Αρχείο

Archive for Μαρτίου 2012

Το wordpress com μας εξαπάτησε. Αναστέλλεται η λειτουργία του ιστολογίου ….

Μαρτίου 9, 2012 1 Σχολιο

Το wordpress com μας εξαπάτησε. Αναστέλλεται η λειτουργία του ιστολογίου.

Το wordpress com μας εξαπάτησε.
Από χθες 8 Μαρτίου 2012 στην σελίδα my stats των δυο bloggs http://ellanodikhs.com/   και http://ellanodikis.com/ που διαχειρίζομαι πρόσφατα στο υποσέλιδο summaries εμφανίζεται μια χώρα «macedonia» με αντίστοιχο χάρτη (φωτο1).
Δείχνει τις επισκέψεις που έγιναν από την ανύπαρκτη για την Ελλάδα χώρα στις παραπάνω ιστοσελίδες. Επειδή ο χάρτης της χώρας αυτής αντιστοιχεί στη ΠΓΔΜ (FYROM) και με κανένα τρόπο τα ιστολογια μας  δεν αναγνωρίζουν την χώρα αυτή, άμεσα η έμμεσα, αναστέλλεται η λειτουργία τους μέχρι να θεραπευθεί το λάθος, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τον χάρτη του ΟΗΕ.

Αποστέλλουμε και σχετική επιστολή στο wordpress com όπου με ετήσια πληρωμή φιλοξενούσε τα δυο bloggs.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στο Blogger όπου φιλοξενούνται δωρεάν τα δυο αντίστοιχα ιστολογια http://www.ellanodikhs.blogspot.com/ και http://www.ellanodikis.blogspot.com/  ποτέ δεν μας πρόσβαλε με την ονομασία της χώρας αυτής ,ούτε στα statistics (φωτο2) ούτε στα adwords. (εκεί συνεχίζουμε)

Η ΕΠΙΣΤΟΛΉ :

DEAR wordpress com
I have seen in your Stats for March 9, 2012, 12:27 pm, while referring to countries, that you refer to the state of F.Y.R.O.M. (Former Yugoslavic Republic of Macedonia) as «Macedonia».
I would like to inform you that according to the United Nations the name that must be used within UN nations and globally to describe this nation is F.Y.R.O.M.
Here is the United Nations decision link:
http://www.un.org/members/growth.shtml
“By resolution A/RES/47/225 of 8 April 1993, the General Assembly decided to admit as a Member of the United Nations the State being provisionally referred to for all purposes within the United Nations as «The former Yugoslav Republic of Macedonia» pending settlement of the difference that had arisen over its name.”
Macedonia is one of the geographic regions of continental Greece and constitutes the southern and larger part of the wider geographic and historical region of Macedonia. Today it constitutes the northern larger geographic and historical region (25, 9% of all extent) of the Greek territory. Macedonia borders with The Former Yugoslav Republic of Macedonia (The FYROM) and Bulgaria in the north, southerly with Thessaly and the Aegean Sea, easterly with Western Thrace and westwards it borders with Epirus and Albania.
I would like to believe that this issue is a result of a mistake and it was not made on purpose.
Cordially your user
ellanodikis
Thessaloniki Macedonia Greece

1111111

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ….

Μαρτίου 8, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

Αυτά που ακούμε καθημερινώς από τα ΜΜΕ, ως σχεδιαζόμενα, επιχειρούμενα ή νομοθετούμενα, έρχονται σε αντίθεση με βασικές διατάξεις του Συντάγματος, περί διακρίσεως των εξουσιών, περί ατομικών δικαιωμάτων και περί λαϊκής κυριαρχίας, ως θεμελίου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι σκεπτόμενοι Έλληνες απορούν, πώς οι κυβερνώντες αποδέχονται όρους και μέτρα, συνεπαγόμενα κατάλυση του Συντάγματος.
Είναι άραγε τόση η δύναμη της ματαιοδοξίας αυτών που επιδιώκουν τους κυβερνητικούς θώκους και τόση η αίγλη της εξουσίας ώστε να συσκοτίζεται η λογική και η αίσθηση της ευθύνης έναντι της πατρίδος και του λαού της; Οι ξένοι βεβαίως, υπό την επήρεια της ήκιστα υπερηφάνου συμπεριφοράς των περισσοτέρων πολιτικών μας, δικαιούνται να πιστεύουν αυταπατώμενοι, ότι οι όροι τους οποίους επιβάλλουν είναι ευκόλως πραγματοποιήσιμοι.
Οι Έλληνες πολιτικοί όμως, τόσο λίγο γνωρίζουν τους ομοεθνείς τους, ώστε να ελπίζουν, ότι θα υποταγούν ευκόλως στα συμφωνούμενα. Κατανοητές και δικαιολογημένες οι υποδείξεις των ξένων για την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Πώς συμβιβάζεται όμως με την ανοχή τους στην ίδρυση από της κυβερνήσεως του Γ. Παπανδρέου – από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Μάιο του 2011 – σαράντα μιάς (41) νέων γενικών γραμματειών και αυτοτελών υπηρεσιών; Μεταξύ αυτών, ας σημειωθεί, είναι το «Εθνικό Κέντρο Προειδοποιήσεως για τσουνάμι» και το «Γραφείο Αντιμετωπίσεως Περιστατικών Αυθαιρεσίας» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6-2-2012).
Η δικαστική εξουσία κατοχυρούται ως τρίτη και ανεξάρτητη εξουσία στα άρθρα 87 έως 100 του Συντάγματος. Οι δε αποδοχές των δικαστών, κατά το άρθρο 88 § 2 εδ. α΄ του Συντάγματος είναι «ανάλογες με το λειτούργημά τους», προς κατοχύρωση της ανεξαρτησίας τους. Εν τούτοις η κυβέρνηση Παπανδρέου μείωσε τις αποδοχές αυτών σχεδόν στο ήμισυ εκείνων που είχε ορίσει το κατά το Σύνταγμα Ειδικό Δικαστήριο (Μισθοδικείο).
Δια προσφάτου νομοσχεδίου υπαλληλοποιούνται οι δικαστές, για τους λόγους που ανακοίνωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Τους λόγους αυτούς οφείλει να εξετάσει σοβαρώς η κυβέρνηση, ώστε να μην αναγκασθούν οι δικαστές να εφαρμόσουν τα άρθρα 87 § 2 και 120 § 2 και 4 του Συντάγματος.
Ειδικότερα, δια του Νομοθετήματος τούτου επιβάλλεται η εκδίκαση ορισμένου αριθμού υποθέσεων σε κάθε δικαστή, με την απειλή περικοπής αποδοχών και αδείας διακοπών, αν οι υποθέσεις αυτές δεν εκδικασθούν. Ωσάν οι υποθέσεις των πολιτών να είναι της αυτής σοβαρότητος και πλοκής. Αλλά φαίνεται πως οι νομοθετούντες δεν έχουν ιδέα του έργου των δικαστών και ενεργούν κατά τας υποδείξεις αδαών.
Σαράντα εννέα (49) υπουργοί ασχολούνται προεχόντως με το πώς θα επανεκλεγούν και παρεμπιπτόντως με την εφαρμογή των μέτρων που τους επιβάλλουν τα μνημόνια. Καμία προσπάθεια δεν γίνεται για την ανάπτυξη της χώρας και ιδιαιτέρως της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.  Ενώ η παιδεία και η υγεία έχουν αφεθεί εις την τύχη τους.
Περαιτέρω η σημερινή κυβέρνηση δεν διεκδικεί καν τα 162 δις ευρώ από τη Γερμανία, στα οποία ανέρχεται, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών το αναγκαστικό δάνειο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Μολονότι η παράλειψη αυτή συνιστά απιστία σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Δημοσίου, η δε άρνηση ασκήσεως ποινικής διώξεως της απιστίας αυτής, αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος σε βαθμό κακουργήματος, όπως κατ΄ επανάληψη έχει γραφεί.
Στο μεταξύ κυριαρχεί η διαδοχολογία του Γ. Α. Παπανδρέου. Ενώ αυτός συμπεριφέρεται ως ισόβιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ομιλεί δε προς το κοινό εκλαμβάνων τους Έλληνες ως ανοήτους, φύονται διάφοροι διάδοχοί του. Ο ίδιος αυτοδιαφημίζεται ως σωτήρ της Ελλάδος, όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ο πολιτικός που εξηπάτησε το λαό του με ψευδείς υποσχέσεις για να ανέλθει στην εξουσία στη συνέχεια δε οδήγησε την πατρίδα του εις τα δεσμά του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας.
Παραδέχεται μεν την ανάγκη αποχωρήσεώς του από την αρχηγία, αλλά οι κινήσεις και οι ενέργειές του φανερώνουν την αντίθετη, ενδόμυχη, επιθυμία του. Ωστόσο επί ένα μήνα και περισσότερο ασχολούμεθα με τους κατά καιρούς εμφανιζομένους ως υποψηφίους αρχηγούς.
Μετά τον κ. Βενιζέλο, ως φυσικό διάδοχο του κ. Παπανδρέου, ενεφανίσθη ο κ. Χρυσοχοΐδης, αισθανόμενος μάλιστα την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για όσα έλεγε προεκλογικώς ο σημερινός αρχηγός του. Στη συνέχεια παραιτήθηκε ο κ. Παπουτσής, την επαύριον της ανακαλύψεως μιας βόμβας στο Μετρό, πριν εκραγεί. Και στη συνέχεια ενεφανίσθη η κ. Κατσέλη, υποψηφία και αυτή, πλαισιούμενη από πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που υιοθετούν τις απόψεις της.
Η κυβέρνηση δεν παραμελεί μόνον την ανάπτυξη της χώρας και βασικούς θεσμούς της, αλλά και δεν αντιδρά στις προκλήσεις των Τούρκων.  Ενώ το βιβλίο ιστορίας, που διδάσκονται τα ελληνόπουλα στην ΣΤ΄ δημοτικού σχολείου εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία – και ξεχνά το κρυφό σχολειό – το αντίστοιχο βιβλίο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:
– «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή» (σελ. 19),
– «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη» (σελ. 21)
– «Η ειρήνη στην Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθούν με την επιστροφή των νησιών αυτών στην Τουρκία» (σελ. 65).
– «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρα σα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα» (σελ. 110).
Αυτά και πολλά άλλα διαπιστώνει κανείς στην πρώτη ανάγνωση του βιβλίου της τουρκικής ιστορίας (έκδοση 1996), το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου, οκταετούς υποχρεωτικής φοιτήσεως.
Το συγκεκριμένο σύγγραμμα έχει ως τίτλο «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1995, με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. Βάσει των αυθαιρέτων ιστορικών θεωριών, που σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και τις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου – μεταξύ αυτών και ο ελληνικός – ήταν τουρκικής προελεύσεως. Θεωρούν τους Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς, ως προτουρκικές φυλές, που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις δόλιες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς».
Ακόμα περισσότερο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχιτίν Σαλιζίκ, που υποστηρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήλθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το 2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, ο Ηρόδοτος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Όμηρος, ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής! Αξιοσημείωτο είναι ότι η εργασία αυτή εγκρίθηκε από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Δόθηκε καμμία απάντηση από την ελληνική πλευρά στους γελοίους αυτούς ισχυρισμούς των Τούρκων; Αν όχι, γιατί; και ποιος είναι υπεύθυνος αυτής της σοβαράς παραλείψεως;

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Το Καστελόριζο, όπως και οποιοδήποτε άλλο σημείο της ελληνικής επικράτειας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας…..

Μαρτίου 8, 2012 Σχολιάστε

Απόσπασμα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου από την ενημέρωση διπλωματικών συντακτών από τον Εκπρόσωπο του ΥΠΕΞ, Γ. Δελαβέκουρα (Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012) :

Λ. ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Χθες στην παρουσίαση του βιβλίου του κυρίου Κικίλια για την ΑΟΖ στο Μέγαρο Μουσικής, ο κύριος Σόλων Κασίνης, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίας της Κύπρου, είπε μεταξύ άλλων ότι κατά την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου και όταν η ελληνική πλευρά είχε προσκληθεί επίσης να συμμετάσχει, είχε αρνηθεί, διότι υπήρχε το πρόβλημα με την Τουρκία, είπε ότι η ελληνική πλευρά είχε παροτρύνει την Κύπρο στην οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου, να μη συμπεριληφθεί αναφορά στο Καστελόριζο για να μην υπάρξουν θέματα με την Τουρκία και ότι το σημείο χάραξης μεταφέρθηκε αρκετά ανατολικότερα κατόπιν πιέσεων-υποδείξεων της Ελλάδας. Μπορείτε να μας πείτε πότε έγινε αυτό και αν ισχύει;

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Πρώτον, δεν παρακολούθησα την ομιλία του κυρίου Κασίνη, οπότε δεν ξέρω τί ακριβώς έχει πει. Δεύτερον, το Καστελόριζο είναι στην ελληνική επικράτεια και οι θαλάσσιες ζώνες του δεν είναι αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ της Αιγύπτου και της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά της Ελλάδας με τις χώρες αυτές. Η Κύπρος και η Αίγυπτος έχουν μία συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ τους, η οποία έχει γίνει σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας και η οποία κατοχυρώνει τα δικαιώματα των δύο χωρών και τους επιτρέπει, φυσικά, να προχωρήσουν στην άσκηση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικών πόρων. Από εκεί και πέρα, το Καστελόριζο, όπως και οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ελλάδας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται από το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει δηλαδή δικαιώματα θαλασσίων ζωνών. Δεν υπάρχει κανένα θέμα ως προς αυτό.

Λ. ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ: Προκειμένου να χαραχθεί η ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη και η δυνητική ΑΟΖ της Ελλάδος, μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου.

Γ. ΔΕΛΑΒΕΚΟΥΡΑΣ: Είναι αυτονόητο ότι πρέπει για τα σημεία στα οποία υπάρχει επικάλυψη. Ούτως ή άλλως η Ελλάδα βρίσκεται σε συζητήσεις με την Αίγυπτο για να οριοθετήσουν τις μεταξύ τους θαλάσσιες ζώνες και αντίστοιχα είναι σε επαφή και συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία, προκειμένου να εφαρμόσουμε τη στρατηγική μας. Δεν υπάρχει κανένα θέμα ως προς το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο, όπως και οποιοδήποτε άλλο σημείο της ελληνικής επικράτειας, έχει τα δικαιώματα που προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας…………..ολόκληρη η ενημέρωση στο….…..www1.mfa gr

———

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Προς κ. Βενιζέλο: Μην «πυροβολείτε» τα ασφαλιστικά μας ταμεία ….

Μαρτίου 8, 2012 Σχολιάστε

Της Ζέζας Ζήκου (kathimerini gr)

Χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας θα βρεθούν τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν επενδύσει σε κρατικά ομόλογα. Και αυτό το «έγκλημα» μας πιέζουν να το αποδεχθούμε. Το δικό μας Ταμείο -ΕΤΑΠ ΜΜΕ- αρνείται να συμμετάσχει σε αυτό. Πρόσφατα ακόμη δώσαμε μάχη για να σωθούμε από τη μεγάλη απάτη των δομημένων ομολόγων που έχει εκπορευθεί από τους διαδρόμους του υπουργείου Οικονομικών επί Νέας Δημοκρατίας. Την επένδυση των 130 εκατ. ευρώ στο δομημένο ομόλογο την πήραμε πίσω, ενώ ο δημοσιογράφος πρόεδρος του ταμείου μας βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Επιπλέον, η αφαίμαξη της περιουσίας των Ταμείων είναι μια ανήθικη πολιτικά πράξη, επειδή επενδύουν τα αποθεματικά των εισφορών μας.

Μέχρι στιγμής, υπάρχει απλώς ο νόμος της σιωπής. Επρεπε να εξαιρεθούν τα Ταμεία από το PSI για να μην εξαφανιστούν. Η κυβέρνηση υπόσχεται να καλύψει τη ζημιά με… κρατική περιουσία – και θεωρεί ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ομως, ποιος τους πιστεύει…

Εντάξει. Ας συμμετάσχουν τα ασφαλιστικά ταμεία του Δημοσίου και οι διορισμένες διοικήσεις τους. Ας συμμετάσχουν οι τράπεζες που τόσα χρόνια κερδοσκόπησαν. Ας συμμετάσχουν τα διάφορα funds που τζογάρουν με τα ομόλογα. Ακόμη και τα ταμεία άλλων χωρών να χάσουν το καταλαβαίνουμε, αφού όταν αγόραζαν ομόλογα αναλάμβαναν και το αντίστοιχο ρίσκο.

