Αρχείο

Archive for Μαρτίου 2012

Το wordpress com μας εξαπάτησε. Αναστέλλεται η λειτουργία του ιστολογίου ….

9 Μαρτίου, 2012 1 Σχολιο

Το wordpress com μας εξαπάτησε. Αναστέλλεται η λειτουργία του ιστολογίου.

Το wordpress com μας εξαπάτησε.
Από χθες 8 Μαρτίου 2012 στην σελίδα my stats των δυο bloggs http://ellanodikhs.com/   και http://ellanodikis.com/ που διαχειρίζομαι πρόσφατα στο υποσέλιδο summaries εμφανίζεται μια χώρα «macedonia» με αντίστοιχο χάρτη (φωτο1).
Δείχνει τις επισκέψεις που έγιναν από την ανύπαρκτη για την Ελλάδα χώρα στις παραπάνω ιστοσελίδες. Επειδή ο χάρτης της χώρας αυτής αντιστοιχεί στη ΠΓΔΜ (FYROM) και με κανένα τρόπο τα ιστολογια μας  δεν αναγνωρίζουν την χώρα αυτή, άμεσα η έμμεσα, αναστέλλεται η λειτουργία τους μέχρι να θεραπευθεί το λάθος, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τον χάρτη του ΟΗΕ.

Αποστέλλουμε και σχετική επιστολή στο wordpress com όπου με ετήσια πληρωμή φιλοξενούσε τα δυο bloggs.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στο Blogger όπου φιλοξενούνται δωρεάν τα δυο αντίστοιχα ιστολογια http://www.ellanodikhs.blogspot.com/ και http://www.ellanodikis.blogspot.com/  ποτέ δεν μας πρόσβαλε με την ονομασία της χώρας αυτής ,ούτε στα statistics (φωτο2) ούτε στα adwords. (εκεί συνεχίζουμε)

Η ΕΠΙΣΤΟΛΉ :

DEAR wordpress com
I have seen in your Stats for March 9, 2012, 12:27 pm, while referring to countries, that you refer to the state of F.Y.R.O.M. (Former Yugoslavic Republic of Macedonia) as «Macedonia».
I would like to inform you that according to the United Nations the name that must be used within UN nations and globally to describe this nation is F.Y.R.O.M.
Here is the United Nations decision link:
http://www.un.org/members/growth.shtml
“By resolution A/RES/47/225 of 8 April 1993, the General Assembly decided to admit as a Member of the United Nations the State being provisionally referred to for all purposes within the United Nations as «The former Yugoslav Republic of Macedonia» pending settlement of the difference that had arisen over its name.”
Macedonia is one of the geographic regions of continental Greece and constitutes the southern and larger part of the wider geographic and historical region of Macedonia. Today it constitutes the northern larger geographic and historical region (25, 9% of all extent) of the Greek territory. Macedonia borders with The Former Yugoslav Republic of Macedonia (The FYROM) and Bulgaria in the north, southerly with Thessaly and the Aegean Sea, easterly with Western Thrace and westwards it borders with Epirus and Albania.
I would like to believe that this issue is a result of a mistake and it was not made on purpose.
Cordially your user
ellanodikis
Thessaloniki Macedonia Greece

1111111

Κατηγορίες:Uncategorized

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ….

8 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

Αυτά που ακούμε καθημερινώς από τα ΜΜΕ, ως σχεδιαζόμενα, επιχειρούμενα ή νομοθετούμενα, έρχονται σε αντίθεση με βασικές διατάξεις του Συντάγματος, περί διακρίσεως των εξουσιών, περί ατομικών δικαιωμάτων και περί λαϊκής κυριαρχίας, ως θεμελίου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι σκεπτόμενοι Έλληνες απορούν, πώς οι κυβερνώντες αποδέχονται όρους και μέτρα, συνεπαγόμενα κατάλυση του Συντάγματος.
Είναι άραγε τόση η δύναμη της ματαιοδοξίας αυτών που επιδιώκουν τους κυβερνητικούς θώκους και τόση η αίγλη της εξουσίας ώστε να συσκοτίζεται η λογική και η αίσθηση της ευθύνης έναντι της πατρίδος και του λαού της; Οι ξένοι βεβαίως, υπό την επήρεια της ήκιστα υπερηφάνου συμπεριφοράς των περισσοτέρων πολιτικών μας, δικαιούνται να πιστεύουν αυταπατώμενοι, ότι οι όροι τους οποίους επιβάλλουν είναι ευκόλως πραγματοποιήσιμοι.
Οι Έλληνες πολιτικοί όμως, τόσο λίγο γνωρίζουν τους ομοεθνείς τους, ώστε να ελπίζουν, ότι θα υποταγούν ευκόλως στα συμφωνούμενα. Κατανοητές και δικαιολογημένες οι υποδείξεις των ξένων για την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Πώς συμβιβάζεται όμως με την ανοχή τους στην ίδρυση από της κυβερνήσεως του Γ. Παπανδρέου – από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Μάιο του 2011 – σαράντα μιάς (41) νέων γενικών γραμματειών και αυτοτελών υπηρεσιών; Μεταξύ αυτών, ας σημειωθεί, είναι το «Εθνικό Κέντρο Προειδοποιήσεως για τσουνάμι» και το «Γραφείο Αντιμετωπίσεως Περιστατικών Αυθαιρεσίας» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6-2-2012).
Η δικαστική εξουσία κατοχυρούται ως τρίτη και ανεξάρτητη εξουσία στα άρθρα 87 έως 100 του Συντάγματος. Οι δε αποδοχές των δικαστών, κατά το άρθρο 88 § 2 εδ. α΄ του Συντάγματος είναι «ανάλογες με το λειτούργημά τους», προς κατοχύρωση της ανεξαρτησίας τους. Εν τούτοις η κυβέρνηση Παπανδρέου μείωσε τις αποδοχές αυτών σχεδόν στο ήμισυ εκείνων που είχε ορίσει το κατά το Σύνταγμα Ειδικό Δικαστήριο (Μισθοδικείο).
Δια προσφάτου νομοσχεδίου υπαλληλοποιούνται οι δικαστές, για τους λόγους που ανακοίνωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Τους λόγους αυτούς οφείλει να εξετάσει σοβαρώς η κυβέρνηση, ώστε να μην αναγκασθούν οι δικαστές να εφαρμόσουν τα άρθρα 87 § 2 και 120 § 2 και 4 του Συντάγματος.
Ειδικότερα, δια του Νομοθετήματος τούτου επιβάλλεται η εκδίκαση ορισμένου αριθμού υποθέσεων σε κάθε δικαστή, με την απειλή περικοπής αποδοχών και αδείας διακοπών, αν οι υποθέσεις αυτές δεν εκδικασθούν. Ωσάν οι υποθέσεις των πολιτών να είναι της αυτής σοβαρότητος και πλοκής. Αλλά φαίνεται πως οι νομοθετούντες δεν έχουν ιδέα του έργου των δικαστών και ενεργούν κατά τας υποδείξεις αδαών.
Σαράντα εννέα (49) υπουργοί ασχολούνται προεχόντως με το πώς θα επανεκλεγούν και παρεμπιπτόντως με την εφαρμογή των μέτρων που τους επιβάλλουν τα μνημόνια. Καμία προσπάθεια δεν γίνεται για την ανάπτυξη της χώρας και ιδιαιτέρως της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.  Ενώ η παιδεία και η υγεία έχουν αφεθεί εις την τύχη τους.
Περαιτέρω η σημερινή κυβέρνηση δεν διεκδικεί καν τα 162 δις ευρώ από τη Γερμανία, στα οποία ανέρχεται, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών το αναγκαστικό δάνειο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Μολονότι η παράλειψη αυτή συνιστά απιστία σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Δημοσίου, η δε άρνηση ασκήσεως ποινικής διώξεως της απιστίας αυτής, αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος σε βαθμό κακουργήματος, όπως κατ΄ επανάληψη έχει γραφεί.
Στο μεταξύ κυριαρχεί η διαδοχολογία του Γ. Α. Παπανδρέου. Ενώ αυτός συμπεριφέρεται ως ισόβιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ομιλεί δε προς το κοινό εκλαμβάνων τους Έλληνες ως ανοήτους, φύονται διάφοροι διάδοχοί του. Ο ίδιος αυτοδιαφημίζεται ως σωτήρ της Ελλάδος, όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ο πολιτικός που εξηπάτησε το λαό του με ψευδείς υποσχέσεις για να ανέλθει στην εξουσία στη συνέχεια δε οδήγησε την πατρίδα του εις τα δεσμά του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας.
Παραδέχεται μεν την ανάγκη αποχωρήσεώς του από την αρχηγία, αλλά οι κινήσεις και οι ενέργειές του φανερώνουν την αντίθετη, ενδόμυχη, επιθυμία του. Ωστόσο επί ένα μήνα και περισσότερο ασχολούμεθα με τους κατά καιρούς εμφανιζομένους ως υποψηφίους αρχηγούς.
Μετά τον κ. Βενιζέλο, ως φυσικό διάδοχο του κ. Παπανδρέου, ενεφανίσθη ο κ. Χρυσοχοΐδης, αισθανόμενος μάλιστα την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για όσα έλεγε προεκλογικώς ο σημερινός αρχηγός του. Στη συνέχεια παραιτήθηκε ο κ. Παπουτσής, την επαύριον της ανακαλύψεως μιας βόμβας στο Μετρό, πριν εκραγεί. Και στη συνέχεια ενεφανίσθη η κ. Κατσέλη, υποψηφία και αυτή, πλαισιούμενη από πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που υιοθετούν τις απόψεις της.
Η κυβέρνηση δεν παραμελεί μόνον την ανάπτυξη της χώρας και βασικούς θεσμούς της, αλλά και δεν αντιδρά στις προκλήσεις των Τούρκων.  Ενώ το βιβλίο ιστορίας, που διδάσκονται τα ελληνόπουλα στην ΣΤ΄ δημοτικού σχολείου εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία – και ξεχνά το κρυφό σχολειό – το αντίστοιχο βιβλίο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:
– «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή» (σελ. 19),
– «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη» (σελ. 21)
– «Η ειρήνη στην Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθούν με την επιστροφή των νησιών αυτών στην Τουρκία» (σελ. 65).
– «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρα σα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα» (σελ. 110).
Αυτά και πολλά άλλα διαπιστώνει κανείς στην πρώτη ανάγνωση του βιβλίου της τουρκικής ιστορίας (έκδοση 1996), το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου, οκταετούς υποχρεωτικής φοιτήσεως.
Το συγκεκριμένο σύγγραμμα έχει ως τίτλο «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1995, με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. Βάσει των αυθαιρέτων ιστορικών θεωριών, που σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και τις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου – μεταξύ αυτών και ο ελληνικός – ήταν τουρκικής προελεύσεως. Θεωρούν τους Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς, ως προτουρκικές φυλές, που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις δόλιες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς».
Ακόμα περισσότερο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχιτίν Σαλιζίκ, που υποστηρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήλθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το 2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, ο Ηρόδοτος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Όμηρος, ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής! Αξιοσημείωτο είναι ότι η εργασία αυτή εγκρίθηκε από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Δόθηκε καμμία απάντηση από την ελληνική πλευρά στους γελοίους αυτούς ισχυρισμούς των Τούρκων; Αν όχι, γιατί; και ποιος είναι υπεύθυνος αυτής της σοβαράς παραλείψεως;

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Το Καστελόριζο, όπως και οποιοδήποτε άλλο σημείο της ελληνικής επικράτειας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας…..

8 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Απόσπασμα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου από την ενημέρωση διπλωματικών συντακτών από τον Εκπρόσωπο του ΥΠΕΞ, Γ. Δελαβέκουρα (Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012) :

Λ. ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Χθες στην παρουσίαση του βιβλίου του κυρίου Κικίλια για την ΑΟΖ στο Μέγαρο Μουσικής, ο κύριος Σόλων Κασίνης, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίας της Κύπρου, είπε μεταξύ άλλων ότι κατά την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου και όταν η ελληνική πλευρά είχε προσκληθεί επίσης να συμμετάσχει, είχε αρνηθεί, διότι υπήρχε το πρόβλημα με την Τουρκία, είπε ότι η ελληνική πλευρά είχε παροτρύνει την Κύπρο στην οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου, να μη συμπεριληφθεί αναφορά στο Καστελόριζο για να μην υπάρξουν θέματα με την Τουρκία και ότι το σημείο χάραξης μεταφέρθηκε αρκετά ανατολικότερα κατόπιν πιέσεων-υποδείξεων της Ελλάδας. Μπορείτε να μας πείτε πότε έγινε αυτό και αν ισχύει;

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Πρώτον, δεν παρακολούθησα την ομιλία του κυρίου Κασίνη, οπότε δεν ξέρω τί ακριβώς έχει πει. Δεύτερον, το Καστελόριζο είναι στην ελληνική επικράτεια και οι θαλάσσιες ζώνες του δεν είναι αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ της Αιγύπτου και της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά της Ελλάδας με τις χώρες αυτές. Η Κύπρος και η Αίγυπτος έχουν μία συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ τους, η οποία έχει γίνει σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας και η οποία κατοχυρώνει τα δικαιώματα των δύο χωρών και τους επιτρέπει, φυσικά, να προχωρήσουν στην άσκηση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικών πόρων. Από εκεί και πέρα, το Καστελόριζο, όπως και οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ελλάδας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται από το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει δηλαδή δικαιώματα θαλασσίων ζωνών. Δεν υπάρχει κανένα θέμα ως προς αυτό.

Λ. ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Προκειμένου να χαραχθεί η ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη και η δυνητική ΑΟΖ της Ελλάδος, μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου.

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Είναι αυτονόητο ότι πρέπει για τα σημεία στα οποία υπάρχει επικάλυψη. Ούτως ή άλλως η Ελλάδα βρίσκεται σε συζητήσεις με την Αίγυπτο για να οριοθετήσουν τις μεταξύ τους θαλάσσιες ζώνες και αντίστοιχα είναι σε επαφή και συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία, προκειμένου να εφαρμόσουμε τη στρατηγική μας. Δεν υπάρχει κανένα θέμα ως προς το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο, όπως και οποιοδήποτε άλλο σημείο της ελληνικής επικράτειας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας…………..ολόκληρη η ενημέρωση στο….…..www1.mfa gr

———

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Προς κ. Βενιζέλο: Μην «πυροβολείτε» τα ασφαλιστικά μας ταμεία ….

8 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Της Ζέζας Ζήκου (kathimerini gr)

Χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας θα βρεθούν τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν επενδύσει σε κρατικά ομόλογα. Και αυτό το «έγκλημα» μας πιέζουν να το αποδεχθούμε. Το δικό μας Ταμείο -ΕΤΑΠ ΜΜΕ- αρνείται να συμμετάσχει σε αυτό. Πρόσφατα ακόμη δώσαμε μάχη για να σωθούμε από τη μεγάλη απάτη των δομημένων ομολόγων που έχει εκπορευθεί από τους διαδρόμους του υπουργείου Οικονομικών επί Νέας Δημοκρατίας. Την επένδυση των 130 εκατ. ευρώ στο δομημένο ομόλογο την πήραμε πίσω, ενώ ο δημοσιογράφος πρόεδρος του ταμείου μας βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Επιπλέον, η αφαίμαξη της περιουσίας των Ταμείων είναι μια ανήθικη πολιτικά πράξη, επειδή επενδύουν τα αποθεματικά των εισφορών μας.

Μέχρι στιγμής, υπάρχει απλώς ο νόμος της σιωπής. Επρεπε να εξαιρεθούν τα Ταμεία από το PSI για να μην εξαφανιστούν. Η κυβέρνηση υπόσχεται να καλύψει τη ζημιά με… κρατική περιουσία – και θεωρεί ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ομως, ποιος τους πιστεύει…

Εντάξει. Ας συμμετάσχουν τα ασφαλιστικά ταμεία του Δημοσίου και οι διορισμένες διοικήσεις τους. Ας συμμετάσχουν οι τράπεζες που τόσα χρόνια κερδοσκόπησαν. Ας συμμετάσχουν τα διάφορα funds που τζογάρουν με τα ομόλογα. Ακόμη και τα ταμεία άλλων χωρών να χάσουν το καταλαβαίνουμε, αφού όταν αγόραζαν ομόλογα αναλάμβαναν και το αντίστοιχο ρίσκο.

Διαβεβαιώσεις ότι δεν θα δημιουργηθεί πρόβλημα στα ασφαλιστικά Ταμεία από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, αλλά αντίθετα θα υπάρξουν μέτρα που θα βελτιώνουν αισθητά το σημερινό επίπεδο της περιουσίας τους, είχε παράσχει από τις Βρυξέλλες, τον περασμένο Οκτώβριο, ο υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος. Εωλες διαβεβαιώσεις…

Η περιουσία των Ταμείων μας είναι προϊόν των εισφορών που καταβάλλονται επί δεκαετίες. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλο παρά στους ασφαλισμένους, και η διαχείρισή της δεν μπορεί να εξυπηρετεί παρά τους καταστατικούς σκοπούς των Ταμείων. Διότι με βάση αυτά που λέει ο κ. Βενιζέλος και τις απειλές του κατά των ασφαλιστικών ταμείων που δεν θέλουν να συμμετάσχουν στο PSI, όσοι δεν θέλουμε το «κούρεμα» γιατί χάνουμε τις περιουσίες μας και τις ασφαλιστικές εισφορές μας, «είμαστε σχεδόν προδότες». Προδότες είναι αυτοί που έσυραν τη χώρα στη χρεοκοπία. Οχι εμείς.

Η απομείωση της περιουσίας των Ταμείων κατά 12 δισ. ευρώ, μετά το «κούρεμα» των ομολόγων, η «ισοπέδωση» των τιμών των τραπεζικών -κυρίως- μετοχών που απαρτίζουν το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά και η συνεχής μείωση των εισροών από εισφορές -εξαιτίας της υψηλής ανεργίας και της μείωσης των μισθών- «σφίγγουν τη θηλιά» γύρω από τα ασφαλιστικά ταμεία και καθιστούν πλέον αναπόφευκτη την εκ νέου περικοπή των παροχών (συντάξεων και περίθαλψης).

Οι απώλειες της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων φθάνουν τα 12 δισ. ευρώ, καθώς το σύνολο των επενδύσεών τους σε τίτλους του ελληνικού Δημοσίου πλησιάζουν τα 24 δισ. ευρώ. Από αυτά μόνο τα 8 δισ. έχουν τοποθετηθεί με αποφάσεις των διοικήσεων των Ταμείων, ενώ τα υπόλοιπα 16 δισ. ευρώ εμφανίζονται ως «διαθέσιμα» σε κοινό λογαριασμό όλων των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στην Τράπεζα της Ελλάδος. Κάτι τέτοιο είναι υποχρεωτικό από την υφιστάμενη νομοθεσία.

Ωστόσο, η διοίκηση της κεντρικής τράπεζας έχει τοποθετήσει τα χρήματα αυτά σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, με δική της απόφαση, χωρίς δηλαδή να ζητηθεί η γνώμη των διοικήσεων των Ταμείων. Οι τοποθετήσεις των 24 δισ. ευρώ σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου απέφεραν ετησίως στα Ταμεία αποδόσεις (τόκους) ύψους 750 έως 800 εκατομμυρίων ευρώ. Με την απομείωση της αξίας των ομολόγων οι αποδόσεις θα «πέσουν» στα 350 έως 400 εκατομμύρια ευρώ.

Εδώ και μήνες τα αποθεματικά των Ταμείων εξανεμίζονται. Τα αποθεματικά των Ταμείων δημιουργήθηκαν όταν η -τριμερής- χρηματοδότησή τους υπερέβαινε τις υποχρεώσεις τους. Το πλεόνασμα διοχετεύθηκε υποχρεωτικά στην Τράπεζα της Ελλάδος. Και εκεί το ζεστό χρήμα μετατρεπόταν σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου. Η κατάρρευση της αξίας τους σάρωσε όση ρευστότητα είχε απομείνει στα Ταμεία από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου.

