας. Εξάλλου, σύμφωνα με τον Γ.Γ. ΝΑΤΟ κ. Σέφερ (19.2.2009), στο ΝΑΤΟ δεν υφίσταται καν η έννοια του veto. Η δήλωση του κ. Κ. Καραμανλή ότι «η ΠΓΔΜ δεν εισήλθε στο ΝΑΤΟ εξαιτίας του veto της Ελλάδας», την οποία επικαλέστηκε η ΠΓΔΜ, έγινε για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους και δεν αντανακλά τη νομική ακριβολογία και διαδικασία εισόδου στο ΝΑΤΟ.
Στη συνέχεια, ο κ. Κρώφορντ αναφέρθηκε στη στρατηγική της ΠΓΔΜ να επιδιώκει την αναγνώριση του κράτους αυτού με το συνταγματικό όνομά του από τρίτα κράτη, η οποία κατά ρητή δήλωση του τότε Προέδρου της ΠΓΔΜ κ. Τσερβενκόβσκι θα επιτύγχανε να υλοποιήσει το σχέδιο της ΠΓΔΜ να επιβάλλει το συνταγματικό όνομα του κράτους αυτού σε πολυμερές επίπεδο. Με τον τρόπο αυτό, η διαδικασία τής διαπραγμάτευσης με σκοπό την ανεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για το ζήτημα του ονόματος, που εισάγεται στην Ενδιάμεση Συμφωνία, καθίσταται γράμμα νεκρό και εκτός αντικειμένου. Πρόκειται για καταστρατήγηση διεθνών δεσμεύσεων της ΠΓΔΜ. Ο κ. Κρώφορντ επισήμανε ότι η Ελλάδα διαπίστωσε το σχέδιο της καταστρατήγησης και παραβίασης της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και διαθέτει το νομικό δικαίωμα να αντιδρά σε περίπτωση που παραβιάζεται η Ενδιάμεση Συμφωνία. Συνεπώς, η αντίδραση αυτή, ακόμη και αν θεωρηθεί ως παραβίαση του άρθρου 11, εντούτοις θεραπεύεται βάσει του άρθρου 22 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.
Κατά την αγόρευσή του ο κ. Αλαίν Πελέ επισήμανε ότι η απόφαση του Βουκουρεστίου σχετικά με τη μη είσοδο της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ δεν ήταν ξαφνική, αλλά το αποτέλεσμα συνεχών παραβιάσεων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από την ΠΓΔΜ (π.χ. των άρθρων 5, 6, 7) και της αρχής της καλής γειτονίας, που συμπεριλαμβάνεται στα κριτήρια εισόδου νέων μελών στο ΝΑΤΟ. Ο κ. Πελέ αναφέρθηκε στην υποχρέωση διαπραγμάτευσης μεταξύ της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας, όπως προβλέπεται σε διάφορες διεθνείς πράξεις, για να την αντιπαραβάλει κατόπιν με τη συστηματική, κυνική και μαζική παραβίαση των συγκεκριμένων νομικών δεσμεύσεων από την πλευρά της ΠΓΔΜ. Ο κ. Πελέ εξήγησε ότι το όνομα το οποίο θα πρέπει να συμφωνηθεί στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ δεν αφορά τις διμερείς σχέσεις των δύο κρατών, αλλά προορίζεται να έχει γενική, πολυμερή χρήση. Αναφέρθηκε σε δήλωση του Πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ κ. Γκρούεβσκι από το 2007, όπου διαφαίνεται η απόλυτη άρνηση της ΠΓΔΜ να διαπραγματευτεί κατά παραβίαση των διεθνών υποχρεώσεών της, καθώς και η εμμονή τής ΠΓΔΜ για ανεύρεση λύσης που θα αφορά μόνο το διμερές επίπεδο. Πρόκειται βέβαια για κατάφωρη παραβίαση των διεθνών υποχρεώσεων της ΠΓΔΜ και η οποία χαράσσει μία προσεκτική στρατηγική με σκοπό να διαμορφωθεί μία τετελεσμένη πολιτική κατάσταση σχετικά με το όνομα, που αποδεικνύεται και από σχετικές θριαμβευτικές δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας της ΠΓΔΜ. Ο κ. Πελέ αναφέρθηκε διεξοδικά στο ισχύον νομικό πλαίσιο σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, καθώς και στις συνεχείς σχετικές παραβιάσεις της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από την ΠΓΔΜ.
Η κ. Μαρία Τελαλιάν, που έλαβε τον λόγο κατά την απογευματινή διαδικασία, αναφέρθηκε διεξοδικά στις αλυτρωτικές βλέψεις της ΠΓΔΜ.»

από το Geopolitics & Daily News
και  :
http://koukfamily.blogspot.com/
και
www.ethnosnews.com

Κατηγορίες:Uncategorized

Το σπιράλ της καταστροφής έχει ενεργοποιηθεί ……….

26 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Οι αθέμιτοι όροι της δανειοδότησης και η χειραγώγηση της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της χώρας!


Του Γ. Κασσιμάτη


Προτού γραφεί το τελευταίο αυτό άρθρο της θεματικής που αφορά στους αθέμιτους όρους της δανειοδότησης της Ελλάδας και στην πολιτική εκμετάλλευση της κρίσης, μεσολάβησαν τρία γεγονότα που επαληθεύουν το ολοκληρωτικό δέσιμο της χώρας μας για τους πολιτικούς και……
οικονομικούς σκοπούς των κέντρων εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου που εκπροσωπεί το ΔΝΤ με το Βερολίνο.

Το πρώτο γεγονός ήταν η κυνική ανακοίνωση της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Ακολούθησε αμέσως το «συμβάν» των ιταμών δηλώσεων της τρόικας στην Αθήνα, που από το θώκο της εκτός νομιμότητας εξουσίας της εξευτέλισε την ελληνική κυβέρνηση. Το τρίτο γεγονός ήταν η αποκάλυψη των «Επικαίρων» ότι η Δανειακή Σύμβαση και το Μνημόνιο συντάχθηκαν από το δικηγορικό γραφείο της δικηγορικής εταιρείας Slaughter and May, που εδρεύει στο Λονδίνο.

Το τελευταίο αυτό γεγονός επαληθεύει την ανησυχία και την υποψία που μου προκάλεσαν, πριν από δέκα μήνες, το περιεχόμενο, το ύφος και η τεχνική των Συμφωνιών Δανεισμού της Ελλάδας. Επαληθεύει, ειδικότερα, και την παρατήρηση που είχα διατυπώσει στη μικρή εκείνη μελέτη μου που δημοσίευσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (σελ. 70), ότι οι εν λόγω Συμφωνίες Δανεισμού –το «Μνημόνιο», όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται συγκεκαλυμμένα– αποτελούν το δεύτερο κρούσμα στην Ευρώπη, μετά το Σχέδιο Ανάν, που παραβιάζει τόσο πολλές θεμελιώδεις αρχές της ευρωπαϊκής νομιμότητας. Το ότι, δε, τα δύο αυτά σύνολα διεθνών εγγράφων συντάχθηκαν από δικηγορικό γραφείο δεν είναι μόνο απαράδεκτο, όπως επισήμανα τότε, αλλά και ντροπή για την εξέλιξη των διεθνών σχέσεων που είναι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και τα τρία αυτά γεγονότα επιβεβαιώνουν το είδος της οικονομικής πολιτικής και τον τρόπο επιβολής της στην Ελλάδα, καθώς και τη σημασία της ολοκληρωτικής κυριαρχικής δέσμευσης της χώρας μας.

Στα προηγούμενα τρία άρθρα μας (διαβάστε εδώ κι εδώ) περιγράψαμε σε αδρές γραμμές τους πρωτοφανείς και αθέμιτους όρους των Συμβάσεων Δανειοδότησης σε βάρος της χώρας μας, καθώς και τους στόχους της πολιτικής χειραγώγησής της που επιδιώκεται με αυτούς.

Ειδικότερα, προσπαθήσαμε να καταδείξουμε την πολιτική εκμετάλλευση της ελληνικής κρίσης στη διεθνή σκακιέρα των νέων οικονομικών – πολιτικών συνασπισμών, οι οποίοι αναδύονται τα τελευταία χρόνια. Στο παρόν άρθρο μας θα σκιαγραφήσουμε την οικονομική πολιτική που επιχειρείται με τους όρους αυτούς να επιβληθεί πιλοτικά σε ευρωπαϊκή χώρα. Πρόκειται για την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει πάγια το ΔΝΤ σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και ασκεί ανέκαθεν η λευκή φυλή στους λαούς του από την εποχή των μεγάλων γεωγραφικών ανακαλύψεων μέχρι σήμερα.

Οι άξονες αυτής της πολιτικής στη χώρα μας είναι δύο: Ο πρώτος είναι η διασφάλιση της πρόσβασης στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας. Ο δεύτερος άξονας είναι η πιλοτική επιβολή στην Ευρώπη της οικονομικής πολιτικής της νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Ο δεύτερος αυτός άξονας θα εξεταστεί στο επόμενο και τελευταίο άρθρο της σειράς.

Η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου

Γίνεται, τελευταία, πολύς λόγος για το αν θα πρέπει να πωλείται ή να αξιοποιείται με άλλους τρόπους (μίσθωση ή παραχώρηση χρήσης για εκμετάλλευση κ.ά.) η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου. Η συζήτηση αυτή για τον ελληνικό λαό είναι χωρίς αντικείμενο. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τις πολύπλοκες και δικολαβικά συντεταγμένες διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 2 της από 8/5/2010 «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και των άλλων δεκαέξι χωρών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου και όσο αυτό υπάρχει. Η αποδέσμευση αυτή της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ορατή, αφού δεν είναι ορατή η αποδέσμευση της χώρας μας από το δάνειο.