Διαβεβαιώσεις ότι δεν θα δημιουργηθεί πρόβλημα στα ασφαλιστικά Ταμεία από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, αλλά αντίθετα θα υπάρξουν μέτρα που θα βελτιώνουν αισθητά το σημερινό επίπεδο της περιουσίας τους, είχε παράσχει από τις Βρυξέλλες, τον περασμένο Οκτώβριο, ο υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος. Εωλες διαβεβαιώσεις…

Η περιουσία των Ταμείων μας είναι προϊόν των εισφορών που καταβάλλονται επί δεκαετίες. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλο παρά στους ασφαλισμένους, και η διαχείρισή της δεν μπορεί να εξυπηρετεί παρά τους καταστατικούς σκοπούς των Ταμείων. Διότι με βάση αυτά που λέει ο κ. Βενιζέλος και τις απειλές του κατά των ασφαλιστικών ταμείων που δεν θέλουν να συμμετάσχουν στο PSI, όσοι δεν θέλουμε το «κούρεμα» γιατί χάνουμε τις περιουσίες μας και τις ασφαλιστικές εισφορές μας, «είμαστε σχεδόν προδότες». Προδότες είναι αυτοί που έσυραν τη χώρα στη χρεοκοπία. Οχι εμείς.

Η απομείωση της περιουσίας των Ταμείων κατά 12 δισ. ευρώ, μετά το «κούρεμα» των ομολόγων, η «ισοπέδωση» των τιμών των τραπεζικών -κυρίως- μετοχών που απαρτίζουν το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά και η συνεχής μείωση των εισροών από εισφορές -εξαιτίας της υψηλής ανεργίας και της μείωσης των μισθών- «σφίγγουν τη θηλιά» γύρω από τα ασφαλιστικά ταμεία και καθιστούν πλέον αναπόφευκτη την εκ νέου περικοπή των παροχών (συντάξεων και περίθαλψης).

Οι απώλειες της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων φθάνουν τα 12 δισ. ευρώ, καθώς το σύνολο των επενδύσεών τους σε τίτλους του ελληνικού Δημοσίου πλησιάζουν τα 24 δισ. ευρώ. Από αυτά μόνο τα 8 δισ. έχουν τοποθετηθεί με αποφάσεις των διοικήσεων των Ταμείων, ενώ τα υπόλοιπα 16 δισ. ευρώ εμφανίζονται ως «διαθέσιμα» σε κοινό λογαριασμό όλων των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στην Τράπεζα της Ελλάδος. Κάτι τέτοιο είναι υποχρεωτικό από την υφιστάμενη νομοθεσία.

Ωστόσο, η διοίκηση της κεντρικής τράπεζας έχει τοποθετήσει τα χρήματα αυτά σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, με δική της απόφαση, χωρίς δηλαδή να ζητηθεί η γνώμη των διοικήσεων των Ταμείων. Οι τοποθετήσεις των 24 δισ. ευρώ σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου απέφεραν ετησίως στα Ταμεία αποδόσεις (τόκους) ύψους 750 έως 800 εκατομμυρίων ευρώ. Με την απομείωση της αξίας των ομολόγων οι αποδόσεις θα «πέσουν» στα 350 έως 400 εκατομμύρια ευρώ.

Εδώ και μήνες τα αποθεματικά των Ταμείων εξανεμίζονται. Τα αποθεματικά των Ταμείων δημιουργήθηκαν όταν η -τριμερής- χρηματοδότησή τους υπερέβαινε τις υποχρεώσεις τους. Το πλεόνασμα διοχετεύθηκε υποχρεωτικά στην Τράπεζα της Ελλάδος. Και εκεί το ζεστό χρήμα μετατρεπόταν σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου. Η κατάρρευση της αξίας τους σάρωσε όση ρευστότητα είχε απομείνει στα Ταμεία από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου.

Στη Βουλή ο αρμόδιος υπουργός αναγνώρισε ότι το 50% των αποθεματικών σε ομόλογα έγινε καπνός από τότε που ετέθη σε εφαρμογή το Μνημόνιο. Με αριθμούς: τον Μάρτιο του 2010 τα ασφαλιστικά ταμεία διέθεταν σε τρέχουσες αξίες 7,6 δισ. ευρώ -όχι μακριά από τις ονομαστικές- και τον Οκτώβριο του 2011 είχαν πέσει στα 4,2 δισ. ευρώ και κατέβαιναν.

kathimerini gr

—————–

ΣΧΕΤΙΚΑ :

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, Η ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ – ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ και Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥΣ_ Μέρος Α΄ ….

Μαρτίου 7, 2012 Σχολιάστε

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας (solon.org.gr)*

Θεωρητικά οι θρησκείες «νίκησαν» το θάνατο. Καμμιά τους όμως δεν νίκησε το φόβο του θανάτου. Δεν αναφερόμαστε βέβαια σε αρκετά από τα φυσικά πρόσωπα του θρησκευτικού βίου.
Οι επιστήμες θεωρητικά νίκησαν τη ζωή και το μυστήριο με την αναγωγή της σ’ ένα υλιστικό απόλυτο και υποσχέθηκαν έτσι να διευρύνουν τα όριά της, με ένα νεύμα πιθανότητας και έως την αθανασία. Όμως δεν νίκησαν το φόβο του θανάτου.
Ο άνθρωπος εξακολουθεί να αισθάνεται ως «εγώ» και ως υποκείμενο αναφοράς. Και με έδρα το αυτοκρατορικό του φάντασμα νομιμοποιεί μια αυτοκρατορία «φαντασιακά δεσμευμένη» με τα είδωλά του. Έτσι ο φόβος του θανάτου παραμένει κυρίαρχος.

  •  Ο άνθρωπος, σαν τραγικός υβριστής και ήρωας, δεν θέλει να καταγράψει τα όρια της μορφής του και συμπεριφέρεται περίπου ως αθάνατος στη μορφή, χωρίς ωστόσο να πάψει λεπτό στο βάθος του να φοβάται το θάνατο. Κάτω απ’ αυτή την εμμεσοποιημένη διάρκεια και κυριαρχία του φόβου του θανάτου παράγει ακατάσχετα είδωλα ψευδεπίγραφης διάρκειας. Εμμεσοποιεί τον εαυτό του και διαχέει τη συνείδηση σε παραστάσεις και ρόλους που την καθιστούν βιωματικά ελλειμματική και ανόητη.

Ωστόσο ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα εξοπλίζουν το φαντασιακό τους με μια «ανεξαρτησία» ως ψευδεπίγραφη πραγματικότητα, για να θυμηθούμε τον Εδμόνδο στο έργο Βασιλιάς Ληρ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ:
«Ω φύση, εσύ είσαι θεά μου. Και στον νόμο σου
                                                 είναι ταμένα τα έργα μου. Γιατί ν’ ανέχομαι
                                                     της μόδας την τυραννία και ν΄αφήσω
                                             να με ληστεύει η περιέργεια του κόσμου;»[1]

Αυτό όμως δεν πρόκειται να μας γλιτώσει από τις βαθύτερες αιτίες και τα πραγματικά γεγονότα. Το οικονομικό και το πολιτικό, η φαντασιακή «συναινετική» οχύρωση το κατέστησε κυρίαρχο και ιστορικά αυτόνομο. Όμως το πολιτικό και το οικονομικό είναι το καθοριστικό επειδή το ψυχολογικό και το βιοοικολογικό ή φυσικό είναι καθοριστικό. Έτσι το βάθος της καθοριστικότητας θα αναδεικνύεται όλο και πιο πολύ χωρίς να γίνονται εκπτώσεις για τις αναγκαιότητες των αλλαγών και της διακυβέρνησης σε κάθε άλλο επίπεδο καθοριστικότητας. Η Ιστορία είναι τελικά ένα ανθρωπολογικό εξελικτικό φαινόμενο και η θέασή της σε μονοτομεακά ή σε ρηχά τεκτονικά βάθη είναι βαθιά τυφλή και αντανακλαστικά περιοριστική. Έτσι διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της ιστορίας. Η διαλεκτική της καθοριστικότητας θα γίνει πιο πρόδηλη αν για παράδειγμα μελετήσουμε την «ιδιοκτησία» ως φαντασιακά ρυθμιστικό θεσμό στην πηγή της και την εξέλιξή της.