Στη Βουλή ο αρμόδιος υπουργός αναγνώρισε ότι το 50% των αποθεματικών σε ομόλογα έγινε καπνός από τότε που ετέθη σε εφαρμογή το Μνημόνιο. Με αριθμούς: τον Μάρτιο του 2010 τα ασφαλιστικά ταμεία διέθεταν σε τρέχουσες αξίες 7,6 δισ. ευρώ -όχι μακριά από τις ονομαστικές- και τον Οκτώβριο του 2011 είχαν πέσει στα 4,2 δισ. ευρώ και κατέβαιναν.

kathimerini gr

—————–

ΣΧΕΤΙΚΑ :

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, Η ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ – ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ και Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥΣ_ Μέρος Α΄ ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας (solon.org.gr)*

Θεωρητικά οι θρησκείες «νίκησαν» το θάνατο. Καμμιά τους όμως δεν νίκησε το φόβο του θανάτου. Δεν αναφερόμαστε βέβαια σε αρκετά από τα φυσικά πρόσωπα του θρησκευτικού βίου.
Οι επιστήμες θεωρητικά νίκησαν τη ζωή και το μυστήριο με την αναγωγή της σ’ ένα υλιστικό απόλυτο και υποσχέθηκαν έτσι να διευρύνουν τα όριά της, με ένα νεύμα πιθανότητας και έως την αθανασία. Όμως δεν νίκησαν το φόβο του θανάτου.
Ο άνθρωπος εξακολουθεί να αισθάνεται ως «εγώ» και ως υποκείμενο αναφοράς. Και με έδρα το αυτοκρατορικό του φάντασμα νομιμοποιεί μια αυτοκρατορία «φαντασιακά δεσμευμένη» με τα είδωλά του. Έτσι ο φόβος του θανάτου παραμένει κυρίαρχος.

  •  Ο άνθρωπος, σαν τραγικός υβριστής και ήρωας, δεν θέλει να καταγράψει τα όρια της μορφής του και συμπεριφέρεται περίπου ως αθάνατος στη μορφή, χωρίς ωστόσο να πάψει λεπτό στο βάθος του να φοβάται το θάνατο. Κάτω απ’ αυτή την εμμεσοποιημένη διάρκεια και κυριαρχία του φόβου του θανάτου παράγει ακατάσχετα είδωλα ψευδεπίγραφης διάρκειας. Εμμεσοποιεί τον εαυτό του και διαχέει τη συνείδηση σε παραστάσεις και ρόλους που την καθιστούν βιωματικά ελλειμματική και ανόητη.

Ωστόσο ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα εξοπλίζουν το φαντασιακό τους με μια «ανεξαρτησία» ως ψευδεπίγραφη πραγματικότητα, για να θυμηθούμε τον Εδμόνδο στο έργο Βασιλιάς Ληρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ:
«Ω φύση, εσύ είσαι θεά μου. Και στον νόμο σου
                                                 είναι ταμένα τα έργα μου. Γιατί ν’ ανέχομαι
                                                     της μόδας την τυραννία και ν΄αφήσω
                                             να με ληστεύει η περιέργεια του κόσμου;»[1]

Αυτό όμως δεν πρόκειται να μας γλιτώσει από τις βαθύτερες αιτίες και τα πραγματικά γεγονότα. Το οικονομικό και το πολιτικό, η φαντασιακή «συναινετική» οχύρωση το κατέστησε κυρίαρχο και ιστορικά αυτόνομο. Όμως το πολιτικό και το οικονομικό είναι το καθοριστικό επειδή το ψυχολογικό και το βιοοικολογικό ή φυσικό είναι καθοριστικό. Έτσι το βάθος της καθοριστικότητας θα αναδεικνύεται όλο και πιο πολύ χωρίς να γίνονται εκπτώσεις για τις αναγκαιότητες των αλλαγών και της διακυβέρνησης σε κάθε άλλο επίπεδο καθοριστικότητας. Η Ιστορία είναι τελικά ένα ανθρωπολογικό εξελικτικό φαινόμενο και η θέασή της σε μονοτομεακά ή σε ρηχά τεκτονικά βάθη είναι βαθιά τυφλή και αντανακλαστικά περιοριστική. Έτσι διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της ιστορίας. Η διαλεκτική της καθοριστικότητας θα γίνει πιο πρόδηλη αν για παράδειγμα μελετήσουμε την «ιδιοκτησία» ως φαντασιακά ρυθμιστικό θεσμό στην πηγή της και την εξέλιξή της.


  • Το «φάντασμα» της ιδιοκτησίας στη φυσική επιστήμη και τη θρησκεία

Η ιδιοκτησία στη φυσική επιστήμη δεν υφίσταται παρά μόνο ως τοπικότητα ύλης ή ως πτύχωση του καμπυλωμένου χωροχρόνου ή ως διαστατική χορδική δυναμική. Όπως και να’ χει η ύλη δεν τελεί ως ιδιοκτησία λειτουργικού περιεχομένου εκτός από τη σφαίρα μιας θεϊκής της αναφορικότητας πλήρως αδιερεύνητης για μας, εννοιακά και πειραματικά μη αντιληπτής για την ώρα. Αυτός ο οντολογικός χαρακτήρας της ύλης, ο μη ιδιοκτησιακός χαρακτήρας της, σιγά-σιγά γίνεται αντιληπτός στην επιστημονική κατανόησή της. Παλαιότερα μόνο συμβολικές μορφές στις θρησκείες και τις μυθολογίες, ή ανιμιστικές και σαμανιστικές συμβάσεις διατηρούσαν αυτή την προσέγγιση.

Ανθρωπολογικές και λαογραφικές επιβιώσεις που φτάνουν ως τη βιολογική υπόσταση -είτε αποπροσωποιητικά μερικά, είτε περσοναλιστικά- όπως με τον Βουσμανικό εξευμενισμό της ψυχής του θηράματος στη δεύτερη περίπτωση και την Αρκτική προσφορά της συζύγου στην πρώτη, αναδεικνύουν έμμεσα οι αναγκαιότητες υπέρβασης της ιδιοκτησίας επί του ζώντος.

Η αναγνώριση του Φραγκίσκου της Ασσίζης για τον «αδελφόν» σώμα με τη συμβολική μορφή του ως «γαϊδάρου» μεταφέρει μια ανάλογη θέαση του οικείου ή φέροντος σώματος όπως αποδίδεται στο υπέροχο έργου του Νίκου Καζαντζάκη «ο Φτωχούλης του Θεού». Αντίστοιχα οι δυϊστικές ή και οντολογικά μονιστικές φιλοσοφικές και θρησκευτικές θεωρήσεις μιλούν για τη βεβαρυμμένη διαφορετικότητα της ύλης και την εξελικτική αναλωσιμότητα της σχέσης πνεύματος – ψυχής – νου και σώματος και επιθυμίας και αναδεικνύουν υπό την αποσυνδετική, απαθή και αποσπασμένη προοπτική τη σχέση Εαυτού και μη Εαυτού ή Φορέα, όπου ο Φορέας αποδίδεται τελικά αλχημιστικά στο «Πνεύμα της Γης», ή στη «δεξαμενή της ζωής».

Βέβαια σε αντίθεση με την επιστήμη -που θεωρεί την ύλη, νανομηχανιστικά και κοσμολογικά, ως άβια- όλες αυτές οι θεωρήσεις υπονοούν μια Μυστηριακή και Μυητική Προοπτική υπό τους όρους όπως «Ζώντες Λίθοι», «Φιλοσοφική Λίθος» κλπ.

Όμως, η σύγχρονη επιστήμη η οποία μπορεί ως διαθλαστικό συνειδησιακά κοσμοείδωλο να είναι τόσο παροδική όσο η επιστήμη του Νεύτωνα, εμφανίζει ένα άτεγκτο υπαρξιακό μηδενισμό για το χρονικό και ταυτοτικό ορίζοντα του ανθρώπου. Ωστόσο αυτόν το μηδενισμό ούτε οι επιστήμονες τον αποδέχονται ψυχολογικά γιατί θα οδηγούσε σε μια τελική θερμοδυναμική διάλυση τον όποιο βίο τους, ακόμη και τον επιστημονικό. Δουλεύουν ψυχολογικά με μια ελάχιστη ή έστω αμφίβολη βεβαιότητα αθανασίας και έμψυχου όντος και συνειδητότητας.

Μεθοδολογικές κριτικές στην επιστημονική αναλυτική και αναγωγική θέαση, έγιναν πολλές. Αρκετές από αυτές έγιναν και από τα μέλη της ίδιας της επιστημονικής κοινότητας. Δεν θα σταθούμε όμως σ’ αυτές τις αντιδικίες. Θα συγκρατήσουμε όμως την κοινή προσέγγιση για τη «μηδενική οντολογικά υπόσταση της ιδιοκτησίας» και για το πως «η ιδιοκτησία είναι ένα εξαρτησιογόνο και παρασιτικό φάντασμα» στην αντίληψη του Εαυτού που έχει αλγοριθμικά τεράστιες ανθρωπολογικές και πολιτισμικές επιπτώσεις.


  • Η γέννηση της αίσθησης ιδιοκτησίας

Τί όμως γέννησε και δίνει τόση μανία στην τάση για ιδιοκτησία; Πρωταρχικά αναπτύσσεται η αίσθηση ιδιοκτησίας πάνω στη συνείδηση και κατά συνέπεια στην αίσθηση υποκειμένου ή εαυτού. Αυτή η ιδιοκτησία τιτλοφορείται ως «εγώ». Η μη ιδιοκτησία πάνω στη συνείδηση και την αίσθηση ταυτότητας δεν είναι εύκολα μια δυνατή αντίληψη παρά μόνο αν είναι ασκημένη εξαιρετικά οντολογικά και ψυχολογικά η συνείδηση.

Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να καλλιεργηθεί μόνο μέσα από τη βαθειά επίγνωση και τη συμβολική μεταφορά του «παραδόξου του ηθοποιού». Ο ηθοποιός πραγματοποιεί επιτυχώς, έστω και μερικά μια ταύτιση με ένα εαυτό και ένα ρόλο, που δεν είναι ο ίδιος. Ιδιοποιείται άλλο πρόσωπο, γίνεται θεατρικός κτήτορας ενός άλλου εαυτού και ρόλου.

Με αυτό το παράδειγμα μπορούμε να διαισθανθούμε τη θεμελιώδη αποσύνδεση της συνείδησης και του εαυτού από τη θεατρική κτητικότητα που αναπτύσσεται «μέσα μας». Η διάλυση αυτής της θεατρικής πλάνης είναι η αρχή του Λόγου υπό τον όρο της συνεχούς διάρκειας, της διαχρονικότητας και της υπέρβασης της αίσθησης του Χρόνου σ’ αυτή τη βιωματική.

Φτάσαμε έτσι ξανά σε ένα ιδιάζοντα παράγοντα θεατρικής εκτροπής και κτητικοποίησης της συνείδησης και του εαυτού.

Ο παράγοντας αυτός είναι ο χρόνος που αποτυπώνεται από, και με τον λειτουργικό πολυμερισμό του βίου όπως και με την αίσθηση μετάθεσης της αντίληψης του όντος και του εαυτού σε γεγονότα και παραστάσεις.

Η εκτροπή της αντίληψης σε παραστάσεις και γεγονότα είναι σχετικά μηδενική οντολογικά καθώς το μορφικό επιστητό αποδεικνύεται μια παροδικότητα, μια αναπτυσσόμενη θνητότητα με ελάχιστη ουσιαστική επίπτωση. Η κατάρρευση της αυταπάτης της ταύτισης με τα γεγονότα ή τις παραστάσεις εμποδίζεται μόνο υπό την έννοια και τη διαισθητική προσομοίωση της ουσίας ως στοιχειοθετημένης οργανικότητας των μορφών και των σχέσεων. Αυτή η διαισθητική προσομοίωση της έννοιας της ουσίας ως αναλλοίωτης – σε αντιστοιχία με την αισθητή μορφή – δημιουργεί την ψευδαίσθηση για μια φαντασιακή δυναμική ταύτιση του «εγώ» ή ιδιοποίησης της μορφής, έτσι ωστε να εξυπηρετείται η αυταπάτη μιας έμμεσης αθανασίας. Όταν κανείς ιδιοποιείται τη μορφή, και μέσω αυτής την ουσία -η οποία είναι αθάνατη φαντασιακά ως αυτή να είναι αναλλοίωτη και άβια- έμμεσα αποκτά τις ιδιότητές της, γίνεται αθάνατος φαντασιακά σ΄ ένα της πεδίο, νοητικής και βιωματικής υπανάπτυξης.

Έτσι η ιδιοκτησία είναι συνυφασμένη με μια θεμελιώδη πλάνη, για την ουσία, το Χρόνο, τη ζωή και το θάνατο. Σ’ αυτή την πλάνη συνεργεί και η εμπειριστική ματεριαλιστική αντίληψη, όπως και η απλοϊκή εκδοχή της μεταφυσικής. Θεωρώντας το Φόβο του Θανάτου συνυφασμένο με το ένστικτο αυτοσυντήρησης μπορούμε να συμπεράνουμε πως η ανάπτυξη των αρχέγονων εργασιακών και εργαλειακών δεξιοτήτων προήλθαν μέσα από την αντισταθμιστική επίκληση και νοητική εφέλκυση του ανθρώπου μέσα στην φυσική επιβίωση και εξέλιξη.

Έτσι ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες μεταφοράς της βιοκοινωνικής οικογενειακής, αγελαίας και θηρευτικής εξουσίας της ψυχολογικής και βιοοικολογικής οικονομίας κλίμακας με τη μορφή της εργασιακής και εμπορευματικής ιδιοποίησης. Αυτή αρχίζει από το ποίμνιο της νομαδικής κοινωνίας και τα προϊόντα του, φτάνει στη γη και τα προϊόντα της και περνάει από τα ζώα συνεργάτες και φύλακες, στα ζώα τροφής και εργασίας με την κλιμακούμενη δουλεία του ανθρώπου, άμεση ή έμμεση όταν δημιουργήθηκαν συνθήκες που απαιτούσαν διάφορους βαθμούς ιδιοποίησης και εμπορευματοποίησης σχετικά νοήμονος εργατικής δύναμης και δύναμης χειρισμού εργαλείων.

Έτσι πίσω απ’ όλο το ανθρωπολογικό, πολιτισμικό και ιστορικό οδοιπορικό του οικονομικού «πολιτισμού» και της αλλοτρίωσης στάθηκε αρχικά σχεδόν αναπόφευκτος ο φόβος του θανάτου.

Ο εγκέφαλός «μας» έχει συνηθίσει να θεωρεί υπαρκτό και πραγματικό, πρωταρχικά και κυρίαρχα, μόνο ότι είναι απτό και ορατό. Η συνήθεια αυτή έχει συνυφανθεί με την έννοια της ουσίας. Η έννοια της ουσίας ακόμη πιο ειδικά συνδέεται με την απτότητα της σωματικότητας που είναι μια αδρή και σχετικά αδιαφοροποίητη ή μονότονη αίσθηση στο εμπειρικό αποτέλεσμα της. Όλη όμως αυτή η βεβαιότητα αντικειμενικότητας της καταστράφηκε ως μοντέλο αξιόπιστο στον 20ο αιώνα.

Ωστόσο η αισθητήρια και εννοιακή προκατάληψη του εγκεφάλου παραμένει με την αισθητηριακή προτίμηση να μεταφέρεται στη «νοητική» αυθεντία και αποκλειστικότητα ή γοητεία, που ασκεί η έννοια της ουσίας και της αντικειμενικότητας στην αδρή και απλοϊκή της εκδοχή, η οποία αγνοεί για παράδειγμα την πιο υπερβατική βιωματική αυτοαναφορικότητα της συνείδησης, όπως αυτή ανοίγεται σταδιακά στη φαινομενολογία του Χούρσελ. Η έννοια της ουσίας συνήθως, σε συνάρτηση με τις έννοιες της στιγμής και του κενού, λειτουργεί ως αναγωγική ή αναλυτική απλοϊκότητα που αποκλείει την αντίληψη της ύπαρξης του μη απτού και ορατού. Ο εγκέφαλός μας είναι εθισμένος στη μορφική αισθητότητα και τη νοητική δέσμευση της αντίληψης της ύπαρξης σε αυτή μέσω της έννοιας της ουσίας.

Ακόμη και για τις μη αισθητές πραγματικότητες της επιστήμης λειτουργεί μια προσομοιωτή πρόσβαση μέσω περιπλοκότητας, απτότητας και ορατότητας. Δεν είναι ακόμη δυνατή άλλη όψη νόησης, η οποία να είναι ισόμορφη και ερμηνευτικά παράλληλη με την «αντικειμενική» κοσμοθεώρηση. Σημειώνουμε βέβαια ότι το φαντασιακό δεν αποτελεί πραγματική λύση. Δηλώνει χωρίς συστημική αξιοπιστία την ενόχληση της συνείδησης από την ολοκληρωτική έλλειψη αυτοαναφορικότητας και την δέσμευσή της στις αισθήσεις και τα προβλεπόμενα εποικοδομήματα γνώσης, αντίληψης και ταυτοποίησης. Το παράξενο όμως είναι ότι αυτή η νοητική και συνήθως υποσυνείδητη αυθεντία της έννοιας της ουσίας «άνευ αρχής» ή αναφορικότητας, λειτουργεί και χρησιμοποιείται ως σχιζοειδής αφετηρία για την υλοποίηση των έμμονων φαντασμάτων με όρους αυθεντίας στο βίο «μας» και στην ιστορία.

Έτσι δομήθηκε και εκφράσθηκε από την ανθρωπότητα ένας «Πλανητικός Ένοικος» ως νεοπλασματική βαρβαρότητα και ως άλλη όψη του πολιτισμού και της εξέλιξης της «Νοόσφαιρας». Έτσι και η ιδιοκτησία, ενώ μοιάζει να είναι η ελευθερία μας δεν είναι παρά η μορφοποίηση της δεσμωτηριακής χωριστικότητάς μας.

Αυτή η παράξενη διαλεκτική δυναμική συνδέεται πια με μια τερατώδη πολιτισμική και ψυχολογική μηχανική μορφή του βίου και της ιστορίας, η οποία απαιτεί για την εξισορρόπησή της και την αντιστάθμισή της μια εξίσου γιγαντιαία υπερβατική εξελικτικά συνειδητότητα και αυτοσυνειδησία, ομαδικής δυναμικής, (χωρίς ναρκισσιστικές «απλοϊκότητες» εννοιακές, υπαρξιακές και πνευματικές περί υπερβατικότητας και συνειδητότητας). Διαφορετικά το παρελθόν μας, ως αιτιατό, θα λειτουργεί ως αβυσσαλέα «μελανή οπή» που θα μας «καταπιεί» ως Τιτανικός Καννίβαλος και Βαμπίρ.

Είμαστε τα θύματα μιας δυαδικής χωριστικότητας βασισμένης στη δυαδικότητα των παραστάσεων ουσίας και κενού και εποικοδομημένη με την εικόνα του «εγώ» στη χωροχρονική ανταγωνιστική ανασφάλεια επιβίωσης.

Οι έννοιες της ουσίας και του κενού όπως έχουν απλοϊκά διαμορφωθεί δεν επιτρέπουν ύπαρξη στην έννοια της ελευθερίας και της διάρκειας του «εαυτού». Δεν επιτρέπει την γνωσιολογικά έγκυρη ταύτιση του «εαυτού» με το Είναι. Το γίγνεσθαι φαίνεται σαν γιγάντωση του φαντάσματος του «εγώ» πολιορκημένη απόλυτα από μια τελικά μηδενιστική και εξοντωτική μεταβλητότητα για το ψυχολογικό πεδίο. Το «είναι» φαίνεται ως αναλλοίωτο άβιο και ασυνείδητο υπόβαθρο του γίγνεσθαι.