Οι διατάξεις του άρθρου 4 της Σύμβασης απαγορεύουν στην Ελλάδα να διασφαλίσει άλλο δανειστή με ενέχυρο, υποθήκη ή άλλου είδους εγγύηση, ώστε να αποκτήσει εκείνος προτεραιότητα έναντι αυτών, οποιαδήποτε δε αξιοποίηση επιτρέπεται –στην αξιοποίηση περιλαμβάνεται και η πώληση– θα είναι, στην πραγματικότητα, για την εξυπηρέτηση του δανείου. Με αυτό και με το ό,τι οι σχετικές δεσμεύσεις αφορούν στο σύνολο της δημόσιας περιουσίας, σε συνδυασμό και με τον όρο της παραίτησης της Ελλάδας «αμετακλήτως και άνευ όρων» από τα κυριαρχικά της δικαιώματα (άρθρα 14 παρ. 5, 15 παρ. 1 α με Παράρτ. 4 με υπόδειγμα Γνωμοδότησης ΝΣΚ της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης), η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας είναι ολοκληρωτική.

Αυτά όλα σημαίνουν τα ακόλουθα:
α. Κάθε αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων (ακινήτων, ακτών, υπόγειων και υποθαλάσσιων πηγών εθνικού πλούτου, αρχαιολογικών χώρων κ.λπ.), μετοχών, ομολόγων και άλλων αξιογράφων, δικαιωμάτων και άλλων κινητών πραγμάτων και αξιών θα γίνεται εις όφελος του δανείου και, επομένως, θα ελέγχεται από την τρόικα.
β. Επομένως, όποια κι αν θα είναι η μορφή αξιοποίησης –πώληση, μακροχρόνια παραχώρηση εκμετάλλευσης, μίσθωση, πώληση μετοχών ή ομολόγων του Δημοσίου ή εταιρείας αξιοποίησης περιουσίας του Δημοσίου κ.λπ.– θα εξαρτάται, στην ουσία, από την τυπική ή άτυπη συναίνεση των Δανειστών.
γ. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να προβεί σε καμιά αξιοποίηση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου υπέρ της ανάπτυξης ή υπέρ του Ελληνικού Λαού, παρά μόνο εις όφελος των Δανειστών.
δ. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να συνάψει οποιαδήποτε οικονομικού αντικειμένου σύμβαση με τρίτη χώρα ή οργανισμό χωρίς την έγκριση των Δανειστών της Σύμβασης.
ε. Σε περίπτωση επιβολής μέτρου κατά της χώρας μας από τους Δανειστές, δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε την ασφάλειά της, με βάση τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ούτε τις συνταγματικές και διεθνείς εγγυήσεις της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της ούτε τις εγγυήσεις του φυσικού περιβάλλοντος ούτε καν την αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου σε σχέση με τη διαβίωση του Λαού της.

Η Ελλάδα κάτω από κηδεμονία

Για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι παραπάνω δεσμεύσεις της δημόσιας περιουσίας, σε συνδυασμό και με την παραίτηση των δικαιωμάτων εθνικής κυριαρχίας, πρέπει να προστεθούν και οι έξης διευκρινίσεις:
α. Οι Δανειστές έχουν πλήρη προτεραιότητα σε όλες τις πλουτοπαραγωγικές πήγες της χώρας, καθώς και στην εκμετάλλευση του φυσικού και του ιστορικού (ανθρωπογενούς) περιβάλλοντος της ελληνικής επικράτειας.
β. Η Ελλάδα δεν μπορεί να προβλέψει ούτε κι ο Ελληνικός Λαός να γνωρίζει σήμερα ποια οικονομικά μέτρα θα επιβληθούν, γιατί οι Δανειστές, σύμφωνα με ειδική διάταξη στο Προοίμιο του «Μνημονίου Συνεννόησης», που αποτελεί μέρος των Δανειακών Συμφωνιών του περασμένου Μαΐου, έχουν το δικαίωμα να τροποποιούν συνεχώς τους όρους επιβολής μέτρων για την ικανοποίηση του δανείου. Αυτό το κάνουν ήδη με τα λεγόμενα «Επικαιροποιημένα Μνημόνια». Με τα Μνημόνια αυτά η χώρα μας είναι δεσμευμένη, χωρίς να ξέρει το αντικείμενο της δέσμευσης από πριν. Επιπλέον, δε, ενώ τα «Επικαιροποιημένα Μνημόνια» αποτελούν Διεθνείς Συμβάσεις, δεν κυρώνονται από τη Βουλή.
γ. Η εξωτερική οικονομική πολιτική είναι πλήρως δεσμευμένη, γιατί η Ελλάδα δεν έχει περιουσιακά στοιχεία αδέσμευτα, ώστε να μπορεί ελεύθερα να διαπραγματευθεί με τρίτες χώρες επενδύσεις ή άλλες οικονομικές σχέσεις εις όφελός της.

Με την ολοκληρωτική δέσμευση των δικαιωμάτων εθνικής κυριαρχίας, του ιστορικού και φυσικού περιβάλλοντος, της εθνικής περιουσίας και της πλήρους χειραγώγησης της εξωτερικής και της οικονομικής πολιτικής από τους Δανειστές, η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά κάτω από την πλήρη κηδεμονία των Δανειστών της.

Η κατάσταση αυτή είναι χειρότερη από την παλαιά μορφή κηδεμόνευσης λαών, που λεγόταν προτεκτοράτο, γιατί οι Δανειστές σήμερα δεν παρέχουν καμιά προστασία και ασφάλεια. Αντίθετα, έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν, αυτοί ή ο δικαιούχος τους –γιατί μπορούν να μεταβιβάσουν τα δικαιώματά τους σε τρίτο, βάσει του άρθρου 2 παρ. 3 της Σύμβασης–, οικονομική και πολιτική βία στην Ελλάδα, τόσο στον τομέα της οικονομικής πολιτικής όσο και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως ως προς την επίλυση των εθνικών θεμάτων της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 10/3/2011

Κατηγορίες:Uncategorized

25η Μαρτίου 1821 ορόσημο πολιτιστικής ταυτότητας ……….

25 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει η Δήμητρα Κυρίτση

25η Μαρτίου 1821 μια επέτειος φωτεινός σηματοδότης του Ελληνισμού και παράλληλα ένα ορόσημο για την πορεία και την ιδεολογική τοποθέτησή μας ως έθνος όχι μόνο μέχρι σήμερα αλλά από εδώ και στο εξής στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του 2011.
Μέσα από τον εορτασμό της επετείου με…..
τρόπους που παραπέμπουν μόνο στο παρελθόν και αν δεν επαναπροσδιοριστεί ο εορτασμός αυτός , ο προβληματισμός που αναπτύσσεται εύλογα είναι ……….αν οι κορώνες του χθες έχουν τη δυναμική και το σθένος να πορευτούν στο σήμερα με αιχμή για το μέλλον.

Έχοντας υπόψη μας τους όρους –ορισμούς ότι:

Ø Έθνος ορίζεται το σύνολο των ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή ,κοινή γλώσσα ,κοινή θρησκεία και κοινά έθιμα .(Όμαιμον-ομόγλωσσον κατά τον Ηρόδοτο).
Ø Ότι :Λαός είναι οι άνθρωποι κυρίως το έμψυχο υλικό του κράτους που ταυτίζεται με τους πολίτες.
Ø Αν λάβουμε υπόψη την απλούστερη εκδοχή ότι κράτος είναι ο οργανισμός που διέπεται από νόμους που ρυθμίζουν τις μεταξύ των πολιτών σχέσεις.
Ø Κατανοώντας ότι στην έννοια του έθνους αντιστοιχεί ο λαός ενώ στην έννοια του κράτους ο πολίτης ότι η φυλή τονίζει την κοινή ιστορική προέλευση και εθνολογική καταγωγή ενός λαού.
Ø Ξέροντας ότι η έννοια Γένος τονίζει στα χρόνια, που δεν υπάρχει ελληνικό κράτος και το έθνος τελεί υπό τον τουρκικό ζυγό, κυρίως την ανάγκη της ενότητας και εντός και εκτός Ελλάδας, την ανάγκη διαφωτισμού των Ελλήνων για την Ιστορία τους και την καταγωγή τους καθώς και την ανάγκη να επαναστατήσουν ώστε να ανακτήσουν την ελευθερία τους .
Ø Καθορίζοντας ως πατρίδα κυρίως τον τόπο και την καταγωγή ή τον τόπο εγκατάστασης όπου ένα άτομο διαμορφώνεται .
Ø Υπολογίζοντας ως εθνικισμό την υπερβολική προσήλωση προς την ιδέα του έθνους και των εθνικών ιδεωδών καθώς και τη διάκριση ενός έθνους σε ανώτερο ή κατώτερο.
Ø Πορευόμενοι πλέον στις μέρες μας με τον όρο Παγκοσμιοποίηση που ορίζεται ως η δημιουργία μιας οικονομικής ζώνης μιας παγκόσμιας αγοράς όπου τα προϊόντα θα κινούνται ελεύθερα καθώς επίσης πορευόμαστε με τη μετατροπή της οικουμένης σε μια ενιαία ενότητα με χαρακτήρα οικονομικό , πολιτικό και πολιτιστικό.
Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες που ανακύπτουν όταν καλούμαστε να διαχειριστούμε όλους αυτούς τους όρους με πολιτιστικά στερεότυπα και να υπερβούμε ως άτομα ,(ή ως κοινωνία ,ή ως συμμετέχοντες σε πολιτιστικούς φορείς ,ή ως πολιτικά όντα) την σημερινή παρουσία μας και προσέγγιση σε τέτοιους ιστορικούς σταθμούς. Οι οποίοι είναι ικανοί να αλληλοτροφοδοτούν την σκέψη και την πολιτιστική μας ταυτότητα σε τοπικό ή εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο.
Σε κάθε κοινωνία γνωρίζουμε ότι η ακμή του πολιτισμού της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομία της. Είναι ο άμεσος και ουσιαστικός παράγοντας που εξασφαλίζει την αυτονομία ενός κράτους –έθνους και καθορίζει και τις διπλωματικές συναλλαγές με άλλα κράτη και έθνη.
Άρα ο τρόπος παραγωγής της ,η διακίνηση των προϊόντων της ,η ανάπτυξη της βιομηχανίας της δεν είναι παράγοντες αδιάφοροι ως προς την παραγωγή πολιτιστικών και κοινωνικών προτύπων σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο.
Κι ενώ δεν αδιαφορούμε για την οικονομία ενός κράτους δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε μέσα από την Ιστορία του τις δυνατότητές του και να ορίσουμε ένα επίπεδο κουλτούρας. Η όλη αρνητική κατάσταση αναδύεται σε μια ελλειπή πολιτιστική αναμέτρηση και η μόνη δεξαμενή που έχει απομείνει είναι πάλι το παρελθόν. Εκεί λοιπόν ανατρέχουμε ώστε να αυτοπροσδιοριστούμε ξανά αλλά προσκολλημένοι στο χθες αδυνατούμε να βρούμε τις παραμέτρους του σήμερα.

Έχουμε λοιπόν να αντιπαλέψουμε πλήθος προβλημάτων με όπλα πρωτόγονα διότι η σκέψη μας δεν έχει εντρυφήσει στο καινούριο και δεν έχει δώσει λύσεις μέσα από τη γνώση του παρελθόντος .Δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει το έντονα εθνικιστικό επίπεδο και να το θέσει σε νέες βάσεις. Δεν μπορεί να αγνοήσει ότι πλέον έχει επικρατήσει ο όρος κράτος και όχι ο όρος έθνος. Βέβαια σε καμιά περίπτωση μην τρέξουν μερικοί να εννοήσουν ότι προτείνουμε να σταματήσει η μελέτη της Ιστορίας ,ότι είναι ανώφελη η διδασκαλία και η αποδοχή και ανάδειξη τμημάτων της ως απόδοση τιμής σε πρόσωπα και καταστάσεις που οριοθέτησαν με σαφήνεια τους παραπάνω όρους και έδωσαν ότι πολυτιμότερο όπως την ελευθερία και την αυτονόμησή μας ως έθνος.

Άλλωστε πάντα η ιστορική έρευνα έχει ουσιαστικό χαρακτήρα ώστε να μας καθοδηγήσει και να μας προφυλάξει από λάθη που πάντα επαναλαμβάνονται.

Αν λοιπόν ξέρουμε πως αυτοπροσδιοριζόμαστε με βάση αυτά που αναλύσαμε παραπάνω δηλ. γεωφυσική θέση ,χωρισμός συνόρων ,γειτνίαση με φυλές ή έθνη που πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη το status quo μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι και την αλληλεπίδραση που παρέχουν σε εθνολογικό ,διπλωματικό και οικονομικό ή πολιτιστικό επίπεδο εν συντομία.
Λαμβάνοντας ακόμη υπόψη μας την πραγματικότητα που είναι η μετακίνηση πληθυσμιακών μονάδων, συχνό φαινόμενο κατά τις τελευταίες δεκαετίες και η χαλαρή ή κατευθυνόμενη και ασυντόνιστη μάλλον συναισθηματική πολιτική που ακολουθήθηκε και έβαλε και την χώρα μας σε νέους ορίζοντες και παραμέτρους.

Δεν θα κρίνουμε αυτό το θέμα και τουλάχιστον εξ απαλών ονύχων αλλά όμως δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε και στο γίγνεσθαι που έχει διαμορφωθεί.

Δεν έχουμε σκοπό πάλι να αναλύσουμε καταστάσεις με ρατσιστική προσέγγιση και μεγαλεπήβολους χαρακτηρισμούς.Δεν επιτρέπει ο χρόνος ανάλυσης επίσης να εξαντληθεί η οικονομιστική προσέγγιση και για την δική μας διαρροή στο εξωτερικό που τα τελευταία χρόνια λόγω του φαινομένου της ανεργίας και της Νομοθεσίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο παρατηρείται προσέλευση ξένων σε εθνικότητα στη χώρα μας για εργασία αλλά και εμείς λόγω σπουδών αλλά και για ανεύρεση εργασίας να εγκαθιστάμεθα στο εξωτερικό.Ένα φαινόμενο που επίσης παρατηρούνταν σε όλη την διάρκεια της ιστορικής πορείας της Ελλάδας.
Άρα δεν μπορούμε να εορτάζουμε με μονομερή τρόπο.(Σαν αφορμή και παράδειγμα ο στείρος επαναλαμβανόμενος επετειακός εορτασμός της 25ης Μαρτίου. Έχει δρομολογηθεί η ίδια παρέλαση, η ίδια αναμόχλευση των λογυδρίων που καταντούν να μην τους ακούει κανείς ,το ίδιο στήσιμο των επισήμων που εξαντλούν το καθήκον της εθνικής επετείου με την παρουσία τους εκεί. Και το αποκορύφωμα όλων η κατάθεση στεφάνων με ενός λεπτού σιγή που μόνο σίγη δεν παρατηρείται και δεν υπάρχει η συναίσθηση ότι ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος ). Πρέπει να γίνει σωστή και υπεύθυνη δουλειά ώστε να μπορεί να ξεκινήσει μια σωστή διαπαιδαγώγηση σε εθνικό και πολιτιστικό επίπεδο απαλλαγμένη από μονοδιάστατες ,ξύλινες, κομματικές τοποθετήσεις ,απαλλαγμένη από ρατσιστικές διαθέσεις ώστε να μάθουμε να διαχειριζόμαστε καταστάσεις ,να τοποθετούμαστε ρεαλιστικά όταν σβήνουν τα φώτα της γιορτής και όχι με τα ζήτω ή τις κατακραυγές να πορευόμαστε και να θέλουμε να λεγόμαστε υπεύθυνοι πολίτες. Να μάθουμε πραγματικά τα γεγονότα και τις συγκυρίες αυτών που οδήγησαν σε συγκρότηση ένα έθνος.
Το κυριώτερο όλων δεν μπορούμε να σιωπούμε και να μην ξέρουμε που βαδίζουμε. Η ευελιξία από την άλλη δεν σημαίνει και ξεπούλημα ιδεών και αξιών ,το κριτικό πνεύμα και η διαίσθηση των γεγονότων ώστε να τα προλαμβάνουμε και όχι να τρέχουμε πανικόβλητοι να συμμαζεύουμε ότι απομένει δεν είναι τακτική. Ούτε έστω και η τυπική κατάργηση του εορτασμού που μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι εισηγούμαι .
Όλοι μας αποποιούμαστε των ευθυνών και μεταθέτοντας το πρόβλημα ή την άγνοια καλούμε το κράτος να επέμβει. Άν οι προτάσεις σκοντάφτουν σε διαφορετική προσέγγιση τότε αντιδρούμε και διαιωνίζεται το όποιο πρόβλημα αφημένο στην τύχη του. Από την άλλη εμείς θέλουμε να ορίζουμε το κράτος και δεν αφηνόμαστε στις επιλογές του. Έτσι ο φαύλος κύκλος μέσα στον οποίο καλούμαστε να δρομολογηθούμε δεν σταματά. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι:

Οι άνθρωποι σαστίζουν βλέποντας τις ιδέες με τις οποίες έχουν μεγαλώσει ,τα σύμβολα,τις θέσεις εργασίας που αλλάζουν χέρια και αδυνατούν να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα.
Η ίδια η ζωή θέτει τα ερωτήματα και τα αναγάγει σε πολιτιστικό μονόλογο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως μεγεθυντικός φακός ή ως δύναμη που παρασύρει τις μάζες σύμφωνα με τα συμφέροντα του εκάστοτε ιδιοκτήτη υποστηρίζουν την μία ή την άλλη πλευρά αβίαστα χωρίς την επάρκεια ν ενημερώσουν και να ενημερωθούν για τις πραγματικές συνθήκες.

Ο φόβος για το άγνωστο φέρνει τις κοινωνίες να κλείνονται στον εαυτό τους . Σταματά η αναζήτηση καινούριων τρόπων έκφρασης. Και παρατηρείται η επιστροφή σε κώδικες- σύμβολα (π.χ. παρελάσεις) δημιουργώντας μόνο μια παθογένεια. Σκοπός μας επαναλαμβάνω δεν είναι να ανακηρυχθούμε σε υποστηρικτές ή μη του θεσμού και να δημιουργήσουμε πόλωση όσο εγρήγορση.
Όμως δεν νοείται νοήμων άνθρωπος υπεύθυνος ασχολούμενος με τα κοινά δεν εννοείται εκπαιδευτικός(που πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερη επιμόρφωση καλείται αυτόνομα και αποσπασματικά να δώσει λύσεις για να αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως πολιτισμού και κουλτούρας) δεν εννοείται πολίτης υπεύθυνος όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του όποιος δεν τοποθετείται επ’ αυτής ,όποιος δεν εντρυφεί απ ΄αυτήν, όποιος δεν έχει το θάρρος της γνώμης του ,και δεν είναι σε θέση ειδικά στις μέρες μας να ηγείται χωρίς να άγεται από κομματικές σκοπιμότητες μακριά από φαυλότητες και ειδικότερα εσκεμμένα να απέχει από όποια ευθύνη.

Η δικαιολογία έτσι τα έχουμε βρει τι άλλο να γίνει γιατί φοβόμαστε το κόστος μας καθιστά συνυπεύθυνους .Έχουμε γνώμη ο καθένας αλλά ξέρουμε ότι αν την εκφράσουμε δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί. Σε πρώτο επίπεδο βεβαίως όλοι γνωρίζουμε ότι ανήκουμε κάπου δεν υπάρχει περίπτωση όμως η ιστορία να είναι ουραγός σε καμιά κοινωνική εκδήλωση που έχουμε καταντήσει τις εθνικές επετείους δεν αποκομίζουμε έτσι πνευματικό όφελος παρά μόνο προσωπικό .
Επειδή η γενιά μας έιναι αποδέκτης ιστορικής και πολιτισμικής κρίσης που οδήγησε τελικά και στην κρίση την οικονομική γιατί ο Παπανούτσος την κρίση αξιών την διέβλεπε πάντα σε μια κοινωνία που έιχε το προκάλυμα της οικονομικής κατάντιας που πρωτίστως όμως ήταν βαθιά πολιτιστικό και ιστορικό.
Θα θέλαμε η συγκεκριμένη 25η Μαρτίου 1821 να πάρει στην συνείδησή μας τη θέση που πραγματικά πρέπει να έχει με επαναστατικό χαρακτήρα βάσει των γεγονότων, πολιτιστικής αλληλεπίδρασης ,εθνικής ταυτότητας και διεκδίκησης.

ΔΗΜΗΤΡΑ Ι. ΚΥΡΙΤΣΗ

ΠΗΓΗ: www.ethnosnews.com

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Οι ελληνικές θέσεις στη Χάγη Επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ…Ανάμεσα τους ήταν και ένα καταπληκτικό βίντεο από τους «Φακέλους» ………

25 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Οι ελληνικές θέσεις στη Χάγη Επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ για παραβίαση του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας..

«Ο Μέγας Αλέξανδρος κατάγεται από την Αρχαία Μακεδονία και γνώριζε ελληνικά επειδή τα είχε διδαχθεί, όχι επειδή ήταν Ελληνας. Μιλάμε για δύο διαφορετικά έθνη. Ακόμα και η φυσιογνωμία του δείχνει ότι δεν ανήκει στην ελληνική φυλή». Καθηγήτρια σε γυμνάσιο των Σκοπίων δίνει, ενώπιον της κάμερας της εκπομπής «Νέοι Φάκελοι» της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ, τη δική της εκδοχή της ιστορίας.

Το σχετικό ρεπορτάζ μεταδόθηκε από την εκπομπή στις 16 Νοεμβρίου 2004. Η Σοφία Παπαϊωάννου έχει επισκεφθεί γυμνάσιο στην πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ, για να διαπιστώσει τι διδάσκονται και τι γνωρίζουν οι μαθητές για τη γεωγραφική θέση και την ιστορία της χώρας τους. Σήμερα, τμήμα εκείνου του ρεπορτάζ αναμένεται να προβληθεί ενώπιον του Δικαστηρίου της Χάγης, στο πλαίσιο της ακρόασης των ελληνικών θέσεων επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας για παραβίαση του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την παρεμπόδιση της ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ.

Το βίντεο προβάλλεται στο πλαίσιο της ελληνικής θέσης ότι στη γειτονική χώρα ο αλυτρωτισμός καλλιεργείται συστηματικά. Οι μαθητές, ερωτώμενοι για τα σύνορα της χώρας τους, απαντούν: «Στο όρος Ολυμπος, στη Χαλκιδική, στο δυτικό κομμάτι της Βουλγαρίας», «μέχρι τη Λάρισα» ή «θα θέλαμε να δούμε ξανά τη Μακεδονία έτσι. Είναι λάθος που μας έχουν αποσπάσει τις περιοχές αυτές». Η καθηγήτριά τους εξηγεί ότι «είναι σημαντικό να δείξουμε στους μαθητές ότι η χώρα τους είναι χωρισμένη. Οτι οι άνθρωποι που ζουν στα άλλα τμήματα ανήκουν στο ίδιο έθνος».

Χθες το απόγευμα, την ώρα που στη Χάγη άρχιζε, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, η παρουσίαση των ελληνικών θέσεων, στις Βρυξέλλες, ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου είχε σύντομη συνάντηση με τον Σκοπιανό ομόλογό του, Νίκολα Γκρούεφσκι, όπου έγινε «επισκόπηση του πού βρισκόμαστε», αναφέρουν διπλωματικές πηγές.

Στη Χάγη, η νομική σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Τελαλιάν, προέβη σε ιστορική αναδρομή, παρουσιάζοντας στο δικαστήριο τις βασικές παραμέτρους των πληθυσμιακών, διοικητικών και συνοριακών μεταβολών στην περιοχή της Μακεδονίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ακολούθως, αναφέρθηκε στις πρόνοιες που έχουν συμπεριληφθεί στην Ενδιάμεση Συμφωνία και αφορούν τον αλυτρωτισμό, τη χρήση αρχαιοελληνικών συμβόλων, την ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας μας. Οπως είπε η κ. Τελαλιάν, οι πρόνοιες αυτές δεν είναι ιστορικού χαρακτήρα, αλλά υιοθετήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τη σταθερότητα και την ηρεμία στην περιοχή. Αφού αναφέρθηκε στην αύξηση των προκλήσεων από πλευράς ΠΓΔΜ τα τελευταία χρόνια, με συνακόλουθη αγνόηση των υποχρεώσεών της έναντι της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, η κ. Τελαλιάν κατέληξε επισημαίνοντας ότι «η συμπεριφορά αυτή δεν είναι καλής γειτονίας και επηρεάζει την περιφερειακή ασφάλεια».

Ακολούθως, ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο Δικαστήριο, πρέσβης Γιώργος Σαββαΐδης, αναφέρθηκε στη διαδικασία λήψης αποφάσεων από το ΝΑΤΟ, στον τρόπο λειτουργίας της Συμμαχίας και στα όσα προηγήθηκαν της Συνόδου του Βουκουρεστίου. Οπως είπε, η λειτουργία του ΝΑΤΟ διέπεται από τις αρχές της συμμαχίας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, ενώ η λήψη αποφάσεων γίνεται συλλογικά, στη βάση της ομοφωνίας. Ο κ. Σαββαΐδης παρέθεσε σειρά αποσπασμάτων από επίσημα έγγραφα του ΝΑΤΟ πολύ πριν από το Βουκουρέστι, στα οποία επισημαίνονται η αρχή της καλής γειτονίας και η ανάγκη επίλυσης των εκκρεμών θεμάτων, προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία ένταξης νέων μελών. Η παρουσίαση των ελληνικών θέσεων θα συνεχισθεί σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=eTUqfuTbk_s&feature=player_embedded

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ
http://folders.skai.gr/main/theme?id=196&locale=en

Κατηγορίες:Uncategorized

Επιτέλους η πολιτεία έκανε το χρέος της ………

25 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Η Αποφαση για την Απονομή Ανώτατου Βαθμού στο πληρωμα του μοιραιου Απατσι που κατεπεσε στα Μεγαρα.
ΘΕΜΑ: Προσωπικό – Διοικητικά
ΣΧΕΤ: Ν. 3861/2010 «Ενίσχυση της διαφάνειας με την υποχρεωτική
ανάρτηση νόμων και πράξεων των κυβερνητικών , διοικητικών και
αυτοδιοικητικών οργάνων στο διαδίκτυο «Πρόγραμμα Διαύγεια» και
άλλες διατάξεις», (ΦΕΚ 112/13-7-2010, τ.Α΄).
Σας κοινοποιούμε το από 11-2-2011 ΠΔ «Απονομή Ανώτατου Βαθμού
σε Θανόντες Αξιωματικούς του……
Στρατού Ξηράς, οι Οποίοι Απεβίωσαν Κατά την
Εκτέλεση Υπηρεσίας Αυξημένου Κινδύνου», που δημοσιεύθηκε στο με αριθμό
145/11-3-2011 ΦΕΚ (τΓ’), αριθμός βεβαιώσεως υπάρξεως προβλέψεως
πιστώσεως στον προϋπολογισμό ΥΕΘΑ/ΓΕΣ οικονομικού έτους 2011, 686398
18-2-2011/ΓΕΣ/ΔΟΙ.
Ακριβές Αντίγραφο
Ανχης (ΠΖ ΕΥ) Νικόλαος Κολοκυθάς
Επιτελής ΔΙΜΣΠΡΟ/4α
Ταξίαρχος Ανδρέας Ηλιόπουλος
Διευθυντής ΔΙΜΣΠΡΟ
ΑΔΑ: 4Α126-Π
./.
«Απονομή Ανώτατου Βαθμού σε Θανόντες Αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς, οι
Οποίοι Απεβίωσαν Κατά την Εκτέλεση Υπηρεσίας Αυξημένου Κινδύνου»
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Έχοντας υπ’ όψιν:
α. Τις διατάξεις:
(1) Του ΝΔ.445/1974, «Περί Ιεραρχίας και Προαγωγών των
Ανθυπασπιστών και Μονίμων και Εθελοντών Οπλιτών Ενόπλων Δυνάμεων (ΦΕΚ
Α’ 160) ».
(2) Του Ν.2292/1995, «Οργάνωση και Λειτουργία Υπουργείου Εθνικής
Άμυνας, Διοίκηση και Έλεγχος των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλες Διατάξεις (ΦΕΚ
Α’ 35)».
(3) Του Ν.2439/1996, «Ιεραρχία και Εξέλιξη των Μονίμων Αξιωματικών
των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλες Διατάξεις (ΦΕΚ Α’ 219)».
(4) Του Ν.3648/2008, «Ρυθμίσεις Θεμάτων Αναπήρων Πολέμου,
Προσωπικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλες Διατάξεις (ΦΕΚ Α’ 38)».
β. Την υπ’ αριθμό 19/Σ.26/2010, Απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών
Γενικών Επιτελείων.
γ. Το υπ’ αριθμό 42/2010, Πρακτικό του Συμβουλίου Προαγωγών Στρατού
Ξηράς υπ’ αριθμ. «1».
Με πρόταση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας
Αποφασίζουμε
1. Απονέμουμε:
α. Το βαθμό του Αντιστρατήγου, σύμφωνα με τις διατάξεις της
παραγράφου 21 του άρθρου 20 του Ν.2439/1996 (ΦΕΚ Α’ 219) όπως αυτό
προστέθηκε με το άρθρο 36 του Ν.3648/2008 (ΦΕΚ Α’ 38), στον Ταγματάρχη
Αεροπορίας Στρατού Δερμάρη Ανδρέα του Αλεξάνδρου (ΑΜ:51131), ο οποίος
απεβίωσε κατά την εκτέλεση υπηρεσίας που συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο, της
απονομής λογιζομένης από 29-7-2010 ημερομηνία προηγούμενη του θανάτου του.
β. Το βαθμό του Συνταγματάρχη, σύμφωνα με τις συνδυασμένες
διατάξεις των άρθρων 3 και 21 του Ν.2439/1996, του άρθρου 7 του ΝΔ.445/1974
και του άρθρου 36 του Ν.3648/2008, στον Αρχιλοχία Αεροπορίας Στρατού Γκιώκα
Κωνσταντίνο του Ηλία (ΑΜ:17127), ο οποίος απεβίωσε κατά την εκτέλεση
υπηρεσίας που συνεπαγόταν αυξημένο κίνδυνο, της απονομής λογιζομένης από
29-7-2010 ημερομηνία προηγούμενη του θανάτου του.
2. Θέτουμε, σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία, με το βαθμό που φέρουν
σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 20 του άρθρου 20 του Ν.2439/1996
τους παρακάτω αξιωματικούς:
α. Αντιστράτηγο Αεροπορίας Στρατού Δερμάρη Ανδρέα του Αλεξάνδρου
(ΑΜ:51131), που γεννήθηκε το έτος 1973 στο Μπάντ Κίσσιγκεν Γερμανίας, της
αποστρατείας του λογιζομένης από 30-7-2010, ημερομηνία του θανάτου του.
ΑΔΑ: 4Α126-Π
– 2 –
./.
β. Συνταγματάρχη Αεροπορίας Στρατού Γκιώκα Κωνσταντίνο του Ηλία
(ΑΜ:17127), που γεννήθηκε το έτος 1980 στο Μαρούσι Αττικής, της αποστρατείας
του λογιζομένης από 30-7-2010, ημερομηνία του θανάτου του.
Στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας αναθέτουμε τη δημοσίευση και εκτέλεση του
παρόντος διατάγματος.
Αθήνα, 11 Φεβρουαρίου 2011
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΑΡΟΛΟΣ ΓΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Κατηγορίες:Uncategorized

Οι Αγορεύσεις των νομικών της Ελλάδας σχετικά με την Προσφυγή των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης……

24 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Σήμερα αργά το απόγευμα πέτυχα να συνδεθώ διαδικτυακά και να παρακολουθήσω εξ ολοκλήρου δύο πολύ καλές αγορεύσεις νομικών της χώρας μας.

Ο W. Michael Reisman, Καθηγητής στη Νομική Σχολή του Yale, ανέπτυξε ένα κύριο ζήτημα, καθαρά δικονομικό, το αν δηλαδή το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει την αρμοδιότητα να δικάσει και να αποφασίσει για τη συγκεκριμένη διαφορά, δηλαδή την κατά τους Σκοπιανούς παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την παρεμπόδιση των Σκοπιανών να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της χώρας μας όλα τα θέματα που προέκυψαν ανάγονται στο όνομα και γι’ αυτό το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να επιληφθεί της υπόθεσης. Επιπλέον, απέρριψε με νομικά επιχειρήματα την άποψη που ανέπτυξαν τα Σκόπια ότι η απόφαση 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1993 δεν είναι δεσμευτική για τα Σκόπια.

Ο Καθηγητής υπογράμμισε ότι η υποχρέωση των Σκοπίων με βάση τις αποφάσεις ένταξης στον ΟΗΕ και την Ενδιάμεση Συμφωνία είναι η χρήση του προσωρινού ονόματος μέχρι τη συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών και, κυρίως, να διαπραγματευτούν για το όνομα με καλή πίστη.  Και αυτό, χρησιμοποιώντας δηλώσεις Σκοπιανών ηγετών, συμπεριλαμβανομένου και του Τσερβένκοφσκι, ο Reisman απέδειξε ότι τα Σκόπια δεν το έπραξαν.

Τελευταίος για σήμερα το απόγευμα αγόρευσε ο Γάλλος Alain Pellet (Αλαίν Πελέ), Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris Ouest, Nanterre/La Défense, ο οποίος λόγω χρόνου δεν ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του.  Έθεσε και αυτός θέμα αρμοδιότητας του Δικαστηρίου, στη βάση του επιχειρήματος, ότι το Δικαστήριο υπεισέρχεται σε ένα κατ’εξοχήν πολιτικό ζήτημα.  Συγκεκριμένα, υποστήριξε πως αν το Δικαστήριο αποφασίσει για το αν τα Σκόπια έπρεπε ή δεν έπρεπε να εμποδιστούν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, τότε αυτό θα σήμαινε ότι: πρώτον, το Δικαστήριο θα παρενέβαινε σε μία καθαρά πολιτική διαδικασία και, δεύτερον, το Δικαστήριο θα υποκαθιστούσε το ΝΑΤΟ, δηλαδή τον φορέα που αποφασίζει για το αν και ποια χώρα θα ενταχθεί.

Ο Αλαίν Πελέ επίσης απέδειξε, χρησιμοποιώντας δηλώσεις διπλωματών (μάλιστα φιλικά προσκειμένων κατά τη Σύνοδο του Βουκουρεστίου στα Σκόπια, όπως του πρεσβευτή της Τσεχίας) ότι η μη ένταξη των Σκοπίων ήταν απόφαση του ΝΑΤΟ και δεν έγινε ποτέ ψηφοφορία για την ένταξη των Σκοπίων, ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να επιχειρηματολογήσει ότι αποδεδειγμένα κάποια χώρα ήταν αντίθετη στην ένταξη των Σκοπίων. Η απόφαση ήταν του ΝΑΤΟ και γι αυτό αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαφορά επί του θέματος, τότε αυτή θα έπρεπε να είναι μεταξύ των Σκοπίων και του ΝΑΤΟ και όχι με την Ελλάδα.

http://www.kouskouvelis.gr/site/blog/item/108-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87%CE%AC%CE%B3%CE%B7.html

Κατηγορίες:Uncategorized

Το ατόπημα Πάγκαλου με τα Σκόπια ………..

24 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε
Tου Αθανασιου Ελλις

 
Για να είναι αποτελεσματικός ο χειρισμός των εθνικών θεμάτων απαιτείται διαχρονική και διακομματική σοβαρότητα, αλλά και συνέπεια από τους ηγέτες και τους κορυφαίους πολιτικούς μιας χώρας. Ο γράφων θέλει να πιστεύει, ίσως αφελώς, ότι κάθε πρωθυπουργός και οι κορυφαίοι συνεργάτες του ανησυχούν ειλικρινά για τα εθνικά θέματα και μάχονται για την προώθηση των ελληνικών θέσεων.
Δυστυχώς, από τα απόρρητα αμερικανικά τηλεγραφήματα που έφερε πρόσφατα στη δημοσιότητα η «Κ» αναδεικνύεται, με τρόπο ενίοτε επώδυνο, η έλλειψη σοβαρότητας και η ανακολουθία κάποιων σημαντικών Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι με την απαράδεκτη στάση τους και τις ατυχείς ιδιωτικές τοποθετήσεις τους δυσχεραίνουν την επίτευξη των εθνικών στόχων που θα έπρεπε να είναι διακομματικοί. Ιδιαίτερα ενοχλητική είναι η περίπτωση του Θόδωρου Πάγκαλου στο θέμα των Σκοπίων.
Ο νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην υπουργός Εξωτερικών, δεν βοήθησε την εθνική υπόθεση όταν στις 15 Φεβρουαρίου του 2008, ενάμιση μήνα πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τη στιγμή που ο πρωθυπουργός και η υπουργός Εξωτερικών της χώρας έδιναν μια δύσκολη μάχη σε ένα αφιλόξενο διεθνές περιβάλλον και είχαν μάλιστα απέναντί τους την Ουάσιγκτον, έλεγε στον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ότι η γειτονική χώρα θα πρέπει να χρησιμοποιεί όποιο όνομα επιλέξει. Ο κ. Πάγκαλος χαρακτήρισε «γελοία» την υπόθεση της ονομασίας και εκτίμησε ότι από τη στιγμή που δημιουργήθηκε η ΠΓΔΜ, οι κάτοικοί της θα πρέπει να μπορούν να αποκαλούνται όπως θέλουν.
Η τοποθέτηση αυτή προσβάλλει και κάποιους δημοσιογράφους που σε πολλές συζητήσεις με ανθρώπους επιρροής σε σημαντικά κέντρα εξουσίας εκείνη την περίοδο προσπαθούσαν να πείσουν τους συνομιλητές τους για τη λογική της ελληνικής θέσης και το γεγονός ότι τον Σεπτέμβριο του ’07 η Αθήνα είχε προχωρήσει σε μια τολμηρή δημόσια παραχώρηση και ειλικρινά επιχειρούσε να συναντήσει τα Σκόπια στο μέσο της διαδρομής. Στο πλαίσιο αυτό κορυφαίοι παράγοντες του κατεστημένου της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής -Μπρζεζίνσκι, Τάλμποτ, Σκόουκροφτ, Ιγκλμπέργκερ- έδειξαν να πείθονται, και με συνεντεύξεις τους στην «Κ» τάσσονταν δημόσια υπέρ μιας σύνθετης ονομασίας και καλούσαν την ηγεσία της ΠΓΔΜ να την αποδεχθεί.
Σε αυτή την κρίσιμη χρονική περίοδο και στην ίδια συζήτηση, ο κ. Πάγκαλος είχε επίσης περιγράψει ως «γελοίες» τις αναφορές σε επεκτατικές βλέψεις της ΠΓΔΜ, παρότι αυτές προκύπτουν από συστηματικές ενέργειες των τελευταίων ετών και αποτελούν την ουσία του ελληνικού επιχειρήματος, καθώς οι ενστάσεις περί παραχάραξης της αρχαίας ιστορίας δεν έπεισαν τη διεθνή κοινότητα. Οι αποκαλύψεις για τις θέσεις που εξέφρασε ο κ. Πάγκαλος δεν βοηθούν επίσης τη νομική προσπάθεια που καταβάλλει η Ελλάδα αυτές τις ημέρες στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπου εκδικάζεται η προσφυγή της ΠΓΔΜ. Ακόμη και οι πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Καραμανλή θα πρέπει να του αναγνωρίσουν ευθύτητα και, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον το Σκοπιανό, τόλμη. Αγνόησε το πολιτικό κόστος και αποδέχθηκε σύνθετη ονομασία («Νέα, Βόρεια, Ανω, οτιδήποτε Μακεδονία», όπως είχε πει χαρακτηριστικά στον Αμερικανό πρέσβη). Στην πρώτη του συνάντηση με τον Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο, τον Μάιο του ’04, ο τότε πρωθυπουργός ανέδειξε πιεστικά τη σημασία του θέματος για τους Ελληνες. Κι, όμως, ο Θόδωρος Πάγκαλος, κορυφαίο στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην υπουργός Εξωτερικών, που έμελλε στη συνέχεια να γίνει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, έλεγε στους Αμερικανούς το ακριβώς αντίθετο, αποδυναμώνοντας όχι τον Καραμανλή, αλλά την Ελλάδα.

Κατηγορίες:Uncategorized

Από τον Έβρο μέχρι και το Καστελόριζο δεν απεμπολούμε κανένα δικαίωμα …….

24 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

του Νικολάου Παπανικολόπουλου

Η Ελλάδα, το 1936 με τον Αναγκαστικό Νόμο 230, όρισε για πρώτη φορά την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα (6) ναυτικά μιλιά. Το 1961, στο σχέδιο του Κώδικα Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου όρισε την αιγιαλίτιδα ζώνη, πάλι στα (6) ν.μ. Το 1973, στον Κώδικα Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου (άρθρο 136 του Ν.Δ. 187/73) πρόβλεψε το δικαίωμα επέκτασής της, χωρίς ωστόσο να το υλοποιήσει. Το 1995, με την επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας ( Ν. 2321/1995), απέκτησε και…
μέσω αυτής το δικαίωμα της επέκτασης, μέχρι τα 12 ν.μ., αλλά και πάλι δεν το υλοποίησε.

Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος ειδικός σε θέματα διπλωματίας ή εξωτερικής πολιτικής για να διαπιστώσει ότι διαχρονικά, από το 1936 μέχρι και σήμερα 2011, όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις απεμπόλησαν το νόμιμο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων…»

Στο Αιγαίο, Ελλάδα και Τουρκία διατηρούν τα χωρικά τους ύδατα στα έξι (6) ναυτικά μίλια. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία στο 35%, η Τουρκία στο 9% ενώ το 56% είναι διεθνή ύδατα. Με δώδεκα (12) μίλια, η Ελλάδα θα ασκεί κυριαρχία στο 64%, η Τουρκία στο 10%, και το 26% θα είναι διεθνή.

Εδώ, φαίνεται καθαρά ότι στο Αιγαίο, με το υφιστάμενο καθεστώς των 6 ν.μ., η Ελλάδα χάνει το 29%, ενώ η Τουρκία χάνει μόνο το 1%. Και όμως αντί να διαμαρτύρεται η Ελλάδα, διαμαρτύρεται η Τουρκία θέτοντας μάλιστα και casus belli.

Από το 1974 και μετά, όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις αποσιωπούν το θέμα της
επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο και δέχονται ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία, είναι νομικής φύσης και είναι αυτή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

Από το 1995, παρά την επικύρωση στη Βουλή των Ελλήνων, της Δ.Σ. για το Δίκαιο της θάλασσας (Ν. 2321/1995), στην οποία, για πρώτη φορά καθορίζεται η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ΑΟΖ, επικρατεί «σιγή ιχθύος».

Φτάνουμε στις αρχές του 2007, όταν η Κυπριακή Κυβέρνηση, ανακοινώνει (15-02-2007) το σχέδιό της να οριοθετήσει ΑΟΖ με Αίγυπτο και Λίβανο, όποτε μέσω των ΜΜΕ, η έννοια της ΑΟΖ, άρχισε να γίνεται ευρέως γνωστή. Έκτοτε, το «θέμα ΑΟΖ», παίζει όλο και πιο συχνά.

Η Τουρκία, από το 1973 και ιδιαίτερα, μετά την εισβολή στην Κύπρο (1974), αμφισβητεί τόσο το δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, όσο και της υφαλοκρηπίδας των ελληνικών νησιών του Αιγαίου με το αιτιολογικό ότι δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, θεωρούμενα φυσική προέκταση της υφαλοκρηπίδας (γεωλογική έννοια) της Ανατολίας.

Η Τουρκία, βλέποντας ότι το νέο και ισχύον από το 1995, Δίκαιο της Θάλασσας, δεν την ευνοεί καθόλου αφού, αφενός, υιοθέτει τη νομική έννοια της υφαλοκρηπίδας και αφετέρου, την επέκταση των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ., και οι προβαλλόμενες θέσεις της στερούνται νομικού ερείσματος, κατασκεύασε δυο θεωρίες.
1. Τη «θεωρία των γκρίζων ζωνών» για εκατοντάδες ελληνικά νησάκια και βραχονησίδες στο Αιγαίο, αρχής γινομένης με τις βραχονησίδες Ίμια (1996).
2. Τη «θεωρία της μειωμένης επήρειας» για την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, αρχής γινομένης από το Καστελόριζο.

Το Καστελόριζο (ή Μεγίστη), σήμερα, αποτελεί τον μεγαλύτερο πονοκέφαλο της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αναμφισβήτητα ελληνικό νησί το οποίο κατοικείται, διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και αποτελεί σημείο οριοθέτησης της Ελληνικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο. Η θέση του, δημιουργεί πρόβλημα στην Τουρκία η οποία χάνει τα θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η Τουρκία, δείχνει διατεθειμένη να εγκαταλείψει το casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων, με αντάλλαγμα, τη συναίνεση της Ελλάδας στη «διάσπαση» του εθνικού χώρου της, διαχωρίζοντας το Καστελόριζο από το Αιγαίο.

Τα όσα είπε ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, σε συνέντευξή του, στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά (βλέπε εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6/3/2011) είναι χαρακτηριστικά και επιβεβαιώνουν όσα ακούγονται και γράφονται τον τελευταίο καιρό για την ΑΟΖ στο Καστελόριζο:
«…Οι διερευνητικές επαφές έχουν ρητό στόχο να εξετάσουν όλα τα θέματα που αφορούν τις διαφωνίες μας στο Αιγαίο. Επομένως, είμαστε επικεντρωμένοι κατά προτεραιότητα στο θέμα του Αιγαίου. Ωστόσο, το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σε ό,τι αφορά το νησί του Καστελόριζου, η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις, σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης. Και γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο. Άσχετα όμως, με τη γεωγραφική συνάφεια ή άλλα θέματα, εμείς θέλουμε να λύσουμε όλες τις διαφορές μας με την Ελλάδα το συντομότερο δυνατό…».

Η Ελλάδα, για εθνικούς αλλά και νομικούς λόγους, οφείλει να διατηρήσει τη συνέχεια και συνοχή των θαλασσίων συνόρων της, από τον Έβρο μέχρι και το Καστελόριζο.

Στους ήρωες του 1821, χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη.
Και θα την δείξουμε, αν πιστοί στην παράδοσή τους, ανυποχώρητοι σ’ όποια θυσία, την κρατήσουμε σ’ όλη την Ελληνική επικράτεια ως τον πιο ακρινό μας βράχο την βγαλμένη από τα κόκαλα ηρώων, ατίμητη ελευθερία.
http://alexpolisonline.blogspot.com/

Κατηγορίες:Uncategorized

«Τεμαχίζουν» το πτώμα της Ελλάδας……..

23 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Της Ζέζας Ζήκου

O πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών γυρίζουν και δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι ποτέ δεν θα προχωρήσουν σε πτώχευση. Το ζήτημα δεν είναι η πτώχευση. Πολύ λίγα κράτη κάνουν ξεκάθαρη πτώχευση. Αλλά πολλά προχωρούν σε επιβαλλόμενη από τους κανόνες που διέπουν τις αγορές ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους τους. Δεν θα χρησιμοποιηθεί η…..
βρόμικη λέξη «πτώχευση», αλλά ο όρος «ελεγχόμενη αναδιάρθρωση χρέους». Η επίφαση αυτή της αληθοφάνειας, που είναι μια καλοστημένη παγίδα, θα αρχίσει από την Ελλάδα. Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), αλλά όχι επίσημες.
Πολλές είναι οι χώρες που έχουν κάνει ελεγχόμενη, «εκτός δικαστηρίου», εκτός πτώχευσης, αναδιάρθρωση του χρέους, ανταλλάσσοντας το παλαιό χρέος με νέο. Με αυτό τον τρόπο αναβάλλουν την ωρίμανση του χρέους για πολλά χρόνια, μειώνοντας τα επιτόκια για το νέο χρέος κάτω από τα επίπεδα της αγοράς και διατηρώντας την ονομαστική αξία του χρέους στο 100%, ώστε οι τράπεζες που το έχουν να μην αρχίσουν να το διαγράφουν. Όσο η αξία του χρέους είναι σταθερή, δεν υποχρεούσαι να το διαγράψεις. Μπορεί να επιτευχθεί «κούρεμα» με την παράταση του χρόνου αποπληρωμής και θέτοντας όρια στα επιτόκια.
Μια προφανής λύση του προβλήματος που προκλήθηκε από την υπερχρέωση των χωρών της Ευρωζώνης θα ήταν η οργανωμένη και ομαδική αναδιάρθρωση των χρεών τους. Όμως, έχει επιλεγεί για μας ένας πολύ επώδυνος τρόπος με το Μνημόνιο. Μας έχει επιβληθεί όχι μόνο για να διασωθεί το ευρώ, αλλά –κυρίως– για να μετατεθεί χρονικά το πρόβλημα της πτώχευσης τόσο ώστε να μην προκαλέσει συστημικό κύμα μετάδοσής του στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία.
Οικονομολόγοι, κερδοσκόποι και πανίσχυροι επενδυτές παίζουν με την πτώχευση της χώρας μας. Οι επικεφαλής των μεγαλυτέρων επενδυτικών κεφαλαίων του κόσμου και παγκοσμίου φήμης οικονομολόγοι αναπαράγουν πλέον με βίαιο τρόπο όλα τα δεινά για τη χώρα μας, καθώς τα στυγερά μέτρα της κυβέρνησης του Μνημονίου υπονομεύουν την έξοδο από τη βαθιά ύφεση, με συνέπεια η ελληνική οικονομία να εγκλωβίζεται σε ένα φαύλο κύκλο υψηλού χρέους και αποπληθωριστικής κρίσης.
Ο ισχυρότερος μεταξύ των κορυφαίων επενδυτών στον κόσμο, ο Τζιμ Ρότζερς, όχι μόνο θεωρεί ότι η Ελλάδα θα πτωχεύσει, αλλά και ότι η Ευρωζώνη δεν θα υπάρχει σε δεκαπέντε χρόνια. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, «είχαμε και στο παρελθόν νομισματικές ζώνες που δεν επιβίωσαν. Εγώ θα άφηνα την Ελλάδα να πτωχεύσει, διότι μόνο τότε θα θεωρήσουν όλοι ότι το ευρώ είναι ένα σοβαρό νόμισμα», υποστηρίζει.
Ο περιβόητος Τζον Πόλσον, επικεφαλής του hedge fund Ρaulson & Company με κεφάλαια 36 δις δολαρίων και θέσεις κατά των ελληνικών ομολόγων, αναμεμειγμένος στο σκάνδαλο της Goldman Sachs, έχει διατυπώσει ιδιαίτερα δυσμενείς προβλέψεις ως προς το ελληνικό χρέος. Ο Πόλσον, ο οποίος υπολογίζεται ότι έχει στοιχηματίσει στη χρεοκοπία της Ελλάδας περί τα 4 δις ευρώ, διαβλέπει ανυπέρβλητες δυσκολίες σχετικά με την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.
Ο διάσημος Νουριέλ Ρουμπινί θεω ρεί ότι η πτώχευσή της είναι αναπόφευκτη. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φτάνει στο 150% του ΑΕΠ, να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την ΕΕ ύστερα από τρία χρόνια και να επιστρέψει στις αγορές, με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι ύστερα από κάθε μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση ακολουθεί μια επίπονη διαδικασία αποπληρωμής των κρατικών χρεών, κάτι που αναμένεται να επαναληφθεί ιδιαίτερα για τα κράτη με υψηλό δημόσιο χρέος και έλλειμμα, όπως η Ελλάδα. «Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Είναι πολύ μεγαλύτερο. Υπάρχει πρόβλημα ανάπτυξης, και η χώρα δεν είναι ανταγωνιστική», επισημαίνει ο κ. Ρουμπινί. «Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία. Οι χώρες αυτές, λόγω του ότι δεν είναι ανταγωνιστικές, έχουν χάσει μερίδια των αγορών τους, που έχουν περάσει στην Κίνα και την Τουρκία».
Ο Ρουμπινί θεωρεί πως υπάρχουν διάφοροι τρόποι επαναφοράς της ανάπτυξης σε μια χώρα, όπως ο αποπληθωρισμός – αν και είναι πολιτικά επώδυνος. Κατά τη γνώμη του, ο σωστός τρόπος είναι ο γερμανικός: «Η Γερμανία εφάρμοσε μια νέα δομική μεταρρύθμιση, που αύξησε την παραγωγικότητα, διατηρώντας τον ονομαστικό μισθό χαμηλό, έτσι ώστε να πέσει το κόστος της μονάδας εργασίας. Και αυτή η λύση, όμως, χρειάζεται χρόνια για να δείξει αποτελέσματα. Στη Γερμανία χρειάστηκαν δέκα με δεκαπέντε χρόνια, όμως τόσα χρόνια χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία δεν έχουν αυτή τη στιγμή», επισημαίνει.
Ο φόβος ενός έθνους μήπως χρεοκοπήσει, μολονότι έχει στο πλευρό του ισχυρούς συμμάχους εντός της ΕΕ, είναι δικαιολογημένος; Ναι, όσον αφορά στην Ελλάδα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Το χρέος δεν βγαίνει – Η ύφεση δεν φεύγει – Η δημόσια περιουσία κάνει φτερά…….

23 Μαρτίου, 2011 Σχολιάστε

Του Νίκου Κοτζιά

Η κυβέρνηση συνεχίζει να κάνει κακές διαπραγματεύσεις. Να έχει στο μυαλό της τα συμφέροντα των λίγων. Να προωθεί την βίαια ανακατανομή εισοδημάτων και περιουσιών σε βάρος των πολλών, μισθωτών, συνταξιούχων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Δίνει χρόνο στους δανειστές μας να τακτοποιήσουν τα του οίκου τους και…
όπως πρώτος έγραψα πριν 15 μήνες να αγοράσουν φτηνά την δημόσια περιουσία. Με ψέματα δε, προσπαθεί να συγκαλύψει τις στην καλύτερη περίπτωση ανοησίες της. Ως δε προς την χειρότερη, δεν θα ήθελα καν να αναφερθώ δημόσια.

Τι υποστηρίζει η κυβερνητική προπαγάνδα;
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ότι αποκόμισε στη σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης τρία κέρδη: την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων, κατά ένα τοις εκατό μικρότερο επιτόκιο και δυνατότητα αγοράς ομολόγων από ειδικό μηχανισμό. Υπολογίζει, λέει η προπαγάνδα της ότι με αυτά κέρδισε έξη δισεκατομμύρια. Επιπλέον, η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι μπόρεσε και αποκόμισε αυτά τα κέρδη διότι απέδειξε ότι εργάστηκε τον προηγούμενο χρόνο σκληρά και ως βραβείο αυτής της στάσης της επήλθαν οι καλύτεροι δανειακοί όροι. Μάλιστα, έβαλε τα μέσα του Μνημονίου να ανακοινώσουν με τρόπο ειρωνικό ότι όσα εκείνη κατάφερε δεν τα κατάφερε η Ιρλανδική κυβέρνηση, η οποία «δεν μπόρεσε» να διασφαλίσει χαμηλότερο επιτόκιο όπως η Ελλάδα. Πρόκειται για μια όμορφη εικόνα που θα ξεθωριάσει πολύ γρήγορα. Πιο συγκεκριμένα:
Πρώτον, η κυβέρνηση έδωσε πολλά για να πάρει σχετικά λίγα Η επιμήκυνση και ο περιορισμός των επιτοκίων ασφαλώς διευκολύνουν τις χρηματικές ροές του ελληνικού δημοσίου. Όμως το σύνολο των επιτοκίων συνολικά μάλλον θα είναι μεγαλύτερο. Κατά συνέπεια αυτά τα περί δισεκατομμυρίων που «γλίτωσε» η χώρα είναι φύκια που πωλούνται από την κυβερνητική προπαγάνδα ως μεταξωτές γιρλάντες. Το ποσό που αναφέρει η κυβέρνηση δεν προκύπτει από πουθενά. Αν ήταν αληθινά δεν έχει παρά να δώσει στη δημοσιότητα το συνολικό ποσό που θα πληρώσει τελικά η Ελλάδα προκειμένου να αποπληρώσει τα 110 δισεκατομμύρια. Επιπλέον, η μείωση αυτή του 1% μπορεί να αφανιστεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα αν δεν έχει διασφαλιστεί ότι δεν θα ακολουθήσουν τα ελληνικά επιτόκια τις αυξήσεις που ετοιμάζεται να κάνει στα επιτόκια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Δεύτερον, οι αλλαγές που έγιναν δεν ήταν αποτέλεσμα επιβράβευσης, αλλά μέτρα που έλαβαν οι δανειστές σε συνεννόηση με τους δανειζόμενους προκειμένου να διασφαλιστεί ότι θα πληρωθούν οι δόσεις καθώς και να αποκτήσουν εγγυήσεις που δεν είχαν προηγούμενα. Όπως έχω αποδείξει σε πολλαπλά κείμενα ήταν αδύνατο για την Ελλάδα να αποπληρώσει τις δόσεις. Άρα οι δανειστές είχαν να επιλέξουν είτε να πάρουν πίσω τα χρήματά τους σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, είτε, πιθανά, να τα χάσουν. Κατά προέκταση διασφάλισαν τα δικά τους συμφέροντα, τα συμφέροντα των δικών τους τραπεζών και κατά προέκταση ορισμένων ελληνικών τραπεζών. Με άλλα λόγια η τοκογλυφία διασφάλισε ότι θα παραμείνει τοκογλυφία. Μάλιστα, η τοκογλυφία απέκτησε τη δυνατότητα να αγοράσει τα ελληνικά φιλέτα φτηνότερα από ότι προηγούμενα και με τους Έλληνες εργαζόμενους να δουλεύουν με μικρότερους μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα. Κατά συνέπεια διασφάλισαν την τοκογλυφία τους και έχουν λαμβάνουν, επιπλέον, ως μπόνους την καρδιά του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Κάτι που έχω καταγγείλει ότι θα συμβεί ήδη από τον Ιανουάριο του 2010.
Τρίτον, τα υποτιθέμενα βραβεία προς την Ελλάδα «για την καλή της συμπεριφορά» είναι στην πραγματικότητα διόρθωση των (κατά πολλούς σκόπιμων) παραλείψεων της αρχικής διαπραγμάτευσης για το μνημόνιο. Τότε που η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε δανειστεί με καλύτερο επιτόκιο και με το εκτενέστερο δυνατό χρονοδιάγραμμα Εξάλλου ήταν από τότε ολοφάνερο, όπως επίμονα έγραφα από αυτή εδώ την στήλη, ότι το όλο σχήμα δεν έβγαινε και μετά από ένα χρόνο αναγκαστικά θα άλλαζα. Εκείνες τις «παραλήψεις» ήρθε να διορθώσει η τωρινή συμφωνία με πολύ βαρύ κόστος για την Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι θα φτάσει συνολικά στα εκατό δισεκατομμύρια. Επιπλέον με τις συμφωνίες που έκανε ο Γ.Παπανδρέου στις Βρυξέλλες θα φορεθεί στην Ελλάδα η γερμανική κουλτούρα ως προς τον πληθωρισμό και την ανάπτυξη καθώς και ακραία νεοσυντηρητικά κουστούμια και φορέματα ως προς τις εργασιακές σχέσεις και την αμοιβή της εργασίας στην Ελλάδα.Με άλλα λόγια, η Ελλάδα έδωσε ως ανταλλάγματα την ψυχή και το μέλλον της, προκειμένου να πάρει παπούτσια κατά ένα αριθμό μεγαλύτερα από εκείνα που λανθασμένα είχε αγοράσει πριν ένα χρόνο. Δεν θυμάμαι στην ευρωπαϊκή σύγχρονη ιστορία να υπήρξε μεγαλύτερο κόστος για αλλαγή συμφωνίας πριν από την απομάκρυνση από το ταμείο και αυτή η αλλαγή να βόλευε τόσο πολύ τον πωλητή / δανειστή. Εξάλλου οι πολίτες έχουν πολλές ίδιες εμπειρίες ως προς τους δανεισμούς. Γνωρίζουν ότι αν έχουν κάνει λάθος δανεισμό ως προς το επιτόκιο και το χρονοδιάγραμμά του, μπορούν να το αλλάξουν επιμηκύνοντας. Γνωρίζουν, όμως, ότι η διασφάλιση της τράπεζας είναι να αυξήσει το συνολικό ποσό τόκων που θα λάβει, ακόμα και αν το επιτόκιο είναι σχετικά μικρότερο. Αποκλείεται, όμως, να αποδεχτούν να τους πει η τράπεζα ότι προκειμένου να κάνει αυτή την αλλαγή οφείλουν να της δώσουν, πέραν της υποθήκης στο σπίτι τους, τα χρυσαφικά της οικογένειας σε εξευτελιστικές τιμές. Κάτι τέτοιο το ζητούν μόνο οι τοκογλύφοι και αν ενδώσει κάποιος στις απαιτήσεις τους μάλλον κλαίει για την κατάντιά του παρά πανηγυρίζει για τους νέους όρους που συμφώνησε μαζί τους. Και αν, επιπλέον, ο δανειστής του ζητήσει να του παραδώσει τα παιδιά του σε φτηνή τιμή, είναι σίγουρο ότι θα το αρνηθεί σε αντίθεση με την κυβέρνηση.
Τέταρτο, η Ελλάδα πήγε στις 11 του Μάρτη στη διαπραγμάτευση παραδομένη και έχοντας δώσει εγγυήσεις, ως δεν όφειλε, ότι θα στηρίξει κάθε πρόταση της Γερμανίας, ακόμα και σε βάρος της, που θα βοηθούσε να ξεπεράσει τις περσινές παραλήψεις και παράγοντας, πλέον, πολλαπλά καινούργια προβλήματα. Αντί προηγούμενα να πάει η Ελλάδα στην Ιρλανδία και να διερευνήσει τις δυνατότητες κοινού μετώπου πήγε και παραδόθηκε στο Ελσίνκι και στο Βερολίνο.Οι αλαζονικές προπαγανδιστικές ανάγκες της κυβέρνησης είναι τέτοιες ώστε ως μια ακόμα Αισώπεια κολοβή αλεπού επιδεικνύει το 1% χαμηλότερο τόκο που έλαβε και «που δεν έλαβε η Ιρλανδία». Στην πραγματικότητα, η Ιρλανδία μπορούσε άμεσα να λάβει και θα λάβει τα ελληνικά επιτόκια. Εξάλλου και η ελληνική επιμήκυνση διευκολύνθηκε διότι την είχε ήδη λάβει η Ιρλανδία. Αυτό που έγινε είναι ότι η Ιρλανδία δεν βιάστηκε να συμφωνήσει. Διότι της ζητούσαν να αυξήσει την φορολογία στις επενδύσεις και στον επιχειρηματικό κύκλο από τα 12% στα 20%. Πρόκειται για την αντίστοιχη απαίτηση για το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας που διατυπώθηκε και αποδέχτηκε αμαχητί η Ελλάδα.
Πέμπτο, ο πρωθυπουργός είπε ότι τα 50 δισεκατομμύρια δεν μας τα ζητήσανε, αλλά ήταν ελληνικό έργο. Δηλαδή, ότι το να τρώμε λιγότερο στο σπίτι είναι δική μας απόφαση και όχι της τράπεζας που μας έδωσε το στεγαστικό. Αλλά, γνωρίζει κανείς κανέναν δανειστή που για όρους που δεν ζήτησε και δεν επέβαλε, αποκτά το δικαίωμα του ελέγχου εφαρμογής του και εργαλεία πειθάρχησης προκειμένου να εφαρμοστούν τα μέτρα διαίτης στο σπίτι; Δηλαδή αν δεν τα είχαν ζητήσει αυτά τα 50 δισεκατομμύρια οι Γερμανοί σε συνεργασία με την ντόπια διαπλοκή και τράπεζες τότε γιατί προβλέπεται μηχανισμός ελέγχου και πειθάρχησης για την υλοποίησής τους στις αποφάσεις της 11ης;
Έκτο και το χειρότερο όλων, οι «κατακτήσεις» της κυβέρνησης συμπεριλαμβάνουν παραπέρα αύξησης της άνισης κατανομής εισοδήματος και πλούτου στην Ελλάδα. Περιορισμό της λαϊκής κατανάλωσης χωρίς μέτρα ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι είναι μια πολιτική που πληρώνει τους δανειστές. Ξεπουλά περιουσιακά στοιχεία της χώρας. Οδηγεί στην ύφεση. Δεν έχει καμιά προοπτική να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Προσανατολίζει την στρατηγική ανταγωνιστικότητας στο «μισθολογικό κόστος» και όχι στην ειδίκευση, την έρευνα, την μόρφωση, την ενίσχυση της ζήτησης. Πρόκειται για μια αδιέξοδη, πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων της ντόπιας διαπλοκής και τοκογλυφίας καθώς και της αύξησης του ελέγχου της χώρας από τρίτους, της ντε φάκτο κατάργησης των απαιτήσεων και διαδικασιών της δημοκρατίας. Και μετά από όλα αυτά είναι και πανηγυρίζοντες! Η ιστορία δεν θα ξεχάσει την ύβρη τους!

Δύο αποκαλυπτικές διαψεύσεις της κυβερνητικής προπαγάνδας:
Η εφημερίδα των μεγάλων συμφερόντων της Γερμανίας, FAZ στην ανάλυση που έκανε για τα αποτελέσματα της Συνόδου της Ευρωζώνης στις 13.3.2011, έγραψε: «τα δάνεια σε χώρες όπως είναι η Ελλάδα… θα αποδειχτούν επιτυχημένες μπίσνες. Αφού θα πληρώνουν επιτόκια σαφώς υψηλότερα από εκείνα των αγορών της Γερμανίας».Ο ειδικός αναλυτής για τις στρατηγικές ως προς τα Ομόλογα Asoka Wöhrmann, δήλωσε στις 15.3.2011 ότι το κυριότερο συμπέρασμα ως προς τα μέτρα που αποφασίστηκαν στην Σύνοδο της Ευρωζώνης είναι «ότι εξαφανίστηκε ο φόβος ότι μπορεί να κάνει η Ελλάδα μια μη ελεγχόμενη πτώχευση». Δηλαδή, όπως λέω από πέρσι, το πρόβλημά των ξένων δανειστών ήταν να διασφαλίσουν ότι ακόμα και η όποια πτώχευσή μας, να είναι προς όφελός τους.

Κατηγορίες:Uncategorized