  • Το «φάντασμα» της ιδιοκτησίας στη φυσική επιστήμη και τη θρησκεία

Η ιδιοκτησία στη φυσική επιστήμη δεν υφίσταται παρά μόνο ως τοπικότητα ύλης ή ως πτύχωση του καμπυλωμένου χωροχρόνου ή ως διαστατική χορδική δυναμική. Όπως και να’ χει η ύλη δεν τελεί ως ιδιοκτησία λειτουργικού περιεχομένου εκτός από τη σφαίρα μιας θεϊκής της αναφορικότητας πλήρως αδιερεύνητης για μας, εννοιακά και πειραματικά μη αντιληπτής για την ώρα. Αυτός ο οντολογικός χαρακτήρας της ύλης, ο μη ιδιοκτησιακός χαρακτήρας της, σιγά-σιγά γίνεται αντιληπτός στην επιστημονική κατανόησή της. Παλαιότερα μόνο συμβολικές μορφές στις θρησκείες και τις μυθολογίες, ή ανιμιστικές και σαμανιστικές συμβάσεις διατηρούσαν αυτή την προσέγγιση.

Ανθρωπολογικές και λαογραφικές επιβιώσεις που φτάνουν ως τη βιολογική υπόσταση -είτε αποπροσωποιητικά μερικά, είτε περσοναλιστικά- όπως με τον Βουσμανικό εξευμενισμό της ψυχής του θηράματος στη δεύτερη περίπτωση και την Αρκτική προσφορά της συζύγου στην πρώτη, αναδεικνύουν έμμεσα οι αναγκαιότητες υπέρβασης της ιδιοκτησίας επί του ζώντος.

Η αναγνώριση του Φραγκίσκου της Ασσίζης για τον «αδελφόν» σώμα με τη συμβολική μορφή του ως «γαϊδάρου» μεταφέρει μια ανάλογη θέαση του οικείου ή φέροντος σώματος όπως αποδίδεται στο υπέροχο έργου του Νίκου Καζαντζάκη «ο Φτωχούλης του Θεού». Αντίστοιχα οι δυϊστικές ή και οντολογικά μονιστικές φιλοσοφικές και θρησκευτικές θεωρήσεις μιλούν για τη βεβαρυμμένη διαφορετικότητα της ύλης και την εξελικτική αναλωσιμότητα της σχέσης πνεύματος – ψυχής – νου και σώματος και επιθυμίας και αναδεικνύουν υπό την αποσυνδετική, απαθή και αποσπασμένη προοπτική τη σχέση Εαυτού και μη Εαυτού ή Φορέα, όπου ο Φορέας αποδίδεται τελικά αλχημιστικά στο «Πνεύμα της Γης», ή στη «δεξαμενή της ζωής».

Βέβαια σε αντίθεση με την επιστήμη -που θεωρεί την ύλη, νανομηχανιστικά και κοσμολογικά, ως άβια- όλες αυτές οι θεωρήσεις υπονοούν μια Μυστηριακή και Μυητική Προοπτική υπό τους όρους όπως «Ζώντες Λίθοι», «Φιλοσοφική Λίθος» κλπ.

Όμως, η σύγχρονη επιστήμη η οποία μπορεί ως διαθλαστικό συνειδησιακά κοσμοείδωλο να είναι τόσο παροδική όσο η επιστήμη του Νεύτωνα, εμφανίζει ένα άτεγκτο υπαρξιακό μηδενισμό για το χρονικό και ταυτοτικό ορίζοντα του ανθρώπου. Ωστόσο αυτόν το μηδενισμό ούτε οι επιστήμονες τον αποδέχονται ψυχολογικά γιατί θα οδηγούσε σε μια τελική θερμοδυναμική διάλυση τον όποιο βίο τους, ακόμη και τον επιστημονικό. Δουλεύουν ψυχολογικά με μια ελάχιστη ή έστω αμφίβολη βεβαιότητα αθανασίας και έμψυχου όντος και συνειδητότητας.

Μεθοδολογικές κριτικές στην επιστημονική αναλυτική και αναγωγική θέαση, έγιναν πολλές. Αρκετές από αυτές έγιναν και από τα μέλη της ίδιας της επιστημονικής κοινότητας. Δεν θα σταθούμε όμως σ’ αυτές τις αντιδικίες. Θα συγκρατήσουμε όμως την κοινή προσέγγιση για τη «μηδενική οντολογικά υπόσταση της ιδιοκτησίας» και για το πως «η ιδιοκτησία είναι ένα εξαρτησιογόνο και παρασιτικό φάντασμα» στην αντίληψη του Εαυτού που έχει αλγοριθμικά τεράστιες ανθρωπολογικές και πολιτισμικές επιπτώσεις.


  • Η γέννηση της αίσθησης ιδιοκτησίας

Τί όμως γέννησε και δίνει τόση μανία στην τάση για ιδιοκτησία; Πρωταρχικά αναπτύσσεται η αίσθηση ιδιοκτησίας πάνω στη συνείδηση και κατά συνέπεια στην αίσθηση υποκειμένου ή εαυτού. Αυτή η ιδιοκτησία τιτλοφορείται ως «εγώ». Η μη ιδιοκτησία πάνω στη συνείδηση και την αίσθηση ταυτότητας δεν είναι εύκολα μια δυνατή αντίληψη παρά μόνο αν είναι ασκημένη εξαιρετικά οντολογικά και ψυχολογικά η συνείδηση.

Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να καλλιεργηθεί μόνο μέσα από τη βαθειά επίγνωση και τη συμβολική μεταφορά του «παραδόξου του ηθοποιού». Ο ηθοποιός πραγματοποιεί επιτυχώς, έστω και μερικά μια ταύτιση με ένα εαυτό και ένα ρόλο, που δεν είναι ο ίδιος. Ιδιοποιείται άλλο πρόσωπο, γίνεται θεατρικός κτήτορας ενός άλλου εαυτού και ρόλου.

Με αυτό το παράδειγμα μπορούμε να διαισθανθούμε τη θεμελιώδη αποσύνδεση της συνείδησης και του εαυτού από τη θεατρική κτητικότητα που αναπτύσσεται «μέσα μας». Η διάλυση αυτής της θεατρικής πλάνης είναι η αρχή του Λόγου υπό τον όρο της συνεχούς διάρκειας, της διαχρονικότητας και της υπέρβασης της αίσθησης του Χρόνου σ’ αυτή τη βιωματική.

Φτάσαμε έτσι ξανά σε ένα ιδιάζοντα παράγοντα θεατρικής εκτροπής και κτητικοποίησης της συνείδησης και του εαυτού.

Ο παράγοντας αυτός είναι ο χρόνος που αποτυπώνεται από, και με τον λειτουργικό πολυμερισμό του βίου όπως και με την αίσθηση μετάθεσης της αντίληψης του όντος και του εαυτού σε γεγονότα και παραστάσεις.

Η εκτροπή της αντίληψης σε παραστάσεις και γεγονότα είναι σχετικά μηδενική οντολογικά καθώς το μορφικό επιστητό αποδεικνύεται μια παροδικότητα, μια αναπτυσσόμενη θνητότητα με ελάχιστη ουσιαστική επίπτωση. Η κατάρρευση της αυταπάτης της ταύτισης με τα γεγονότα ή τις παραστάσεις εμποδίζεται μόνο υπό την έννοια και τη διαισθητική προσομοίωση της ουσίας ως στοιχειοθετημένης οργανικότητας των μορφών και των σχέσεων. Αυτή η διαισθητική προσομοίωση της έννοιας της ουσίας ως αναλλοίωτης – σε αντιστοιχία με την αισθητή μορφή – δημιουργεί την ψευδαίσθηση για μια φαντασιακή δυναμική ταύτιση του «εγώ» ή ιδιοποίησης της μορφής, έτσι ωστε να εξυπηρετείται η αυταπάτη μιας έμμεσης αθανασίας. Όταν κανείς ιδιοποιείται τη μορφή, και μέσω αυτής την ουσία -η οποία είναι αθάνατη φαντασιακά ως αυτή να είναι αναλλοίωτη και άβια- έμμεσα αποκτά τις ιδιότητές της, γίνεται αθάνατος φαντασιακά σ΄ ένα της πεδίο, νοητικής και βιωματικής υπανάπτυξης.

Έτσι η ιδιοκτησία είναι συνυφασμένη με μια θεμελιώδη πλάνη, για την ουσία, το Χρόνο, τη ζωή και το θάνατο. Σ’ αυτή την πλάνη συνεργεί και η εμπειριστική ματεριαλιστική αντίληψη, όπως και η απλοϊκή εκδοχή της μεταφυσικής. Θεωρώντας το Φόβο του Θανάτου συνυφασμένο με το ένστικτο αυτοσυντήρησης μπορούμε να συμπεράνουμε πως η ανάπτυξη των αρχέγονων εργασιακών και εργαλειακών δεξιοτήτων προήλθαν μέσα από την αντισταθμιστική επίκληση και νοητική εφέλκυση του ανθρώπου μέσα στην φυσική επιβίωση και εξέλιξη.

Έτσι ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες μεταφοράς της βιοκοινωνικής οικογενειακής, αγελαίας και θηρευτικής εξουσίας της ψυχολογικής και βιοοικολογικής οικονομίας κλίμακας με τη μορφή της εργασιακής και εμπορευματικής ιδιοποίησης. Αυτή αρχίζει από το ποίμνιο της νομαδικής κοινωνίας και τα προϊόντα του, φτάνει στη γη και τα προϊόντα της και περνάει από τα ζώα συνεργάτες και φύλακες, στα ζώα τροφής και εργασίας με την κλιμακούμενη δουλεία του ανθρώπου, άμεση ή έμμεση όταν δημιουργήθηκαν συνθήκες που απαιτούσαν διάφορους βαθμούς ιδιοποίησης και εμπορευματοποίησης σχετικά νοήμονος εργατικής δύναμης και δύναμης χειρισμού εργαλείων.

Έτσι πίσω απ’ όλο το ανθρωπολογικό, πολιτισμικό και ιστορικό οδοιπορικό του οικονομικού «πολιτισμού» και της αλλοτρίωσης στάθηκε αρχικά σχεδόν αναπόφευκτος ο φόβος του θανάτου.

Ο εγκέφαλός «μας» έχει συνηθίσει να θεωρεί υπαρκτό και πραγματικό, πρωταρχικά και κυρίαρχα, μόνο ότι είναι απτό και ορατό. Η συνήθεια αυτή έχει συνυφανθεί με την έννοια της ουσίας. Η έννοια της ουσίας ακόμη πιο ειδικά συνδέεται με την απτότητα της σωματικότητας που είναι μια αδρή και σχετικά αδιαφοροποίητη ή μονότονη αίσθηση στο εμπειρικό αποτέλεσμα της. Όλη όμως αυτή η βεβαιότητα αντικειμενικότητας της καταστράφηκε ως μοντέλο αξιόπιστο στον 20ο αιώνα.

Ωστόσο η αισθητήρια και εννοιακή προκατάληψη του εγκεφάλου παραμένει με την αισθητηριακή προτίμηση να μεταφέρεται στη «νοητική» αυθεντία και αποκλειστικότητα ή γοητεία, που ασκεί η έννοια της ουσίας και της αντικειμενικότητας στην αδρή και απλοϊκή της εκδοχή, η οποία αγνοεί για παράδειγμα την πιο υπερβατική βιωματική αυτοαναφορικότητα της συνείδησης, όπως αυτή ανοίγεται σταδιακά στη φαινομενολογία του Χούρσελ. Η έννοια της ουσίας συνήθως, σε συνάρτηση με τις έννοιες της στιγμής και του κενού, λειτουργεί ως αναγωγική ή αναλυτική απλοϊκότητα που αποκλείει την αντίληψη της ύπαρξης του μη απτού και ορατού. Ο εγκέφαλός μας είναι εθισμένος στη μορφική αισθητότητα και τη νοητική δέσμευση της αντίληψης της ύπαρξης σε αυτή μέσω της έννοιας της ουσίας.

Ακόμη και για τις μη αισθητές πραγματικότητες της επιστήμης λειτουργεί μια προσομοιωτή πρόσβαση μέσω περιπλοκότητας, απτότητας και ορατότητας. Δεν είναι ακόμη δυνατή άλλη όψη νόησης, η οποία να είναι ισόμορφη και ερμηνευτικά παράλληλη με την «αντικειμενική» κοσμοθεώρηση. Σημειώνουμε βέβαια ότι το φαντασιακό δεν αποτελεί πραγματική λύση. Δηλώνει χωρίς συστημική αξιοπιστία την ενόχληση της συνείδησης από την ολοκληρωτική έλλειψη αυτοαναφορικότητας και την δέσμευσή της στις αισθήσεις και τα προβλεπόμενα εποικοδομήματα γνώσης, αντίληψης και ταυτοποίησης. Το παράξενο όμως είναι ότι αυτή η νοητική και συνήθως υποσυνείδητη αυθεντία της έννοιας της ουσίας «άνευ αρχής» ή αναφορικότητας, λειτουργεί και χρησιμοποιείται ως σχιζοειδής αφετηρία για την υλοποίηση των έμμονων φαντασμάτων με όρους αυθεντίας στο βίο «μας» και στην ιστορία.

Έτσι δομήθηκε και εκφράσθηκε από την ανθρωπότητα ένας «Πλανητικός Ένοικος» ως νεοπλασματική βαρβαρότητα και ως άλλη όψη του πολιτισμού και της εξέλιξης της «Νοόσφαιρας». Έτσι και η ιδιοκτησία, ενώ μοιάζει να είναι η ελευθερία μας δεν είναι παρά η μορφοποίηση της δεσμωτηριακής χωριστικότητάς μας.

Αυτή η παράξενη διαλεκτική δυναμική συνδέεται πια με μια τερατώδη πολιτισμική και ψυχολογική μηχανική μορφή του βίου και της ιστορίας, η οποία απαιτεί για την εξισορρόπησή της και την αντιστάθμισή της μια εξίσου γιγαντιαία υπερβατική εξελικτικά συνειδητότητα και αυτοσυνειδησία, ομαδικής δυναμικής, (χωρίς ναρκισσιστικές «απλοϊκότητες» εννοιακές, υπαρξιακές και πνευματικές περί υπερβατικότητας και συνειδητότητας). Διαφορετικά το παρελθόν μας, ως αιτιατό, θα λειτουργεί ως αβυσσαλέα «μελανή οπή» που θα μας «καταπιεί» ως Τιτανικός Καννίβαλος και Βαμπίρ.

Είμαστε τα θύματα μιας δυαδικής χωριστικότητας βασισμένης στη δυαδικότητα των παραστάσεων ουσίας και κενού και εποικοδομημένη με την εικόνα του «εγώ» στη χωροχρονική ανταγωνιστική ανασφάλεια επιβίωσης.

Οι έννοιες της ουσίας και του κενού όπως έχουν απλοϊκά διαμορφωθεί δεν επιτρέπουν ύπαρξη στην έννοια της ελευθερίας και της διάρκειας του «εαυτού». Δεν επιτρέπει την γνωσιολογικά έγκυρη ταύτιση του «εαυτού» με το Είναι. Το γίγνεσθαι φαίνεται σαν γιγάντωση του φαντάσματος του «εγώ» πολιορκημένη απόλυτα από μια τελικά μηδενιστική και εξοντωτική μεταβλητότητα για το ψυχολογικό πεδίο. Το «είναι» φαίνεται ως αναλλοίωτο άβιο και ασυνείδητο υπόβαθρο του γίγνεσθαι.

Η οντολογική ή πνευματική ανασφάλεια όχι μόνο ακυρώνει την υπαρξιακή αναφορά της ελευθερίας, αλλά οδηγεί σε μια «Χωροκατακτητική» χωριστική ιδιοποίηση του πεδίου ως πεδίου λήθης ή φυγής από τον Θεμελιώδη Φόβο και την άμεση συνειδητοποίηση του.

Έτσι βέβαια αποτυγχάνει και η διάλυση του φόβου που γίνεται πάντα διαμέσου έμψυχης γνώσης. Δεν αποκλείεται παρ’ όλη την «τραγικότητα» του συνειδησιακού μας θεάτρου να αποτελέσουν όλα μέρος ενός εξαίσιου, ενός θαυμάσιου οντολογικού εγχειρήματος στον πλανητικό μας ορίζοντα μεταξύ Ψυχολογικού και Φυσικού πεδίου,  τρόπου και όντος.

Ωστόσο παρά αυτή την αντανακλαστική εξελικτικά μοιραία χρήση της έννοιας της ουσίας, όχι μόνο υπάρχουν παραδοξότητες στην αντίληψη αυτής της έννοιας και των σχέσεών της, αλλά και η ίδια η έννοια όπως υπαινιχθήκαμε απ’ την αρχή αποκλείει σε κάθε επίπεδο την ουσιαστικότητα της ιδιοκτησίας σ’ όλες τις κλίμακες. Δυστυχώς όμως αυτή η χρήση της έννοιας αποκλείει και την εξελικτικότητα στην υπόσταση.

Οι δύο θεμελιώδεις τάσεις της συνείδησης μέσα μας, η πρώτη ως αυτοαναφορικότητα υπαρξιακή του υποκειμένου και η δεύτερη ως γνωσιολογική οντολογική επιβεβαίωση της αντίληψης πολύ δύσκολα ενοποιούνται και συντίθενται, πέρα από το γεγονός ότι και οι δύο μπορούν και πάσχουν από ένα ευρύ φάσμα πλάνης. Και οι δύο λειτουργούν και υπάγουν και τα αποτελέσματά τους σε ένα θεμελιώδη ναρκισσισμό, όπως και σε εσωτερικές και εξωτερικές ατέλειες του οργάνου αντίληψης. Χαρακτηριστική και εξαιρετικά ύποπτη είναι η αισθητηριακή και εμπειρική αντίληψη ύπαρξης μόνο στις άμεσα αισθητές μορφές. Ο εθισμός της αισθητηριακής και εγκεφαλικής προσομοίωσης με την ορατότητα και την απτότητα της ύπαρξης αποτελεί τη βάση της πλάνης. Αυτό είναι ήδη μερικώς κατανοητό ακόμη και από το σύγχρονο, φυσικό, θεωρητικό και πειραματικό πεδίο.


  • Απελευθέρωση από τον εθισμό στην αίσθηση της ιδιοκτησίας της συνείδησης 

     Υπάρχουν αρκετά εγχειρήματα προσομοιωτικής υπέρβασης αυτής της δέσμευσης του εγκεφάλου. Όμως ταυτόχρονα πολλές από αυτές τις προσομοιώσεις υπέρβασης αυτού του εθιστικού και αντανακλαστικού πεδίου αντίληψης είναι επίσης απλοϊκές και με ελάχιστο χρόνο διαδρομής ψυχολογικά, επιστημονικά, βιωματικά και πολιτισμικά. Έτσι δεν προσφέρουν πειστικότητα για εναλλακτικές αναδύσεις της συνείδησης στην προσομοίωση του υπαρκτού. Η απλοϊκότητα των εγχειρημάτων της αντίληψης – συνείδησης αποτελεί μια μετάθεση και συχνά μια μελλοντική όξυνση προβλημάτων. Η παραίτηση ωστόσο από την «αυτονόητη» ιδιοκτησία στη συνείδηση και την ταυτότητα είναι βαθιά απελευθερωτική και αναγεννητική. Σημαίνει την αντίστροφη μέτρηση για τη Λερναία Ύδρα της Χωριστικότητας του Ανταγωνισμού και της Ιδιοποίησης. Ένας τέτοιος δρόμος σχετικά θα ‘ναι πάντα στην αρχή του και πολλά εξελικτικά υποσχόμενος.

Το αίσθημα και η εξουσία ή η δύναμη της αίσθησης του πόνου όπως και του φόβου του θανάτου μπορούν να καταλυθούν στον βαθμό που η συνειδητή προσπάθεια επιδρά και αναδιατάσσει επί μακρόν τη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου ενώ επενεργεί ενεργητικά νεύρο-ορμονικά και με βιοχημικό βάθος στην οργανική ολότητα.

Αν υπερβούμε αυτό το μακραίωνο γενεσιουργό πεδίο προβληματικής και ατελούς ατομικοποίησης – νοητικοποίησης με ομαδοποίηση και υπερβατικοποίηση της συνείδησης, τότε θα απελευθερωθούμε πραγματικά εξελικτικά στο ανθρωπολογικό μας πεδίο. Μια τέτοια διεργασία περιγράφει και ο Ωρομπίντο προτείνοντας μεταξύ άλλων μια στάση όπου «τίποτα στο νου ή στα ζωτικά υλικά μέρη να μην ανέχεται την παραποίηση ή ιδιοποίηση του μεγαλείου των δυνάμεων που λειτουργούν μέσα από σένα»[2], και όπως εν γένει προσεγγίζει τα ζητήματα στο έργο και στο «Αίνιγμα αυτού του Κόσμου».

      Αντίστοιχες περιγραφές  διαδικασιών απελευθέρωσης  υπήρξαν παλαιότερα με άλλους όρους όπως αυτούς του Πλάτωνα αλλά και πολλών άλλων. Στην παραβολή του σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα  ανακύπτει το ερώτημα:

«νομίζεις πως αυτοί (οι άνθρωποι στο σπήλαιο) έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς; Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ’ αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ’ αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν’ αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ’ απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;»[3]

Στην πραγματικότητα αυτή η μετάβαση αποτελεί μια οδυνηρή πορεία με την αληθινή έκφραση της ονομασθείσας  «Σκοτεινής Νύχτας της Ψυχής» που επάγει «πόνο στην αντίληψη»

Αναφορές:
[1] Σαίξπηρ Ουίλιαμ, Βασιλιάς Λήρ, 2009, εκδόσεις ΤΟ ΒΗΜΑ, σελ 31
[2] Σρι Ωρομπίντο, Η μητέρα, 2006, Πύρινος Κόσμος, σελ 25
[3] Πλάτων, Πολιτεία, βιβλίο έβδομο

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων

solon.org.gr

Μνημόνιο ή Αριστερά;….

Μαρτίου 7, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Δημήτρης Μακροδημόπουλος  («Παρατηρητής της Θράκης»)

Ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ απαντώντας σε ερώτηση για το τι θα συμβεί εάν στην Ελλάδα μετά τις εκλογές έλθουν στην εξουσία κόμματα που δεν προτίθενται να τηρήσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για μεταρρυθμίσεις, απάντησε πως αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε κι εμείς.

Όμως οι δηλώσεις αυτές, που αναδεικνύουν και την περιφρόνηση των ευρωπαίων αξιωματούχων στα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, ταυτόχρονα δείχνουν και τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός στις επικείμενες εκλογές. Να διαλύσει δηλαδή τις ψευδαισθήσεις του για το μέλλον της χώρας στη λογική των μνημονίων και ασχέτως κομματικής μέχρι χθες τοποθέτησης, εφόσον θίγεται από τη λαίλαπα των μέτρων που επιβάλλουν τα μνημόνια και δεν ανήκει στην οικονομική ελίτ που προσδοκά κέρδη από την εξαθλίωση των εργατοϋπαλλήλων που πληθαίνουν τις τάξεις των ανέργων, να ψηφίσει ανενδοίαστα Αριστερά. Τι περισσότερο έχουν πλέον να χάσουν οι στρατιές των ανέργων, τα θύματα της «ευέλικτης» εργασίας, οι μικροεπαγγελματίες και οι φοιτητές χωρίς μέλλον στη χώρα; Είναι το μόνο μήνυμα που θα τρομοκρατήσει τις Βρυξέλλες διότι τρέμει μήπως η στροφή του ελληνικού λαού στην Αριστερά μεταλαμπαδευτεί και στους λαούς των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αν αυτό υπήρξε εφικτό τον Φεβρουάριο του 1848 και η εξέγερση του γαλλικού λαού ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά των λαών της Κεντρικής Ευρώπης, αντιλαμβανόμαστε πόσο ευκολότερο είναι σήμερα που η πληροφορία μεταδίδεται αστραπιαία από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Γιαυτό η συστράστευση με την Αριστερά θα φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τις συμφορές με τις οποίες μας απειλούν. Και όχι μόνον θα μας απαλλάξει από τη μέγγενη των μνημονίων αλλά θα αποκαταστήσει και την εθνική κυριαρχία της χώρας. Διότι ο μεγαλύτερος σήμερα κίνδυνος από την πλήρη οικονομική εξάρτησή μας είναι να συρθούμε σε περιπέτειες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα υπαγορεύουν τα ξένα συμφέροντα με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της αδυναμίας της χώρας και της έλλειψης κοινωνικής συνοχής εξ αιτίας της κρίσης.

Όμως η αντιμετώπιση της χώρας μας από την ένταξή της στην ΕΟΚ είχε αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά. Όπως οι ευρωπαίοι εταίροι μας προέβαιναν στην κατασκευή λιμανιών, δρόμων, σιδηροδρόμων στις αποικίες τους, όχι για να τις εκσυγχρονίσουν αλλά για να διευκολύνεται η εκμετάλλευσή τους και η μεταφορά των πρώτων υλών στις χώρες τους, το ίδιο συμβαίνει και με τη χώρα μας. Απαξιώθηκε πλήρως η παραγωγική της βάση, επιδεινώνοντας το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και εκτοξεύοντας στα ύψη το χρέος ενώ παράλληλα είχε μεταβληθεί σε ένα εργοτάξιο χωρίς αντίκρισμα. Ας μας εξηγήσουν λοιπόν: Πώς είναι δυνατό να εντάσσεται μια χώρα σε μια ένωση προηγμένων κρατών και η ένταξη να σηματοδοτεί την αποβιομηχάνιση της και την εν γένει παραγωγική της απαξίωση; Γιατί οι ευρωπαϊκές εισροές κατευθύνονταν μόνον στις υποδομές που ευνοούν τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών της Ευρώπης (μεταφορές, εξαγωγές) απορροφώντας και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) στα πλαίσια της συγχρηματοδότησης και όχι στον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής βάσης; Όμως η ίδια πρακτική συνεχίζεται και σήμερα. Ομιλούν για την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ και την απορρόφηση της υψηλής χρηματοδότησής του αποκλειστικά σε έργα υποδομής, αρχής γενομένης από την ολοκλήρωση των πέντε οδικών αξόνων οι εργασίες των οποίων έχουν διακοπεί. Τι έχει όμως να προσφέρει η προσθήκη και άλλων έργων υποδομής σε μια χώρα στην οποία, θα μπορούσαμε να πούμε σχηματικά, ότι δεν καπνίζει ούτε ένα φουγάρο; Τι προσέφεραν μέχρι σήμερα τόσα έργα υποδομής χωρίς την παράλληλη προσπάθεια για την παραγωγική επανεκκίνηση της χώρας; Τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα μετατρέψουν τις πλέον αξιοποιήσιμες περιοχές σε αποικία; Γιατί λοιπόν δεν κατευθύνονται οι εισροές από το ΕΣΠΑ και το ΠΔΕ αποκλειστικά στην παραγωγική αναβάθμιση της χώρας;

Εγκαλούν την Αριστερά για τη διάσπασή της σε τρία κόμματα. Όμως και η Δεξιά είναι διασπασμένη σε τρία κόμματα τα οποία όποτε χρειασθεί, όπως τώρα, συσπειρώνονται απέναντι στην ταξική απειλή χωρίς να παύουν να συγκρούονται για τη νομή της εξουσίας, χωρίς όμως αυτό να προσμετράται στις αδυναμίες της. Δεν πρόκειται για άποψη της λογικής «τί Παπάγος, τί Πλαστήρας». Διότι σε τι μπορούν αλήθεια να διαφέρουν μεταξύ τους τα κόμματα που πειθήνια αποδέχονται και επιβάλλουν τις νεοφιλελεύθερες επιταγές των μνημονίων; Μνημόνιο λοιπόν ή Αριστερά; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές.

«Παρατηρητής της Θράκης»

Η προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ παραβιάζει βασικές αρχές του δικαίου: η υπόθεση πρέπει να επαπροσδιορισθεί ως διαφορά αστικού δικαίου ….

Μαρτίου 7, 2012 Σχολιάστε

Όπως τονίζει ο κ. Χριστόφορος Κοσμίδης, η προσωρινή κράτηση του Γέροντα Εφραίμ παραβιάζει την αρχή του αμερόληπτου δικαστή (βλ. ιστοσελίδα romfea.gr της 19.02.2012). Τα επιχειρήματα του κ. Κοσμίδη είναι πειστικά. Όπως τόνισε και ο κ. Βασίλειος Κόκκινος, ο ανακριτής στην υπόθεση αυτή ενήργησε «έξω από τα ακραία όρια της λογικής» και «κινείται από λανθάνουσα προκατάληψη». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η προφυλάκιση δεν προβλέπεται από τον νόμο ως μέσο προστασίας των δικαστών εναντίον του πιθανού επηρεασμού τους από τους διαδίκους! Κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά υποτιμητικό για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης. Είναι δε κοινά γνωστό ότι επηρεασμός είναι απίθανος, αφού πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί φοβούνται πλέον να πουν ακόμη και καλημέρα στον Γέροντα Εφραίμ.

Όπως τονίζει και ο αναπληρωτής καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών κ. Σταύρος Τσακυράκης, η προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ είναι τελείως αυθαίρετη και δεν έχει κανένα έρεισμα στο νόμο, παραβιάζει δε βάναυσα τη θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου που υπαγορεύει ότι κανείς δεν στερείται της ελευθερίας του παρά μόνο μετά από απόφαση νόμιμα συνιστάμενου δικαστηρίου. Κατά την άποψη του κ. Τσακυράκη, ο νόμος που ρυθμίζει την προσωρινή κράτηση (άρθρο 282 ΚΠΔ) απαιτεί η τέλεση νέων αδικημάτων να είναι πολύ πιθανή, πράγμα που, όπως λέει, δεν είναι καθόλου πιθανό στην περίπτωση του Γέροντα Εφραίμ, ιδίως αφού αυτό προϋποθέτει τη σύμπραξη κάποιων κρατικών οργάνων ή λειτουργών και αυτή είναι απίθανο να υπάρξει μετά τον σάλο που πρόεκυψε με την υπόθεση αυτή (βλ. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=11343).

Επιθυμώ να τονίσω και τα ακόλουθα. Πρώτα, αν υπάρξει παραπομπή, η ποινική δίκη θα πρέπει να ανασταλεί μέχρι να κριθεί από τα πολιτικά δικαστήρια το πρόκριμά της, δηλαδή το ιδιοκτησιακό ζήτημα. Έτσι, ο κατηγορούμενος θα αφεθεί ελεύθερος πριν εκδοθεί απόφαση του ποινικού δικαστηρίου (η και του πολιτικού δικαστηρίου). Κατά την λογική του ανακριτή, τότε θα τελέσει νέα αδικήματα προσπαθώντας να επηρεάσει πάλι τους δικαστές (οι οποίοι κατά τον ανακριτή φαίνεται είναι ευεπίφοροι σε τέτοιο επηρεασμό) και επομένως ο σκοπός της προφυλάκισης ματαιώνεται. Ερωτάται λοιπόν τι σκοπό εξυπηρετεί η προφυλάκιση, να αναβάλει την τέλεση νέων αξιοποίνων πράξεων για αργότερα;!

Περαιτέρω, εκτιμώ ότι είναι πολύ αμφίβολο ότι το ιδιοκτησιακό ζήτημα (αν όχι όσον αφορά στην Βιστωνίδα, τουλάχιστον όσον αφορά στις παραλίμνιες εκτάσεις) θα κριθεί υπέρ του Δημοσίου. Και αν αυτό γινόταν, θα δημιουργείτο ένα μεγαλύτερο θέμα, αφού αυτομάτως θα τίθετο το ζήτημα αν τα αλιευτικά δικαιώματα που το Δημόσιο ισχυρίζεται ότι έδωσε στην Μονή το 1930 ως μοναδικό αντάλλαγμα για τα 38 χιλ. στρέμματα γης στην Χαλκιδική που η Μονή παραχώρησε στο Δημόσιο αποτελούν εύλογο αντάλλαγμα και επομένως αν η παραχώρηση αυτή είναι έγκυρη. Αν κριθεί ότι δεν ήταν έγκυρη, τα 38 χιλ. στρέμματα μπορεί να πρέπει να επιστραφούν στην Μονή και το Δημόσιο να χρειασθεί να αποζημιώσει τους κληρονόμους αυτών των προσφύγων στους οποίους είχε παραχωρήσει αυτή την γη. Και αυτό γιατί παραχώρηση αγιορετικής γης χωρίς εύλογο αντάλλαγμα δεν επιτρέπεται από τον ΚΧΑΟ και, λόγω της συνταγματικής προστασίας του πατροπαράδοτου καθεστώτος του Αγίου Όρους (η συνέχιση του οποίου δεν είναι δυνατή αν η περιουσία του παρεχωρείτο νόμιμα χωρίς εύλογο αντάλλαγμα), το δικαίωμα της Μονής δεν έχει αποδυναμωθεί από την μη άσκηση του όλα αυτά τα χρόνια, και ούτε χωρεί απόκτηση τέτοιας συνταγματικά προστατευμένης περιουσίας με χρησικτησία.

Αλλά ακόμη και αν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεων ελύετο υπέρ του Δημοσίου, πάλι η ποινική καταδίκη δεν είναι δεδομένη. Πρέπει να αποδειχτεί και ο δόλος, πράγμα πολύ δύσκολο  (αν όχι αδύνατο) αφού αυτό προϋποθέτει γνώση θεμάτων σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς που είναι ακόμη αμφιλεγόμενα ανάμεσα σε έγκριτους νομικούς (πως ήξεραν οι μοναχοί τότε αυτό που ακόμη και τώρα δεν ξέρουν έγκυροι νομικοί;). Αν δε το ιδιοκτησιακό κριθεί υπέρ της Μονής στο σύνολο του η μερικά (δηλαδή τα ελληνικά δικαστήρια επιδικάσουν στην Μονή την Βιστωνίδα, τα δικαιώματα αλιείας που έχουν καταπατηθεί επί σειράν ετών και έχουν κατά πάσα πιθανότητα οικονομική άξια πέραν της αξίας των ανταλλαγέντων ακινήτων η τις παραλίμνιες εκτάσεις, και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – ΕΔΑΔ – δεν καταδικάσει το Δημόσιο σε καταβολή αποζημίωσης για παραβίαση του ανθρωπίνου δικαιώματος της ιδιοκτησίας), οι παρούσες ποινικές κατηγορίες δεν μπορούν να σταθούν. Ερωταται λοιπόν και πάλι. Ποιός είναι ο σκοπός της προφυλάκισης, να τιμωρηθεί ο κατηγορούμενος (και μαζί του η Μονή, το Άγιον Όρος και η Εκκλησία), ούτως η άλλως, και πάντως ανεξάρτητα από το αν βάσιμα πιθανολογείται και μπορεί να αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του;

Έπειτα, μπορεί η ανάκριση να έγινε στην Αθήνα γιατί λειτούργησε η αρχή της συνάφειας λόγω της πληθώρας των κατηγορουμένων που ήσαν κάτοικοι Αθηνών. Αλλά, καθ’ όσον αφορά ένα Αγιορείτη Μοναχό, αν η δίκη δεν γίνει στην Θεσσαλονίκη, υπάρχει θέμα υπερβάσης και της κατά τόπον αρμοδιότητας των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης, αφού σύμφωνα με το άρθρο 7 του ΚΧΑΟ οι Αγιορείτες Μοναχοί διώκονται ποινικά ενώπιον των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης. Τέλος, στο βαθμό που δεν εξετάστηκαν οι συναφείς καταγγελίες για την πιθανή ανάμειξη τρίτων στην υπόθεση με σκοπό να κατασκευάσουν ένα «σκάνδαλο» εκ του μηδενός (βλ. «Επίκαιρα» της 16.06.2011 και «Ακρόπολη» της 24.06.2011), ίσως υπάρχει και αμέλεια που πλησιάζει την παράβαση καθήκοντος. Παραλογισμός, προκατάληψη και πιθανόν παράβαση καθήκοντος είναι τα αίτια αυτής της προφυλάκισης που πάντως δεν έχει έρεισμα στον νόμο και παραβιάζει βασικές αρχές του δικαίου.

Είναι πλέον σαφές ότι η υπόθεση δεν έπρεπε να ποινικοποιηθεί. Αυτό το λάθος έγινε σίγουρα κάτω από την πίεση των Μ.Μ.Ε. Η κυβέρνηση Καραμανλή όφειλε να κάνει τις παραχωρήσεις η ανταλλαγές με νόμο για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, όπως η συντήρηση των τεράστιας σημασίας κειμηλίων του Βατοπαιδίου και η συνέχιση του επίσης τεράστιου κοινωνικού έργου της Μονής. Μια τέτοια παραχώρηση δεν είναι παράνομη, όπως δεν είναι παράνομη η παραχώρηση από το Δημόσιο χώρου για την ανέγερση τζαμιού. Επίσης, η κυβέρνηση Παπανδρέου όφειλε να είχε δεχτεί την προσφορά της Μονής και να είχε πάρει πίσω τα ανταλλαγέντα ακίνητα ώστε η διαφορά να περιοριστεί στο περιουσιακό καθεστώς της Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεων. Αυτά πρέπει να γίνουν και τώρα. Η ποινική δίωξη οφείλει να ανασταλεί μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης για το περιουσιακό θέμα από τα πολιτικά δικαστήρια. Επίσης, στο βαθμό που εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον, να γίνουν οι παραχωρήσεις με νόμο και η Μονή να παραιτηθεί από την δίκη με το Δημόσιο για την Βιστωνίδα. Διαφορετικά, να προσφέρει και πάλι η Μονή τα ανταλλαγέντα ακίνητα στο Δημόσιο και να περιοριστεί η διαφορά στο αστικό θέμα ως προς την Βιστωνίδα. Βεβαίως, όπως ήδη αναφέρθηκε, αυτό θα έθετε και το μεγαλύτερο ακόμη ζήτημα της εγκυρότητας της  παραχώρησης των 38 χιλ. στρεμμάτων γης στην Χαλκιδική το 1930  από την Μονή στο Δημόσιο.

Αφού με την αναστολή της ποινικής δίωξης θα έχει δημιουργηθεί ένα καλύτερο κλίμα συνεννόησης ανάμεσα στους διαδίκους για την επίλυση της αστικής διαφοράς, αξίζει να δοκιμαστούν οι διαπραγματεύσεις η και η διαμεσολάβηση. Με αυτό τον τρόπο, θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα, αλλά και θα αποφευχθεί η διαιώνιση της διαμάχης και η φθορά τόσο του Δημοσίου όσο και ενός τόσο σεβαστού θεσμού της Ορθοδοξίας με μεγάλη προσφορά στην αυτοσυνειδησία αλλά και στην ανεξαρτησία των Ελλήνων, όπως το Άγιον Όρος. Αν αυτές οι προσπάθειες δεν ευοδωθούν, τότε οφείλει να δοκιμαστεί η διεθνής, εν ανάγκη, διαιτησία. Και πάλι θα εξοικονομηθεί χρόνος και χρήμα, αλλά και θα αποφευχθεί η περαιτέρω φθορά των εμπλεκόμενων θεσμών από την συνέχιση της ανοιχτής αντιπαράθεσης. Μόνο αν όλες αυτές οι προσπάθειες δεν ευδοκιμήσουν, οφείλει η διάφορα να διευθετηθεί ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, εν γνώσει του γεγονότος ότι αν η Μονή χάσει την δίκη ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων, είναι πιθανόν να προσφύγει στο ΕΔΑΔ και να κερδίσει. Υπάρχει πάντα καιρός να διορθωθούν τα λάθη. Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση και πρακτικό πνεύμα. Όποιος δεν τα έχει αυτά θα πληρώσει και ακριβό τίμημα, ακόμη και αν μετά από πολλά χρόνια κερδίσει την δίκη.

Νικηφόρος Φωκάς

antibaro gr

————

c. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