Η οντολογική ή πνευματική ανασφάλεια όχι μόνο ακυρώνει την υπαρξιακή αναφορά της ελευθερίας, αλλά οδηγεί σε μια «Χωροκατακτητική» χωριστική ιδιοποίηση του πεδίου ως πεδίου λήθης ή φυγής από τον Θεμελιώδη Φόβο και την άμεση συνειδητοποίηση του.

Έτσι βέβαια αποτυγχάνει και η διάλυση του φόβου που γίνεται πάντα διαμέσου έμψυχης γνώσης. Δεν αποκλείεται παρ’ όλη την «τραγικότητα» του συνειδησιακού μας θεάτρου να αποτελέσουν όλα μέρος ενός εξαίσιου, ενός θαυμάσιου οντολογικού εγχειρήματος στον πλανητικό μας ορίζοντα μεταξύ Ψυχολογικού και Φυσικού πεδίου,  τρόπου και όντος.

Ωστόσο παρά αυτή την αντανακλαστική εξελικτικά μοιραία χρήση της έννοιας της ουσίας, όχι μόνο υπάρχουν παραδοξότητες στην αντίληψη αυτής της έννοιας και των σχέσεών της, αλλά και η ίδια η έννοια όπως υπαινιχθήκαμε απ’ την αρχή αποκλείει σε κάθε επίπεδο την ουσιαστικότητα της ιδιοκτησίας σ’ όλες τις κλίμακες. Δυστυχώς όμως αυτή η χρήση της έννοιας αποκλείει και την εξελικτικότητα στην υπόσταση.

Οι δύο θεμελιώδεις τάσεις της συνείδησης μέσα μας, η πρώτη ως αυτοαναφορικότητα υπαρξιακή του υποκειμένου και η δεύτερη ως γνωσιολογική οντολογική επιβεβαίωση της αντίληψης πολύ δύσκολα ενοποιούνται και συντίθενται, πέρα από το γεγονός ότι και οι δύο μπορούν και πάσχουν από ένα ευρύ φάσμα πλάνης. Και οι δύο λειτουργούν και υπάγουν και τα αποτελέσματά τους σε ένα θεμελιώδη ναρκισσισμό, όπως και σε εσωτερικές και εξωτερικές ατέλειες του οργάνου αντίληψης. Χαρακτηριστική και εξαιρετικά ύποπτη είναι η αισθητηριακή και εμπειρική αντίληψη ύπαρξης μόνο στις άμεσα αισθητές μορφές. Ο εθισμός της αισθητηριακής και εγκεφαλικής προσομοίωσης με την ορατότητα και την απτότητα της ύπαρξης αποτελεί τη βάση της πλάνης. Αυτό είναι ήδη μερικώς κατανοητό ακόμη και από το σύγχρονο, φυσικό, θεωρητικό και πειραματικό πεδίο.


  • Απελευθέρωση από τον εθισμό στην αίσθηση της ιδιοκτησίας της συνείδησης 

     Υπάρχουν αρκετά εγχειρήματα προσομοιωτικής υπέρβασης αυτής της δέσμευσης του εγκεφάλου. Όμως ταυτόχρονα πολλές από αυτές τις προσομοιώσεις υπέρβασης αυτού του εθιστικού και αντανακλαστικού πεδίου αντίληψης είναι επίσης απλοϊκές και με ελάχιστο χρόνο διαδρομής ψυχολογικά, επιστημονικά, βιωματικά και πολιτισμικά. Έτσι δεν προσφέρουν πειστικότητα για εναλλακτικές αναδύσεις της συνείδησης στην προσομοίωση του υπαρκτού. Η απλοϊκότητα των εγχειρημάτων της αντίληψης – συνείδησης αποτελεί μια μετάθεση και συχνά μια μελλοντική όξυνση προβλημάτων. Η παραίτηση ωστόσο από την «αυτονόητη» ιδιοκτησία στη συνείδηση και την ταυτότητα είναι βαθιά απελευθερωτική και αναγεννητική. Σημαίνει την αντίστροφη μέτρηση για τη Λερναία Ύδρα της Χωριστικότητας του Ανταγωνισμού και της Ιδιοποίησης. Ένας τέτοιος δρόμος σχετικά θα ‘ναι πάντα στην αρχή του και πολλά εξελικτικά υποσχόμενος.

Το αίσθημα και η εξουσία ή η δύναμη της αίσθησης του πόνου όπως και του φόβου του θανάτου μπορούν να καταλυθούν στον βαθμό που η συνειδητή προσπάθεια επιδρά και αναδιατάσσει επί μακρόν τη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου ενώ επενεργεί ενεργητικά νεύρο-ορμονικά και με βιοχημικό βάθος στην οργανική ολότητα.

Αν υπερβούμε αυτό το μακραίωνο γενεσιουργό πεδίο προβληματικής και ατελούς ατομικοποίησης – νοητικοποίησης με ομαδοποίηση και υπερβατικοποίηση της συνείδησης, τότε θα απελευθερωθούμε πραγματικά εξελικτικά στο ανθρωπολογικό μας πεδίο. Μια τέτοια διεργασία περιγράφει και ο Ωρομπίντο προτείνοντας μεταξύ άλλων μια στάση όπου «τίποτα στο νου ή στα ζωτικά υλικά μέρη να μην ανέχεται την παραποίηση ή ιδιοποίηση του μεγαλείου των δυνάμεων που λειτουργούν μέσα από σένα»[2], και όπως εν γένει προσεγγίζει τα ζητήματα στο έργο και στο «Αίνιγμα αυτού του Κόσμου».

      Αντίστοιχες περιγραφές  διαδικασιών απελευθέρωσης  υπήρξαν παλαιότερα με άλλους όρους όπως αυτούς του Πλάτωνα αλλά και πολλών άλλων. Στην παραβολή του σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα  ανακύπτει το ερώτημα:

«νομίζεις πως αυτοί (οι άνθρωποι στο σπήλαιο) έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς; Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ’ αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ’ αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν’ αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ’ απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;»[3]

Στην πραγματικότητα αυτή η μετάβαση αποτελεί μια οδυνηρή πορεία με την αληθινή έκφραση της ονομασθείσας  «Σκοτεινής Νύχτας της Ψυχής» που επάγει «πόνο στην αντίληψη»

Αναφορές:
[1] Σαίξπηρ Ουίλιαμ, Βασιλιάς Λήρ, 2009, εκδόσεις ΤΟ ΒΗΜΑ, σελ 31
[2] Σρι Ωρομπίντο, Η μητέρα, 2006, Πύρινος Κόσμος, σελ 25
[3] Πλάτων, Πολιτεία, βιβλίο έβδομο

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων

solon.org.gr

Μνημόνιο ή Αριστερά;….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Δημήτρης Μακροδημόπουλος  («Παρατηρητής της Θράκης»)

Ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ απαντώντας σε ερώτηση για το τι θα συμβεί εάν στην Ελλάδα μετά τις εκλογές έλθουν στην εξουσία κόμματα που δεν προτίθενται να τηρήσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για μεταρρυθμίσεις, απάντησε πως αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε κι εμείς.

Όμως οι δηλώσεις αυτές, που αναδεικνύουν και την περιφρόνηση των ευρωπαίων αξιωματούχων στα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, ταυτόχρονα δείχνουν και τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός στις επικείμενες εκλογές. Να διαλύσει δηλαδή τις ψευδαισθήσεις του για το μέλλον της χώρας στη λογική των μνημονίων και ασχέτως κομματικής μέχρι χθες τοποθέτησης, εφόσον θίγεται από τη λαίλαπα των μέτρων που επιβάλλουν τα μνημόνια και δεν ανήκει στην οικονομική ελίτ που προσδοκά κέρδη από την εξαθλίωση των εργατοϋπαλλήλων που πληθαίνουν τις τάξεις των ανέργων, να ψηφίσει ανενδοίαστα Αριστερά. Τι περισσότερο έχουν πλέον να χάσουν οι στρατιές των ανέργων, τα θύματα της «ευέλικτης» εργασίας, οι μικροεπαγγελματίες και οι φοιτητές χωρίς μέλλον στη χώρα; Είναι το μόνο μήνυμα που θα τρομοκρατήσει τις Βρυξέλλες διότι τρέμει μήπως η στροφή του ελληνικού λαού στην Αριστερά μεταλαμπαδευτεί και στους λαούς των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αν αυτό υπήρξε εφικτό τον Φεβρουάριο του 1848 και η εξέγερση του γαλλικού λαού ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά των λαών της Κεντρικής Ευρώπης, αντιλαμβανόμαστε πόσο ευκολότερο είναι σήμερα που η πληροφορία μεταδίδεται αστραπιαία από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Γιαυτό η συστράστευση με την Αριστερά θα φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τις συμφορές με τις οποίες μας απειλούν. Και όχι μόνον θα μας απαλλάξει από τη μέγγενη των μνημονίων αλλά θα αποκαταστήσει και την εθνική κυριαρχία της χώρας. Διότι ο μεγαλύτερος σήμερα κίνδυνος από την πλήρη οικονομική εξάρτησή μας είναι να συρθούμε σε περιπέτειες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα υπαγορεύουν τα ξένα συμφέροντα με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της αδυναμίας της χώρας και της έλλειψης κοινωνικής συνοχής εξ αιτίας της κρίσης.

Όμως η αντιμετώπιση της χώρας μας από την ένταξή της στην ΕΟΚ είχε αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά. Όπως οι ευρωπαίοι εταίροι μας προέβαιναν στην κατασκευή λιμανιών, δρόμων, σιδηροδρόμων στις αποικίες τους, όχι για να τις εκσυγχρονίσουν αλλά για να διευκολύνεται η εκμετάλλευσή τους και η μεταφορά των πρώτων υλών στις χώρες τους, το ίδιο συμβαίνει και με τη χώρα μας. Απαξιώθηκε πλήρως η παραγωγική της βάση, επιδεινώνοντας το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και εκτοξεύοντας στα ύψη το χρέος ενώ παράλληλα είχε μεταβληθεί σε ένα εργοτάξιο χωρίς αντίκρισμα. Ας μας εξηγήσουν λοιπόν: Πώς είναι δυνατό να εντάσσεται μια χώρα σε μια ένωση προηγμένων κρατών και η ένταξη να σηματοδοτεί την αποβιομηχάνιση της και την εν γένει παραγωγική της απαξίωση; Γιατί οι ευρωπαϊκές εισροές κατευθύνονταν μόνον στις υποδομές που ευνοούν τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών της Ευρώπης (μεταφορές, εξαγωγές) απορροφώντας και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) στα πλαίσια της συγχρηματοδότησης και όχι στον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής βάσης; Όμως η ίδια πρακτική συνεχίζεται και σήμερα. Ομιλούν για την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ και την απορρόφηση της υψηλής χρηματοδότησής του αποκλειστικά σε έργα υποδομής, αρχής γενομένης από την ολοκλήρωση των πέντε οδικών αξόνων οι εργασίες των οποίων έχουν διακοπεί. Τι έχει όμως να προσφέρει η προσθήκη και άλλων έργων υποδομής σε μια χώρα στην οποία, θα μπορούσαμε να πούμε σχηματικά, ότι δεν καπνίζει ούτε ένα φουγάρο; Τι προσέφεραν μέχρι σήμερα τόσα έργα υποδομής χωρίς την παράλληλη προσπάθεια για την παραγωγική επανεκκίνηση της χώρας; Τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα μετατρέψουν τις πλέον αξιοποιήσιμες περιοχές σε αποικία; Γιατί λοιπόν δεν κατευθύνονται οι εισροές από το ΕΣΠΑ και το ΠΔΕ αποκλειστικά στην παραγωγική αναβάθμιση της χώρας;

Εγκαλούν την Αριστερά για τη διάσπασή της σε τρία κόμματα. Όμως και η Δεξιά είναι διασπασμένη σε τρία κόμματα τα οποία όποτε χρειασθεί, όπως τώρα, συσπειρώνονται απέναντι στην ταξική απειλή χωρίς να παύουν να συγκρούονται για τη νομή της εξουσίας, χωρίς όμως αυτό να προσμετράται στις αδυναμίες της. Δεν πρόκειται για άποψη της λογικής «τί Παπάγος, τί Πλαστήρας». Διότι σε τι μπορούν αλήθεια να διαφέρουν μεταξύ τους τα κόμματα που πειθήνια αποδέχονται και επιβάλλουν τις νεοφιλελεύθερες επιταγές των μνημονίων; Μνημόνιο λοιπόν ή Αριστερά; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές.

«Παρατηρητής της Θράκης»

Η προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ παραβιάζει βασικές αρχές του δικαίου: η υπόθεση πρέπει να επαπροσδιορισθεί ως διαφορά αστικού δικαίου ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Όπως τονίζει ο κ. Χριστόφορος Κοσμίδης, η προσωρινή κράτηση του Γέροντα Εφραίμ παραβιάζει την αρχή του αμερόληπτου δικαστή (βλ. ιστοσελίδα romfea.gr της 19.02.2012). Τα επιχειρήματα του κ. Κοσμίδη είναι πειστικά. Όπως τόνισε και ο κ. Βασίλειος Κόκκινος, ο ανακριτής στην υπόθεση αυτή ενήργησε «έξω από τα ακραία όρια της λογικής» και «κινείται από λανθάνουσα προκατάληψη». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η προφυλάκιση δεν προβλέπεται από τον νόμο ως μέσο προστασίας των δικαστών εναντίον του πιθανού επηρεασμού τους από τους διαδίκους! Κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά υποτιμητικό για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης. Είναι δε κοινά γνωστό ότι επηρεασμός είναι απίθανος, αφού πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί φοβούνται πλέον να πουν ακόμη και καλημέρα στον Γέροντα Εφραίμ.

Όπως τονίζει και ο αναπληρωτής καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών κ. Σταύρος Τσακυράκης, η προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ είναι τελείως αυθαίρετη και δεν έχει κανένα έρεισμα στο νόμο, παραβιάζει δε βάναυσα τη θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου που υπαγορεύει ότι κανείς δεν στερείται της ελευθερίας του παρά μόνο μετά από απόφαση νόμιμα συνιστάμενου δικαστηρίου. Κατά την άποψη του κ. Τσακυράκη, ο νόμος που ρυθμίζει την προσωρινή κράτηση (άρθρο 282 ΚΠΔ) απαιτεί η τέλεση νέων αδικημάτων να είναι πολύ πιθανή, πράγμα που, όπως λέει, δεν είναι καθόλου πιθανό στην περίπτωση του Γέροντα Εφραίμ, ιδίως αφού αυτό προϋποθέτει τη σύμπραξη κάποιων κρατικών οργάνων ή λειτουργών και αυτή είναι απίθανο να υπάρξει μετά τον σάλο που πρόεκυψε με την υπόθεση αυτή (βλ. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=11343).

Επιθυμώ να τονίσω και τα ακόλουθα. Πρώτα, αν υπάρξει παραπομπή, η ποινική δίκη θα πρέπει να ανασταλεί μέχρι να κριθεί από τα πολιτικά δικαστήρια το πρόκριμά της, δηλαδή το ιδιοκτησιακό ζήτημα. Έτσι, ο κατηγορούμενος θα αφεθεί ελεύθερος πριν εκδοθεί απόφαση του ποινικού δικαστηρίου (η και του πολιτικού δικαστηρίου). Κατά την λογική του ανακριτή, τότε θα τελέσει νέα αδικήματα προσπαθώντας να επηρεάσει πάλι τους δικαστές (οι οποίοι κατά τον ανακριτή φαίνεται είναι ευεπίφοροι σε τέτοιο επηρεασμό) και επομένως ο σκοπός της προφυλάκισης ματαιώνεται. Ερωτάται λοιπόν τι σκοπό εξυπηρετεί η προφυλάκιση, να αναβάλει την τέλεση νέων αξιοποίνων πράξεων για αργότερα;!

Περαιτέρω, εκτιμώ ότι είναι πολύ αμφίβολο ότι το ιδιοκτησιακό ζήτημα (αν όχι όσον αφορά στην Βιστωνίδα, τουλάχιστον όσον αφορά στις παραλίμνιες εκτάσεις) θα κριθεί υπέρ του Δημοσίου. Και αν αυτό γινόταν, θα δημιουργείτο ένα μεγαλύτερο θέμα, αφού αυτομάτως θα τίθετο το ζήτημα αν τα αλιευτικά δικαιώματα που το Δημόσιο ισχυρίζεται ότι έδωσε στην Μονή το 1930 ως μοναδικό αντάλλαγμα για τα 38 χιλ. στρέμματα γης στην Χαλκιδική που η Μονή παραχώρησε στο Δημόσιο αποτελούν εύλογο αντάλλαγμα και επομένως αν η παραχώρηση αυτή είναι έγκυρη. Αν κριθεί ότι δεν ήταν έγκυρη, τα 38 χιλ. στρέμματα μπορεί να πρέπει να επιστραφούν στην Μονή και το Δημόσιο να χρειασθεί να αποζημιώσει τους κληρονόμους αυτών των προσφύγων στους οποίους είχε παραχωρήσει αυτή την γη. Και αυτό γιατί παραχώρηση αγιορετικής γης χωρίς εύλογο αντάλλαγμα δεν επιτρέπεται από τον ΚΧΑΟ και, λόγω της συνταγματικής προστασίας του πατροπαράδοτου καθεστώτος του Αγίου Όρους (η συνέχιση του οποίου δεν είναι δυνατή αν η περιουσία του παρεχωρείτο νόμιμα χωρίς εύλογο αντάλλαγμα), το δικαίωμα της Μονής δεν έχει αποδυναμωθεί από την μη άσκηση του όλα αυτά τα χρόνια, και ούτε χωρεί απόκτηση τέτοιας συνταγματικά προστατευμένης περιουσίας με χρησικτησία.

Αλλά ακόμη και αν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεων ελύετο υπέρ του Δημοσίου, πάλι η ποινική καταδίκη δεν είναι δεδομένη. Πρέπει να αποδειχτεί και ο δόλος, πράγμα πολύ δύσκολο  (αν όχι αδύνατο) αφού αυτό προϋποθέτει γνώση θεμάτων σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς που είναι ακόμη αμφιλεγόμενα ανάμεσα σε έγκριτους νομικούς (πως ήξεραν οι μοναχοί τότε αυτό που ακόμη και τώρα δεν ξέρουν έγκυροι νομικοί;). Αν δε το ιδιοκτησιακό κριθεί υπέρ της Μονής στο σύνολο του η μερικά (δηλαδή τα ελληνικά δικαστήρια επιδικάσουν στην Μονή την Βιστωνίδα, τα δικαιώματα αλιείας που έχουν καταπατηθεί επί σειράν ετών και έχουν κατά πάσα πιθανότητα οικονομική άξια πέραν της αξίας των ανταλλαγέντων ακινήτων η τις παραλίμνιες εκτάσεις, και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – ΕΔΑΔ – δεν καταδικάσει το Δημόσιο σε καταβολή αποζημίωσης για παραβίαση του ανθρωπίνου δικαιώματος της ιδιοκτησίας), οι παρούσες ποινικές κατηγορίες δεν μπορούν να σταθούν. Ερωταται λοιπόν και πάλι. Ποιός είναι ο σκοπός της προφυλάκισης, να τιμωρηθεί ο κατηγορούμενος (και μαζί του η Μονή, το Άγιον Όρος και η Εκκλησία), ούτως η άλλως, και πάντως ανεξάρτητα από το αν βάσιμα πιθανολογείται και μπορεί να αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του;

Έπειτα, μπορεί η ανάκριση να έγινε στην Αθήνα γιατί λειτούργησε η αρχή της συνάφειας λόγω της πληθώρας των κατηγορουμένων που ήσαν κάτοικοι Αθηνών. Αλλά, καθ’ όσον αφορά ένα Αγιορείτη Μοναχό, αν η δίκη δεν γίνει στην Θεσσαλονίκη, υπάρχει θέμα υπερβάσης και της κατά τόπον αρμοδιότητας των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης, αφού σύμφωνα με το άρθρο 7 του ΚΧΑΟ οι Αγιορείτες Μοναχοί διώκονται ποινικά ενώπιον των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης. Τέλος, στο βαθμό που δεν εξετάστηκαν οι συναφείς καταγγελίες για την πιθανή ανάμειξη τρίτων στην υπόθεση με σκοπό να κατασκευάσουν ένα «σκάνδαλο» εκ του μηδενός (βλ. «Επίκαιρα» της 16.06.2011 και «Ακρόπολη» της 24.06.2011), ίσως υπάρχει και αμέλεια που πλησιάζει την παράβαση καθήκοντος. Παραλογισμός, προκατάληψη και πιθανόν παράβαση καθήκοντος είναι τα αίτια αυτής της προφυλάκισης που πάντως δεν έχει έρεισμα στον νόμο και παραβιάζει βασικές αρχές του δικαίου.

