Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2011

Θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνομεν δούλοι……

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ
 
«§ 98. Μήλιοι. Αλλά δεν νομίζετε ότι τοιαύτην ασφάλειαν παρέχει η πολιτική την οποίαν προτείνομεν; Διότι οφείλομεν και πάλιν, αφού μας εξωθείτε από το έδαφος των επί του δικαίου στηριζομένων επιχειρημάτων και μας επιβάλλετε να υποταχθώμεν εις το συμφέρον σας, να σας εξηγησωμεν ποιον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθείτε, εάν τούτο συμπίπτει να είναι συγχρόνως και ιδικόν σας. Διότι πως είναι δυνατόν να μη καταστήσετε εχθρούς σας, όσοι τυχόν σήμερον είναι ουδέτεροι, όταν βλέποντες ούτοι την τύχην μας, αντιληφθούν ότι θα έλθη ημέρα κατά την οποίαν θα επιτεθείτε και κατ′ αυτών; Και δια της πολιτικής σας αυτής, τι άλλο κατορθώνετε παρά να ενισχύσετε τους υφιστάμενους ήδη εχθρούς σας και να στρέψετε εναντίον σας, παρά την θέλησιν των, εκείνους οι οποίοι ούτε εσκέφθησαν ποτέ να γίνουν τοιούτοι;§ 99. Αθηναίοι. Καθόλου. Διότι επικίνδυνοι εχθροί μας δεν είναι κυρίως όσοι, κατοικούντες επί της στεριάς, απολαύουν ασφαλώς την ελευθερίαν των και ως εκ τούτου πολύ θα το σκεφθούν πριν λάβουν προφυλακτικά εναντίον μας μέτρα, αλλ′ οι νησιώται, και όσοι τυχόν είναι ανεξάρτητοι όπως εσείς, και όσοι ήδη είναι ερεθισμένοι ως εκ της ακουσίας υποταγής των υπό την κυριαρχίαν μας. Διότι ούτοι, παρασυρόμενοι συνήθως από απερισκεψίαν, δύνανται να περιαγάγουν και εαυτούς και ημάς εις προφανή κίνδυνον.§ 100. Μήλιοι. Αλλ′ εάν μεγάλους κινδύνους αντιμετωπίζετε και σεις, δια να μη στερηθείτε της ηγεμονίας σας, και οι ήδη υπήκοοι σας, δια να απαλλαγούν αυτής, είναι προφανές ότι ημείς που είμεθα ακόμη ελεύθεροι θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνομεν δούλοι.§ 101. Αθηναίοι. Όχι, εάν θελήσετε μόνον να σκεφθείτε νηφαλίως. Διότι δεν ανταγωνίζεσθε προς ίσους περί ανδρίας ωστε η υποχώρησις σας να συνεπιφέρει καταισχύνην, αλλά πρόκειται να σκεφθείτε μάλλον περί της σωτηρίας σας, αποφεύγοντες να αντιταχθείτε προς τους πολύ ισχυρότερους.§ 102. Μήλιοι.  Γνωρίζομεν, εν τούτοις, ότι κάποτε αι τύχαι του πολέμου επιμερίζονται με περισσοτέραν ισότητα μεταξύ των ανταγωνιζομένων, παρ′ όσον ηδύνατο τις να περιμένει, αποβλέπων εις την διάφορον δύναμιν αυτών. Και δι′ ημάς η μεν άμεσος υποχώρησις σημαίνε απώλειαν πάσης ελπίδος, ενώ αν πολεμήσωμεν υπάρχει ακόμη ελπίς να μείνωμεν σώοι.

§ 103. Αθηναίοι.

Η ελπίς είναι τω όντι, παραμυθία εις ώραν κινδύνου, και οσάκις κανείς, στηριζόμενος εις αυτήν, διακινδυνεύει μόνον ό,τι έχει ως περίσευμα, τότε φέρει μεν αύτη βλάβην, όχι όμως και πλήρη καταστροφήν. Αλλ’ οσάκις η άκρατος φύσις της ελπίδος παρασύρει κανένα εις το ν’ απορρίψει τον περί των όλων κύβον, τότε μόνον αντιλαμβάνεται ούτος την αληθή φύσιν της, όταν η καταστροφή έχει ήδη επέλθει, και τίποτε δεν έχει πλέον απομείνει, δια να προφυλαχθεί εναντίον της, όταν ο παθών έλαβε πείραν αυτής. Μη θελήσετε να πάθετε τούτο εσείς, οι οποίοι είσθε ασθενείς και των οποίων η ύπαρξις εξαρτάται από μιαν ροπήν της πλάστιγγος. Και μη κάμετε όπως οι πολλοί, οι οποίοι, ενώ ημπορούν ακόμη να σωθούν δι’ ανθρωπίνων μέσων, μόλις περιέλθουν εις αμηχανίαν και εγκαταλειφθούν από τας φανεράς ελπίδας, καταφεύγουν εις χιμαιρικάς τοιαύτας, την μαντικήν και τους χρησμούς, και άλλα παρόμοια, όσα, διεγείροντα ελπίδας, οδηγούν εις τον όλεθρον»

[Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο Ε]. Αποσπάσματα από τον περίφημο διάλογο Μηλίων- Αθηναίων.

30 Νοεμβρίου 2011 1:57 π.μ. 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

 

Η Ευρώπη του μέλλοντος.(πηγή)
Η Ευρώπη του μέλλοντος.(gf1957)
Η Ευρώπη του μέλλοντος.(EL)
Ανάσταση για την Ελλάδα.(EL)

«Το πώς συμπεριφερόμαστε στα μνημεία μας λέει πολλά για το ποιοι είμαστε» ……

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε
Να ποιοι είναι
 «Το πώς συμπεριφερόμαστε στα μνημεία μας λέει πολλά για το ποιοι είμαστε», είπε προχθές ο υπουργός Πολιτισμού – Τουρισμού, Π. Γερουλάνος, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα του προγράμματος για την – επιλεκτική – αναβάθμιση αρχαιολογικών χώρων και μουσείων, με βασικό κριτήριο το πόσο «πουλάνε» στους τουρίστες.
Ο υπουργός έχει απόλυτο δίκιο, με αυτή τη φράση. Ισχύει διαχρονικά. Ισχύει και για τις δεκαετίες δικομματικής εναλλαγής στη διακυβέρνηση της χώρας και διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα αποτελέσματα στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, δηλαδή στην αρμόδια κρατική δομή προστασίας και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς, από αυτήν την εναλλαγή είναι γνωστά : 
1) Θλιβερό, έως γελοιότητας, ποσοστό για τον πολιτισμό από τον κρατικό προϋπολογισμό. 
2) Χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις (σ.σ. οι πραγματικές ανάγκες προστασίας των αρχαιοτήτων υπερβαίνουν ακόμη και τον αριθμό των οργανικών θέσεων). 
3) Εργασιακή ομηρία του εξειδικευμένου επιστημονικού και εργατοτεχνικού προσωπικού. 
4) «Ανθηση» όλης της γκάμας των αντεργατικών συμβάσεων (σ.σ. επιστήμονες και τεχνίτες που εξειδικεύτηκαν και απέκτησαν πολύτιμη πείρα στην προστασία των αρχαιοτήτων πετιούνται σαν «στυμμένες λεμονόκουπες». 
5) Εξοντωτικές καθυστερήσεις στη μισθοδοσία και στα οδοιπορικά (σ.σ. οι αρχαιολόγοι και γενικά το προσωπικό της υπηρεσίας πληρώνει το ίδιο τα χρήματα για τον έλεγχο ενός μνημείου ή χώρου). 
6) Ελλείψεις στην υλικοτεχνική υποδομή. 
7) Επιμονή στην εφαρμογή του στρατηγικού στόχου του κεφαλαίου για πλήρη εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, που οδήγησε και στην Υπουργική Απόφαση (δημοσιεύεται σύντομα), που επιτρέπει, μεταξύ άλλων, και τη χρήση των μνημείων για εμπορικές διαφημίσεις. 
.8) Απαξίωση αρχαιολογικών χώρων και μνημείων, ακόμη και κλείσιμο «ταπεινών» επαρχιακών μουσείων, που δεν ενδιαφέρουν τους τουριστικούς πράκτορες.
Ολα αυτά αφορούν μόνο στην πολιτιστική κληρονομιά. Υπάρχουν κι άλλα, που είναι ίδια και χειρότερα για τη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία.
Αυτή είναι, λοιπόν, η συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού των αστών έναντι των μνημείων και των ανθρώπων που τα προστατεύουν. Και αυτή η συμπεριφορά, σύμφωνα με το κριτήριο του υπουργού, τους χαρακτηρίζει. 
 

http://www2.rizospastis gr 

Πολιτιστική Κληρονομιά (‘Αρθρο 5)

Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών …..

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε
Απόψεις του Ευγένιου Τριβιζά (καθηγητή εγκληματολογίας στην Μ. Βρετανία και συγγραφέα παιδικών βιβλίων) για τον όρο PIGS:
 
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS» (*) (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ), το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β.

Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

(*) P.I.G.S. = Portugal, Ireland, Greece, Spain

Για να μη «βουλιάζει» η Δικαιοσύνη …..

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε

 «Η Δικαιοσύνη βουλιάζει όλο και περισσότερο στη συνείδηση των πολιτών, αφού βραδυπορεί και οι υποθέσεις παραγράφονται…», δήλωσε σε συνέλευση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μ. Παπαϊωάννου, απαριθμώντας τις αδυναμίες της σε ό,τι αφορά το χρόνο εκδίκασης των υποθέσεων.
Προεισαγωγικά επισημαίνω ότι ο θεσμός της Δικαιοσύνης στη χώρα μας λειτουργεί καλύτερα από τους άλλους θεσμούς και στο χώρο αυτό (παρότι στο παρελθόν υπήρξαν περιστατικά παραδικαστικών κυκλωμάτων) δεν παρατηρούνται τα φαινόμενα διαφθοράς που παρατηρούνται στις άλλες εξουσίες.
Βεβαίως η αλήθεια είναι ότι η δικαιοσύνη απονέμεται με μεγάλη καθυστέρηση, που δημιουργεί εικόνα αρνησιδικίας, αλλά γι’ αυτό τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει το υπουργείο Δικαιοσύνης, που πρέπει να έχει το θάρρος αποφάσεων αλλά και εξασφάλισης της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής για να υπάρξει αποτέλεσμα.
Στο παρελθόν, με στόχο την ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, ο ΔΣΘ την περίοδο που ήμουν πρόεδρός του (2005-2008) είχε υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις στον τότε υπουργό Δικαιοσύνης και την ηγεσία της Δικαιοσύνης.
Ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2005 μεταξύ άλλων είχαμε προτείνει:
Α. Τη σμίκρυνση του χρόνου δικαστικών διακοπών από 3,5 μήνες σε 1,5 μήνα, δηλαδή στο μήνα Αύγουστο και σε 7 μέρες την περίοδο εορτών Χριστουγέννων και 7 μέρες την περίοδο εορτών Πάσχα (τώρα υπολειτουργούν τα δικαστήρια 2,5 μήνες το καλοκαίρι, 15 μέρες τα Χριστούγεννα και 15 μέρες την περίοδο του Πάσχα). Η πρόταση θεωρήθηκε εξαιρετική, γιατί θα βελτίωνε την κατάσταση, αλλά λόγω αντιδράσεων δεν υιοθετήθηκε.
Β. Την ανακατανομή των οργανικών θέσεων δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων στα δικαστήρια της χώρας ανάλογα με τον πληθυσμό της περιοχής και τον αριθμό των υποθέσεων που εκδικάζονται σε κάθε δικαστήριο για να υπάρξει απονομή δικαιοσύνης με τους ίδιους ρυθμούς σε όλη τη χώρα, ενώ μάλλον πρέπει να καταργηθούν κάποια δικαστήρια που εκδίδουν ελάχιστες αποφάσεις…
Γ. Την πλήρη μηχανογράφηση δικαστικών υπηρεσιών, την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, που πέραν της ταχύτητας θα αποτελέσει επανάσταση στην καθημερινότητα του νομικού κόσμου, τη μαγνητοφώνηση των πρακτικών κ.λπ.
Για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα πρέπει να υπάρχει θάρρος λήψης και υλοποίησης αποφάσεων, να υπάρχει συνείδηση ότι απευθύνονται σε συγκεκριμένο λαό με συγκεκριμένη ψυχολογία (γι’ αυτό απέτυχε πλήρως ο καθιερωθείς με το άρθρο 214Α του Κ. Πολ. Δικ. θεσμός της εξώδικης επίλυσης διαφορών) κι ότι η ταχύτητα δεν πρέπει να αποβαίνει εις βάρος της ποιότητας (γι’ αυτό π.χ θα είναι τραγικό λάθος η καθιέρωση Μονομελών Δικαστηρίων κακουργημάτων) και προαπαιτούμενο όλων η εξασφάλιση της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής.
*Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 30/11/201
Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες:

Ο δολοφόνος επιστρέφει συνεχώς στον τόπο του εγκλήματος ……

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε
Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Δεν γνωρίζω αν οι δανειστές της χώρας πρόλαβαν να διαβάσουν τις επιστολές του κ. Παπανδρέου – μία για την τρόικα και 26 για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ – πριν λάβουν την τρίτη κατά σειρά απόφαση να μας δώσουν την περίφημη έκτη δόση του δανείου, καθώς και μακροσκελέστατες ήσαν και έφτασαν την τελευταία στιγμή, μόλις την προηγουμένη της συνεδρίασης του Eurogroup.

Υποθέτω πως απλώς θα έριξαν μια ματιά, διότι σίγουρα είχαν μεγαλύτερες σκοτούρες για να στήσουν ευήκοον ους στα ίδια και τα ίδια φληναφήματα.

Υποθέτω επίσης πως δεν τους ενδιέφεραν πραγματικά αυτές οι επιστολές, καθώς γνωρίζουν, έχουν ενημερωθεί, πως η «δέσμευση» αυτή μπορεί να αποδειχθεί άχρηστη πολύ σύντομα, αφού στο ΠΑΣΟΚ έχει ξεσπάσει λυσσαλέα μάχη διαδοχής – πολύ περισσότερο που και στις 27 Οκτωβρίου είχε δεσμευτεί με την υπογραφή του ο κ. Παπανδρέου, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προκαλέσει την «κρίση του δημοψηφίσματος».

Υποθέτω τέλος, πως οι εκτός ευρωζώνης χώρες ούτε που έριξαν μια ματιά στην δική τους επιστολή, διότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΜΑΣ!

Ως γνωστόν, χρήματα μας δανείζουν μόνο οι 16 (πλην Ελλάδας δηλαδή) χώρες που ανήκουν στην ευρωζώνη. Με αυτές έχουμε υπογράψει το Μνημόνιο – αλλά προφανώς μέσα στη βιασύνη να αρπάξει το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου την πρώτη δόση… δεν το πρόσεξαν!

Επί της ουσίας, ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.

Στην επιστολή του προς την τρόικα αποκαλεί «αναπάντεχη και παράλογη» την άνοδο του κόστους δανεισμού – ενώ ο υπουργός του μιλούσε για Τιτανικούς και ο ίδιος δεν έκανε τίποτε άλλο από το να συκοφαντεί συστηματικά τη χώρα, προκαλώντας ουσιαστικά ο ίδιος τα «αναπάντεχα» και τα «παράλογα».

Και να ήταν μόνο αυτό. Την ώρα που οι ίδιοι οι δανειστές μας ομολογούν ότι το πρόγραμμα που σχεδίασαν για την Ελλάδα απέτυχε διότι ήταν στραβό από γεννησιμιού του, ο κ. Παπανδρέου εμφανίστηκε να επιμένει πως το πρόγραμμα πέτυχε την αποφυγή της χρεοκοπίας, ενώ στο διάστημα της εφαρμογής του «επιτεύχθηκαν πολλοί στόχοι»!

Προφανώς, ούτε αυτό το έχει πληροφορηθεί. Δηλαδή ότι το πρόγραμμα μας οδήγησε στην χρεοκοπία, αύξησε χρέη και ελλείμματα, βύθισε την χώρα στην ύφεση (6,1% μας είπε ο ΟΟΣΑ), εκτίναξε την ανεργία και φτωχοποίησε τη χώρα.

Και το ακόμη χειρότερο: Ο κ. Παπανδρέου αποκαλεί «βελτιώσεις» όλες εκείνες τις αποφάσεις (Μαρτίου και Ιουλίου) που προκάλεσαν τελικά την επιλεκτική χρεοκοπία – με… μέγιστη βελτίωση τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, που ο ίδιος θέλησε να θέσει σε δημοψήφισμα.

Επειδή δε ο δολοφόνος επιστρέφει συνεχώς στον τόπο του εγκλήματος, προσπαθεί να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους κατέβασε την ιδέα περί δημοψηφίσματος.

Ήταν αναγκαίο, λέει, «είτε ένα δημοψήφισμα που θα κινητοποιούσε την ελληνική κοινωνία στο σύνολο της, είτε μια κυβέρνηση που θα την στήριζε ένας ευρύτερος συνασπισμός κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης»!

Προκάλεσε δηλαδή όλη αυτή την αναταραχή, για να αποκτήσει επιτέλους η Ελλάδα υπουργικό συμβούλιο πενήντα ατόμων που ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ – εκτός από το να πρωταγωνιστεί σε δημόσιους διαπληκτισμούς.

Και… και… θεωρεί ο κ. Παπανδρέου «περιττό» να τονίσει ότι «παραμένουμε δεσμευμένοι στην εφαρμογή των πολιτικών του οικονομικού προγράμματος, όπως αυτές έχουν επικαιροποιηθεί, και ότι προσβλέπουμε στη συνεργασία με τους θεσμικούς μας εταίρους, την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, για την προετοιμασία και υλοποίηση του νέου τριετούς προγράμματος για το διάστημα 2012-2014, όπως αποφασίστηκε στις 26-27 Οκτωβρίου. Αυτό και θα γίνει με τρόπο, ώστε να τηρηθούν οι στόχοι τους οποίους συμφωνήσαμε στο πλαίσιο του πρώτου προγράμματος».

Πόθεν παρακαλώ είναι περιττό να τονιστεί κάτι τέτοιο; Εξαιτίας αθέτησης δέσμευσης δεν φτάσαμε ως εδώ;

Κι’ αν στην επιστολή προς τους εκπροσώπους της τρόικας και της ΕΚΤ ο κ. Παπανδρέου εμφανίζεται ως ο… αρχιτέκτονας της εθνικής συμφιλίωσης, στην επιστολή προς τους 26, δεν αντέχει να αποστεί από την τακτική της συκοφάντησης.

Υποστηρίζει πως ο ίδιος και η φοβερή και τρομερή κυβέρνησή του βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια «τριπλή αποτυχία»:

Την αποτυχία της προηγούμενης κυβέρνησης της χώρας να διαχειριστεί με υπευθυνότητα τον προϋπολογισμό και την οικονομία της – ενώ ο ίδιος τα διαχειρίστηκε όλα αυτά με απόλυτη υπευθυνότητα, όπως με απόλυτη υπευθυνότητα γινόταν η διαχείριση και από όλες τις κυβερνήσεις στις οποίες μετείχε (υπουργός από το 1985, για να μην ξεχνιόμαστε) συνεχώς και αδιαλείπτως.

Την  αποτυχία των θεσμών της ΕΕ να διασφαλίσουν ότι ένα κράτος μέλος τηρεί τους κανόνες του Μάαστριχτ, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα βρισκόταν υπό δημοσιονομική επιτήρηση.

Αυτό πάλι δεν το καταλάβαμε – αν και ήδη τα εν Αθήναις υπουργικά παπαγαλάκια άρχισαν να το αναμεταδίδουν. Ποιοι κατά τη γνώμη του έπρεπε να ελέγχονται;

Πότε ήταν η Ελλάδα υπό δημοσιονομική επιτήρηση; Διότι τα κιτάπια της ΕΕ δείχνουν πως αυτή ξεκίνησε το 1997, κορυφώθηκε και επισημοποιήθηκε το 2004, την επομένη της ήττας του ΠΑΣΟΚ, ενώ η χώρα βγήκε από την επιτήρηση τον Ιούνιο του 2007, ακολούθησε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και ξαναμπήκαμε στην επιτήρηση το 2009.

Άλλωστε, είναι γνωστό πως το καλοκαίρι του 2004 γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Κομισιόν έκανε την αυτοκριτική της, επιρρίπτοντας ευθύνες στις κυβερνήσεις Σημίτη που προκάλεσαν τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και στον εαυτό της που δεν έκανε τους κατάλληλους ελέγχους, καθώς και στη Eurostat που δεν ήξερε τι της γινόταν!

Τρίτη αποτυχία, κατά τον κ. Παπανδρέου είναι αυτή της ευρωζώνης που δεν κατάφερε να προλάβει τα συστημικά προβλήματα του ευρώ, ρυθμίζοντας τις αγορές και το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ώστε έτσι; Το πρόβλημα ήταν συστημικό; Και τότε γιατί επί δύο χρόνια δεν γίνεται άλλη δουλειά από την συκοφάντηση της χώρας, που τελικά μετατράπηκε στο μαύρο πρόβατο που αίρει τις αμαρτίες όλων;

Όσο για την αδυναμία εφαρμογής των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων,  ο κ. Παπανδρέου την αποδίδει στο γεγονός ότι συνδυάστηκε με ένα βαρύ πρόγραμμα λιτότητας!

Και όχι στο γεγονός ότι μόλις τώρα, δύο χρόνια μετά, πήρε την απόφαση να ενοχλήσει τα χαϊδεμένα παιδιά του κόμματός του, δηλαδή τις ευρωβόρες και καταχρεωμένες ΔΕΚΟ.

Κατά τα λοιπά, καταλαμβάνεται και πάλι από το «Σύνδρομο Ποτέμκιν» παρουσιάζοντας μια εικονική πραγματικότητα.

Σε ενεστώτα διαρκείας, βέβαια, διότι οι ελεγκτές γνωρίζουν πως όλα είναι στον αέρα:

«Προχωρούμε τώρα γρήγορα στην ενίσχυση της ικανότητας εφαρμογής των αλλαγών, σε κρίσιμους τομείς όπως για παράδειγμα την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες για την ενίσχυση της διαφάνειας και την χρηστή διακυβέρνηση, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας, την αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και της κατάρτισης, τη μεταρρύθμιση του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης που δεν είχε καταφέρει να διασφαλίσει ένα αίσθημα κράτους δικαίου, την αναδιοργάνωση των πολιτικών απασχόλησης, τη δημιουργία του κτηματολογίου, την αποτελεσματική απορρόφηση των πόρων της ΕΕ, ώστε να στηρίξουμε την περιφερειακή ανάπτυξη και τις Μικρές και Μεσαίες Επιχειρήσεις, την αξιοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων και της δημόσιας περιουσίας για να εγγυηθούμε τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ιδιωτικές εγχώριες και ξένες επενδύσεις καθώς και τη μεταφορά τεχνογνωσίας»!

Στο σημείο αυτό, παίρνει κανείς μια βαθιά ανάσα και διαβάζει τι πρέπει να γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο:

«Ωστόσο, αυτό που χρειάζεται είναι μια συστηματική στρατηγική ανάπτυξης σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μια ανταγωνιστική Ευρώπη σημαίνει επενδύσεις σε ποιότητα. Δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε απλώς στη βάση των τιμών και των μισθών.

Επενδύσεις σε πράσινη ενέργεια, πανευρωπαϊκά δίκτυα ενέργειας, ευρυζωνικά δίκτυα, υποδομές μεταφορών, εκπαίδευση και καινοτομίες ευρείας κλίμακας, θα ενοποιήσουν την αγορά μας, θα προσδώσουν συγκριτικά μας πλεονεκτήματα στην ήπειρό μας και θα απελευθερώσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό το δυναμικό των πολιτών μας και της βιομηχανίας μας. Η επένδυση αυτή θα φέρει επίσης ξανά θέσεις εργασίας καθώς και νέα έσοδα για τους προϋπολογισμούς μας.

Οι προϋπολογισμοί μας στην ΕΕ θα πρέπει να ενισχυθούν μέσω της υιοθέτησης ενός φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, φόρου εκπομπών αεριών ρύπων και μέσω άλλων μέσων όπως τα ευρωομόλογα για επενδύσεις.

Τα λεγόμενα Ομόλογα Σταθερότητας που προτείνει η Επιτροπή δε θα σταθεροποιήσουν απλώς την ΕΕ έναντι των αγορών ομολόγων αλλά θα μοχλεύσουν επίσης την ικανότητά μας να προσελκύσουμε ιδιωτικά ή εθνικά κεφάλαια για επένδυση στο Ευρώ ως αποθεματικό νόμισμα όσο και για επενδύσεις σε προγράμματα υποδομών.

Παράλληλα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά και τάχιστα την ανάγκη καθιέρωσης δανειοδότη εσχάτης ανάγκης, ρόλο τον οποίο διαδραματίζουν σε άλλες αναπτυγμένες χώρες οι κεντρικές τράπεζες».

Και βέβαια, κριτική:

«Κινηθήκαμε με βραδύτητα στην προσπάθεια της εποπτεία και αναδιοργάνωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ευρώπη, οπότε σήμερα οι τράπεζές μας για άλλη μια φορά ‘παγώνουν’ μετά την κρίση του 2008. Έχουν καταστεί αδύναμες να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία, βαθαίνοντας περισσότερο την κρίση ανάπτυξης και χρέους.

Παρά το ότι, στις αποφάσεις μας στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, συχνά καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να βελτιώσουμε τη δημοκρατική εποπτεία των οίκων αξιολόγησης, να τύχουν ρύθμισης τα συμβόλαια CDS, να καταπολεμηθεί η κερδοσκοπία, να αποκαλύψουμε τους φορολογικούς παραδείσους και να υπάρξει διαφάνεια στην περίπτωσή τους, στην πράξη δεν το κατορθώσαμε».

Σε άλλο σημείο της επιστολής – ποταμού, ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει υπέρ της συμμετοχής των ιδιωτών (!) – ξέρετε, της διαδικασίας που μας οδήγησε στην χρεοκοπία – αλλά συγχρόνως υποστηρίζει πως τον Οκτώβριο του 2010 «η Ελλάδα βρισκόταν σε καλό δρόμο» και «με τη συζήτηση για τη συμμετοχή των ιδιωτών, προκαλέσαμε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Οι χώρες που έμοιαζαν πιο ευάλωτες αμέσως θεωρήθηκαν παθητικό για τους ιδιώτες επενδυτές», καθώς «οι αποφάσεις για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα δημιούργησαν ένα τρομακτικό κλίμα στην Ελλάδα», με αποτέλεσμα αυτό να επηρεάσει «άμεσα και την πραγματική οικονομία, την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, την πίστη και το αίσθημα εμπιστοσύνης, τη θέληση του ελληνικού λαού να αντέξει τις θυσίες αλλά και την αποτελεσματικότητα του προγράμματος. Αυτό επίσης ενίσχυσε την άποψη ότι η Ελλάδα χρειαζόταν ένα νέο πρόγραμμα και διαγραφή του χρέους, αλλά και ταυτοχρόνως οδήγησε σε αυτό το συμπέρασμα».

Επομένως, συμφωνεί ή δεν συμφωνεί με την συμμετοχή των ιδιωτών; Άγνωστό. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Ευτυχώς που στο τέλος μας λέει πως η Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχή αλλαγών και «μιας πολλά υποσχόμενης Αραβικής Άνοιξης» και πάει η καρδιά μας στη θέση της.

Μπορεί να έχει πέσει πείνα, μπορεί να μην προλαβαίνουμε να πληρώνουμε χαράτσια, αλλά… συνορεύουμε με την Αραβική Άνοιξη!

 

http://www.elzoni.gr/html/ent/138/ent.16138.asp

 

olympia gr

 

ΣΧΕΤΙΚΑ:

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 99% «ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΈΝΟΙ …..

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ


Μπορεί ο μαρξισμός να απέτυχε στις χώρες που εφαρμόστηκε αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απέτυχε και ο επιθετικός και θηριώδης καπιταλισμός. Άρα δεν γράφτηκε κανένα τέλος σε καμιά ιστορία της ανθρωπότητας, έστω κι αν το είπε αυτό ένας διαπρεπής καθηγητής του Χάρβαρντ, όπως ο γνωστός από το βιβλίο του «το τέλος της ιστορίας» Φράνσις Φουκουγιάμα. Όσο θα υπάρχει κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, τόσο θα υπάρχουν αιτήματα, για κοινωνική δικαιοσύνη και δίκαιη ανακατανομή των εισοδημάτων. Στις Η.Π.Α εκτός από το κίνημα «Καταλάβετε την Γουόλ Στριτ» που οργανώνεται και αντιδρά στην κοινωνική αδικία την ασυδοσία, και υπερσυγκέντρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, υπάρχει και το κίνημα του 99%. Το κίνημα αυτό ισχυρίζεται -κι εγώ δεν έχω στοιχεία για να το αποδείξω- απλώς το παραθέτω, ότι το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ έχει εισόδημα όσο το 99%.
Το εισόδημα αυτό δεν πάει στην κατανάλωση αλλά επενδύεται σε διάφορες χρηματιστηριακές φούσκες, που καταστρέφουν την παγκόσμια οικονομία. Στην Ευρώπη «οι αγανακτισμένοι» είναι άνθρωποι της μεσαίας τάξης, που απειλεί η κρίση
και νοιώθουν ότι έχουν ένα αβέβαιο μέλλον γιαυτούς και τα παιδιά τους , και ξεχύνονται στους δρόμους και τις πλατείες. Στην Ελλάδα όπου οι συνθήκες της οργανώσεως του κράτους είναι σχεδόν τριτοκοσμικές παίζονται καθημερινά δράματα
με αύξηση των αυτοκτονιών με ένα εκατομμύριο ανέργους με τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις σε απόγνωση και σε διάλυση. Το μπαράζ των φόρων από μια ανάλγητη κυβέρνηση θα φέρει αντίθετα αποτελέσματα και αύξηση της φοροδιαφυγής, από ανθρώπους που δεν θα έχουν να πληρώσουν. Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας είναι το κλεπτοκρατικό της σύστημα και η απουσία παραγωγικής της υποδομής.

xaniotikiaura blogspot

ΣΧΕΤΙΚΑ:

 

Επιστροφή στο παρελθόν με την επαγγελία του «άγνωστου» μέλλοντος …..

Νοέμβριος 30, 2011 1 Σχολιο
Άρθρο του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Παρισιού, Κώστα Βεργόπουλου. 
Από την ιστοσελίδα των «Επικαίρων«.
H ελληνική οικονομία καταβυθίζεται σήμερα σε υφεσιακήδυναμική, περισσότερο από -12% κατά την τελευταία διετία. Η ύφεση θα μπορούσε να αιτιολογείται με την υπερχρέωση: Έπειτα από περίοδο υπέρογκου δανεισμού, η οικονομία εγκαθίσταται σε πορεία ξεχρέωσης. Αυτό καταρχήν συνεπάγεται μεταφορά εισοδήματος και πλούτου από την οφειλέτρια χώρα προς τους πιστωτές. Ωστόσο, μεγαλύτερο πρόβλημα από την απλή ξεχρέωση της χώρας δημιουργούν οι κυβερνήσεις της, που, υπό την επίβλεψη των Ευρωπαίων πιστωτών, διοργανώνουν εκ των άνω όχι μόνον κάποια υποθετική «ξεχρέωση», αλλά την τελική κατεδάφιση τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνίας. Το επόμενο στάδιο από την υπερχρέωση πιθανώς θα δικαιολογούσε κάποια επιβράδυνση της οικονομίας, σήμερα, όμως, με πρόσχημα την ξεχρέωση, διοργανώνεται εκ των άνω όχι η απλή επιβράδυνση, αλλά η κυριολεκτική, αδικαιολόγητη, αντιπαραγωγική αποδόμηση, αποδιάρθρωση και κατάρρευση.

Το φαινόμενο της εκ των άνω καθοδηγούμενης πορείας προς την ύφεση δεν είναι μόνον ελληνικό, όπως κάποιοι σπεύδουν πρόθυμα να αποδεχθούν και να νομιμοποιήσουν με την επίκληση της πλασματικής ευωχίας που είχε προηγηθεί. Ατυχώς, σήμερα, με πρόσχημα την υπερχρέωση, η υφεσιακή δυναμική επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, με επιλογή και ευθύνη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, υπό γερμανική καθοδήγηση.
Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, όπως σημειώνει ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Λάιμ Φέργκιουσον, ότι έπειτα από περίοδο πιστωτικής επέκτασης, ακολουθεί πάντα για τους υπερχρεωμένους οφειλέτες περίοδος «πιστωτικού στραγγαλισμού». Ο συνάδελφός του στο Χάρβαρντ Κένεθ Ρογκόφ συμφωνεί επίσης: Στην οικονομική ιστορία οκτακοσίων ετών του κόσμου, την περίοδο πιστωτικής ευωχίας διαδέχεται πάντα περίοδος «πιστωτικής καταστολής». Φθάνει ένα σημείο πέραν του όποιου οι πιστωτές χάνουν την εμπιστοσύνη τους ως προς την ικανότητα αποπληρωμής του οφειλέτη, με συνέπεια την προσφυγή σε άμεσα συντηρητικά μέτρα επί του εισοδήματος και της περιουσίας του.
Για την οικονομική ορθοδοξία, ο 18ος αιώνας στάθηκε εποχή χρηματοπιστωτικής «ασωτίας», που χρειάσθηκε για να τη συμμαζέψει η λιτότητα του 19ου αιώνα. Πράγματι, ο 18ος αιώνας δημιούργησε απεριόριστα χρέη, ενώ ο 19ος κυριαρχήθηκε από συντηρητικό πνεύμα «νοικοκυροσύνης». Εάν ο πρώτος υπήρξε αιώνας «ασωτίας», ο δεύτερος ήταν αιώνας «συμμαζέματος». Στη συνεχεία, όμως, ο 20ός αιώνας επανέφερε τη χρηματοπιστωτική «ασωτία», στην οποία αποδόθηκε η μείζων οικονομική κρίση του 1929. Η εμπειρία, ωστόσο, της απεμπλοκής από αυτή, κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, δεν επιβεβαίωσε τη συντηρητική διαχείριση και «νοικοκυροσύνη» του 19ου αιώνα, αλλά ανέδειξε την επιλογή της οικονομικής ανάκαμψης ως ρεαλιστικό ορίζοντα για την ξεχρέωση των οφειλετών. Η αποτελεσματικότητα της νέας επιλογής αποδείχθηκε έμπρακτα τόσο στις ΗΠΑ όσο, επίσης, και στη Γερμανία και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες μεταπολεμικά. Η ανάκαμψη δημιουργεί νέο, πρόσθετο εισόδημα, που επιτρέπει ευκολώτερα την αποπληρωμή, χωρίς να κατεδαφίζεται ο οφειλέτης.
Θα περίμενε κανείς σήμερα, στον 21ο αιώνα, οι εμπειρίες του παρελθόντος να αξιοποιούνται και να μην απωθούνται στην αγνοία και την περιφρόνηση – ακόμη και για τους ερευνητές. Εντούτοις, οι πιστωτές προκλητικά λοιδορούν τη θετική μεταπολεμική εμπειρία, επαναφέροντας την οικονομική πολιτική στο κατασταλτικό πνεύμα του 19ου αιώνα. Σήμερα, τόσο ο Γερμανός πιστωτής όσο και ο Κινέζος ομόλογός του επιβάλλουν με κάθε τρόπο στην παγκόσμια οικονομία την επιλογή της ύφεσης, απορρίπτοντας ριζικά κάθε ιδέα περί ανάκαμψης και δημιουργίας νέου εισοδήματος είτε στην Ευρώπη είτε στις ΗΠΑ. Στην υφεσιακή επιλογή εμπλέκονται επίσης οι τραπεζίτες, χρηματιστές και επαγγελματίες κερδοσκόποι του δυτικού κόσμου, εναντίον των οποίων εγείρεται σήμερα η κοινωνική κατακραυγή.
Στο βωμό του χρήματος και των συσσωρευμένων πιστώσεων, θυσιάζεται σήμερα όχι μόνον το κοινωνικό κράτος, αλλά επίσης και η κοινωνία, η δημοκρατία. «Ο 21ος αιώνας θα είναι μπαλζακικός», αποφαίνεται ο Γάλλος πολιτικολόγος Πιερ Ροζανβαλόν. Δηλαδή, αιώνας του κληρονομούμενου συσσωρευμένου πλούτου εις βάρος της δημιουργίας νέου πλούτου. Αιώ νας που διαβρώνει την οικονομική, κοινωνική αξιοκρατία, ακόμη και την απλή έννοια της δημοκρατίας. Βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και εισοδηματίες αφενός, στους επιχειρηματίες, ενοικιαστές, μισθωτούς αφετέρου – εποχή οπισθοδρομική και εφιαλτική. Παρόμοια η διαπίστωση του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετύ: «Σε περιόδους παρατεταμένης ύφεσης, το παρελθόν καταβροχθίζει το μέλλον». Ο αποθηκευμένος πλούτος δεν πιστεύει στη δυνατότητα δημιουργίας νέου πλούτου, διακόπτει τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, θέσεων εργασίας, κοινωνικών υπηρεσιών. Η υφεσιακή επιλογή εκφράζει πρώτα απ’ όλα το έλλειμμα ορατότητος, την απόγνωση της τάξης του χρήματος, εισοδηματιών και κερδοσκόπων, που αποκομίζουν οφέλη, προεξοφλώντας την τελική κατάρρευση. Οι απλοί άνθρωποι και πολίτες εξωθούνται σε αποσύνδεση από κάθε κοινωνική ένταξη, εκτίθενται έρμαια στις εκτός ελέγχου υποθετικές, εφήμερες και ανεύθυνες διαθέσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών. Οι ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες και κατακτήσεις των δύο τελευταίων αιώνων απορρίπτονται σήμερα στα αζήτητα της ιστορίας, χωρίς, όμως, άλλες, νεώτερες, να διασφαλίζουν κάποια ανωτέρου βαθμού λειτουργικότητα. Στο αδιέξοδο που έχουν οδηγήσει οι μέχρι σήμερα επιλογές του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταρισμού, προστίθενται σήμερα νέες, περισσότερο αδιέξοδες επιλογές, εν ονόματι των αγορών του χρήματος, χωρίς, όμως, εξ αυτού να διασφαλίζεται η οιαδήποτε προοπτική με συνέχεια και διάρκεια. Το αρχικό αδιέξοδο δεν αντιμετωπίζεται καν· απλώς μετατίθεται στο χρόνο και διογκώνεται σε μέγεθος. Με την επαγγελία του «άγνωστου» μέλλοντος, διοργανώνεται ανομολόγητη επιστροφή στο πολύ γνωστό και απεχθές παρελθόν. Ωστόσο, όποιος αναλαμβάνει το παρελθόν, αναλαμβάνει επίσης τους συναφείς κινδύνους που αυτό εκτρέφει και που έχουν ιστορικά οδηγήσει στο ξεπέρασμά του. Ο 19ος αιώνας στάθηκε όχι μόνον περίοδος «νοικοκυροσύνης» και καταστολής, αλλά επίσης και εποχή επαναστατικών οραμάτων και κοινωνικών ανατροπών.
ΣΧΕΤΙΚΑ: