Archive

Archive for Δεκέμβριος 2011

Επανακτώντας τον «χαμένο» χρόνο ….

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε

Σπύρος Μανουσέλης 


Αν ο χρόνος είναι απλώς «μια επίμονη ψευδαίσθηση», μια μαθηματική συντεταγμένη που αυξάνεται ή μειώνεται από το άπειρο παρελθόν στο άπειρο μέλλον (και αντιστρόφως!), τότε γιατί το ορατό μας Σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά διαρκώς αλλάζει και εξελίσσεται; Πώς εξηγείται ότι ο χρόνος στην κοσμολογία, στη βιολογία και στην ανθρώπινη ιστορία φαίνεται να ρέει αποκλειστικά από το παρελθόν προς το μέλλον; Πράγματι, σε όλα τα πολύπλοκα συστήματα, των ανθρώπινων κοινωνιών συμπεριλαμβανομένων, βρίσκουμε καταγεγραμμένο στη δομή και την ιστορία τους μόνο το παρελθόν και το παρόν αλλά ποτέ το μέλλον τους. Αν όμως ο χρόνος «ρέει» προς μία και μόνο κατεύθυνση ενδέχεται κάποτε να τελειώσει;

Στις 6 Απριλίου του 1922, στην περίφημη Φιλοσοφική Εταιρεία στο Παρίσι, συναντήθηκαν δύο μεγάλοι στοχαστές, ο φυσικός Αλμπερτ Αϊνστάιν με τον φιλόσοφο Ανρί Μπερξόν, για να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από το αίνιγμα του χρόνου. Στο επίμονο ερώτημα του Μπερξόν αν ο χρόνος που περιγράφει η θεωρία της σχετικότητας, και συνεπώς η σύγχρονη φυσική, έχει να κάνει με τον χρόνο όπως τον βιώνουν καθημερινά οι άνθρωποι, έλαβε από τον Αϊνστάιν την ακόλουθη απάντηση: «Το ερώτημα τίθεται ως εξής: ο χρόνος του φιλοσόφου είναι ο ίδιος με τον χρόνο του φυσικού;». Και προς μεγάλη απογοήτευση του Μπερξόν, ο δημιουργός της θεωρίας της σχετικότητας θα απαντήσει απερίφραστα: «Μόνο η επιστήμη λέει την αλήθεια και κανένα υποκειμενικό βίωμα δεν μπορεί να διασώσει ό,τι αρνείται η επιστήμη»!

Σε αυτήν την ατελέσφορη προσπάθεια διάλογου ενός μεγάλου φυσικού με έναν μεγάλο φιλόσοφο αποτυπώνεται η θεμελιώδης διαφωνία σχετικά με τη φύση του χρόνου και την επίδρασή του στο Σύμπαν. Ο χρόνος όπως περιγράφεται από τους βασικούς νόμους της δυναμικής του Νεύτωνα, αλλά και από τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, είναι γραμμικός, συμμετρικός και ομοιότροπος ως προς το παρελθόν και το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο χρόνος που εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για τη φυσική, και συνεπώς δεν υπάρχει!

Ως μία παράμετρος στη μαθηματική περιγραφή της κίνησης των υλικών σωμάτων, ο χρόνος, είτε παίρνει θετικές είτε αρνητικές τιμές (η χρονική αντιστροφή από το t στο -t), δεν επηρεάζει σε τίποτα τις βασικές εξισώσεις που περιγράφουν τη συμπεριφορά και τις μεταβολές των υλικών αντικειμένων. Η μετα-φυσική εικασία της συμμετρικότητας του χρόνου, το ότι δηλαδή ο χρόνος μπορεί να ρέει ελεύθερα από το παρελθόν προς το μέλλον ή και αντίστροφα χωρίς αυτό να επηρεάζει ουσιαστικά τα παρατηρούμενα φαινόμενα, αποτελεί βασική παραδοχή τόσο της νευτώνειας δυναμικής όσο και της σχετικιστικής ή της κβαντικής φυσικής.

Η απώλεια του χρόνου

Προσβλέποντας στην «αντικειμενική» περιγραφή των φυσικών φαινομένων η κλασική φυσική όφειλε να υποβαθμίσει τον χρόνο σε απλή γεωμετρική παράμετρο, μετρήσιμη με κάποιο λίγο πολύ ακριβή τρόπο (ρολόγια) και κοινή για όλους τους παρατηρητές που βρίσκονται στο ίδιο σύστημα αναφοράς. Συνεπώς η «χρονικότητα» και η «ιστορικότητα» των φαινομένων που διαπιστώνουν οι παρατηρητές στην καθημερινή τους ζωή έπρεπε να θυσιαστεί στον βωμό της «αντικειμενικής» γνώσης.

Ετσι, ο ανθρώπινος χρόνος κατέληξε να θεωρείται ως μια υποκειμενική αυταπάτη: μια ιδιαίτερα «επίμονη ψευδαίσθηση», όπως υποστήριζε ο Αϊνστάιν. Ακόμη και για τον πατέρα του σχετικιστικού χώρου και του ελαστικού χρόνου, η ανθρώπινη «αίσθηση» του χρόνου αποτελούσε τροχοπέδη για τη βαθύτερη, πληρέστερη και εν τέλει αχρονική περιγραφή της φύσης.

Αναμφίβολα, το όνειρο της αχρονικής περιγραφής της φύσης θα αποδειχτεί ιδιαίτερα γόνιμο για την ανάπτυξη της λεγόμενης «κλασικής» επιστήμης. Ωστόσο, κατά τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, θα αρχίσει να καταρρέει με την ταυτόχρονη εισβολή του χρόνου τόσο στις θερμοδυναμικές θεωρίες της φυσικής όσο και στις εξελικτικές θεωρίες της βιολογίας (και πιο πρόσφατα με την ανακάλυψη της χρονικότητας στην κοσμολογία και την αστροφυσική). Η αχρονική, υποτίθεται, επιστήμη θα ανακαλύψει προς μεγάλη της έκπληξη ότι όλες οι χημικές αντιδράσεις, όλα τα βιολογικά φαινόμενα, αλλά και όλα τα κοσμολογικά συμβάντα είναι χρονικά μη αναστρέψιμα.

Αυτή η εγγενής και ουσιαστική ασυμμετρία ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον επιβεβαιώνεται σήμερα σε όλα τα πολύπλοκα φυσικά συστήματα: από τη βιολογική ανάπτυξη και την εξέλιξη των ζωντανών οργανισμών μέχρι τη διαμόρφωση και την εξέλιξη των ουράνιων σωμάτων! Μάλιστα, η πανταχού παρούσα «μη αναστρεψιμότητα» (irreversibility), δηλαδή ο σαφής χρονικός προσανατολισμός των περισσότερων φυσικών διαδικασιών, θα αποδειχτεί ότι αποτελεί τον κανόνα, ενώ η χρονική αναστρεψιμότητα την εξαίρεση. Τίποτα δεν απεικονίζει καλύτερα τη μονοσήμαντη, ανομοιόμορφη και μη αναστρέψιμη ροή του χρόνου, δηλαδή τη χρονική ασυμμετρία και τη μη ισοδυναμία παρελθόντος και μέλλοντος, από την έννοια του «βέλους του χρόνου».

Τα βέλη του χρόνου

Πολύ συνοπτικά, το βέλος του χρόνου θα κάνει την είσοδό του στη σύγχρονη επιστημονική σκέψη με δύο εκδοχές: μία αισιόδοξη και μία απαισιόδοξη. Η αισιόδοξη εκδοχή είναι αυτή της εξέλιξης και σταδιακής πολυπλοκοποίησης της ζωής πάνω στη Γη, όπως περιγράφεται από τη θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου. Ενώ η πεσιμιστική ή απαισιόδοξη εκδοχή του βέλους του χρόνου προκύπτει από την ανάπτυξη της θερμοδυναμικής των κλειστών συστημάτων.

Από τα δύο βασικά αξιώματα της θερμοδυναμικής προκύπτει ότι, αν η συνολική ενέργεια ενός κλειστού συστήματος είναι σταθερή (πρώτο αξίωμα), τότε αυτό το σύστημα τείνει να περνά από τις λιγότερο πιθανές καταστάσεις τάξης και οργάνωσης σε ολοένα πιο πιθανές καταστάσεις αποδιοργάνωσης και αταξίας (μεγιστοποίηση της εντροπίας). Σύμφωνα λοιπόν με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα, η συνολική εντροπία του συστήματος, με το πέρασμα του χρόνου, μπορεί μόνο να αυξάνεται. Αν μάλιστα θεωρηθεί ότι ολόκληρο το Σύμπαν είναι ένα κλειστό σύστημα, τότε η σταδιακή ενεργειακή υποβάθμισή του θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη μεγιστοποίηση της εντροπίας του, δηλαδή στον θερμικό θάνατό του!

Η αχίλλειος πτέρνα αυτής της πεσιμιστικής εκδοχής του βέλους του χρόνου ήταν ότι αρχικά μελετούσε μόνο κλειστά και αδρανή συστήματα. Ομως τέτοια ιδανικά συστήματα που δεν ανταλλάσσουν ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον τους δεν υπάρχουν βέβαια στη φύση. Και το γεγονός αυτό αποδείχτηκε περίτρανα με την ανάπτυξη της θερμοδυναμικής των ανοιχτών συστημάτων. Μακριά από τη θερμοδυναμική ισορροπία τα ανοιχτά συστήματα τείνουν, αντίθετα, να αυτοοργανώνονται και να δημιουργούν πολύπλοκες δομές.

Καταστροφέας ή δημιουργός;

Ο χρόνος, για αυτά τα ανοιχτά και πολύπλοκα συστήματα, όπως π.χ. οι ζωντανοί οργανισμοί, οι ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά και τα σμήνη γαλαξιών, δεν είναι απλώς μια γεωμετρική μεταβλητή αλλά ο αποφασιστικός παράγοντας που τελικά καθορίζει την εξέλιξή τους. Οπως υποστηρίζει ο βραβευμένος με Νόμπελ για τη μελέτη τέτοιων πολύπλοκων δομών Ιλυα Πριγκοζίν, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Το τέλος της βεβαιότητας» (εκδ. Κάτοπτρο): «Δεν είμαστε εμείς οι άνθρωποι οι γεννήτορες του βέλους του χρόνου. Αντίθετα, είμαστε τα παιδιά του».

Οπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, ήδη από την αρχαιότητα ο χρόνος σχετίζεται στενά με την κίνηση και μετρά τη μεταβολή των υλικών σωμάτων. Ο Αριστοτέλης πρώτος ορίζει σαφώς τον χρόνο ως τον «αριθμό» που μετρά τη διάρκεια της κίνησης από ένα πρότερο σ’ ένα ύστερο. Ποιος όμως καθορίζει τι είναι «πρότερο» και τι «ύστερο»;

Δεδομένου δε ότι ο λόγος της επιστήμης συγκροτείται, εξ ορισμού και αποκλειστικά, πάνω στη μελέτη επαναλαμβανόμενων και εμπειρικά επιβεβαιωμένων φαινομένων, πώς λοιπόν νομιμοποιείται όταν μελετά φαινόμενα «μοναδικά», όπως η αρχή και το τέλος του χρόνου; Και πώς μπορεί να περιγράφει ή και να κατανοεί φαινόμενα ανεπανάληπτα στον χρόνο;

Τέτοια ακραία και μοναδικά κοσμογονικά συμβάντα οι ειδικοί τα αποκαλούν «ανωμαλίες» ή «μοναδικότητες» επειδή όλες οι γνωστές εξισώσεις που τα περιγράφουν καταρρέουν και δεν μπορούν πλέον να εφαρμοστούν για την περιγραφή τους. Τυπικά παραδείγματα είναι τόσο η Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang), από την οποία υποτίθεται ότι προέκυψαν τα πάντα, όσο και η Μεγάλη Σύνθλιψη (Big Crunch), που εικάζεται ότι είναι ένα από τα πιο πιθανά σενάρια για το τέλος του χώρου και του χρόνου. Εξάλλου, όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο μας για τις χρονομηχανές και τα ταξίδια στον χρόνο, η επιστημονική αυστηρότητα τείνει να υποχωρεί ντροπαλά παραχωρώντας τη θέση της στην «αυθάδη» επιστημονική φαντασία όποτε αντιμετωπίζει τέτοια «ανώμαλα» φαινόμενα.

πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=238519,  8/1/2011

antifono.gr

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες:

Η Ιρλανδία έκανε ό, τι ζήτησε το ΔΝΤ, αλλά πού είναι η ανταμοιβή; ….

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian. Όπως θα διαβάσετε, και στην Ιρλανδία ακολουθείται παρόμοια  συνταγή λιτότητας και ίδια μέθοδος χειραγώγησης.

“Παρά την εξαιρετική προσπάθεια που κατέβαλε η Ιρλανδία για να επιτύχει τους στόχους του ΔΝΤ, το έλλειμμα συνεχίζει να αυξάνεται, η ανεργία είναι στα επίπεδα του 15%, ενώ συνεχίζεται και η μετανάστευση.

H πολιτική της λιτότητας θεωρείται  πλέον ότι απέτυχε, και αυτή η αποτυχία είναι ολοένα και πιο εμφανής στη χώρα. Η κατάρρευση των τραπεζών, και οι επακόλουθες συνέπειες από τις έκτακτες τραπεζικές εγγυήσεις που έδωσε το Ιρλανδικό κράτος τον Σεπτέμβριο του 2008 , οδήγησαν την κοινωνία της Ιρλανδίας στο να γίνει το πειραματόζωο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Η τρόικα, σε αντάλλαγμα για τα δάνειά που έδωσε,  απαίτησε αλλεπάλληλες περικοπές, οι οποία τέθηκαν σε εφαρμογή χωρίς αντίσταση (αν όχι με κάποιο βαθμό ενθουσιασμού) από τις δύο κυβερνήσεις της “μετα-χρεοκοπίας” εποχής.

Η δημοσιονομική προσαρμογή, σύμφωνα με τον οικονομολόγο Karl Whelan, αντιστοιχεί σε “4.600 δολάρια ανά άτομο … η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει εφαρμοστεί σε προηγμένη οικονομικά χώρα την σύγχρονη εποχή”. Η προγραμματισμένη ετήσια «προσαρμογή» της τάξης των 3-4 δισ. δολαρίων έως το 2015, παρά τον ευφημισμό της «αποτελεσματικής και χρήσιμης λιτότητας»,  δεν μπορεί να συγκαλύψει τη συντονισμένη επίθεση κατά του – ήδη μινιμαλιστικού – κοινωνικού κράτους.

Με αυτό τον όλεθρο να φτάνει στο τέταρτο έτος,  δεν είναι εύκολο να θυμηθούμε ότι το 2008 υπήρχε η υπόσχεση ότι θα ξεκινούσε δημόσια συζήτηση σχετικά με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έφτασαν πια να κρατούν στα χέρια τους την τύχη των εθνών. Όπως έγραψε ο David McNally (καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο York), η υπόσχεση αυτή ήταν απλώς μια εισαγωγή στο «νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη» που θεωρεί ότι τα κράτη θα πρέπει να περικόψουν τις δαπάνες για να “διασφαλίσουν ότι η εργατική τάξη και οι φτωχοί θα πληρώσουν το κόστος της παγκόσμιας διάσωση των τραπεζών».

Στην Ιρλανδία, αυτή η δημόσια συζήτηση δεν έγινε ποτέ. Η επιτάχυνση της επιδείνωσης  των δημοσιονομικών  μεγεθών, επικαλύπτεται από την καθίζηση του ιστορικά κυρίαρχου κόμματος Fianna Fáil, ενώ οι τραπεζίτες και οι  οι πολιτικοί έγιναν το επίκεντρο της δημόσιας οργής. Η καθαρτική ήττα του κόμματος Fianna Fáil στις εκλογές του Φεβρουαρίου διασφάλισε ότι η αγανάκτηση των πολιτών εκτονώθηκε στην κάλπη», με λίγο δημόσιο προβληματισμό, πόσο μάλλον κινητοποίηση, σχετικά με τη δυνατότητα  αντιμετώπισης της αβίαστης υιοθέτησης λιτότητας από τη νέα κυβέρνησης της .

Αυτή η έλλειψη λαϊκής αντιπολίτευσης είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Δημόσια πρόσωπα  – τόσο  εγχώρια όσο και της ΕΕ – έχουν εγκωμιάσει την «ωριμότητα» του εκλογικού σώματος.  Το πετυχαίνουν βάζοντας σε κόντρα τον δημόσιο με τον ιδιωτικό τομέα, τον ένα ενάντια στην άλλο, σε μια «κούρσα προς τα κάτω».  Ισχυρίζονται ότι «όλοι συμμετείχαν στο «πάρτυ», και χρησιμοποιούν μια ηθικολογική προσέγγιση πατριωτισμού,  για να στρέψουν την προσοχή από την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού χρέους, και από την σοβαρή εξέταση εναλλακτικών προσεγγίσεων. Ο τρέχων  κυβερνητικός συνασπισμός έχει επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στο σύνθημα να “μην γίνουμε Ελλάδα”. Η επιχειρηματολογία είναι ότι επιδεικνύοντας η Ιρλανδία περαιτέρω και ταχύτερη μείωση του ελλείμματος,  θα ανταμειφθεί με μείωση των επιτοκίων,  επιστροφή στις αγορές ομολόγων νωρίτερα από τις προβλέψεις, και ως εκ τούτου θα ανακτήσει την “κυριαρχία”. ……………..… http://antikleidi.wordpress.com/2011/12/30/ireland-no-reward/

simeron wordpress com

Δραχμή – Ευρώ – Χρέος

Eίκοσι χρόνια χωρίς τη Σοβιετική Ένωση …..

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε

του Βλάση Αγτζίδη

—-

Το 2011 μας αφήνει σ’ ένα ιδιαιτέρως θλιβερό πλαίσιο. Το 2012 έρχεται με τις χειρότερες προοπτικές. Για όσους από εμάς παρακολουθήσαμε -ως ερευνητές τότε- τα τελευταία χρόνια της περεστρόϊκα, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τις αξεπέραστες ωδίνες που δημιούργησε στους σοβιετικούς λαούς, νοιώθουμε πολύ περίεργα συνειδητοποιώντας ότι κάποια από τα στοιχεία της σοβιετικής κρίσης ενυπάρχουν και σε μας. Με μια έννοια  η επέτειος των 20 χρόνων από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μας αφορά διπλά: πρώτα γιατί το ιστορικό αυτό γεγονός έβαλε τον πλανήτη σε μια νέα περίοδο αστάθειας και -περιφερειακού τουλάχιστον- χάους και έπειτα γιατί τα δύο βασικά στοιχεία που καθόρισαν τη σοβιετική κρίση (δημόσιο έλλειμμα και καταστραμμένη παραγωγική βάση) ενυπάρχουν και στην άτυχη Ελλάδα.  Ενθυμούμενος αυτή την επέτειο -η οποία “πέρασε” εντελώς σιωπηλά από τα φλύαρα ΜΜΕ-  έγραψα το παρακάτω κείμενο:

 

————————————

Πέρασαν ήδη 20 χρόνια (25 Δεκεμβρίου 1991) από την οριστική διάλυση μιας μεγάλης Αυτοκρατορίας, που σφράγισε την ιστορία του 20ου αιώνα, καθόρισε τη μορφή της ευρύτερης περιοχής μας, απείλησε τις έως τότε κυρίαρχες δυνάμεις του κόσμου, προσπάθησε να αλλάξει τις καθιερωμένες νοοτροπίες και διακήρυξε τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας “απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο”.

 

Τελικά απέτυχε σ’ όλους τους στόχους που έθεσαν οι αρχικοί επαναστάτες του ’17, που πίστεψαν ότι μπορούν να υπερπηδηθούν κάποια στάδια της κοινωνικής εξέλιξης. Υλοποίησαν εν τέλει τα πιο τρελά όνειρα των μεταφυσικών φιλοσόφων που πίστευαν ότι το πνεύμα προηγείται του όντος και ότι αρκεί η βούληση για να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων και να ανατρέψει τους νόμoυς της φύσης…. Μόνο που γι αυτό, απαραίτητη ήταν η σκληρή κυριαρχία μιας νέας τάξης ανθρώπων -συσπειρωμένων γύρω από το Κόμμα, απολαμβάνοντας τα  πλείστα όσα οφέλη από τη συσπείρωση αυτή-  που πίστευαν ότι αποτελούν την τελείωση του ανθρώπινου είδους, ότι οι ιδέες τους εκφράζουν την ενσάρκωση της έως τότε oυτοπίας  και ότι η πολιτική πρακτική τους εγγυάται το δρόμο για την κατάκτηση του επίγειου Παράδεισου.

Κατάφεραν εν τέλει να μετατρέψουν μια φιλοσοφική άποψη που προερχόταν από την καρδιά της νεωτερικότητας σε προνεωτερικό θρησκευτικό φαινόμενο.  Και ακριβώς γι αυτό ανταγωνίστηκαν τις προηγούμενες θρησκευτικές εκφράσεις, προσπαθώντας να αντικαταστήσουν το παλιό τελετουργικό με το νέο, όπως και τα σύμβολα και τις “Ιερές Γραφές” των παλαιότερων δοξασιών. Η πρόσφατη κηδεία του βορειοκορεάτη ηγέτη είχε την  ίδια ακριβώς γεύση αυτού του νέου κομμουνιστικού τελετουργικού, που εισήχθη στην ιστορία από τον Στάλιν και την ομάδα του.

Οι τελευταίες μέρες

Η περίοδος διακυβέρνησης του Μπρέζνιεφ  (1964 μέχρι το 1982), που αποκλήθηκε «περίοδος της στασιμότητας»,  χαρακτηρίστηκε από τη διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων και την βαθμιαία κατάρρευση των παραγωγικών δυνατοτήτων. Στη συνέχεια και για 15 μήνες ανέλαβε την διακυβέρνηση τα ΕΣΣΔ ο Γιούρι Αντρόποφ για να τον διαδεχθεί στη γενική γραμματεία του Κομμουνιστικού Κόμματος ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Με την έναρξη των οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που έγιναν γνωστές ως «περεστρόϊκα» και με την ελευθερία που δόθηκε στους πολίτες για άσκηση ιδιωτικής οικονομικής δραστηριότητας, η ηγετική ομάδα στόχευε στην επανεκκίνηση της χειμάζουσας σοβιετικής οικονομίας. Η διαδικασία αυτή της οικονομικής φιλελευθεροποίησης  δεν μπόρεσε να οδηγήσει στα αποτελέσματα που προσδοκούσαν. Η ύπαρξη πολλών κέντρων εξουσίας εντός του Κόμματος, αλλά και η ύπαρξη πολλών απωθημένων από δεκαετίες προβλημάτων, όπως το εθνικό ζήτημα, οδήγησαν στην αποσύνθεση και τελικά στην εσωτερική κατάρρευση της Αυτοκρατορίας.

Στις 21 Δεκεμβρίου του 1991 συνήλθαν οι ηγέτες των δημοκρατιών και υπέγραψαν Πρωτοκόλλο διάλυσης στην Alma-Ata του Καζαχστάν. Λίγες μέρες πριν οι πρόεδροι της Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας είχαν κηρύξει της Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών. Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου, εκών άκων ο  Γκορμπατσόφ -Πρόεδρος του Πρεζίντιουμ (Presidium) του Ανώτατου Σοβιέτ και Αρχηγός του Κράτους- αποδέχτηκε το αποτέλεσμα. Στις 25 Δεκεμβρίου παραιτήθηκε από την προεδρεία της Ένωση. Την επόμενη ημέρα, το Ανώτατο Σοβιέτ, αναγνώρισε την πτώχευση και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και αυτοδιαλύθηκε.

Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος

Η εξέλιξη αυτή, που  μπορεί να εξέπληξε ακόμα και τους γνωρίζοντες στη Δύση, είχε ήδη προβλεφτεί από τους ηγέτες εκείνους της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που διαφωνούσαν με τον ολοκληρωτισμό που εισήγαγε για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική σκέψη ο Β.Ι.Λένιν. Διαφωνούσαν πλήρως με την αντίληψη της ύπαρξης ενός ιεραρχικά δομημένου, συγκεντρωτικού «κόμματος Νέου Τύπου», το οποίο θα λειτουργούσε ως μηχανισμός άσκησης εξουσίας, στο όνομα και ερήμην των «αφώτιστων» εργαζομένων.

Ο Πλεχάνωφ ήταν ένας από τους ηγέτες των μενσεβίκων (μειοψηφικών) του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας. Που από το 1903 έκανε σκληρή κριτική στις απόψεις του Λένιν. Ο Πλεχάνωφ υποστήριζε ότι πρώτα θα γινόταν η αστική δημοκρατική επανάσταση, στην οποία θα οδηγούσε η φιλελεύθερη μεσαία τάξη. Διαφώνησε με την μπολσεβίκικη άποψη για το Κόμμα και κατηγόρησε τον Λένιν ότι με τις απόψεις του δημιουργεί “κατάσταση πολιορκίας” και επιβάλλει στο σοσιαλισμό την “πειθαρχία των στρατώνων“.  Αλλη σημαντική διαφωνία του Πλεχάνωφ με τον Λένιν ήταν η “δικτατορία του προλεταριάτου“. Ο Πλεχάνωφ κατηγόρησε τον Λένιν ότι κάνει σύγχυση μεταξύ της δικτατορίας του προλεταριάτου και της  δικτατορίας πάνω στο προλεταριάτο. Κατάγγειλε παράλληλα τις μεθόδους του Λένιν ως “κακέκτυπο της τραγικής αδιαλαξίας του γιακωβινισμού” και πρόβλεψε ότι οι απόψεις που εκφράζονται από τον Λένιν, ανοίγουν το δρόμο στους επίδοξους δικτάτορες.

Με τις απόψεις του Πλεχάνωφ τάχθηκε και ο Τρότσκι, ο οποίος έγραψε:  “Η οργάνωση του Κόμματος θα πάρει τη θέση του ίδιου του Κόμματος, η Κεντρική Επιτροπή τη θέση της Οργάνωσης και τέλος ο δικτάτορας θα πάρει τη θέση της Κεντρικής Επιτροπής.”

     Ομως ο Τρότσκι, στα κρίσιμα χρόνια που ακολούθησαν το 1917, συντάχθηκε απόλυτα με τους επαγγελματίες επαναστάτες, επωμιζόμενος με αυτό τον τρόπο μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις εξελίξεις που οδήγησαν λίγο αργότερα στη σκληρή σταλινική τυραννία, στην εξόντωση της πλειοψηφίας των πρώτων μπολσεβίκων και τελικά στη δολοφονία του ίδιου. Συμφώνησε το Σεπτέμβριο του 1918  με τους Λένιν και Στάλιν για την απαγόρευση των αντιπολιτευτικών οργανώσεων. Ως αρχηγός του Κόκκινου Στρατού κατάστειλε την αντι-κομματική εξέγερση των ναυτών της Κροστάνδης, καθώς και το μαχνοβίτικο αναρχικό κίνημα των φτωχών αγροτών της περιοχής της Μαριούπολης (Νότια Ουκρανία) και επέβαλλε με τη βία τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του “πολεμικού κομμουνισμού”, που κατέστρεψαν την αγροτική παραγωγή και οδήγησαν τη Ρωσία στο λιμό.

Δριμεία κριτική στην πολιτική αυτή άσκησε και ο Π. Α. Κροπότκιν. Εγραφε:  “…Εγιναν τεράστια λάθη, που πληρώθηκαν με το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και με την καταστροφή ολόκληρων περιοχών“  και αναρωτιόταν:  “Πως οι κήρυκες μιας νέας ζωής και μιας νέας κοινωνίας μπορεί να καταφεύγουν σε τέτοια όπλα για να αμυνθούν απέναντι στους εχθρούς τους;

 Ο Κροπότκιν προειδοποιούσε:   “Η προσπάθεια να θεμελιώσετε μια καινούργια κοινωνία με μέσο τη δικτατορία είναι μοιραία καταδικασμένη σε αποτυχία… Αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση, ακόμα και η λέξη “σοσιαλισμός” θα καταντήσει κατάρα…”

Επίσης και η Ρόζα Λούξεμπουργκ κατάγγειλε “τον υπερσυγκεντρωτισμό που υπερασπίζει ο Λένιν” και παραλλήλιζε το πνεύμα που επικράτησε με “το στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα.”  Εγραφε η Λούξεμπουργκ:  “Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία είναι το μόνο ενεργό στοιχείο… Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια, …η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.”

Οι συνέπειες της κατάρρευσης 

O Πλεχάνωφ, ο Κροπότκιν, η Λούξεμπουργκ δικαιώθηκαν πολύ γρήγορα. Η δικτατορία των, ιδεαλιστών αρχικά, επαγγελματιών επαναστατών πάνω στην εργατική τάξη γρήγορα εξελίχθηκε σε στυγνή δικτατορία μιας γραφειοκρατικής τάξης πάνω στο λαό, που βρήκε την απόλυτη αποθέωσή της στα χρόνια της σταλινικής τρομοκρατίας……………………Ολόκληρο το κείμενο με σχόλια και απαντήσεις από τον αρθρογράφο στο Und ich dachte immer

Η χρησιμότητα της ελευθερίας …..

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε

Του Πασχου Mανδραβελη


Ολοι ξέρουμε ότι η ελευθερία είναι καλό πράγμα. Ομως λίγοι αναρωτιούνται γιατί η ελευθερία είναι καλή, με αποτέλεσμα η έννοια της ελευθερίας να καταντά δόγμα· είτε αυτό προέρχεται από κάποιο φυσικό δίκαιο που προϋπήρχε της κοινωνίας, είτε διότι κάποιος Θεός μας θέλει ελεύθερους, είτε διότι «έτσι έχουν τα πράγματα» κι έτσι μας αρέσει.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτή η μεταφυσική τεκμηρίωση της ελευθερίας είναι ευάλωτη σε αντίθετες μεταφυσικές εξηγήσεις της ανελευθερίας. Αν κάποιος βάλει στη μέση έναν Δημιουργό -ο οποίος δεν μιλάει και πολύ για να μας εξηγήσει τι ακριβώς θέλει- το ένα δόγμα μπορεί να αντικατασταθεί κάλλιστα από το αντίθετό του. Εξάλλου, η δουλεία, η φεουδαρχία και όλα τα ανελεύθερα συστήματα με κάποιες «προτιμήσεις» του Θεού τεκμηριώθηκαν. Οι μεγαλύτεροι καταπιεστές της Ιστορίας «ελέω Θεού μονάρχες» ήταν. Οι άνθρωποι μπορεί να πεισθούν ότι ο Δημιουργός θέλει ελευθερία, αλλά μπορεί να πεισθούν ότι θέλει αρετή και, όπως έγινε στο Ιράν, η «αρετή των μουλάδων» κατίσχυσε της ελευθερίας των πολλών.

Ο μεγάλος (και κατασυκοφαντημένος στην Ελλάδα) Αυστριακός διανοητής Φρίντριχ Α. Χάγιεκ έρχεται και λέει ότι και η ελευθερία της πράξης είναι προτιμητέα, όχι μόνο γιατί νιώθουμε καλά μη έχοντας αφέντες, αλλά γιατί μακροχρόνια παράγει τα άριστα αποτελέσματα για το σύνολο.

Στο βιβλίο του «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας» κάνει την εξής απλή σκέψη. Σε οποιαδήποτε στιγμή της ανθρωπότητας σε κάθε κοινωνικό σύνολο υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα προς επίλυση που επιδέχονται δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων συνδυασμούς. Κανείς, μα κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων την άριστη λύση ή έστω την καλύτερη λύση. Αυτή την αναγνωρίζουμε εκ των υστέρων, αφού υπάρξουν εκατομμύρια προσπάθειες, οι περισσότερες αποτυχημένες, άλλες μερικώς αποτυχημένες, άλλες μερικώς επιτυχημένες κι άλλες επιτυχημένες.

«Το βασικό επιχείρημα υπέρ της ατομικής ελευθερίας», γράφει ο Χάγιεκ, «βασίζεται κυρίως στην παραδοχή ότι όλοι μας αγνοούμε πολλούς από τους παράγοντες από τους οποίους εξαρτώνται η επίτευξη των σκοπών μας και η ευημερία μας… Επειδή, λοιπόν, κάθε άτομο γνωρίζει πολύ λίγα πράγματα και -ιδιαίτερα- επειδή σπάνια ξέρουμε ποιος από εμάς γνωρίζει καλύτερα, εμπιστευόμαστε τις ανεξάρτητες και ανταγωνιστικές προσπάθειες πολλών ανθρώπων για να επιφέρουν την εμφάνιση αυτού που, όταν το δούμε, θα το θέλουμε».

Στις άπειρες λύσεις που υπάρχουν για ένα πρόβλημα μπορούμε να δοκιμάσουμε μία ή δύο λύσεις διά του κεντρικού σχεδιασμού, ή μπορούμε να δοκιμάσουμε χιλιάδες ή εκατομμύρια, αφήνοντας τους ανθρώπους ελεύθερους να μας προτείνουν. Το σημαντικό είναι ότι διά της ελευθερίας δοκιμάζουν πολλοί τη λύση ενός προβλήματος. Εχουμε θεωρητικά άπειρες προσπάθειες, από τις οποίες κάποιες είναι επιτυχείς, αλλά πολύ περισσότερες αποτυγχάνουν. Δεν ξέρουμε όμως εκ των προτέρων ποιες θα πιάσουν, και χειρότερα: δεν ξέρουμε ποιες θέλουμε.

Απειρες δοκιμές

Η ελευθερία είναι η δυνατότητα να βελτιώνουμε πράγματα διά άπειρων δοκιμών και λαθών, είναι μια μέθοδος εξέλιξης. Κάποιος θα δοκιμάσει το «α» και θα αποτύχει, κάποιος το «β» και θα αποτύχει, κάποιος το «αβγ» και θα αποτύχει μέχρι που κάποιος θα δοκιμάσει το «κλμ» και θα πούμε “αυτό είναι! Αυτό θέλουμε!” Γι’ αυτό η ελευθερία είναι σημαντική, διότι το «κλμ» που θέλουμε, δεν το ξέρουμε ότι το θέλουμε πριν το δούμε, και για να το δούμε πρέπει να επιτρέψουμε σε κάποιον να το κάνει. Και όχι μόνο αυτό: μπορεί το «κλμ» να βολεύει τώρα, αλλά να μην είναι το τελειωτικό που θέλουμε. Μπορεί αργότερα κάποιος να σκεφθεί το «ακλμ» που να είναι βολικότερο και καλύτερο. Αλλά δεν θα το ξέρουμε αν δεν τον αφήσουμε να δοκιμάσει, ακόμη κι αν δοκιμάζοντας το πιθανότερο είναι να αποτύχει. Οπως λέει ο Χάγιεκ, «Η ελευθερία είναι σημαντική επειδή ακριβώς δεν ξέρουμε πώς θα την χρησιμοποιήσουν τα άτομα».

Τα απλά πράγματα όταν έχουν την ευκαιρία άπειρων συνδυασμών δημιουργούν πολυπλοκότητες τις οποίες μπορούμε να κατανοήσουμε, αλλά δεν θέλουμε να πιστέψουμε. Η διαδικασία της φυσικής εξέλιξης είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αυτή τη στιγμή στα σώματα των τρισεκατομμυρίων όντων, που υπάρχουν στη Γη, συμβαίνουν τρισεκατομμύρια στην τρισεκατομμυριοστή διασπάσεις κυττάρων. Οι περισσότερες από αυτές αναπαράγουν όμοια κύτταρα. Πάρα πολλές, ίσως τρισεκατομμύρια αναπαράγουν κύτταρα με «λάθη». Η διπλή έλικα του DNA ενός κυττάρου δεν είναι όμοια με την άλλη. Τα περισσότερα από αυτά τα λάθη, η συντριπτική πλειονότητά τους, είναι ανενεργά και ούτε καν τα αντιλαμβανόμαστε. Κάποια, λίγα, απ’ αυτά τα «λάθη» είναι καρκίνοι που σκοτώνουν τον οργανισμό. Κάποια ελάχιστα από αυτά τα «λάθη» εξελίχθηκαν σε νύχια, εγκέφαλο, μάτια, ιδιότητες δηλαδή που βοήθησαν κάποια άτομα ενός συνόλου να ζήσουν περισσότερο, να αναπαραχθούν περισσότερο: αν ένα λιονταράκι γεννηθεί με το «λάθος» στο DNA και είναι τυφλό δεν θα προκάνει να αναπαραχθεί. Αν γεννηθεί με το «λάθος» της οξύτερης όρασης και θα ζήσει περισσότερο, αλλά και επειδή θα έχει περισσότερη τροφή θα το προτιμούν τα θηλυκά. Αρα αυτό το «λάθος», αυτό το γονίδιο θα κληρονομηθεί και θα γίνει, προϊόντος του χρόνου, καθολικό γονίδιο στην κοινωνία των λιονταριών. Είναι ευεργετικό για όλα τα λιοντάρια. Αυτή η διαδικασία της εξέλιξης έχει κι ένα κόστος. Αυτό που ονομάζουμε καρκίνο. Προσοχή! Δεν σχεδιάζεται ούτε ο καρκίνος ούτε η εξέλιξη. Προκύπτει από τα τρισεκατομμύρια των πιθανών συνδυασμών που υπάρχουν. Αν όμως απαγορεύσουμε τον καρκίνο, απαγορεύουμε την εξέλιξη, επειδή ακριβώς δεν ξέρουμε ποιος συνδυασμός είναι ανενεργός, ποιος είναι καρκίνος και ποιος είναι εξέλιξη. Κι επειδή η εξέλιξη είναι μία στο τρισ-τρισεκατομμύριο (μια εξελικτική ιδιότητα πρέπει να συνάδει και με το περιβάλλον όπου ζει ένας οργανισμός) – ενώ ο καρκίνος είναι απείρως πιο συχνός, εάν μπορούσαμε να νομοθετήσουμε την εξέλιξη το λογικό θα ήταν να παραμείνουμε αμοιβάδες.

Οι πρωτοαμοιβάδες

Αυτό ακριβώς είναι η τεκμηρίωση της ελευθερίας από τον Χάγιεκ. Δεν ξέρουμε, και γι’ αυτό αφήστε μας να δοκιμάσουμε: «Η ελευθερία», γράφει, «αναγκαστικά σημαίνει ότι θα γίνουν πολλά πράγματα που δεν μας αρέσουν. Η πίστη μας στην ελευθερία δεν στηρίζεται σε προβλέψιμα αποτελέσματα υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά στην πεποίθηση ότι συνολικά θα απελευθερώσει περισσότερες δυνάμεις για το καλό παρά για το κακό». Θα μας απελευθερώσει, θα πρόσθετα εγώ, από το στάδιο της αμοιβάδας. Προσοχή: ήταν ένας μόνο μονοκύτταρος οργανισμός που παρουσίασε εκείνο το ιδιαίτερο εξελικτικό χαρακτηριστικό το οποίο σταδιακά οδήγησε στη σημερινή συνθετότητα. Δεν έκαναν γενική συνέλευση οι πρωτοαμοιβάδες για να αποφασίσουν «ήρθε ο καιρός να γίνουμε δικύτταροι οργανισμοί, διότι κάποια στιγμή πρέπει να εξελιχθούμε σε άνθρωπο».

Γι’ αυτό ο Χάγιεκ γράφει: «Η ελευθερία που θα χρησιμοποιηθεί από ένα μόνο άτομο στο εκατομμύριο μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία για την κοινωνία και να είναι πιο επωφελής για την πλειοψηφία από οποιαδήποτε ελευθερία που χρησιμοποιούμε όλοι».

«Ελευθερία από…» και «ελευθερία για…»

Στη διαδικασία της εξέλιξης, και της φυσικής και της κοινωνικής και της ατομικής, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί. Φυσικοί, κοινωνικοί, νομικοί. Εδώ γίνεται μια μεγάλη παρεξήγηση την οποία συχνά και ίσως σκοπίμως χρησιμοποιούν οι εχθροί της ελευθερίας. Είναι αυτό που λένε διάφοροι «τι ελευθερία έχω εγώ που δεν μπορώ να πάω ένα ταξίδι, και τι ελευθερία έχει ο Μπιλ Γκέιτς με τα 50 δισ. που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάει όπου θέλει». ΄Η ότι «η μόνη ελευθερία των φτωχών είναι να πεινάσουν».

Εδώ ο Χάγιεκ κάνει μια σαφή και κατατοπιστική διευκρίνιση. Αφορά την «ελευθερία από» και την «ελευθερία για». Η ελευθερία που μπορεί μια κοινωνία να εξασφαλίσει είναι η «ελευθερία για» και όχι η «ελευθερία από». «Η ελευθερία», γράφει, «δεν ορίζεται από την απουσία αναγκών, αλλά από την απουσία εξαναγκασμών». Ανελεύθερος δεν είναι ο άνθρωπος που θέλει να κάνει διαρκώς ταξίδια, αλλά περιορίζεται από τα οικονομικά του ή την υγεία του, αλλά ο πολίτης της αλήστου μνήμης Σοβιετικής Ενωσης, που το καθεστώς απαγόρευε να πάει από το Λένινγκραντ στη Μόσχα.

Αυτό που μπορούμε να λύσουμε λοιπόν είναι το πρόβλημα του εξαναγκασμού. Καμιά κοινωνική οργάνωση δεν μπορεί να λυτρώσει τα άτομα από όλες τις ανάγκες, διότι πολλες από αυτές είναι γούστα, δηλαδή διαφορετικές αναλόγως τα άτομα και τις περιόδους. Μια ελεύθερη κοινωνία αφαιρεί τους εξαναγκασμούς· επιτρέπει στα άτομα να δοκιμάσουν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.

Η διαφορά είναι κρίσιμη, επειδή οι ανάγκες δισεκατομμυρίων ανθρώπων είναι διαφορετικές, άρα μιλάμε για τρισεκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς αναγκών και τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων τρόπους ικανοποίησής τους. Ακόμη δηλαδή και αν επιλέγαμε ένα άτομο και αποφασίζαμε να ικανοποιήσουμε όλες τις ανάγκες του δεν θα μπορούσαμε. Οι ανάγκες είναι άπειρες και διαρκώς εξελισσόμενες. Κανένα άτομο δεν μπορεί να είναι ποτέ ελεύθερο των αναγκών του. Επειδή ακριβώς οι ανάγκες είναι υποκειμενικές και πάντα πιο μεγάλες απ’ όσα και αν έχει.

KATHIMERINI GR

 

Κοιτάζοντας τον ήλιο Βεργίνας (1ο Μέρος) …..

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε
Μετά τον βανδαλισμό

Μετά τον βανδαλισμό

Στην πρόσοψη κεντρικής πολυκατοικίας, δίπλα στα Πανεπιστήμια και στο ξενοδοχείο ABC,  κοντά στην Καμάρα, δηλαδή σε κεντρικότατο σημείο της πόλης της Θεσσαλονίκης, υπήρχε ανάγλυφος ο ήλιος της Βεργίνας και η επιγραφή : «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ».

Προφανώς οι ιδιοκτήτες της οικοδομής, κατά την πρόσφατη πολυδάπανη ανακαίνιση, σκέφτηκαν ότι λόγω της κεντρικότατης θέσης της ιδιοκτησίας τους και του γνωστού προβλήματος με τους βόρειους γείτονες μας να συμβάλουν, προσθέτοντας κάτι παραπάνω στα έξοδα τους, στο εθνικό αυτό θέμα. Δεν είναι κάτι που ανεβάζει την αξία της ιδιοκτησίας με οικονομικούς όρους. Συνεπώς η πρωτοβουλία τους δεν φαίνεται να είχε ιδιοτελείς σκοπούς.

Να όμως που ένα πρωινό εδώ και ένα μήνα περίπου αντίκρισαν την αποτρόπαια εικόνα του βανδαλισμού από Ελληνικά χέρια. Με ένα δοχείο μίνιο/μπογιά κάποιοι βραδιάτικα κατέστρεψαν μεγάλο τμήμα της πρόσοψης με σκοπό να λερωθεί ο ανάγλυφος ήλιος της Βεργίνας και η επιγραφή. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να πει ότι κάνοντας χρήση ιστορικού και εθνικού συμβόλου (Σημαίας κλπ) θα πρέπει να είναι σε θέσει να το υπερασπίζεται. Που να υποψιαστεί όμως ο καθένας μας, μέχρι τώρα βέβαια, ότι ήρθε η εποχή που πρέπει να τα υπερασπιζόμαστε και από ομοεθνείς μας.

Σε κάθε περίπτωση όμως το γεγονός είναι ότι εδώ και ένα μήνα περίπου ο κάθε περαστικός Θεσσαλονικιός, που έχει μάτια και βλέπει, αντικρίζει την εικόνα της βεβήλωσης σε κεντρικότατο σημείο και σε μεγάλη κλίμακα δίχως να έχει γίνει καμία ενέργεια, είτε από ιδιώτες, είτε από τις αρχές. Και δεν είναι μόνο όμως  ο Θεσσαλονικιός περαστικός. Την εικόνα αυτή αντικρίζουν Σκοπιανοί αλλά και άλλοι τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου. Με δεδομένη την διεκδίκηση μέρους της ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού από τους βόρειους γείτονες μας και ορισμένων παραγράφων στην απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης θα ήταν χρήσιμο να κοιτάξουμε την εικόνα αυτή , όπως είναι τώρα, με τα μάτια ενός Σκοπιανού σε δεύτερη φάση  και μια τρίτη φορά με τα μάτια ενός ξένου τουρίστα που επισκέπτεται την πόλη της Θεσσαλονίκης. Και αυτό θα γίνει σε επόμενες αναρτήσεις διότι εκεί οι σκέψεις και οι παραστάσεις που δημιουργούνται είναι πολύ πιο σημαντικές. Ο επισκέπτης πάντα βλέπει περισσότερα από τον μόνιμο κάτοικο και ιδίως οι εικόνες (όσο χίλιες λέξεις) αποτυπώνονται αναλλοίωτα στην μνήμη του.
* Η φωτογραφία ντροπής, βεβήλωσης, πάνω , είναι σκόπιμα θολή και παραμορφωμένη για να μην πέσει σε χέρια Σκοπιανών.

Πριν τον βανδαλισμό

Πριν τον βανδαλισμό

 ΣΧΕΤΙΚΑ:

1. Ένας χρόνος χαμένος για τα εθνικά μας θέματα

2. Ζητούνται εθνικοί ευεργέτες και κυβερνήσεις να τους εμπνεύσουν

3. Χάγη πριν και μετά

4. Ενδιάμεση Συμφωνία & Χρονικό – Χάγη

5. Αρχικά ΜΚ – αμέλεια τελωνείων?

6. Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός

7. Άκου λοιπόν Έλληνα ανθρωπάκο : Με τρελαίνεις που σε βλέπω να παραδίνεις την Ελλάδα στο Φίλιππο στη Χαιρώνεια

8. Paltalk com : Μαυσωλείο Παρακμής

Ένας χρόνος χαμένος για τα εθνικά μας θέματα ….

Δεκέμβριος 31, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας *

—-

Είθισται στο τέλος κάθε χρόνου να κάνουμε επισκοπήσεις, ανασκοπήσεις και απολογισμούς. Και εγώ τηρώντας το έθιμο θα ήθελα να καταγράψω τον απολογισμό μιας χαμένης χρονιάς για τα εθνικά μας θέματα. Λέω χαμένη χρονιά, όχι χαμένα θέματα. Διότι όλα μπορούν να κερδηθούν ή να βελτιωθούν αρκεί να το θελήσουμε και να γίνουμε περισσότερο διεκδικητικοί. Το μείζον πρόβλημα της Εξωτερικής μας Πολιτικής είναι η ηττοπάθεια, η αδράνεια και η καλλιέργεια μύθων, όπως η δήθεν επίτευξη ελληνοτουρκικής φιλίας δια του αφελληνισμού των σχολικών μας βιβλίων και δια της αποσιωπήσεως των Οθωμανικών και νεοτουρκικών εγκλημάτων. Ας μην ζούμε με ψέματα. Μία χώρα, η οποία συνεχώς υποχωρεί ενώπιον μικρών (Σκόπια) ή μεγαλυτέρων (Τουρκία) αντιπάλων, ουδείς την λαμβάνει στα σοβαρά και ουδείς την θεωρεί αξιόπιστη σύμμαχο.

Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων η χρονιά θεωρείται χαμένη, διότι δεν σπεύσαμε να ανακηρύξουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) με βάση το Καστελλόριζο που οι Τούρκοι δεν θεωρούν ελληνικό! Η μικρή Κύπρος απέδειξε μεγαλύτερη τόλμη στο θέμα αυτό και αναμένει θετικά αποτελέσματα από την ενεργειακή σύμπραξη με το Ισραήλ. Ο απελθών Πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου χρεώνεται προσωπικά τη συγκεκριμένη ολιγωρία λόγω της ενδοτικής κοσμοαντίληψης που τον διέκρινε. Δεν προχωρούσε σε επωφελή βήματα για την Ελλάδα με τη δικαιολογία να μην κακοκαρδίσουμε τους Τούρκους! Έτσι, λοιπόν, ενώ ακόμη και σε Ισραηλινούς χάρτες αναγνωρίζεται πλήρως η ελληνική ΑΟΖ ως συνορεύουσα με την Κυπριακή, η Ελλάς δεν προχώρησε στις σωστές κινήσεις. Είναι ευχάριστο ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει θέσει σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα αυτό.

Ας μην λησμονούμε την τουρκική δραστηριότητα στη Θράκη. Οι εκλεκτοί του Προξενείου ανάμεσα στη μουσουλμανική μειονότητα εργάζονται για την Κοσσοβοποίηση της ελληνικής αυτής περιοχής, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι αγοράζουν γη από Χριστιανούς με χρήματα που δεν δικαιολογούνται από τα εισοδήματά τους. Είναι άμεση ανάγκη να ξαναρχίσει η προσπάθεια απαγκίστρωσης των Πομάκων από την πολιτική της Άγκυρας και από την τουρκική γλώσσα και παιδεία.

Στην Κύπρο η τραγωδία στη ναυτική βάση Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης και η αποτυχία των αφελών ανοιγμάτων προς τους Τουρκοκυπρίους πείθουν για την αδυναμία του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του αριστερού ΑΚΕΛ να χειρισθούν κρίσιμα θέματα. Οι βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μέσα στο 2011, δείχνουν μία ελαφρά άνοδο των ποσοστών της Κεντροδεξιάς και μία μείωση της δυνάμεως του ΑΚΕΛ. Εύχομαι στη νέα χρονιά να αποκρούσουμε κάθε προσπάθεια αναβιώσεως του σχεδίου Ανάν με άλλο όνομα και νέα μορφή. Ελπίζω δε η κυβέρνηση, η οποία θα προκύψει σε λίγους μήνες από τις κάλπες στην Ελλάδα, να επαναφέρει σε ισχύ το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Όταν κινδυνεύει ένα τμήμα του Ελληνισμού κινδυνεύει όλο το Έθνος!

Οι Σκοπιανοί γείτονές μας χάρηκαν επισήμως για την απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία απλώς διαπιστώνει ότι η Ελλάδα με το ΒΕΤΟ του Κώστα Καραμανλή παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε καταγγείλει αυτή τη Συμφωνία, η οποία έληγε το 2002 και την παρατείναμε σιωπηρά. Πιστεύω ότι η νέα κυβέρνησή μας θα προβεί σε αυτή την καταγγελία μόλις εκλεγεί. Όσο για τον μεγαλομανή Πρωθυπουργό Νίκολας Γκρούεφσκι, όσοι τον παρατηρούν εκτός Σκοπίων τον οικτίρουν. Διοικεί ένα θνησιγενές κρατίδιο με τά κόλλυβα στο ζωνάρι του, κατά την προσφιλή έκφραση του Γέροντος Παϊσίου. Οι Αλβανοί που αποτελούν το 30% του πληθυσμού σχεδιάζουν την απόσχιση των δυτικών επαρχιών και την ένωσή τους με τη Μεγάλη Αλβανία. Η Βουλγαρία κατηγορεί την ΦΥΡΟΜ για κλοπή της ιστορίας της, ενώ προ ολίγων ημερών το σκοπιανό τηλεοπτικό σήριαλ «Το τρίτο ημίχρονο» πυροδότησε διπλωματικό πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Χιλιάδες ψευδομακεδόνες δηλώνουν Βούλγαροι και εξευτελίζουν το εθνολογικό κατασκεύασμα του «μακεδονικού ἐθνους» που επινοήθηκε το 1944. Με τη Σερβία υπάρχει ανοικτό εκκλησιαστικό μέτωπο και ο εκλεγμένος από τη Σερβική Εκκλησία νόμιμος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης είναι φυλακισμένος για τρίτη φορά. Κι όμως μπροστά σε αυτό το κράτος, που δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει μετά από λίγα χρόνια, κάποιοι συνέλληνες μάς καλούν να παραδώσουμε το όνομά μας και την ιστορία μας.

Χαμένη ήταν η χρονιά και για τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Αλβανία.. Παρά τις συνεχείς κυβερνητικές, δικαστικές και Τσάμικες προκλήσεις, δεν διακηρύξαμε με τρόπο και τόνο πειστικό ότι η οποιαδήποτε σχέση των Τιράνων με την Ε.Ε. θα διέρχεται από τον σεβασμό των ελευθεριών της ελληνικής κοινότητος. Η απογραφή πληθυσμού έγινε με κωμικοτραγικό τρόπο. Οι γενναίοι Βλαχόφωνοι της Κορυτσάς διαδήλωσαν την ελληνικότητά τους, αλλά η επίσημη Αλβανία την αρνείται. Ένα από τα πρώτα βήματα μιας νέας εθνικώς αξιοπρεπούς κυβερνήσεως των Αθηνών πρέπει να είναι η απαίτηση για απόσυρση των ανθελληνικών αλβανικών βιβλίων από τα σχολεία των Βορειοηπειρωτών.

Πολλά δεν κάναμε. Μπορούμε, όμως, να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος, αν εγκαταλείψουμε τις αποτυχημένες αντιλήψεις που μας ταλαιπώρησαν. Παρά τα οικονομικά μας προβλήματα αξίζουμε να έχουμε μία πιο υπερήφανη εξωτερική πολιτική. Και αυτό μπορεί να το επιτύχει μόνο μία κυβέρνηση, η οποία θα πιστεύει πρωτίστως στην έννοια του Έθνους. Με διεθνιστικά ιδεολογήματα μόνο απώλειες θα έχουμε στα εθνικά θέματα.

*Πολιτικός Επιστήμων

http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=1153

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

History Of Macedonia

Ζητούνται εθνικοί ευεργέτες και κυβερνήσεις να τους εμπνεύσουν …..

Δεκέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Μητσόπουλος *

—-

Ποιος δεν αναπολεί αλήθεια με νοσταλγία, παρατηρώντας τα εκατοντάδες  μέγαρα,  τα  κοινωφελή  και ευαγή  ιδρύματα  που  άφησαν  πίσω  τους,  τους  μεγάλους ευεργέτες μιας άλλης εποχής. Και ποιος  δεν  θα ευχόταν να παρουσιάζονταν στο προσκήνιο νέοι επιχειρηματίες, λιγότερο  στυγνοί από τους σημερινούς, οι οποίοι, διαθέτοντας έστω και ψήγματα ανθρωπιάς και πατριωτισμού θα τους εμιμούντο;

Ποιος  μπορεί  να  λησμονήσει  το  θεάρεστο  έργο και την  κληρονομιά του Ζάππα, των Ζωσιμάδων, του Τοσίτσα, του Ριζάρη, του Βαρβάκη,  του  Αρσάκη,  του  Μαρασλή, του Σίνα, του Συγγρού, του Μπενάκη, του Ωνάση, του Αγγελόπουλου, όλων αυτών των οικονομικών  κολοσσών,  που  κατόρθωσαν  να  συνδυάσουν  την επιτυχία, με την προσφορά στον ελληνικό λαό.

Σήμερα, το φιλότιμο και η κοινωνική αλληλεγγύη των παλαιών, αντικαταστάθηκαν  από  τη  διαπλοκή,  τις μίζες, τις αρπαχτές και τις κουμπαριές,  ανάμεσα  στην  πολιτική  εξουσία  και τους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες και τα στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Βρισκόμαστε στην εποχή που οι εργοδότες, εκμεταλλευόμενοι τις εξαρτημένες από αυτούς εκάστοτε κυβερνήσεις, σχεδιάζουν ανενόχλητοι, μια ανασφάλιστη εργασία για τους νέους.

Κι  όμως  αν  ήθελαν, θα μπορούσαν να ξελασπώσουν την Ελλάδα και  τη  θνησιγενή οικονομία της, μέσα σ’ αυτήν την πρωτόγνωρη δίνη της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Αν έμοιαζαν στους παλαιούς ευεργέτες η  Ελλάς  σήμερα,  θα  είχε μηδενικό εξωτερικό χρέος και η ιδιωτική πρωτοβουλία  δεν  θα  φάνταζε  ως «μπαμπούλας» στα μάτια του φτωχού και  ανυπεράσπιστου  Έλληνα  μεροκαματιάρη.

Αυτοί όμως εφευρίσκουν τρόπους, νόμιμους ή μη, για να καταβάλουν στο κράτος μικρότερο φόρο ευρισκόμενοι στο απυρόβλητο, με συνέπεια να επωμίζονται το βάρος όσοι βιώνουν την οικονομική καχεξία, εφαρμόζουν ανηλεώς αθέμιτο ανταγωνισμό και διαλύουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα αυτές, ή να βάζουν λουκέτο ή να εγκαθίστανται στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα προτιμούν για εργαζόμενούς τους, τους συνήθως ανασφάλιστους αλλοδαπούς, οδηγώντας τα ελληνόπουλα κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Για αυτή την αρνητική μετάλλαξη των σύγχρονων επιχειρηματιών δεν ευθύνονται μόνο τα νέα δεδομένα της εποχής αλλά και οι ανύπαρκτες κυβερνήσεις, από το 1981 και μετά, ιδίως αυτές του ΠΑΣΟΚ, που δεν  έδωσαν  βαρύτητα στη  σφυρηλάτηση  αρχών και αξιών,  ικανών  να  αποτρέψουν  τέτοιου  είδους φαινόμενα, αλλά απεναντίας, τα  εξέθρεψαν, με το αζημίωτο ασφαλώς. Είναι λοιπόν επιτακτική, η αλλαγή τρόπου σκέψης και νοοτροπίας του σάπιου αυτού συστήματος και η αντικατάσταση του σημερινού πάμφτωχου αξιακού συστήματος με ένα νέο, που θα επαναφέρει ένα πλέγμα ηθικών αρχών και  αξιών  που  θα καταστήσουν το Έθνος μεγάλο και το Λαό περήφανο. Ένα νέο σύστημα που θα σφυροκοπά ανελέητα όσους θέλουν να πλουτίζουν με μεθόδους των λαμογιών, ένα σύστημα όμως που θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για προσφορά στο κράτος και τον πολίτη από την πλευρά των «εχόντων». Κι αν όλα αυτά ακούγονται κάπως ρομαντικά, ήλθε η ώρα να γίνουν πράξη από την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές, που σίγουρα πλησιάζουν και δεν θα είναι άλλη από αυτήν της Ν.Δ. και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι  παλαιοί  ευεργέτες κέρδισαν, πέρα από την ηθική ικανοποίηση της προσφοράς στην πατρίδα και υστεροφημία. Πνευματικά και πολιτιστικά  κέντρα,  μεγάλες  οδοί και λεωφόροι, φέρουν το όνομά τους. Αντίθετα, όσοι εντάσσονται στην κατηγορία των σημερινών αδηφάγων επιχειρηματιών θα καταγραφούν στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, ως συμπαραστάτες εκείνων των εντεταλμένων πολιτικών που εξάλειψαν την μεσαία και μικρομεσαία οικονομική τάξη, βυσσοδόμησαν ενάντια στον κοινωνικό ιστό του τόπου μας και αποδόμησαν τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού οικοδομήματος.

 *δικηγόρος

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