Είναι πλέον σαφές ότι η υπόθεση δεν έπρεπε να ποινικοποιηθεί. Αυτό το λάθος έγινε σίγουρα κάτω από την πίεση των Μ.Μ.Ε. Η κυβέρνηση Καραμανλή όφειλε να κάνει τις παραχωρήσεις η ανταλλαγές με νόμο για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, όπως η συντήρηση των τεράστιας σημασίας κειμηλίων του Βατοπαιδίου και η συνέχιση του επίσης τεράστιου κοινωνικού έργου της Μονής. Μια τέτοια παραχώρηση δεν είναι παράνομη, όπως δεν είναι παράνομη η παραχώρηση από το Δημόσιο χώρου για την ανέγερση τζαμιού. Επίσης, η κυβέρνηση Παπανδρέου όφειλε να είχε δεχτεί την προσφορά της Μονής και να είχε πάρει πίσω τα ανταλλαγέντα ακίνητα ώστε η διαφορά να περιοριστεί στο περιουσιακό καθεστώς της Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεων. Αυτά πρέπει να γίνουν και τώρα. Η ποινική δίωξη οφείλει να ανασταλεί μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης για το περιουσιακό θέμα από τα πολιτικά δικαστήρια. Επίσης, στο βαθμό που εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον, να γίνουν οι παραχωρήσεις με νόμο και η Μονή να παραιτηθεί από την δίκη με το Δημόσιο για την Βιστωνίδα. Διαφορετικά, να προσφέρει και πάλι η Μονή τα ανταλλαγέντα ακίνητα στο Δημόσιο και να περιοριστεί η διαφορά στο αστικό θέμα ως προς την Βιστωνίδα. Βεβαίως, όπως ήδη αναφέρθηκε, αυτό θα έθετε και το μεγαλύτερο ακόμη ζήτημα της εγκυρότητας της  παραχώρησης των 38 χιλ. στρεμμάτων γης στην Χαλκιδική το 1930  από την Μονή στο Δημόσιο.

Αφού με την αναστολή της ποινικής δίωξης θα έχει δημιουργηθεί ένα καλύτερο κλίμα συνεννόησης ανάμεσα στους διαδίκους για την επίλυση της αστικής διαφοράς, αξίζει να δοκιμαστούν οι διαπραγματεύσεις η και η διαμεσολάβηση. Με αυτό τον τρόπο, θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα, αλλά και θα αποφευχθεί η διαιώνιση της διαμάχης και η φθορά τόσο του Δημοσίου όσο και ενός τόσο σεβαστού θεσμού της Ορθοδοξίας με μεγάλη προσφορά στην αυτοσυνειδησία αλλά και στην ανεξαρτησία των Ελλήνων, όπως το Άγιον Όρος. Αν αυτές οι προσπάθειες δεν ευοδωθούν, τότε οφείλει να δοκιμαστεί η διεθνής, εν ανάγκη, διαιτησία. Και πάλι θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα, αλλά και θα αποφευχθεί η περαιτέρω φθορά των εμπλεκόμενων θεσμών από την συνέχιση της ανοιχτής αντιπαράθεσης. Μόνο αν όλες αυτές οι προσπάθειες δεν ευδοκιμήσουν, οφείλει η διάφορα να διευθετηθεί ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, εν γνώσει του γεγονότος ότι αν η Μονή χάσει την δίκη ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων, είναι πιθανόν να προσφύγει στο ΕΔΑΔ και να κερδίσει. Υπάρχει πάντα καιρός να διορθωθούν τα λάθη. Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση και πρακτικό πνεύμα. Όποιος δεν τα έχει αυτά θα πληρώσει και ακριβό τίμημα, ακόμη και αν μετά από πολλά χρόνια κερδίσει την δίκη.

Νικηφόρος Φωκάς

antibaro gr

————

c. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ

Αλλαγή νοοτροπίας ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Θ. ΙΓΝΑΤΙΑΔΗ*(agelioforos gr)

Η κορυφαία μεταρρύθμιση που χρειάζεται ο τόπος είναι η αλλαγή νοοτροπίας του ελληνικού λαού. Μιας βαθιάς ριζωμένης αντιλήψεως ότι για ό,τι στραβό και ανάποδο συμβαίνει στον τόπο ευθύνονται άλλοι (Αμερικανοί, ΝΑΤΟ, Γερμανοί, κεφάλαιο) κι όχι εμείς.

Και είναι γεγονός ότι μέσα από αυτήν την πρωτοφανή οικονομική κρίση που διερχόμαστε, η οποία δεν έχει ιστορικό προηγούμενο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχίζει επιτέλους να συνειδητοποιεί η κοινωνία ποιοι είναι οι φταίχτες της κατάντιας της χώρας: 1) το πολιτικό σύστημα και οι κυβερνήσεις των τελευταίων εξήντα ετών τουλάχιστον, που καλλιέργησαν, συντήρησαν και παγίωσαν ένα πελατειακό σύστημα. Δηλαδή με ψηφίζεις, σε εξυπηρετώ. Κάτι σαν το αλισβερίσι του Τούρκου τσαμπάζη. 2) Το κράτος και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, τα σοβιέτ της Ελλάδος. Το μεγάλο αντιπαραγωγικό πρόβλημα της χώρας. Η τρομερή σπατάλη. Η νοοτροπία του ραχατιού. Να πάω στο Δημόσιο (σου λέει ο άλλος), να ξεκουραστώ. Οι συνδικαλιστές του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, με ιδιοκτησιακή νοοτροπία στον τομέα που υπηρετούν και με αποδοχές πολύ καλύτερες του ιδιωτικού, αλλά και με μονιμότητα εξασφαλισμένη. 3) Η φοροδιαφυγή, το τεράστιο πρόβλημα, η μεγάλη πρόκληση των εχόντων.

Η κρίση, όσο βάρβαρη κι αν είναι, θα ωφελήσει τη χώρα. Γιατί όλα αυτά ανατρέπονται. Γίνεται μια μεγάλη στροφή και μεταστροφή των συνειδήσεων. Οτι δηλαδή επιβάλλεται να στηριχθούμε στα πόδια μας. Να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητές μας, τη δημιουργική φαντασία μας και τους πόρους αυτού του θαυμάσιου τόπου.

Καταριόμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ τους ξένους που μας πιέζουν τοκογλυφικά για τα δανεικά. Που μας λοιδορούν, μας ταπεινώνουν και μας αναφέρουν ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Ομως, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ετσι παίζεται το παιχνίδι παγκοσμίως. Τα περί αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι κηρύγματα και τίποτε περισσότερο.

Επομένως, επιβάλλεται να δυναμώσουμε τα πόδια της χώρας και από αυτό για να γίνει, πέραν των άλλων, πρέπει να κυριαρχήσουν οι ποιοτικές και έντιμες δυνάμεις του τόπου. Και υπάρχουν δεξαμενές αντίστοιχων ικανών Ελλήνων. Αρκεί να τους αναζητήσουμε. Γιατί αυτοί δεν είναι τρόφιμοι των κομματικών και υπουργικών γραφείων.

*Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ είναι δικηγόρος, πρώην πρόεδρος ΔΣΘ

(agelioforos gr)

ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΖΗΤΑ ΣΩΣΙΒΙΟ! ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (proinoslogos gr)

Οι συνεχείς ερασιτεχνικοί και άστοχοι Κυβερνητικοί χειρισμοί δημιουργούν συχνά αδιέξοδα και ταλαιπωρούν τους πολίτες…Κάθε μέρα και πιο βαθειά η Ελλάδα στην ύφεση

Στο «αμήν» έφθασαν πλέον οι Έλληνες πολίτες από τα όσα εξωπραγματικά διαδραματίζονται στη χώρα μας και τα οποία εκτός από την καθημερινή ταλαιπωρία, τους οδηγούν με… μαθηματική ακρίβεια στη φτώχεια και στην εξαθλίωση! Παρά τις συνεχείς εξαγγελίες των Κυβερνώντων περί βελτίωσης του κλίματος, μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν έχει γίνει, αλλά τα πράγματα χειροτερεύουν συνεχώς, με αποτέλεσμα ο κόσμος να εξοργίζεται, ενώ ιδιαίτερα οι νέοι, απογοητευμένοι να οδηγούνται στη μετανάστευση, για να ξεφύγουν από ένα κράτος του παραλόγου, που θυμίζει… οπερέτα!
Φθάνει και μόνο να απαριθμήσει κανείς τα συνεχή «είπα- ξείπα» των αρμοδίων και τις απανωτές αψυχολόγητες ανατροπές που συντελούνται σε όλους σχεδόν τους τομείς, όπως Οικονομία, Παιδεία, Υγεία κ.α. Τότε εύκολα θα διαπιστώσει, ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς διάλυσης!
Για αυτό, αναζητείται επειγόντως μια λύση! Εδώ που έφθασαν τα πράγματα, αυτή είναι μόνο η άμεση προσφυγή στις κάλπες, για να ξεκαθαρίσει επιτέλους το τοπίο και με νωπή εντολή του λαού, η όποια νέα Κυβέρνηση, να ξεκινήσει με σταθερό, σύγχρονο και… λογικό τρόπο το χτίσιμο των απαραίτητων υποδομών για οικονομική ανάκαμψη.

Τα παραδείγματα…
Η ερμαφρόδιτη κατάσταση που επικρατεί τώρα στη χώρα, δυστυχώς προκαλεί… κλαυσίγελο! Να μερικά από τα τελευταία μόνο καθημερινά «είπα- ξείπα» του Κράτους που αγανακτούν τους πολίτες:
Μόλις χθες, ο Υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης, μιλώντας στο ΣΚΑΙ είπε ότι δεν θα μειωθούν τα εφάπαξ, οι αποζημιώσεις και οι συντάξεις, παρά το γεγονός, ότι προχθές είχε διαρρεύσει πιθανή νέα μείωσή τους από το καλοκαίρι!
Στο «χαράτσι» ακινήτων, που έρχεται με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, δεν έχει τέλος το αλαλούμ, με αποτέλεσμα οι πολίτες πλέον να μην ξέρουν τι, πώς και πού πρέπει να πληρώσουν!
Οι δόσεις για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν αλλάξει δυο και τρεις φορές, μέσα σε λίγους μήνες, αφού οι αρμόδιοι αμφιταλαντεύονταν ανάμεσα στις 60 και στις 24!
Καταργούνται χωρίς κοινωνικό διάλογο Νοσοκομεία, όμως μετά από λίγο για άγνωστους λόγους, αίρεται αυτή η κατάργηση, όπως έγινε με το Νοσοκομείο Φιλιατών.
Το «παιχνίδι» που παίζεται με τα φάρμακα, σε βάρος των πολιτών, δεν έχει τελειωμό
Οι αντικειμενικές αξίες στα ακίνητα, αν και αρχικά διαβεβαίωναν, ότι δεν θα αυξηθούν, τώρα όχι μόνο αυξάνονται, αλλά μαζί οδηγούν στην… ανιούσα και άλλους 20 φόρους (σχετικά έγραψε χθες ο «Π.Λ.»).
Χωρίς κανένα απολύτως σχεδιασμό ανοίγονται και δημεύονται τραπεζικοί λογαριασμοί μικροοφειλετών. Όμως τις περισσότερες φορές μέσα στους λογαριασμούς οι… ράμπο βρίσκουν από ελάχιστα έως και καθόλου χρήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα 20,20 ευρώ που υπήρχαν σε λογαριασμό οφειλέτη και… κατασχέθηκαν πρόσφατα!
Οι πολίτες είναι στο σκοτάδι και στο θέμα της συλλογής αποδείξεων, όπου ακόμη δεν ξέρουν αν θα μετρήσουν όλες και αν όχι, πόσες τελικά θα μετρήσουν κ.α.
Η… τακτοποίηση αυθαιρέτων και ημιυπαίθριων έχει περάσει από… 40 κύματα, με τους πολίτες ακόμη να μην ξέρουν τι ισχύει και πόσο πληρώνουν.
Δυστυχώς, αυτά είναι λίγα μόνο από τα τραγελαφικά, που εδώ και δυο χρόνια περίπου συμβαίνουν καθημερινά στην χώρα και έχουν φέρει τους πολίτες στα όριά τους! Είναι χαρακτηριστικό, ότι πιο πολύ και από τις περικοπές και την δραστική αλλαγή του τρόπου ζωής, τους πολίτες έχει εξοργίσει η αβεβαιότητα που καθημερινά επιτείνεται.

Η γραφειοκρατία!
Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα που προκαλεί σε όλους μεγίστη ταλαιπωρία είναι τα «πλοκάμια» της γραφειοκρατίας. Ακόμη και για ένα απλό χαρτί, θα πρέπει κάποιος να περιμένει για αρκετές ώρες στην «ουρά» μιας δημόσιας υπηρεσίας ή Τράπεζας, χάνοντας πολύτιμο χρόνο.
«Οι διάφορες υπηρεσίες κωλυσιεργούν, κι αυτό, όταν οι δύσκολες ημέρες που διανύουμε απαιτούν ουσιαστικότερη και άμεση διεκπεραίωση των υποθέσεων» δήλωσε χθες ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΒΕΘ).

Βομβαρδισμός!
Χαρακτηριστικές της κατάστασης που επικρατεί στο Κράτος είναι οι χθεσινές δηλώσεις του Τομεάρχη Εργασίας της Ν.Δ. Νίκου Νικολόπουλου. «Κάποιοι Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ είναι αμετανόητοι. Προσποιούνται ότι αγνοούν τον μεταβατικό χαρακτήρα της Κυβέρνησης Παπαδήμου. Ξεχνούν ότι είναι σε μια Κυβέρνηση ειδικού και συγκεκριμένου σκοπού. Έτσι, μέσα σε δυο ημέρες, η Βουλή βομβαρδίστηκε από δεκάδες τροπολογίες. Ήρθαν ρυθμίσεις για νομιμοποίηση μεταναστών, για νέες υψηλά αμειβόμενες επιτροπές, για εξομοίωση της διοίκησης του ΕΟΠΥΥ με τη διοίκηση του ΙΚΑ, για μαζικές αποσπάσεις χωρίς υπηρεσιακά Συμβούλια, για ένα πρόγραμμα «μαμούθ» που θα αντικαταστήσει το «Βοήθεια στο σπίτι», για δεκάδες αλλαγές «ημαρτημένων» διατάξεων που μόλις πριν μερικούς μήνες είχαν με πολύ πρόχειρο τρόπο ψηφιστεί» είπε μεταξύ άλλων! Τι άλλο να προσθέσει κανείς;

Εκλογές!..
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα προβλημάτων, λοιπόν, η μόνη λύση, και μόνο για εκτόνωση, που φαίνεται στον ορίζοντα είναι οι εκλογές. Ασχέτως με το ποιο κόμμα θα επικρατήσει, αν θα υπάρξει ή όχι αυτοδυναμία, σε ποιο ποσοστό θα κινηθεί η αποχή κ.α., ο λαός πρέπει, επιτέλους, να δώσει ο ίδιος τη λύση.
Ο λόγος είναι απλός: Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η αρρωστημένη κατάσταση που ζούμε σήμερα. Όλα παίρνουν αναβολή, τίποτε δεν αλλάζει και αν ποτέ αλλάξει, είναι σε βάρος των πολιτών. Η στάση του κόσμου στις εκλογές μπορεί να δώσει τη λύση. Εδώ που φθάσαμε, η προσφυγή στις κάλπες είναι επιβεβλημένη.
«Πρέπει να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Μόνο εμείς μπορούμε να διαμορφώσουμε το νέο στάτους κβο στη χώρα μας, όποιο και αν είναι αυτό. Θα είναι ένα κόμμα, θα είναι δυο, θα νικήσει η αποχή; Ό,τι και αν βγάλει η κάλπη, μονόδρομος τώρα είναι να προσφύγουμε σε αυτή!» σημειώνουν Ηπειρώτες, που βέβαια τονίζουν, ότι οι πολίτες θα πρέπει να προσέξουν πολύ ποιόν και γιατί θα ψηφίσουν, αφού οι εκλογές αυτή την περίοδο είναι οι κρισιμότερες που έγιναν ποτέ για το μέλλον της χώρας και των επόμενων γενεών.

(proinoslogos gr)

Wall Street Journal: «Αθλια η συμφωνία για την Ελλάδα» ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Της Ζέζας Ζήκου (kathimerini gr)

Εγώ τώρα τι να πω… Το δράμα συνεχίζεται, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των πειραματισμών όσων παίζουν με το μέλλον της χώρας μας και τα ποικίλα «παιχνίδια» που προσφέρει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κόντρα σε όλες τις επίσημες δηλώσεις, οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μιας οικονομίας που συσσωρεύει οδυνηρό κόστος για τους εργαζομένους, αλλά και για το μέλλον του έθνους μας. Δυστυχώς, πρόκειται για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με καλυμμένη πτώχευση… Ουδείς σχεδόν το ομολογεί ενώ οι ξένες πένες «τεμαχίζουν» το πτώμα της Ελλάδας.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει στοιχεία δραματικής κατάρρευσης. Στο 7% επιδεινώθηκε η ύφεση στην Ελλάδα το τέταρτο τρίμηνο του 2011, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2010, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο στην Ευρωζώνη σημειώθηκε ανάπτυξη 0,7% και στους «27» ανάπτυξη 0,9%.

«Είναι εύκολο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες, στις συντομογραφίες και στα ακρωνύμια που περιβάλλουν το πακέτο διάσωσης των 130 δισ. μαζί με το PSI…» επισημαίνει ο αρθρογράφος της Wall Street Journal και προσθέτει: «Αλλά μην κάνετε λάθος, παραμένει μια άθλια συμφωνία τόσο για την ίδια την Ελλάδα όσο και για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους»!

Ο συντάκτης του άρθρου υποστηρίζει ότι η συμφωνία αυτή συνιστά «μια τεράστια πολιτική και οικονομική ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί τα επόμενα χρόνια». «Μια λεπτομέρεια», αναφέρει το άρθρο, «το σχέδιο δεν θα σώσει στην πραγματικότητα την Ελλάδα. Με τη συμφωνία, οι περικοπές δαπανών του ελληνικού προϋπολογισμού θα αγγίξουν το 20% του ΑΕΠ, τις μεγαλύτερες που έχει κάνει ποτέ χώρα στην ιστορία».

Παράλληλα, το Reuters αποκαλύπτει εμπιστευτικό του έγγραφο του IIF, στο οποίο αναφέρεται ότι το κόστος της χρεοκοπίας της χώρας μας θα προκαλούσε ένα ντόμινο κατάρρευσης στην παγκόσμια οικονομία που ξεπερνά το ένα τρισ. ευρώ! Αντιλαμβάνεται ο καθείς, λοιπόν, το συμφέρον κυβερνήσεων και ξένων τραπεζών να «διασώσουν» την Ελλάδα.

Ο επικεφαλής του IIF, Τσαρλς Νταλάρα, στη συνάντηση υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών του G20 στην Πόλη του Μεξικού, στις 24 Φεβρουαρίου 2012, αποκάλυψε τις σοβαρές και εξαιρετικά έντονες συνέπειες μιας πιθανής ανεξέλεγκτης ελληνικής χρεοκοπίας στην παγκόσμια οικονομία. «Οι ζημίες είναι δύσκολο να υπολογιστούν με οποιοδήποτε βαθμό ακρίβειας, αλλά δύσκολα δεν θα ξεπερνούσαν το ένα τρισ. ευρώ», αναφέρει χαρακτηριστικά το έγγραφο, γνώση του οποίου επικαλείται το Reuters.

Tο έγγραφο υποστηρίζει πως ελληνικό χρεοστάσιο θα οδηγούσε πιθανότατα στην ανάγκη εξωτερικής στήριξης προς την Ιταλία και την Ισπανία για την ανάσχεση του κινδύνου διάχυσης. Οι επιπτώσεις θα ήταν σημαντικές και για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που θα χρειάζονταν ένα «τείχος» σχεδόν 380 δισ. ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια, αναφέρει το κείμενο.

Η ζημία θα ήταν τεράστια και για την ΕΚΤ, καθώς, υποστηρίζει το έγγραφο, η έκθεση της κεντρικής τράπεζας ξεπερνά το 200% της κεφαλαιακής της βάσης, ενώ θα εγείρονταν και υψηλότερες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα. Το έγγραφο φέρει ημερομηνία 18ης Φεβρουαρίου και διαβάθμιση «εμπιστευτικό».

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, που επικαλείται αξιωματούχο με γνώση της πορείας της διαδικασίας του PSI, η συμμετοχή στην ανταλλαγή των ομολόγων αναμένεται να φθάσει στο 75% έως 80%. Οπως σημειώνει ο αξιωματούχος, «η ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής δράσης (CAC’s) είναι σχεδόν βέβαιη». Σε αυτήν την περίπτωση, η συμμετοχή στο PSI θα φθάσει το 90% έως 95%, προσθέτει ο ίδιος.

Είναι προφανές πως το εμπιστευτικό έγγραφο επίτηδες διέρρευσε ώστε η συμμετοχή στο «κούρεμα» να είναι μεγάλη. Αλλωστε, μια παγκόσμια κρίση, μια κατάρρευση της Ελλάδας και στη συνέχεια της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, θα έφερνε πολύ μεγαλύτερες ζημίες στους ομολογιούχους.

Ενώ ζητούν εξαίρεση από το «κούρεμα» της Ελλάδας οι Ιάπωνες! Εξαίρεση των ελληνικών ομολόγων με νόμισμα αναφοράς το γιεν, αξίας περίπου 1 δισ. ευρώ, οι κάτοχοι των οποίων ζουν στην Ιαπωνία, από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ζητεί η ιαπωνική τράπεζα Shinsei. Το πρόγραμμα ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων (PSI) δεν εφαρμόζεται στους κατόχους αυτούς, λόγω χρονικών περιορισμών και των νομικών απαιτήσεων που ισχύουν στην Ιαπωνία, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η τράπεζα – μία εκ των τριών που διαχειρίζεται τους συγκεκριμένους τίτλους στην Ιαπωνία.

(kathimerini gr)

ΣΧΕΤΙΚΑ1:

«Τεμαχίζουν» το πτώμα της Ελλάδας

ΣΧΕΤΙΚΑ2:

Δραχμή – Ευρώ – Χρέος

Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας

Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης ….

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Κώστας Λάμπος *(ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ) (http://.www.infoneuhumanism.blogspot.com,) & (ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ- ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)

Οι άνθρωποι αποφάσισαν από πολύ νωρίς να συμβιώνουν σε Κομμούνες και στη συνέχεια σε κοινωνίες για να μετριάσουν τα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες τους και να αντιμετωπίσουν τις αντίξοες συνθήκες της ζωής τους. Γι’ αυτό ένωσαν τη λογικής τους, τις δυνάμεις της φαντασίας και του σώματός τους, τη νοημοσύνη, την εξυπνάδα, τις γνώσεις τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους, δηλαδή ένωσαν την ανθρωποσύνη τους[1], με το συνειδητό στόχο τόσο της διασφάλισης της επιβίωσή τους, όσο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκαν και οι κοινωνίες, ως ανθρώπινα δημιουργήματα, και συμπτύχθηκαν σε κράτη και τα κράτη σε Ενώσεις κρατών με το συγκεκριμένο στόχο, οι λαοί να ζήσουν σε συνθήκες ευημερίας και ειρηνικής συνεργασίας στα πλαίσια ενός δημιουργικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Βέβαια υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα ατομικές, συλλογικές, ταξικές και κρατικές αποκλίνουσες τάσεις και συμφέροντα που νόθευσαν το κοινωνικό όραμα και αποπροσανατόλισαν τις κοινωνίες από τον κύριο σκοπό τους, με αποτέλεσμα να εμποδίζουν, να φρενάρουν και να καθυστερούν την πορεία των επιμέρους κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας προς ένα καλύτερο κόσμο, ποτέ όμως δεν κατάφεραν να ακυρώσουν συνολικά και διαπαντός αυτή την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα.
Το ίδιο συμβαίνει και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία χτίζεται πάνω στους ενδοευρωπαϊκούς καπιταλιστικούς και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, στους ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους και στις εμφυλιοπολεμικές καταστροφές με σκοπό το ξεπέρασμά τους για την ευημερία και την ειρηνική συμβίωση των λαών της Ευρώπης. Παρά τις εγγενείς αντιφάσεις-αντιθέσεις και τις στραπάτσες της γέννας της, η ΕΕ κατάφερε να κάνει μερικά, δειλά ίσως, βήματα προς την κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς σε βάρος του γεωγραφικού και του κοινωνικού ευρωπαϊκού Νότου, δηλαδή σε βάρος των μεσογειακών λαών και όλων των εργαζόμενων της ΕΕ. Η αιτία γι’ αυτή την εξέλιξη είναι βέβαια ο  πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός, ο οποίος ως εθνοκαπιταλισμός, ως γερμανικός ηγεμονισμός, δηλαδή ως νεογερμανισμός συμπεριφέρεται ως διάδοχος του εθνικοσοσιαλισμού, με εχθρότητα απέναντι στα μικρότερα έθνη-μέλη της ΕΕ και απέναντι στις καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις και τα φτωχά κοινωνικά στρώματα.
Σήμερα η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο, ίσως στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Ο ένα δρόμος είναι αυτός του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ο οποίος υπό την ηγεσία του γερμανικού κεφαλαίου είναι ενταγμένος στη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του ηγεμονικού κεφαλαίου. Με την έννοια αυτή η ιδεολογία του νεογερμανισμού, ως κυρίαρχης ιδεολογίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, λειτουργεί συμπληρωματικά ως δίδυμη αδελφή ιδεολογία του αμερικανισμού[2], της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του παγκοσμιοκυβερνητισμού που σταδιακά ολοκληρώνεται και από τους λαούς βιώνεται ως παγκόσμια καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του σταδιακού μετασχηματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένωση των κεφαλαίων σε αντικαπιταλιστικά προσανατολισμένη και ανασυγκροτημένη ΕΕ των Λαών που θα οικοδομηθεί πάνω στα γερά θεμέλια των αγωνιστικών –ουμανιστικών παραδόσεων των λαών της Ευρώπης, με προεξάρχουσα μορφή αυτή της τοπικής Άμεσης Δημοκρατίας. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή οι λαοί της Ευρώπης οραματίζονται και αγωνίζονται για μια ΕΕ που θα εκφράζεται ως Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατιών Βάσης σε αμεσοδημοκρατικά έθνη και θα ολοκληρώνεται ως Συνομοσπονδία αμεσοδημοκρατικών εθνών στις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με συγκεκριμένο κοινό στόχο την οικοδόμηση της αταξικής ευρωπαϊκής κοινωνίας και ενός καλύτερου δημιουργικού και ειρηνικού κόσμου.
Αντίθετα γίνεται προφανές πως ο αμερικανισμός και ο νεογερμανισμός απεργάζονται σχέδια διάλυσης της ΕΕ με σκοπό να αποκλείσουν το παραπάνω ενδεχόμενο, δηλαδή την εμφάνιση των λαών στο προσκήνιο και την ανάληψη της ευθύνης της πορείας της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Άμεσης Δημοκρατίας. Στα πλαίσια αυτών των σχεδίων ήταν εύκολο για το νεογερμανισμό να εμφανίσει τη μικρή και γονατισμένη Ελλάδα, ως το μαύρο πρόβατο, που τάχα φταίει για τη μεγάλη καπιταλιστική κρίση και για την καταλήστευση των ευρωπαϊκών λαών από το κεφάλαιο. Μια συκοφαντία που έφτασε να γίνει και απειλή για την έξωση της Ελλάδας από το νεογερμανικό παράδεισο με σκοπό την κατατρομοκράτηση των άλλων λαών της ΕΕ για να αποδεχτούν τη  μοίρα που τους επιφυλάσσει το αρπακτικό κεφάλαιο και ο μανιακός καπιταλισμός.
Μόνο που αυτά τα σχέδια σκόνταψαν πάνω στη συνειδητοποίηση των λαών, πως σε συνθήκες καπιταλισμού όλοι οι εργαζόμενοι είναι Έλληνες και συνεπώς μετά την Ελλάδα έρχεται και η δική τους σειρά, ως Pigs1, Pigs2 και πάει λέγοντας μέχρι ο νεογερμανισμός να στεριώσει την ηγεμονία του πάνω στην Ευρώπη ως υπεργολάβος του κεφαλαιοκρατικού ηγεμονισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με την ταμπέλα του αμερικανισμού ή του αναδυόμενου κινεζισμού. Είναι ιστορικά βέβαιο πως όπως ο εθνικοσοσιαλισμός έτσι και ο νεογερμανισμός θα ηττηθεί, αλλά το ζητούμενο είναι να μην ξαναζήσει η Ευρώπη και Ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Συνεπώς οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι υποχρεωμένες να αφοπλίσουν ιδεολογικά, οργανωτικά, πολιτικά και κοινωνικά το νεογερμανισμό και να τον καταστήσουν ανίσχυρο να επαναλάβει τα εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού σε βάρος της Ευρώπης και της Ανθρωπότητας, πριν να είναι αργά. Και θα είναι αργά αν ο νεογερμανισμός προλάβει να γίνει ο νεκροθάφτης της Ευρώπης.
Σημαντικό παραμένει το ζητούμενο της αποστασιοποίησης του γερμανικού λαού από τα σχέδια του νεογερμανισμού που είναι σχέδια του κεφαλαίου και καμιά σχέση δεν έχουν ούτε μπορούν να έχουν με τους γερμανούς εργαζόμενους, γιατί αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση ματαίωσης των σχεδίων διάλυσης της ΕΕ, πράγμα που θα σήμαινε πισωγύρισμα της Ευρώπης και συνολικά της Ανθρωπότητας στην εποχή των καταστροφικών ανταγωνισμών μεταξύ των φιλόδοξων ηγεμόνων της ανθρωπότητας.
Ας έρθουμε όμως στην περίπτωση της Ελλάδας και ας δούμε την εξέλιξή της κατά τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, μια περίοδος κατά την οποία οι μνήμες όσων γεννήθηκαν λίγο πριν από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο είναι ακόμα ζωντανές, για να δούμε ποιος φταίει που η Ελλάδα βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται.
  • 1.   Είναι παγκόσμια γνωστό πως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) η ελληνική οικονομία υποτάχθηκε βίαια στα γερμανικά πολεμικά σχέδια, τα οποία αγνόησαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του από την πείνα. Ακόμα και αναγκαστικό δάνειο, της τάξης κάμποσων δισεκατομμυρίων Ευρώ, από την κατεχόμενη Ελλάδα πήρε η Γερμανία για να χρηματοδοτήσει την ιμπεριαλιστική της επέκταση προς τη Μέση Ανατολή. Τόσο κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής όσο και κατά την υποχώρηση των ηττημένων γερμανικών στρατευμάτων η ελληνική οικονομία ερειπώθηκε με την ολοκληρωτική καταστροφή από τη Βέρμαχτ όλων των οικονομικών και κοινωνικών υποδομών της χώρας. Εκατοντάδες χωριά και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς και περισσότεροι από εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία να μην μπορεί για δεκαετίες μετά να ξαναβρεί τον αναγκαίο αναπτυξιακό δυναμισμό της. Το αποτέλεσμα της γερμανικής θηριωδίας παραμένει ακόμα ανοιχτή πληγή, γιατί η μεταπολεμική Γερμανία, ακόμα και μετά την επανένωσή της, αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην Ελλάδα το αναγκαστικό δάνειο και να καταβάλει τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις[3], οι οποίες, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχονται στο ποσό των 168 δισεκατομμυρίων Ευρώ, χωρίς τους τόκους[4], γιατί αν λογαριάσουμε και τους τόκους, όχι βέβαια τους τοκογλυφικούς με τους οποίους δανείζει την Ελλάδα η Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι ‘Κεφαλαιαγορές’ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τότε η σημερινή Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ΕΡυρώ, τα τριπλάσια δηλαδή από όσα καταχρηστικά δάνεια (Odious Debt)[5] που υποτίθεται οφείλει η Ελλάδα στους δανειστές της. Με αυτά τα λίγα αποκαλύπτεται, πως η αυταπάτη του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού για το Γερμανικό Ράϊχ των χιλίων χρόνων, καταδίκασε με την καταστροφικότητά του και την απανθρωπιά του την Ελλάδα να γυρίσει πίσω εκατό χρόνια και να ξαναρχίσει από την αρχή το δρόμο της ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου.
  • 2.      Ο καινούργιος μετά την ήττα του εθνικοσοσιαλισμού, ανταγωνισμός των καπιταλιστικών και κρατικοκαπιταλιστικών μεγάλων δυνάμεων για ‘ζωτικό χώρο’ και για σφαίρες επιρροής, έσπρωξε την καταστραμμένη Ελλάδα στον πιο καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), από τον οποίο η Ελλάδα, από αγγλικό, αναβαθμίστηκε σε αμερικανικό προτεκτοράτο. Η φτώχεια, η ανεργία, η καταπίεση και η δεξιά τρομοκρατία οδήγησαν περισσότερους από ένα εκατομμύριο Έλληνες στη μετανάστευση, από τους οποίους πεντακόσιες περίπου χιλιάδες κατάληξαν εργάτες στη Γερμανία (Gastarbeiter), οι οποίοι, στις συνθήκες του εξαντλητικού συστήματος εργασίας (Akordarbeit), του μίσους και του απροκάλυπτου ρατσισμού, πρόσφεραν, με τεράστιες θυσίες και απώλειες χιλιάδων ζωών, στη δημιουργία του λεγόμενου γερμανικού οικονομικού θαύματος, ενώ αν μπορούσαν να έμεναν στην Ελλάδα θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη της δικής τους χώρας, για να μην έχει ανάγκη να δανείζεται από τους τοκογλύφους ‘συμμάχους’ της.
  • 3.      Αλλά και οι ελληνογερμανικές οικονομικές σχέσεις από το 1960 και μέχρι σήμερα, για τα τελευταία 50 χρόνια οικοδομήθηκαν πάνω στη λογική του ισχυρότερου και με τους άδικους όρους εμπορίου, διαμορφώνονταν σταθερά και αυξανόμενα παθητικά εμπορικά ισοζύγια, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ελλειμμάτων στην Ελλάδα και πλεονασμάτων στη Γερμανία. Οπότε η Ελλάδα για την κάλυψη των ελλειμμάτων της κατάφευγε και πάλι στη Γερμανία για δάνεια με τον όρο βέβαια να αυξάνει τις εισαγωγές γερμανικών βιομηχανικών προϊόντων και εξοπλισμών, όπως τανκς, υποβρύχια, αμυντικά συστήματα, αεροπλάνα κλπ. κλπ. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζονταν η απασχόληση των γερμανών, οι γερμανικές εξαγωγές προς την Ελλάδα και τα κέρδη των γερμανικών βιομηχανιών και τραπεζών, αλλά μειώνονταν η απασχόληση, συρρικνώνονταν η βιομηχανική ανάπτυξη στην Ελλάδα, μεγάλωνε η εξάρτηση της χώρας από τη Γερμανία και φυσικά μεγάλωνε ραγδαία το χρέος της Ελλάδας προς τη Γερμανία και τις άλλες αντίστοιχες χώρες. Όταν κάποια στιγμή η Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, άρχισε να σκέπτεται την εξομάλυνση της οικονομικής συνεργασίας με τους «προστάτες» και τη διεκδίκηση όρων αμοιβαίας συνεργασίας, αναζητώντας τη σύσφιξη των σχέσεών της με την Ευρώπη μέσω της σύνδεσής της με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (1962), τότε καταδικάστηκε για εφτά ολόκληρα χρόνια, (1967-1974), να ζει, κάτω από το φασιστικό ζυγό της αμερικανονατοϊκής χούντας, σε συνθήκες πολιτικής τρομοκρατίας, οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής καθυστέρησης. Έτσι ανατράπηκε ο όποιος δειλός ευρωπαϊκός αναπροσανατολισμός της Ελλάδας και η χώρα μετατοπίστηκε ακόμα περισσότερο προς το δορυφορικό στερέωμα του αμερικανισμού. Με την ανατροπή της χούντας και την επαναφορά μιας καχεκτικής αστικής δημοκρατίας η ελληνική οικονομία εξελίσσεται σε συμπλήρωμα των μητροπολιτικών οικονομιών της Ευρώπης και κύρια της γερμανικής οικονομίας, η οποία δορυφοροποιεί σταδιακά την Ελλάδα και επισπεύδει (1980) την ένταξή της στην ΕΟΚ, για να βγει υποτίθεται από την εξάρτηση και την καθυστέρηση[6]. Έτσι η Ελλάδα, ως γερμανικός δορυφόρος, βρέθηκε, θέλοντας και μη, με την προστασία της Γερμανίας και με περισσή γκλαμουριά και επαίνους, πλήρες μέλος της Ευρωζώνης (2001), αλλά και με αυτή την εξέλιξη η Ελλάδα απομακρυνόταν από τον καπιταλιστικό παράδεισο, ο οποίος σταδιακά πρόβαλε ως η πραγματική κόλαση για τους εργαζόμενους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
  • 4.      Αυτή την περίοδο αναδύεται ξαφνικά για την κοιμώμενη Δύση, η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα η οποία τρελαίνει τις αγορές και αποσταθεροποιεί τη δυτική οικονομική ηγεμονία, με αποτέλεσμα τη βίαιη ανακατανομή της πίττας του παγκόσμιου λιανεμπορίου και τη σταδιακή αποβιομηχάνιση των παραδοσιακών καπιταλιστικών χωρών. Αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για να επιτάχυναν την έκρηξη της τρέχουσας μεγάλης συστημικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού[7], όπου τα μεγάλα στοκ εμπορευμάτων δεν μπορούν να πωληθούν και το υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια δεν μπορούν να επενδυθούν. Και όσο ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται πως έχουν εξαντληθεί τα όρια μεγέθυνσής του, τόσο επιστρέφει υπό την καθοδήγηση του αμερικανισμού, για τη βίαιη επιβίωσή του, στις γνωστές πολιτικές του και στις μεθόδους του καταστροφικού σοκ και της τρομοκρατίας, του θερμού αλλά και ψυχρού οικονομικού πολέμου ενάντια στην εργαζόμενη ανθρωπότητα και στις φτωχές και τις μικρές χώρες[8] και ιδιαίτερα σε χώρες με σημαντική, για τα συμφέροντα του ηγεμόνα, γεωπολιτική θέση και γεωστρατηγική σημασία με σκοπό τον έλεγχο της Ευρασίας. Ο απώτερος σκοπός είναι η, με ιδιωτικά και κρατικά τοκογλυφικά δάνεια, «επανασυγκρότηση» των οικονομιών και χωρών που κατάστρεψε η παγκόσμια πολεμοκάπηλη συμμορία του κεφαλαίου, η απόκτηση του ελέγχου των κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων ορυκτών και ο αποκλεισμός ανταγωνιστών στην κάθε κρίσιμη περιοχή. Η Κίνα όμως είναι μια μεγάλη χώρα με τεράστιο εργατικό δυναμικό που το κρατάει σε συνθήκες δουλείας για να παράγει και να πουλάει φτηνά και για να μπορεί να αγοράζει μαζικά τεράστιες ποσότητες κρατικών ομολόγων από χώρες της Δύσης με πρώτες και καλύτερες τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, πράγμα που της επιτρέπει να διεκδικεί ακόμα και την παγκόσμια καπιταλιστική ηγεμονία[9]. Για να επιβιώσει ο δυτικός καπιταλισμός καταφεύγει σε προγράμματα λιτότητας για τους εργαζόμενους, κινεζοποιώντας τις συνθήκες εργασίας, φτωχαίνοντας τους εργαζόμενους και σπρώχνοντας τις κοινωνίες στα όρια των αντοχών τους. Ίσως ακόμα και πέραν αυτών των ορίων με σκοπό να περιορίσει ακόμα και αυτή την ευνουχισμένη αστική δημοκρατία του κεφαλαίου με φασιστικά, κρατικοκαπιταλιστικά, ακόμα και με μαφιόζικα κυβερνητικά συστήματα που θα επιβάλλουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ρευστότητας του καπιταλιστικού συστήματος η Γερμανία προσπαθεί να κατοχυρώσει τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη και στο βαθμό που η ΕΕ αποτελεί εμπόδιο στα ηγεμονικά της σχέδια δεν έχει πρόβλημα ακόμα και να τη διαλύσει, για να υποτάξει στη συνέχεια μια-μια τις οικονομίες της Ευρώπης με όπλο το Ευρώ ή το Ευρωμάρκο. Αυτή η διαδικασία δείχνει πως η για δεκαετίες κρυμμένη ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού μεταλλάσσεται και σταδιακά μεταβάλλεται σε ιδεολογία του Νεογερμανισμού, στην υπηρεσία πάντα των βλέψεων του γερμανικού κεφαλαίου για την καθυπόταξη των χωρών και των λαών της Ευρώπης.
  • 5.      Η Ελλάδα, ως σταυροδρόμι μεταξύ Βορά και Νότου, Ανατολής και Δύσης ήταν πάντα και για κάθε επίδοξο ηγεμόνα της περιοχής μια χώρα με μεγάλη γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία. Τελευταία μάλιστα με την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και στο χώρο της εδαφικής κυριαρχίας της η Ελλάδα απόκτησε ξαφνικά τεράστια οικονομική σημασία και έγινε το ‘μήλον της έριδας’, εξαιτίας και του ανταγωνισμού μεταξύ των ενδιαφερόμενων δυνάμεων να βάλλουν στο χέρι αυτούς τους θησαυρούς. Το στήσιμο του άξονα μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας για τη σύνδεση των Αυτόνομων Οικονομικών  Ζωνών τους, (ΑΟΖ) και την από κοινού εκμετάλλευση των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Μεσογείου φαίνεται πως έγινε με την υπόδειξη και προς το συμφέρον του αμερικανισμού. Το μπάσιμο του Διεθνούς Νομισματικού  Ταμείου στα οικονομικά των χωρών της ΕΕ με την υποστήριξη της Γερμανίας, αποτελεί προφανώς μια προσπάθεια συμβιβασμού μεταξύ αμερικανισμού και νεογερμανισμού, να γίνει δεκτή η Γερμανία από τον αμερικανισμό στη συνεκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων, ακόμα και αν αυτή η συνεργασία θα απαιτούσε τη διάλυση της ΕΕ. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πολιτική του καρότου και του μαστίγιου με την οποία η Γερμανία απειλεί από τη μια να πετάξει έξω από την Ευρωζώνη την Ελλάδα και από την άλλη να τη «σώσει» από τη χρεοκοπία[10]. Το σχέδιο αποσκοπεί στο να δεχτεί η Ελλάδα να ξεπουλήσει, για να ξεπληρώσει τάχα τους δανειστές της, όλο τον εθνικό της πλούτο, από βασικές υποδομές, μέχρι στρατηγικούς τομείς και ορυκτό πλούτο, ακόμα και αυτό το σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού, τον Παρθενώνα θα ήθελαν οι γερμανοί για να ξαναϋψώσουν τη σημαία του κατακτητή της Ελλάδας. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό το σχέδιο θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αναγκαστεί με κάθε τρόπο να δεχτεί νέα δανειακά βάρη «σωτηρίας» και να παραιτηθεί από όλα αυτά τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της, δηλαδή σε τελική ανάλυση από την εδαφική της ακεραιότητα και την εθνική της κυριαρχία. Ο νεογερμανισμός (ΕΚΤ) και ο αμερικανισμός (ΔΝΤ) θα καταφέρουν ίσως να πείσουν ελληνικές κυβερνήσεις να υποθηκεύσουν το μέλλον πολλών γενεών Ελλήνων και να υποτάξουν την  Ελλάδα στα ηγεμονικά τους σχέδια. Φαίνεται όμως να λογαριάζουν χωρίς τον ελληνικό λαό και χωρίς τους εργαζόμενους της ΕΕ και του κόσμου, που ακόμα δεν είπαν τον τελευταίο λόγο τους.
  • 6.      Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα ως έκφραση μίσους και εκδίκησης για την αντίστασή της ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό, που του χάλασε τα σχέδια. Μπορεί , αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πολιτική του νεογερμανισμού ως πολιτική της Κλεπτοκρατίας, της Δανειοκρατίας και της Πλουτοκρατίας δεν υπαγορεύεται από συναισθήματα, αλλά από συμφέροντα και γι’ αυτό η πολιτική του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα βρωμάει πετρέλαιο, μπαρούτι και αίμα. Η μέθοδος του νεοκαπιταλισμού είναι απλή. Στρατολογεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο και με τη βοήθεια των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων, των διάφορων Στοών και Λεσχών και των μυστικών υπηρεσιών του, από τις χώρες στόχο πρόθυμους συνεργάτες τους οποίους βοηθά, κύρια με το μαύρο πολιτικό χρήμα, να αναρριχηθούν σε κυβερνητικά και κρατικά πόστα με αντάλλαγμα να μεγαλώσουν με κάθε τρόπο οικονομικής συνεργασίας, αλλά και με αλόγιστο δανεισμό την εξάρτηση της χώρας τους από την οικονομία των προστατών-εργοδοτών τους, μέχρι οι οικονομίες των μικρών χωρών να πάθουν ασφυξία και να εκλιπαρούν γονατιστές για βοήθεια σωτηρίας σε δόσεις, δηλαδή για ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.
  • 7.      Όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα λιγότερο από την καπιταλιστική παρακμή που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί και να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Πρόκειται όμως για μια κατάσταση από την οποία δεν θα γλυτώσουν, όπως δεν γλύτωσαν και από τον εθνικοσοσιαλισμό, ούτε οι γερμανοί εργαζόμενοι. Γι’ αυτό σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν πως απέναντι στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και στην καπιταλιστική βαρβαρότητα η μόνη απάντηση είναι ο κοινός αγώνας για την απελευθέρωση όλων των χωρών και συνολικά της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό, είτε αυτός εκφράζεται ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός, ή παγκοσμιοκυβερνητισμός.
  • 8.      Ιδιαίτερα οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν όλοι να κατανοήσουν πως κάθε ευημερία σε βάρος άλλων ανθρώπων και λαών είναι, όπως διδάσκει η ιστορία, προσωρινή και αργά ή γρήγορα αποδείχνεται ανθρωποτροφική πολιτική για να προσφέρει τους λαούς ως κρέας στις κρεατομηχανές αυτάρεσκων και αναποτελεσματικών ηγεμονικών ληστρικών πολέμων για να πλουτίζει μια απειροελάχιστη μειονότητα διεστραμμένων εγκληματιών σε βάρος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Αυτή η βαρβαρότητα, είναι βέβαιο, πως στις μέρες μας , στον 21ο αιώνα, θα πάρει ένα τέλος, γιατί, όπως έλεγε ο Λίνκολν «Μπορεί κάποιοι να εξαπατούν ένα τμήμα του λαού για μεγάλο διάστημα, Κάποιοι μπορούν να εξαπατήσουν για λίγο ολόκληρο το Λαό, αλλά ποτέ και κανένας δεν μπόρεσε να εξαπατήσει για πάντα τους Λαούς».
  • 9.      Οι λαοί της ΕΕ, αλλά και του κόσμου ολόκληρου σφυρηλατώντας, στη βάση των κοινών αντικαπιταλιστικών συμφερόντων τους, την αγωνιστική ενότητά τους μέσα από την αλληλεγγύη, μπορούν να σταματήσουν την πολιτική του καπιταλισμού πριν φτάσουμε στη μεγάλη σφαγή που ετοιμάζουν στον ευρύτερο χώρο της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας για τον έλεγχο της Ευρασίας. Ιδιαίτερα ο γερμανικός λαός μπορεί και πρέπει να κατανοήσει πως δεν είναι οι έλληνες εργαζόμενοι υπεύθυνοι για τη δική τους κατάσταση, αλλά οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες που τους σέρνουν κάθε λίγο και λιγάκι σε καταστροφικούς πολέμους με θύματα πρώτα τους ίδιους και συνεπώς ο νεογερμανισμός δεν μπορεί να είναι δική τους ιδεολογία.
  • 10.  Μετά από όλα αυτά γίνεται αντιληπτό πως απέναντι στην καταστροφική και απάνθρωπη ιδεολογία και πολιτική του καπιταλισμού και τις ειδικότερες εκφράσεις της ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός κλπ. κλπ., οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή ολόκληρη η εργαζόμενη ανθρωπότητα έχουν, ως κληρονόμοι του παγκόσμιου πλούτου των επιστημών, της τεχνολογίας και του πολιτισμού να αντιπαραθέσουν τον ανθρωπισμό, τον Ουμανισμό, ως κοσμοαντίληψη που βασίζεται στην αρχή, πως όλων των πραγμάτων μέτρο είναι ο άνθρωπος και όχι το κέρδος. Και συνεπώς απέναντι στην κεφαλαιοκρατία και στην ψεύτικη αντιπροσωπευτική δημοκρατία του κεφαλαίου έχουν να αντιπαραθέσουν την πανάρχαια και τώρα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη Άμεση Δημοκρατία, τη μόνη και ικανή συνθήκη για να βγει η ανθρωπότητα από την καπιταλιστική παρακμή και να πορευτεί προς την κοινωνική ισότητα, την αταξική κοινωνία και την ευημερούσα και ειρηνική ανθρωπότητα.
Αυτός ο καλύτερος κόσμος σήμερα δεν είναι μόνο αναγκαίος, αλλά για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία είναι και εφικτός.

[1]  Ανθρωποσύνη, Ανθρωπία, Ανθρωπινότητα, βλέπε: Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, υπό έκδοση.

[2] Βλέπε αναλυτικά Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[3] Roth Karl Heinz, Die offene Reparationsfrage. Die Profiteure des Raubzugs müssen zahlen , (Ανοιχτό το θέμα των αποζημιώσεων. Αυτοί που κέρδισαν από την αρπαγή πρέπει να πληρώσουν), στο Περιοδικό: LUNAPARK21, Heft 15/Herbst 2011. Βλέπε επίσης Παπαδημητρίου Ζήσης, Η Ελλάδα, το Ευρώ και οι γερμανικές αποζημιώσεις, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 31/Οκτώβρης.
[4] Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ, Μηνιαίο Δελτίο του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων, διάφορα τεύχη.

[5] Λάμπος Κώστας, Odious Debt, (δυσβάστακτος, δόλιος, καταχρηστικός δανεισμός) και τρία ερωτήματα, στο http://epithesh.blogspot.com/2010/06/odious-dept.html

[6] Βλέπε Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981 και Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.
[7] Βλέπε, Roth Karl Heinz, Die globale Krise (Η παγκόσμια κρίση), VSA: VERLAG, HAMBURG 2009.
[8] Βλέπε Klein Naomi, No Logo, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, καθώς επίσης και Klein Naomi, Το δόγμα Schock, Αθήνα 2010.
[9] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιατσικοκαπιταλισμού ή το κατώταο στάδιο του πολιτισμού;, ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[10] Η γερμανική πολιτική του καρότου και του μαστίγιου εκφράζεται από την μετριοπαθή τάχα Merkel και από τον αδυσώπητο Schäuble.

———————————–

*Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin  

Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας

La Grèce nous montre comment protester contre un système en échec, par John Holloway ….

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Source: Editionslibertalia

Je n’aime pas la violence. Je ne pense pas que l’on gagne beaucoup à brûler des banques et faire tomber des vitrines. Et pourtant, je ressens une poussée de plaisir quand je vois, à Athènes et dans d’autres villes grecques, les réactions à la ratification par le Parlement grec des mesures imposées par l’Union européenne. Voire plus : s’il n’y avait pas eu d’explosion de colère, je me serais senti perdu à la dérive dans un océan de dépression.

Cette joie est celle de voir le ver, trop souvent piétiné, se retourner et rugir. La joie de voir ceux et celles dont les joues ont été claquées milles fois, rendre la claque. Comment peut-on demander à des gens d’accepter docilement les coupes drastiques, qu’impliquent les mesures d’austérité, dans leurs niveaux de vie ? Doit-on souhaiter qu’ils acceptent simplement que l’énorme potentiel créatif de tant de jeunes gens soit noyé, leurs talents piégés dans une vie de chômage de masse et de longue durée ? Tout cela pour que les banques soient remboursées, et que les riches puissent s’enrichir ? Tout cela, seulement pour maintenir en vie un système capitaliste qui a depuis longtemps dépassé sa date de péremption, et qui n’offre aujourd’hui au monde rien d’autre que la destruction ? Que les Grecs acceptent ces mesures ne serait que l’augmentation exponentielle de la dépression, celle de l’échec d’un système aggravé par la dépression de la dignité perdue.

La violence des réactions en Grèce est un cri qui traverse la planète. Combien de temps encore resterons-nous assis, à regarder le monde être disloqué par ces barbares, les riches, les banques ? Combien de temps encore supporterons-nous de voir les injustices augmenter, les services de santé démantelés, l’éducation réduite au non-sens acritique, les ressources en eau être privatisées, les solidarités anéanties, et la terre éventrée pour le seul profit des industries minières ?

Cette offensive, qui est si manifeste en Grèce, a lieu partout sur la Terre. Partout, l’argent soumet les vies humaines et non-humaines à sa logique, celle du profit. Ce n’est pas nouveau, c’est l’ampleur et l’intensité de cette offensive qui l’est. Ce qui est également nouveau, c’est la conscience générale que cette dynamique est une dynamique de mort, que nous allons droit vers l’annihilation de la vie humaine sur Terre. Quand les commentateurs avisés détaillent les dernières négociations entre les gouvernements sur l’avenir de la zone-Euro, ils oublient de mentionner que ce qui s’y négocie allègrement est le futur de l’humanité.

Nous sommes tous grecs. Nous sommes tous des acteurs dont la subjectivité est tout simplement écrasée par le rouleau-compresseur d’une histoire écrite par les marchés financiers. C’est en tout cas ce à quoi cela ressemble, et ce que les marchés devraient récolter. Des millions d’Italiens ont protesté et manifesté, encore et encore, contre Silvio Berlusconi ; mais ce sont les marchés financiers qui l’ont destitué. Il en va de même en Grèce : de manifestations en manifestations contre George Papandreou, ce sont finalement les marchés financiers qui l’ont congédié. Dans les deux cas, des serviteurs avérés et bien connus de l’argent ont pris la place de ces politiciens déchus, sans même l’excuse d’une consultation populaire. Ce n’est même pas l’histoire écrite par les riches et les puissants, bien que certains d’entre eux en profitent : c’est l’histoire déterminée par une dynamique que personne ne contrôle, une dynamique qui détruit ce monde… si nous la laissons faire.

Les flammes d’Athènes sont des flammes de rage, et nous y réchauffons notre joie. Pourtant, la rage est dangereuse. Si elle est personnalisée ou qu’elle se retourne contre des groupes en particulier – ici, contre les Allemands – elle peut très facilement devenir purement destructrice à son tour. Ce n’est pas un hasard si le premier membre du gouvernement Grec à avoir démissionné en signe de protestation contre les mesures d’austérité est le leader d’un parti d’extrême droite, Laos. La rage peut si facilement devenir une rage nationaliste, ou même fasciste ; une rage qui en aucun cas ne peut rendre ce monde meilleur. Il est alors essentiel d’être clair : notre rage n’est pas une rage contre les Allemands, ni même une rage contre Angela Merkel, David Cameron ou Nicolas Sarkozy. Ces politiciens ne sont que les symboles pitoyables et arrogants de l’objet réel de notre rage – la loi de l’argent, la soumission de toute forme de vie à la logique du profit.

L’amour et la rage, la rage et l’amour. L’amour a été une thématique importante dans les luttes qui ont redéfini le sens de la politique ces dernières années, une thématique omniprésente dans les mouvements « Occupy », un sentiment profond présent même dans les affrontements violents aux quatre coins du globe. L’amour marche main dans la main avec la rage, la rage du « comment osent-ils nous séparer de nos propres vies, comment osent-ils nous traiter en objet ? » La rage d’un autre monde qui se fraie un chemin à travers l’obscénité du monde qui nous entoure. Peut-être.

Cette irruption d’un monde différent n’est pas qu’une question de rage, bien que la rage en fasse partie. Elle implique nécessairement la construction patiente d’autres manières d’agir, la création de différentes formes de cohésion sociale et de soutiens mutuels. Derrière le spectacle des banques grecques en feu repose un profond processus, le mouvement silencieux de ceux et celles qui refusent de payer les transports en commun, les factures d’électricité, les péages, les crédits… un mouvement émergeant de la nécessité et de la conviction, fait de personnes organisant leur vie différemment, créant de la solidarité et des réseaux d’alimentation, squattant des terres et des bâtiments vides, cultivant des jardins partagés, retournant à la campagne, tournant le dos aux politiciens – qui ont désormais peur de se montrer en public – et inaugurant directement des formes de discussion et de prise de décisions sociales. Cela est peut-être encore insuffisant, encore expérimental, mais cela est crucial. Derrières les flammes spectaculaires, se tiennent la recherche et la création d’un mode de vie différent qui déterminera le futur de la Grèce, et du monde.

Le mouvement social grec demande le soutien de la Terre entière. Nous sommes tous grecs.

John Holloway
Traduit de l’anglais par Julien Bordier

— –

John Holloway est l’auteur de Changer le monde sans prendre le pouvoir (Lux/Syllepse) et de Crack Capitalism (à paraître aux éditions Libertalia), il contribue régulièrement à la revue internationale de théorie critique Variations.

Nouvelles Hors Les Murs

————–

ΣΧΕΤΙΚΑ: 


Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: , ,

Ανταρκτική: «ξένοι εισβολείς» απειλούν το οικοσύστημα …

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Εισβολή ξενικών ειδών στην Ανταρκτικήφοβούνται οι επιστήμονες, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι σπόροι και φυτά που μεταφέρονται στα ρούχα και τις αποσκευές επιστημόνων και τουριστών απειλούν το οικοσύστημα της περιοχής και την επιβίωση των αυτόχθονων ειδών.

Τα ξενικά είδη απειλούν την Ανταρκτική περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περιοχή, καθώς η κλιματική αλλαγή λιώνει τους πάγους, ασκώντας σοβαρές πιέσεις στην παγωμένη ήπειρο.

Πάνω από 33.000 τουρίστες και 7.000 επιστήμονες επισκέπτονται την Ανταρκτική ετησίως.

Όπως προκύπτει από τα συμπεράσματα δίμηνης μελέτης, οι επισκέπτες μεταφέρουν «κατά λάθος» στις αποσκευές, τις τσέπες, τα ρούχα και τα παπούτσια τους σπόρους φυτών από άλλες περιοχές που είχαν επισκεφτεί νωρίτερα.

Η έρευνα διεξήχθη για δυο μήνες την χρονιά 2007 – 2008, όταν ξεκίνησε το Διεθνές Πολικό Έτος με στόχο την εξερεύνηση πολικών περιοχών.

Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να ταυτοποιήσουν και να μελετήσουν οι επιστήμονες τις επιπτώσεις των «εισβολέων» στην παγωμένη ήπειρο.

«Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας μπορούμε να μεταφέρουμε στην Ανταρκτική είδη που είναι ανταγωνιστικά. Τα είδη της τοπικής χλωρίδας και πανίδας δεν είναι ιδιαιτέρως ανταγωνιστικά, οπότε υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χαθεί πολύτιμη βιοποικιλότητα στην περιοχή», τόνισε σε δηλώσεις της η Dana Bergstrom, από το Τμήμα Αυστραλιανής Ανταρκτικής.

econews

Απειλητική ακτινοβολία από νέα ηλιακή έκρηξη …

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Νέα μεγάλη ηλιακή έκρηξη στέλνει απειλητική ακτινοβολία προς τη Γη.

Μια νέα μεγάλης ισχύος έκρηξη στον Ήλιο, που παρατηρήθηκε χθες, ήδη στέλνει καθ’ οδόν προς τον πλανήτη μας ένα ακόμα κύμα ακτινοβολίας. Το ισχυρό ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων του ηλιακού πλάσματος απειλεί να δημιουργήσει προβλήματα σε δορυφόρους, τηλεσκόπια σε τροχιά και σε διαστημικά σκάφη εντός του ηλιακού μας συστήματος, μάλλον όμως θα περάσει «ξώφαλτσα» από την ίδια τη Γη, σύμφωνα με τους επιστήμονες του διαστημικού κέντρου Goddard της NASA.

Τα ενεργειακά και τηλεπικοινωνιακά δίκτυα του πλανήτη μας δεν φαίνεται να κινδυνεύουν. Οι επιστήμονες αναμένουν μόνο κάποιες μέτριες γεωμαγνητικές καταιγίδες που θα ξεκινήσουν από σήμερα και θα διαρκέσουν έως αύριο.

Η έκρηξη υψηλής ενέργειας, που εκτόξευσε στο διάστημα με μεγάλη ταχύτητα υλικό από το «στέμμα» του ήλιου, ανήκει στην μεγαλύτερη δυνατή κατηγορία «Χ» με βάση τη σχετική επιστημονική ταξινόμηση (ανάλογη της κλίμακας ρίχτερ στους σεισμούς), με συνέπεια δορυφόροι, τηλεσκόπια και άλλα διαστημικά σκάφη να δεχτούν μεγάλες δόσεις ακτινοβολίας, με όποιος κινδύνους αυτό συνεπάγεται για τα επιστημονικά όργανά τους.

Η νέα έκρηξη στον ήλιο είναι η δεύτερη της μέγιστης κατηγορίας «Χ» που λαμβάνει χώρα το 2012, γεγονός ενδεικτικό ότι ο ήλιος έχει «ξυπνήσει» πια για τα καλά από την πολυετή περίοδο ηρεμίας του. Η ηλιακή δραστηριότητα εμφανίζει ένα περιοδικό 11ετή κύκλο εξάρσεων και υφέσεων. Ο ήλιος βρίσκεται τώρα σχεδόν στο μέσο ενός ακόμα ηλιακού κύκλου και οδεύει για ένα νέο μέγιστο δραστηριότητας μέσα στο 2013, σύμφωνα με το Space.com.

H νέα ηλιακή έκρηξη σημειώθηκε σε μια τεράστια περιοχή του ήλιου, η οποία είναι τέσσερις έως πέντε φορές μεγαλύτερη από τη Γη. Ενεργοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου και αναμένεται να εμφανίσει συνεχιζόμενη δραστηριότητα και τις επόμενες μέρες.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ (Δημοσίευση : 6 Mαρτίου 2012)

Ενεργειακή «γέφυρα» Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στη Ν.Α. Μεσόγειο …

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Ένα βήμα πιο κοντά στην υλοποίησή του έρχεται το όραμα ενός ενεργειακού τριγώνου μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.
Το Μνημόνιο συνεργασίας στον ενεργειακό τομέα θα υπογραφεί στο τέλος του μήνα και έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας ενεργειακής «γέφυρας» στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Το μνημόνιο θα αφορά στη δυνατότητα ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ των τριών χωρών, αλλά κυρίως την προοπτική συνεργασίας για την μεταφορά των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που έχουν ανακαλυφθεί ή θα ανακαλυφθούν στην περιοχή, προς την Ευρώπη.
Το υπουργείο Περιβάλλοντος ανακοίνωσε ακόμη ότι θα αρχίσουν τον Ιούλιο, διαγωνισμοί για έρευνες υδρογονανθράκων και σε χερσαίες περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ αυτών σε Έβρο, Καβάλα, Σέρρες, Θεσσαλονίκη, Γρεβενά, Αιτωλοακαρνανία, Μεσσηνία και Αχαΐα.
Πρόσθεσε ότι αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σεισμικών ερευνών σε Ιόνιο και στα νότια της Κρήτης θα υπάρξει πρόσκληση ώστε να παραχωρηθούν 10 έως 15 οικόπεδα, για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.
Ερωτηθείς ο υπουργός Περιβάλλοντος για το εάν συνδέεται η χρονική περίοδος κατά την οποία η χώρα μας θέλει να αξιοποιήσει τα τυχόν κοιτάσματα της με την ένταξη μας στο ΔΝΤ είπε ότι τέτοιες σκέψεις ανήκουν στη σφαίρα τη συνομοσιολογίας.
Σε σύντομους χαιρετισμούς τους οι πρεσβευτές Ελλάδας και Κύπρου στο Τελ Αβίβ εξέφρασαν την υποστήριξη των κυβερνήσεων τους στην πρόοδο του εγχειρήματος.
Η υποθαλάσσια ενεργειακή γέφυρα EuroAsia Interconnector θα συνδέσει μεταξύ τους Ισραήλ, Κύπρο, Κρήτη και Πελοπόννησο εξασφαλίζοντας συμμετοχή τους με το Πανευρωπαϊκό Ηλεκτρικό Δίκτυο.

protothema gr

————

AOZ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ

Η αισιόδοξη πλευρά της κρίσης ….

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Tου Σεραφείμ Kωνσταντινίδη (kathimerini gr)

Η κρίση είναι άδικη και θλιβερή, αλλά αναγκάζει τους ανθρώπους να λάβουν πρωτοβουλίες και οδηγεί στην κατάρρευση του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Η διαπίστωση αφορά όχι μόνο κόμματα και πολιτικούς, αλλά κάθε είδους ενδιάμεσους και μεσολαβητές. Χάνουν κύρος και ξεπερνιούνται όχι μόνον οι πολιτικοί που προσέφεραν (;) υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά και οι έμποροι που μεσολαβούν ανάμεσα στους παραγωγούς και τους καταναλωτές. Η κρίση αξιοπιστίας των ενδιάμεσων πλήττει πολιτικούς που δεν θεωρούνται φερέγγυοι, εμπόρους που δεν θεωρούνται αξιόπιστοι, ταξιδιωτικά γραφεία που ξεπερνιούνται από το Ιντερνετ, μεσίτες χωρίς αντικείμενο, ανυπόληπτα μέσα ενημέρωσης, κόμματα που μένουν προσκολλημένα στο παρελθόν…

Στο πλαίσιο αυτό δείχνει συνέπεια (ορισμένοι την αποκαλούν δογματική εμμονή) η ανακοίνωση του ΚΚΕ που κατακεραύνωσε το Κίνημα της Πατάτας. Η πρωτοβουλία των παραγωγών πατάτας από το Νευροκόπι να διαθέσουν απευθείας στους καταναλωτές το προϊόν τους θεωρήθηκε μικροαστική απόκλιση, μέθοδος εξαπάτησης των φτωχών αγροτών, προπαγάνδα των μονοπωλίων. Στην πραγματικότητα είναι απλά μια κίνηση από κάτω που δεν ελέγχεται από την ηγεσία και γι’ αυτό θεωρείται επικίνδυνη. Επίσης κατανοητή είναι η παρόμοια αντίδραση εμπόρων τροφίμων, που περιμένουν να καταρρεύσει η αυθόρμητη κίνηση και στο μεταξύ υποστηρίζουν ότι δεν είναι ο «σωστός» τρόπος διακίνησης γεωργικών προϊόντων, τα οποία μάλλον είναι «δεύτερης ποιότητας» και παρότι πρωταθλητές φοροδιαφυγής, ανησυχούν (!) επειδή δεν εκδίδονται τα προβλεπόμενα παραστατικά.

Η κρίση αναγκάζει κάποιους να παρακάμψουν το υπάρχον σύστημα, αναζητώντας άλλους δρόμους. Αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά της κρίσης που αναγκάζει τους δημιουργικούς ανθρώπους να επιχειρήσουν ανοίγματα, να προχωρήσουν σε πρωτοβουλίες που παλαιότερα δεν είχαν κίνητρο να αναλάβουν. Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες και προβλήματα, αλλά αξίζει τον κόπο οι άνθρωποι να διαβούν καινούργιους δρόμους. Σ’ αυτούς δημιουργείται το μέλλον. Δεν γνωρίζουμε τις ποιότητες και τις ποικιλίες της πατάτας, αλλά είναι βέβαιο ότι οι εκατοντάδες τόνοι που πωλήθηκαν σε χαμηλή τιμή θα έμεναν στις αποθήκες χωρίς το θορυβώδες πανηγύρι στα αστικά κέντρα.

Ανάλογες πρωτοβουλίες είχαν αναληφθεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά μετά την πρώτη αρχική, αγνή φάση του εθελοντισμού, επικράτησαν άνθρωποι και φορείς που φρόντισαν να αφυδατώσουν το περιεχόμενό τους και να διαμορφώσουν ένα σύστημα που εφάρμοζε πρακτικές εξουσίας, αδιαφάνειας και διαφθοράς χειρότερες απ’ όσες σκόπευε να καταργήσει. Σήμερα υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος επειδή υπάρχει η τεχνολογία και μια μοναδική ελπίδα: Η κρίση είναι υπαρκτή και απειλεί κάθε παραγωγική δυνατότητα. Αυτή τη φορά, οι εθελοντικές πρωτοβουλίες δεν σχεδιάζονται από φιλόδοξους πολιτευόμενους διανοούμενους, αλλά προκύπτουν από πραγματική ανάγκη επιβίωσης.

kathimerini gr

Η τρόικα σπρώχνει τη χώρα σε κατάσταση εξέγερσης ….

6 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ

Δεν πιστεύω ότι θα δικαιωθεί ο Μισέλ Ροκά στις προβλέψεις του για επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα. Αλλά έχει δίκιο, όταν λέει πως όταν αφαιρείς το 25% του εισοδήματος ενός λαού, οι λύσεις δεν μπορεί να είναι ομαλές. Οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες βρήκαν την εσωτερική υποτίμηση ως μέθοδο δήθεν αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και προχωρούν ακάθεκτοι λες και λειτουργούν σε κενό εργαστηρίου.

Αγνόησαν οι ημιμαθείς την πολυπλοκότητα του φαινομένου (με την έννοια ότι μιας τέτοιας εμβέλειας γεγονός δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά πρωτίστως κοινωνικό, πολιτικό, κινείται στη σφαίρα της κοινωνικής ψυχολογίας και άλλων κοινωνικών επιστημών) και έβαλαν μπρος τον αυτόματο πιλότο. Αν συνεχίσουν, το σίγουρο είναι πως θα οδηγήσουν τη χώρα σε κατάσταση εξέγερσης και τότε όχι για ανταγωνιστικότητα δεν θα μιλάμε, αλλά η επιβίωση με την πιο απλή (τη σωματική) έννοια θα είναι το καθημερινό μέλημα των πολιτών.

Εδώ δεν πρόκειται πλέον για ανταγωνιστικότητα, αλλά για βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος καθ’ υπόδειξιν των εσωτερικών κουκουλοφόρων που άλλα λένε δημοσίως και άλλα ραβασάκια στέλνουν στην τρόικα. Και η βιαιότητα έφτασε στο σημείο να προκαλεί τα ένστικτα βίας και βίαιες αντιδράσεις. Δυστυχώς πυκνώνουν οι αναφορές στον Παπαδόπουλο και αυξάνονται εκείνοι που την ώρα του ποτού λένε πως θα πάρουν τα όπλα. Οσο κι αν το τελευταίο πηγάζει κυρίως από κομπασμό, δείχνει την απογοήτευση, την απελπισία, το τσαλάκωμα της υπερηφάνειας των ανθρώπων.

Τρόικα και κουκουλοφόροι κάνουν ένα τεράστιο λάθος. Παραγνωρίζουν πως χωρίς κοινωνική γαλήνη όχι μόνο παραγωγικότητα, ούτε παραγωγή δεν υπάρχει.

lyrtso@pegasus.gr

ethnos gr

Ο Υπερκαπιταλισμός …..

5 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Πολιτικός λόγος (ένθετο του 24grammata.com)

γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος -Πολιτικός Επιστήμονας

Πρόσφατα έπεσε ένα πολύ ενδιαφέρον και εμπνευσμένο βιβλίο στα χέρια μου, γραμμένο μάλιστα στα Αγγλικά. Το Supercapitalism: The Transformation of Business, Democracy, and Everyday Life ( Σουπερκαπιταλιμός: ο μετασχηματισμός της οικονομίας, την Δημοκρατίας και της καθημερινότητας), του φημισμένου δημοκρατικού οικονομολόγου και διανοούμενου Robert Reich.

Στο πόνημα αυτό ο συγγραφέας διαπιστώνει την ομηρία στην οποία ετέθη  η αμερικανική Δημοκρατία υπό την λαβή ισχυρών οικονομικών Λόμπυ.   Διερωτάται λοιπόν o Reich, πως έτυχε ο καπιταλισμός να αποκτήσει τόσο μεγάλη ισχύ, ενώ η Δημοκρατία αποδυναμώθηκε.  Αναζητώντας την απάντηση, ανατέμνει τις δομές εκείνες οι οποίες συνυφαίνουν τις  επιχειρήσεις και την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια σχέση αλληλένδετη. Κλειδί της ανάλυσης του Reich είναι η φράση “ Δύο καρδιές χτυπάνε στο  στήθος μου” την  οποία χρησιμοποίησε ο Γκαίτε για να περιγράψει την εσωτερική σύγκρουση που ταλάνιζε  την  κύρια φιγούρα του, τον Φάουστ. Ο Reich παραπέμπει στην συγκεκριμένη φράση για να περιγράψει ένα φαινομενικό παράδοξο της οικονομίας: Γιατί διαμαρτυρόμαστε εμείς οι καταναλωτές από την μια  πλευρά, εάν μια εταιρία μεταφέρει θέσεις εργασίας στο εξωτερικό, ενώ εμείς οι ίδιοι  όταν ψωνίζουμε ψάχνουμε σχεδόν πάντοτε την οικονομικότερη ευκαιρία, αδιαφορώντας για το  εάν με την συμπεριφορά μας στηρίζουμε την οικονομία και τις θέσεις εργασίας που αυτή παρέχει;

Ο Reich επιλύει την παραπάνω αντίφαση χωρίζοντας το άτομο σε δύο ίσα μέρη.  Το ένα μέρος  είναι ο καταναλωτής ή ο επενδυτής. Θέλει ένα ευρύ φάσμα  φθηνών προϊόντων και  υψηλά κέρδη  από μετοχές ή αμοιβαία κεφάλαια. Το άλλο μισό είναι ο πολίτης ως πολιτικό ον. Επιθυμεί να διασφαλίσει τις θέσεις απασχόλησης, ένα ευνομούμενο κράτος πρόνοιας και ένα υγιές περιβάλλον.

Η ισορροπία μεταξύ αυτών των αντικρουόμενων συμφερόντων, υποστηρίζει ο Reich, κατά τα τελευταία 20 χρόνια έχε χαθεί – εις βάρος των πολιτών και προς όφελος του καταναλωτή (αυτό κάτι μας θυμίζει εδώ στην Ελλάδα ).  Η εξέλιξη αυτή της μετάθεσης ισχύος από τον πολίτη και εργαζόμενο στον καταναλωτή και επενδυτή, μετάλλαξε την όλη εσωτερική οπτική του ατόμου και τις προτεραιότητες του στην κατεύθυνση της καλύτερης ευκαιρίας κατανάλωσης ή επένδυσης.
Ο λόγος βρίσκεται, κατά τον συγγραφέα, ιδιαίτερα στην εξέλιξη του δημοκρατικού καπιταλισμού, η της λεγόμενης κοινωνικής δημοκρατίας της αγοράς σε έναν   υπερκαπιταλισμό. Τίτλος εξίσου εύηχος όσο και εύστοχος.  Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται η παγκοσμιοποιημένη οικονομία στον σημερινό κόσμο, η οποία έχει μια ριζικά διαφορετική δομή σε σχέση με τον καπιταλισμό της δεκαετίας του ’70. Το προγενέστερο μοντέλο καπιταλισμού που ονομάζεται στις  ΗΠΑ  δημοκρατικός καπιταλισμός και στην Γερμανία κοινωνική οικονομία της αγοράς   συνδύαζε τα στοιχεία του καπιταλισμού, της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού επιδιώκοντας ένα μείγμα μεταξύ ελεύθερης αγοράς, κοινωνικής ασφάλειας και δημοκρατικών διαδικασιών.  Ο τύπος αυτός του μεικτού καπιταλισμού χαρακτηρίστηκε από εξαιρετική επιτυχία διότι επέτρεψε στα μεγαλύτερα μέρη του πληθυσμού την συμμετοχή στην ευημερία προσφέροντας έτσι έναν μεγάλο βαθμό ασφάλειας και σταθερότητας.   Χάρη στις νέες τεχνολογίες όμως οι καταναλωτές και οι επενδυτές κέρδισαν  απεριόριστες δυνατότητες επιλογών, με αποτέλεσμα την ενίσχυση των ελεύθερων αγορών και την αποδυνάμωση των κοινωνικών συστημάτων ασφάλειας. Εκεί που προγενέστερα λίγες μεγάλες εταιρείες μοιράζονταν την αγορά και είχαν τη δυνατότητα να λάβουν περισσότερο υπόψη τις ανάγκες των εργαζομένων και τα εκάστοτε  εθνικά συμφέροντα, τώρα υπάρχει ένας υπερβολικά σκληρός ανταγωνισμός που αναγκάζει τις επιχειρήσεις να υπολογίζουν εξίσου σκληρά.  Οι καταναλωτές μπορούν σήμερα να διαλέξουν ανάμεσα σε μια τεράστια γκάμα  προϊόντων στις καλύτερες τιμές. Ομοίως άνοιξαν μέσα από την ανάπτυξη και την απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών και για τους  επενδυτές  νέες ευκαιρίες κέρδους. Τα συμφέροντα ωστόσο των πολιτών αναγκαστικά ετέθησαν σε μια ιδιότυπη ομηρία εν μέσω αυτής της διαδικασίας. Ενώ θα αναμέναμε από την πολιτική να εκπληρώσει την υπόσχεση εκπροσώπησης των πολιτών που ενσωματώνεται σε αυτήν, έχει   χάσει  κατά τον Reich το βασίλειο της, δηλαδή την κυριαρχία της επί του δικού της “πράττειν”. Η πολιτική έχει απελευθερωθεί από την ουσία της και αιχμαλωτίστηκε από το πεδίο το οποίο υποτίθεται επιχειρεί να ρυθμίσει , την οικονομία. Η αμερικανική δημοκρατία έχει κατακλυστεί από την οικονομία – μια μοίρα, παρεμπιπτόντως, την οποία αναμένεται να έχει σύντομα κατά τον συγγραφέα και η ακμάζουσα  Γερμανία.  Η πολιτική αναπαρίσταται από τον Reich ως μία διαδικασία που οδηγείται από μια στρατιά  εταιρικών συμφερόντων και λόμπυ , που καθορίζουν και την νομοθεσία  στο μεγαλύτερο μέρος της. Πράγματι ο Reich γνωρίζει πολύ καλά τι γράφει. Ο καθηγητής οικονομικών στο Μπέρκλεϊ ήταν ο υπουργός εργασίας στα μέσα του 90, υπό τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Ακόμη και τότε, υπήρχαν περίπου 10 000 εκπρόσωποι ομάδων συμφερόντων στην Ουάσιγκτον, θυμάται ο Reich. Εν τω μεταξύ, ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περισσότερους  από 30 000.

Προστίθενται  σε αυτό οι τεράστιες  δωρεές  των επιχειρήσεων για τις καμπάνιες των πολιτικών και  κομμάτων  χωρίς τις οποίες κανείς πολιτικός στις  ΗΠΑ δεν μπορεί να πάει μακριά. Ο Reich θεωρείται σήμερα όχι μόνο  επιστήμονας, αλλά και αναγνωρισμένος διανοούμενος, οι εκτιμήσεις του οποίου είναι δημοσίως περιζήτητες.   Διότι ξέρει πώς να πει ιστορίες παραστατικά. Ξανά και ξανά παραπέμπει σε  παραδείγματα για την υποστήριξη των θέσεών του και για  να ψυχαγωγήσει τους αναγνώστες του.

Ένα παράδειγμα από αυτά αναφέρεται στην  γνωστή  εταιρία του Διαδικτύου Google, η οποία  έως την  εισαγωγή της στο χρηματιστήριο το 2005 δεν είχε προσλάβει  εκπροσώπους ομάδων συμφερόντων (λομπιίστες). Μετά όμως προχώρησε σε  “αναβάθμιση”, ώστε να μην μείνει πίσω  έναντι των ανταγωνιστών της Microsoft και  Yahoo.

O Robert Reich δεν επιδίδεται σε καμία επίπληξη επιχειρήσεων. Αυτό άλλωστε τον ξεχωρίζει  από άλλους συγγραφείς που ασκούν κριτική στον  καπιταλισμό. Κατά την δική του άποψη ειδικά  οι  εισηγμένοι όμιλοι  του χρηματιστηρίου, εξ ανάγκης υπό τις υφιστάμενες δομές του οικονομικού συστήματος , οφείλουν να δράττονται από το κίνητρο της μεγιστοποίησης του  κέρδους.   Αυτός είναι ο ρόλος τους και το καθήκον τους προς τους μετόχους. Αν δεν αξιοποιήσουν   τις  αποταμιεύσεις των επιχειρήσεων, θα τιμωρηθούν από τους πελάτες τους  που θα  στραφούν σε ικανότερους  ανταγωνιστές.  Από την εταιρική κοινωνική ευθύνη ο Reich επομένως δεν αναμένει τίποτα το σπουδαίο.

Γι ‘αυτόν πολύ περισσότερο  είναι καθήκον της πολιτικής και εν προκειμένω του κράτους  να εξασφαλίσει την  ισορροπία των συμφερόντων μεταξύ  των πολιτών και των καταναλωτών. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η δημοκρατία να επανακτήσει την κυριαρχία της επί των τεκταινομένων. Πώς μπορεί να γίνει  αυτό παραμένει , ωστόσο, ασαφές και στο πόνημα του Reich . Μόνο χλιαρά , ο συντάκτης υποστηρίζει  προτάσεις, όπως ο περιορισμός εκλογικών δωρεών.

Επιπλέον παραβλέπει ένα σημαντικό ερώτημα το οποίο κάποτε είχε θέσει σε παλαιότερο βιβλίο του για την  «νέα παγκόσμια οικονομία» στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το ερώτημα είναι: τι πεδίο δράσης  διαθέτει ακόμη η εθνική πολιτική απέναντι στις  παγκοσμιοποιημένες  εταιρείες;  Αναμένουμε την απάντηση από τον Reich στο επόμενο του Βιβλίο.

24grammata.com

Aντίσταση στην ψυχική καταστροφή ….

4 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Oταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.

H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης.

H ψυχική καταστροφή που συντελείται στην Eλλάδα σήμερα είναι ανήκεστη και μοιάζει να βάζει τέλος στη μακραίωνη ιστορία των Eλληνόφωνων του βαλκανικού νότου. Yπερβολή; Mακάρι. Πάντως πρόκειται για διάλυση και αποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικού της ελληνικής συλλογικότητας. H γλώσσα, το άλλοτε καύχημα των Eλλήνων, έχει προ πολλού εξουδετερωθεί στο λίκνο της εκπαιδευτικής παρακαταθήκης, στην επίσημη δημόσια εκφορά της, στη ριζικά αλλοτριωμένη με το μονοτονικό γραφή της. H ιστορική συνείδηση, το ίδιο. H μεταφυσική βιωματική παράδοση, ένσαρκη στο λαϊκό σώμα και μήτρα παραγωγής πολιτισμού, μεταποιημένη σήμερα σε παιδαριώδη ιδεολογήματα «επικρατούσας θρησκείας». Kαι οι ξιπασμένες ελπίδες δύο αιώνων για μεταμόρφωση της «Ψωροκώσταινας» σε «κράτος ευρωπαϊκόν» ή «εκσυγχρονισμένο», εξευτελισμένες πια, με το ελληνικό όνομα περίγελο του πλανήτη.

Στο κάτεργο της φτώχειας, της στέρησης, του φάσματος της πείνας δεν έχουμε σε τίποτα να στηριχθούμε, πουθενά να ελπίσουμε. H κρατική μας οργάνωση, στην κάθε παραμικρή πτυχή της, απροκάλυπτος εμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ακόμα, ακόμα σήμερα, σε θώκους υπουργών, με εξουσίες και χλιδάτες προνομίες, με δημόσια προβολή και αγέρωχη ιταμότητα, οι ένοχοι της κακουργηματικής ανικανότητας ή της θρασύτατης φαυλότητας, αυτοί που μας οδήγησαν, εκατομμύρια ανθρώπους, στο κάτεργο. Mια απίστευτα μεγάλη μερίδα της ηλεκτρονικής και της έντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, απτόητη από την τραγωδία της λαϊκής απόγνωσης, να μετράει το «νόημα» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με μόνα τα μέτρα του χαμένου ιστορικο – υλιστικού «παραδείσου» – μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει. Oι μεν διαφημίζουν σαν «σωτηρία» την εξαθλιωτική απομόνωση, κατά το πρότυπο άλλοτε της Aλβανίας και της Kούβας, οι δε το ραγιαδισμό της αδιαπραγμάτευτης υποταγής στην αδίστακτη ανθρωποκτόνο τοκογλυφία.

Oι θαυμαστές του αχαλίνωτου καπιταλισμού ταυτίζονται απροκάλυπτα με τους θιασώτες των «οραμάτων» της κάποτε σταλινικής μονοτροπίας. Tο (αφελές ή αμειβόμενο) θάμβος για την υπέρτατη αυθεντία ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης» κρατών και κοινωνιών, καταδίκης λαών στο κάτεργο της πείνας και του απελπισμού, εξομοιώνεται απολύτως με τις παραισθησιογόνες ιδεοληψίες της Παπαρήγα και του Tσίπρα. Tι διαφέρουν οι σημερινές «θεραπείες σοκ» μεθοδικά οργανωμένες σε αόρατα κέντρα αποφάσεων των «αγορών», από τις μεθοδικές σφαγές εκατομμυρίων γκουλάκων προκειμένου να εφαρμοστεί η Nέα Aγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Eκβιομηχάνισης του Στάλιν;

Kάποτε οι Nαπολέοντες και οι Oυέλλινγκτον μετράγανε τη σημασία των λαών με το πόσα κεφάλια διαθέτανε για μακέλεμα. Σήμερα η Moody’ s, η Standard and Poor’ s ή η Fitch τη μετράνε με το πόσα κεφάλια διαθέτουν για «κινεζοποίηση» της παραγωγής, για φτηνή εξαθλιωτική δουλειά στο κάτεργο της απόγνωσης. Kαι όπως τότε υπήρχαν γραφίδες που εξωράιζαν και εξυμνούσαν το μακέλεμα σαν «πατριωτισμό», έτσι και σήμερα υπάρχει δημοσιογραφία που διαφημίζει τους όποιους όρους γενοκτονίας επιβάλλει η Διεθνής των πολιτικά ανεξέλεγκτων τοκογλύφων σαν μεγαλόψυχη προσφορά σωτηρίας.

Aπό το κάτεργο δεν μπορούν να μας λυτρώσουν γενικές συνταγές σωτηρίας, «πρωτοβουλίες» αγαθών προθέσεων παγιδευμένες στο ίδιο γήπεδο όπου παίζουν δεξιοτέχνες οι βασανιστές μας. Mέσα σε μια μόλις χρονιά είδαμε να εκφυλίζονται νομοτελειακά ο ειρηνικός ξεσηκωμός των «αγανακτισμένων», η «Σπίθα» του Θεοδωράκη, ο «Kοινωνικός Σύνδεσμος» και πλήθος ανυστερόβουλες ομαδοποιήσεις έντιμων πολιτών. Aναπότρεπτα θα επανέλθουν, όπου να ’ναι, διεκδικητές της ψήφου μας οι ίδιοι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, υπαίτιοι της σημερινής μας κόλασης, οι κραυγαλέα ανίκανοι και φαύλοι. Mε ιλιγγιώδη αδιαντροπιά, ανακατεύοντας την ίδια αηδιαστική τράπουλα των ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη με τάχα καινούργιους αρχηγούς, αυτουργούς των εγκλημάτων που οδήγησαν στο εφιαλτικό αδιέξοδο.

Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.

Δεν είναι φυγή η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας. Eίναι δρομοδείχτης.

* O κ. Xρήστος Γιανναράς είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

kathimerini gr

—————-

ΣΧΕΤΙΚA ΑΡΘΡA :

  1. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φολκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι
  2. Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας – Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο “δανεισμό”
  3. H λογική της αυτοάμυνας
  4. Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός

——-

ΣΧΕΤΙΚA2:

Όταν οι πολυεθνικές λεηλατούν. Ιστορίες απληστίας και μυστήριων δολοφονιών ….

4 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Φραγκίσκα Μεγαλούδη (theinsider.gr)

Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε πως η γη μας είναι αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες του ανθρώπου αλλά όχι την απληστία του. Οι παγκόσμιες βιομηχανίες ορυκτών, πετρελαίου και αερίου έχουν επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό στον πλανήτη που οι δραστηριότητες τους πλέον ισοδυναμούν με μεγάλης έκτασης αρπαγή γης, κατασπατάληση των αποθεμάτων νερού, καταστροφή της παραδοσιακής γεωργίας και θάνατο των μικρών κοινοτήτων που έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο τους.

Πλέον δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για οργανωμένη λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη από τις τεράστιες πολυεθνικές που αποζητούν τον έλεγχο της τροφής, του νερού, της αγροτικής παραγωγής, της γης και του υπεδάφους. Τα φαινόμενα αυτά δεν περιορίζονται στον λεγόμενο «τρίτο κόσμο» αλλά πλέον σε όποιο μέρος του πλανήτη και να κατοικεί κανείς, από τον Καναδά μέχρι την Αυστραλία και από την Λατινική Αμερική μέχρι την Αφρική και την Ασία, είναι πολύ πιθανόν πως σύντομα η γη του θα πουληθεί και θα λεηλατηθεί στο βωμό της αναζήτησης ορυκτών, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Και όλα αυτά χωρίς ο ίδιος να ερωτηθεί ποτέ. Αντιθέτως ο μέσος καταναλωτής θα συνεχίζει να προμηθεύεται τα πιο μοντέρνα τεχνολογικά επιτεύγματα χωρίς να αναρωτηθεί ποτέ για το κόστος της παραγωγής τους και για τον τρόπο απόκτησης των πρώτων υλών.

Σύμφωνα με την έκθεση του 2012 του Gaia Foundation στην οποία συμμετείχαν περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήματα πολιτών για την δίκαιη γεωργία από την Ασία και την Αφρική, την τελευταία δεκαετία οι εξορύξεις ορυκτών παγκοσμίως έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ. Η εξόρυξη σιδηρομεταλλεύματος αυξήθηκε κατά 180%, κοβαλτίου κατά 165%, λίθιου 125% και άνθρακα 44%.

Στο παιχνίδι των πολυεθνικών έχουν πλέον εισχωρήσει δυναμικά και ανερχόμενες οικονομίες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και η Ρωσία. Η Κίνα, η οποία πραγματοποιεί επιθετικές επενδύσεις στην Αφρική, χρησιμοποιεί το 53% του παγκόσμιου τσιμέντου, το 47% του σιδηρομεταλλεύματος και το 46% του άνθρακα. Στη Νότια Αφρική διεθνείς επενδυτές έχουν αγοράσει δικαιώματα εξόρυξης μεταλλευμάτων σε μια έκταση που αντιστοιχεί στο 10% της χώρας.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και η κατάρρευση των αγορών οδήγησε τους επενδύτες να στραφούν πρώτα στην αγορά τροφίμων (η κρίση των οποίων προηγήθηκε του 2008) και έπειτα στην αγορά ορυκτών, πετρελαίου και φυσικού αερίου ώστε να διασφαλίσουν τα κέρδη τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια έξαρση της εξορυκτικής δραστηριότητας παγκοσμίως με τραγικές συνέπειες: αγροτικές κοινότητες στην Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία έχασαν τη γη τους και οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση και τον αφανισμό, εκατομμύρια λίτρα νερού κατασπαταλήθηκαν, εκατοντάδες χιλιάδες εκτάρια δασικής έκτασης αποψιλώθηκαν, πηγές νερού δηλητηριάστηκαν, το υπέδαφος και ο αέρας μολύνθηκαν οδηγώντας σε αργό θάνατο ανθρώπους και ζώα.

Δολοφονίες ακτιβιστών

Παράλληλα με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και την εξαφάνιση των παραδοσιακών αγροτικών κοινοτήτων οι τεράστιες πολυεθνικές καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δολοφονούν ακτιβιστές και κρατούν σε συνθήκες σκλαβιάς χιλιάδες εργάτες που προσπαθούν να επιβιώσουν δουλεύοντας στα ορυχεία και στις πετρελαιοπηγές.

ogoni-oil-spill

Είναι γνωστές οι εγκληματικές δράσεις της Shell εναντίον της κοινότητας των Ogoni στο Δέλτα του Νίγηρα. Όταν οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν το 1993 και έδιωξαν την εταιρεία από τη γη τους ακολούθησε μια περίοδος τρομοκρατίας με κορυφαία την δολοφονία του ακτιβιστή Ken Saro-Wiwa το 1995. Η Shell επέστρεψε και οι διαρροές πετρελαίου του 2008 και 2009 προκάλεσαν μη αναστρέψιμη μόλυνση στα νερά του ποταμού. Οι κάτοικοι που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης αναγκάζονται να πίνουν το βρώμικο νερό του ποταμού ενώ πλέον δεν μπορούν να ψαρέψουν καθώς δεν υπάρχουν πλέον ψάρια. Υπολογίζεται πως για τον καθαρισμό του Νίγηρα από τη δράση της Shell απαιτούνται πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια.

Και αν ο Νίγηρας βρίσκεται στην Αφρική και λίγο μας απασχολεί, η περίπτωση του Καναδά ίσως μας ευαισθητοποιήσει περισσότερο. Τα αρκτικά δάση της Αλμπέρτα απειλούνται με εξαφάνιση από τις εξορύξεις πετρελαίου που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην άμμο. Πάνω από 140.000 τετραγωνικά μέτρα αρκτικού δάσους λεηλατείται από τις εγκληματικές εξορύξεις πετρελαίου οι οποίες απαιτούν την σπατάλη εκατομμυρίων τόνων νερού, μολύνουν με τοξικά απόβλητα την περιοχή ενώ παρατηρούνται ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά καρκίνων στους κατοίκους. Στις εξορύξεις αυτές εμπλέκονται εταιρίες όπως η Shell και η BP ενώ βασικοί επενδυτές είναι η Τράπεζα της Σκωτίας η HSBC και η Barclays.

Καθώς τα αποθέματα πετρελαίου τελειώνουν και τα πλούσια κοιτάσματα ορυκτών μειώνονται, η τεχνολογία εξελίσσεται, ώστε να γίνεται δυνατή η εξόρυξη και από περιοχές όπου τα κοιτάσματα βρίσκονται σε μεγάλο βάθος είτε διασκορπισμένα. Αυτό μεταφράζεται σε ακόμα μεγαλύτερη αρπαγή γης, περισσότερη καταστροφή των φυσικών πόρων και του νερού και δραματική αύξηση της εξαθλίωσης και της φτώχειας.

Το Νοέμβριο του 2011 ο 25χρονος Cristian Ferreyra πυροβολήθηκε στο κεφάλι μπροστά στο σπίτι του στο San Antonio στην Αργεντινή. Το έγκλημα του ήταν ότι ανήκε στο συνεταιρισμό των αγροτών και αρνήθηκε να παραχωρήσει τη γη του στις μεγάλες φυτείες σόγιας. Αν και δεν είναι ξεκάθαρο ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του αγρότη, αποτελεί συχνή πρακτική πολυεθνικών όπως η Monsanto που ελέγχει την παραγωγή σόγιας στην Αργεντινή και δραστηριοποιείται μέσα από ένα πυκνό κύκλωμα θυγατρικών, η πρόσληψη εταιρειών ασφαλείας οι οποίες τρομοκρατούν και συχνά δολοφονούν όσους αγρότες δεν συμμορφώνονται. Και φυσικά δεν πρόκειται για την μοναδική δολοφονία.

brazil-miners-work_p81

Υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις ανθρώπων που εκδιώκονται, τρομοκρατούνται και συχνά δολοφονούνται ώστε να αφήσουν κενό χώρο για να πλουτίζουν οι πολυεθνικές και οι συνεργάτες τους. Όπως η περίπτωση των ιθαγενών Yanomami στον Αμαζόνιο των οποίων η γη καταστρέφεται από τις εξορύξεις χρυσού. Τα ποτάμια και τα δάση τους έχουν πλέον δηλητηριαστεί από τον υδράργυρο που χρησιμοποιείται στην εξόρυξη του χρυσού.

Χιλιάδες φτωχοί μεταλλωρύχοι εισρέουν στη γη των Yanomami ελπίζοντας να βρουν χρυσό τα ψήγματα του οποίου πωλούν για λίγα δολάρια σε μεσάζοντες από τους οποίους έπειτα προμηθεύονται τα υλικά οι εταιρείες. Αποτέλεσμα της εισροής των μεταλλωρύχων είναι ο θάνατος πάνω από 2000 ιθαγενών από νέες ασθένειες αλλά και η ολοκληρωτική καταστροφή των δασών της περιοχής. Η απάντηση της κυβέρνησης της Βραζιλίας σε αυτό είναι η πρόταση νόμου που αν τελικά εγκριθεί θα επιτραπούν μεγάλης κλίμακας εξορύξεις χρυσού στα πολύτιμα δάση του Αμαζονίου.

Απληστία και οικονομικά συμφέροντα

Μπορεί η οικονομική κρίση να μονοπωλεί το ενδιαφέρον όμως αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι είναι πως ο τρόπος ζωής μας και οι επιλογές μας, μας έχουν οδηγήσει στο χείλος του γκρεμού. Η απληστία και τα οικονομικά συμφέροντα δημιουργούν ανύπαρκτες ανάγκες και προβαίνουν σε μια άνευ προηγουμένου λεηλασία για να τις καλύψουν. Λεηλατούν τη φύση, τη ζωή και το μέλλον μας.

Σε αυτές τις κρίσιμες για την επιβίωση μας στιγμές πρέπει να σταθούμε ενωμένοι και να φωνάξουμε φτάνει πια. Ήδη πολίτες σε όλο τον πλανήτη ορθώνουν το ανάστημα τους και αντιστέκονται. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι πολεμήσουμε τους τεράστιους οικονομικούς σχηματισμούς και το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που τους συντηρεί.

Πάνω από όλα όμως πρέπει να πολεμήσουμε τον δικό μας εθισμό το χρήμα, στην υπερκατανάλωση και την αδράνεια. Σήμερα αποφασίζουμε για την τύχη των μελλοντικών γενεών. Ας πάρουμε τις σωστές αποφάσεις.

(theinsider.gr)

(ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ)

—————-

ΣΧΕΤΙΚΑ: