Αρχείο

Archive for the ‘Εθνική Παιδεία ως Εθνική Άμυνα’ Category

Ξύπνησαν μνήμες δοξασμένης λαμπρής Ιστορίας! -Κανείς σε ολάκερη την υφήλιο ΔΕΝ μπορεί να μας προσάψει την κατηγορία ότι είμαστε ένας ‘πολεμοχαρής’ λαός!

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

Γιώργος Πιπερόπουλος 
   
Τετάρτη πρωί, προχτές, λουσμένη στο φως του γνωστού Οκτωβριάτικου ήλιου η Θεσσαλονίκη μας, περπατώ στην πανελλήνια, και όχι μόνο, γνωστή σε όλους οδό Τσιμισκή. Στην πλέον κεντρική οδό της έμπρακτης απόδειξης της θλιβερής οικονομικής πραγματικότητας που βιώνουμε ΟΛΟΙ οι Έλληνες από το καλοκαίρι του 2010…

    ΞΑΦΝΙΚΑ διακόπτει τους θορύβους της μεγαλούπολης εκείνος ο λησμονημένος, ο φοβερός ήχος των αεριωθούμενων της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που  με αναγκάζει να υψώσω τα μάτια στον ουρανό και…
    Ώ του θαύματος!
    Χειροκροτούν πολλοί, χαμογελούν ακόμη περισσότεροι και κάποιοι, προχωρημένης ηλικίας, σκουπίζουν ένα αυθόρμητο δάκρυ……… Διαβάστε περισσότερα…

Επιστολή-κόλαφος πρώην πρέσβεων στο Σαμαρά…

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

01 FLAG gr«Φωτιά» είναι η επιστολή που έστειλαν 23 πρώην πρεσβευτές της χώρας μας προς τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, μια επιστολή που αναφέρεται στα μεγάλα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στην επιστολή λέγονται μεγάλες αλήθειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπενθυμίζουν κάποια αυτονόητα, που όμως δείχνουν να έχουν λησμονηθεί από τους κρατούντες. Σε μια προσπάθεια πιο συστηματικής υπενθύμισής τους, οι πρέσβεις που αποτελούν πλέον ομάδα με την επωνυμία «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ», διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ», στο εντευκτήριο του πανεπιστημίου, στο κτίριο «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» (γωνία Σίνα και Ακαδημίας, στο κέντρο της Αθήνας), την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου στις 19:00, την οποία προφανώς αξίζει να παρακολουθήσουν όσοι μπορέσουν. Τα ονόματα του ελληνικού κόσμου, είναι τρανταχτά…………….. Διαβάστε περισσότερα…

Ξεκινούν οι τριήμεροι εορτασμοί στη Θεσσαλονίκη…

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

papoulias-parelasi-thessalonikiΜε την πανηγυρική δοξολογία στις 11 το πρωί στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια αρχίζουν σήμερα οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη.

Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει στη δοξολογία ο αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος, ενώ θα παραστεί και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη από τις 19 Οκτωβρίου.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μιλήσει στη διάρκεια του γεύματος που παραθέτει ο διοικητής του Γ΄Σώματος Στρατού, αντιστράτηγος Νικόλαος Δεβετζής, στη 1.30 το μεσημέρι στη Λέσχη Αξιωματικών…………….. Διαβάστε περισσότερα…

Το έλλειμμα του παλιού δημοκρατικού πατριωτισμού. -Σε μια χώρα συνόρων όπως η Ελλάδα, με ανοιχτά προβλήματα με τον τουρκικό κεμαλικό αναθεωρητισμό, με το αγκάθι του σκοπιανού μακεδονισμού, και ενώ κυριαρχούσε αδιαμφισβήτητα ο καταναλωτικός παρασιτισμός, plus τον εθνομηδενιστικό παροξυσμό –όλα αυτά άφησαν ανεξίτηλα ίχνη στο λαϊκό υποσυνείδητο.

17 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

cropped-dsc00007.jpgτου Μιχάλη Χατζηπέτρου
Ήδη από την δεκαετία του 1950, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του κυπριακού Ελληνισμού άρχισε να αλλάζει καθοριστικά τους αρχικούς μετεμφυλιακούς συσχετισμούς. Η τότε αριστερά μέσω της ΕΔΑ, των Πασσαλίδη, Ηλιού, Γλέζου, τοποθέτησε το θέμα στην σωστή του διάσταση: Επρόκειτο για ένα δίκαιο αντι-ιμπεριαλιστικό αντι-αποικιακό πατριωτικό αγώνα.
Με την κατάρρευση της χούντας το 1974, λόγω της εισβολής του τουρκικού Αττίλα στο νησί, ο πατριωτισμός συνδέθηκε αξεχώριστα με τις επιδιώξεις κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Αυτό δηλαδή που ήταν ορατό το ’50 και το ’60, έγινε το 1974 ξεκάθαρο. Δηλαδή ότι ο αγώνας ανεξαρτησία, δημοκρατία και αντιμετώπιση του τουρκικού αναθεωρητισμού περνούσε μέσα ΚΑΙ από την αλλαγή των ταξικών συσχετισμών στην ελληνική κοινωνία.……………………. Διαβάστε περισσότερα…

ΒΟΜΒΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ! “Εγκληματική απάτη σε βάρος του Ελληνικού λαού”.

10 Οκτωβρίου, 2013 1 Σχολιο

Εγκληματική απάτη σε βάρος του Ελληνικού λαού , αποκάλεσε τις αποφάσεις των πολιτικών σήμερα ο πανεπιστημιακός Χρήστος Γιανναράς μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Η λύση σύμφωνα με την δική του άποψη είναι μία κυβέρνηση Εθνικής ανάγκης από προσωπικότητες με στόχο μια νέα συντακτική βουλή με νέο Σύνταγμα και όλο το υπόδικο παρόν πολιτικό σύστημα να πάει στο σπίτι του.

10/10/13

Ο ελληνικός εγωκεντρισμός

4 Οκτωβρίου, 2012 Σχολιάστε

Tου Αθανασιου Ελλις
Για την κατάντια της χώρας μας αποδίδουμε, ορθώς, τεράστιες ευθύνες στην πολιτική, επιχειρηματική -εγώ θα πρόσθετα και στη λεγόμενη πνευματική- ελίτ. Δεν είναι μόνον οι μίζες από προμήθειες του Δημοσίου, κυρίως στους εξοπλισμούς και την υγεία, και ο προκλητικός πλουτισμός κάποιων. Είναι, επίσης, η κρατική χρηματοδότηση ημετέρων, οι επιδοτήσεις ανύπαρκτων δράσεων και, φυσικά, οι διορισμοί συγγενών, φίλων και ψηφοφόρων, όπου αναπτύσσεται μια σχέση αμφίδρομη, καθώς συμμετέχουν ενεργά και οι πολίτες: από τους κρατικοδίαιτους μεγαλοεπιχειρηματίες, μέχρι τους απλούς υπαλλήλους ή αυτούς που δεν δικαιούνται αλλά λαμβάνουν συντάξεις……….. Διαβάστε περισσότερα…

Αναζητώντας τον χαμένο ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η κρίση του συστήματος και τα χαρακτηριστικά της

24 Σεπτεμβρίου, 2012 1 Σχολιο

του Ερατοσθένη Καψωμένου από το Άρδην τ. 89

Ζούμε μια περίοδο πρωτοφανούς κρίσης, ίσως την πιο κρίσιμη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτά που βλέπομε να συμβαίνουν γύρω μας ξεπερνούν τα πιο εφιαλτικά σενάρια των έργων επιστημονικής φαντασίας. Τις δυο τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε εξέλιξη ένα παγκόσμιο πραξικόπημα, με στόχο την ανατροπή των κατακτήσεων και της όποιας διεθνούς τάξης κατάφεραν να παγιώσουν, στη βάση αρχών και αξιών κοινής αποδοχής, οι αγώνες κι οι προσπάθειες των ανθρώπων μέσα στους δυο τρεις τελευταίους αιώνες. Και στη θέση τους επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, πρωτοφανών στη νεώτερη ιστορία, που ανατρέπει πλήρως την κλασική παράδοση του ανθρωπισμού. Ένας από τους κύριους στόχους του εν εξελίξει πραξικοπήματος είναι ο πολιτισμός, όπου εφαρμόζεται μια στερεότυπη τακτική: ……. Διαβάστε περισσότερα…

Συλλογή υπογραφών για να σταματήσει το σήριαλ ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής στον Ant1

22 Σεπτεμβρίου, 2012 1 Σχολιο

Συνέντευξη στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής περί τουρκικών σήριαλ (Άρδην)

Πάνω από 8.000 (σ. Άρδην πια έχουν ξεπεράσει τις 10.000) πολίτες συνυπογράφουν την σχετική εκστρατεία αλλά ούτε ένα κόμμα ακόμη κι αυτά των πατριωτικών, εθνικών τάσεων, δεν πήρε θέση. Εκδότης περιοδικού «Άρδην» Γιώργος Καραμπελιάς αποκαλύπτει ότι η σειρά  περνά την γραμμή Νταβούτογλου για την επέκταση του νεοθωμανισμού μέσα από την τηλεόραση και παραγωγές που προσβάλλουν την εθνική μας υπόσταση. Ο Σουλεϊμάν υπήρξε ένας από τους απηνέστερους διώκτες του Ελληνισμού, κατέλαβε τη Ρόδο, σφαγίασε και εξανδραπόδισε τον λαό της Κέρκυρας, μαζί δε με τον Σελίμ Α΄, τον οποίον διαδέχτηκε, ήταν ένας από τους οργανωτές των μεγάλων εκστρατειών του παιδομαζώματος……..

Διαβάστε περισσότερα…

Κοντογιώργης – Το φαινόμενο των τουρκικών σήριαλ – 20.9.2012

21 Σεπτεμβρίου, 2012 Σχολιάστε

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel “Επί του Πιεστηρίου” της 20.9.2012 με θέμα «Το φαινόμενο των τουρκικών σήριαλ στην TV». ……….. Διαβάστε περισσότερα…

Ελληνική υψηλή στρατηγική

17 Σεπτεμβρίου, 2012 Σχολιάστε
Ν. Λυγερός (OPUS)

Ενώ έχουμε μια ιστορία γεμάτη με στρατηγικές κινήσεις στην Αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση, πολλοί θεωρούν ότι δεν μπορούμε να έχουμε υψηλή στρατηγική. Προωθούν επιχειρήματα που δίνουν έμφαση στους άλλους, αλλά ποτέ στην ελληνική πραγματικότητα. Μιλούν συνεχώς για κοινωνική μιζέρια, λες και δεν έχουμε άλλη επιλογή για το μέλλον μας.

Κι όμως η ελληνική σκέψη εφηύρε τη στρατηγική, για να μπορεί ο αδύναμος να αντιμετωπίσει τον δυνατό, μέσω της νοημοσύνης του. Γι’ αυτό το λόγο, δεν ισχύει η προηγούμενη προσέγγιση. ………………………….. Διαβάστε περισσότερα…

Απαιτούνται νέοι “πιλότοι” για την Ιστορία και τη Μουσική στα Σχολεία; ….

5 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Γιατί η παιδεία έχει ανάγκη ένα ακόμα “πιλοτικό πρόγραμμα σπουδών”; Αυτή θα μπορούσε να είναι η απάντηση στις πρωτοβουλίες του Υπουργείου (πρώην Εθνικής) Παιδείας για το “Νέο Σχολείο” που σταδιακά ξεδιπλώνονται.

Κι όταν λέμε ότι θα πρέπει να εξηγηθεί αυτό το απλό ερώτημα, εννοούμε προφανώς ότι οι εξηγήσεις που δίνονται, είναι ανεπαρκείς, κυρίως όμως, παράδοξες και αντιφατικές. Μέσα στις τελευταίες δεκαετίες ζήσαμε τόσες “μεταρρυθμίσεις”, όσες και οι πολιτικοί προϊστάμενοι του Υπουργείου Παιδείας. Κάθε μεταρρύθμιση ερχόταν να “βελτιώσει” την κατάσταση. Το αποτέλεσμα φαίνεται καθαρά. Αν αυτό συνέβαινε, τότε από την τόση πρόοδο, θα έπρεπε να έχουμε μια κοινωνία συμπαγή, δυναμική, ευημερούσα, πρωτοπόρα στην οικουμένη. Πώς γίνεται, τόσες (και τόσο πολύ καλές) προθέσεις να καταλήγουν σε αποτυχία; Μήπως δεν ήταν και τόσο καλές; Μήπως δεν αποφασίζονταν εδώ και για τις εθνικές ανάγκες; Μήπως για άλλη μια φορά καλείται ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα; Ενώ δεν διευκρινίζεται πού απέτυχαν τα προηγούμενα συστήματα, έρχεται ένα ακόμα σύστημα, που επαγγέλλεται επανίδρυση της παιδείας. Πότε; Σε περίοδο ύψιστης κοινωνικής κρίσης και ενώ οι κοινωνιολόγοι θα έπρεπε να εξηγούν τη συνάρτηση του αποπροσανατολισμού της κοινωνίας με την παιδεία των τελευταίων δεκαετιών.

“Ομογενοποίηση” κατά το δοκούν είναι ένα από τα συστατικά του “νέου Σχολείου”, που παραδέχεται ότι η παιδεία δεν είχε στόχο τον μαθητή, όμως (λες και έλειπαν από τη χώρα οι νεοσχολίτες) μας το είπαν κάπως καθυστερημένα και διόλου πειστικά ως προς την απαιτούμενη, νέα πορεία. Και ενώ θα ήλπιζε κάποιος, έστω και τώρα να συγκινηθεί ο συνδικαλισμός, (που από παιδαγωγικός κατήντησε κομματικός), κάποιες φωνές από διάφορες βαθμίδες παιδείας έρχονται να ξεφύγουν από τα κομματικά καθιερωμένα. Κάποιες φωνές -επιτέλους- φαίνονται να συναρτούν το διδακτικό αντικείμενο με την τήρηση των (διάτρητων) θεσμών και του άγραφου νόμου, που προσδιορίζει διαχρονικά την παιδεία μέσα στην κοινωνία.  Δυο παραδείγματα: α) Επιστήμονες ιστορικοί μίλησαν αυστηρά, αλλά και πειστικά για το αντικείμενο της Ιστορίας. Μίλησαν για πολιτικές μεθοδεύσεις και υπονόησαν υποκριτικές συμπεριφορές. Θα περίμενε κάποιος και μια ειδική μνεία για τον ιδιαίτερο ρόλο της Ιστορίας μέσα σε μια κοινωνία υπό διάλυση, θα ήταν ευχής έργο το να γινόταν αναφορά στην σκόπιμη κατάχρηση της “επιστημονικής ιστορίας” που υπήρξε και παραμένει το άλλοθι στη διαμόρφωση μιας αμοραλιστικής κοινωνίας, στο πρότυπο των αμοράλ πολιτικών μας που δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι οι πολίτες έχουν το 50% των ευθυνών ακόμα και στις οικονομικές καταχρήσεις των πολιτικών. β) Κάτι αντίστοιχο έγινε στο χώρο της Μουσικής, μάλιστα εδώ το βάρος της προσωπικής γνώμης γίνεται ακόμα δηλωτικότερο του προβλήματος, αφού μια Σχολική Σύμβουλος τοποθετήθηκε δημόσια και με παρρησία (σπάνιο, ελπίζουμε να γίνει κανόνας από εξαίρεση που είναι σήμερα). Τι μας είπε; Ότι η δια βίου μάθησης πολιτική ηγεσία ερμηνεύει το “Νέο Σχολείο” καθημερινά, και βάζει καθημερινά τον μαθητή ως “πρώτο”, αλλά σε διαφορετικό κάθε φορά σημείο “πρωτιάς”, συνέπεια τούτων, κινδυνεύει με ακύρωση το αποτέλεσμα της διδασκαλίας. Ό,τι δηλαδή κατήγγειλαν και οι ιστορικοί. Όποιος έχει μικρή εμπειρία στα της παιδείας, θα διακρίνει ότι μόνον συντεχνιακή δεν είναι η τοποθέτηση αμφοτέρων.

Ποιο ψευτοδίλημμα μας παρουσιαζόταν πάντα; Η “διαρκής πρόοδος” έναντι της στασιμότητας, η “προοδευμένη Ευρώπη” έναντι της καθ’ ημάς Ψωροκώσταινας. Συνεχώς, κάτι νέο ερχόταν να μας σώσει από το προηγούμενο, που κι εκείνο μας είχε σώσει από το προπροηγούμενο … Για να κρίνουμε τις σημερινές, λαμπερές επιγραφές και τα μεγαλεπίβολα σχέδια της πολιτικής παιδείας, αξίζει να θυμηθούμε και το πρόσφατο, υποκριτικό παρελθόν:
ΤΠΕ (επανάσταση) στην εκπαίδευση, ψηφιακό σχολείο, έξυπνο σχολείο, νέο σχολείο, σχολείο του μέλλοντος, εξατομικευμένη εκπαίδευση, ευέλικτη ζώνη, ζώνη βιωματικών δράσεων, tabula rasa, διαθεματικότητα, διεπιστημονικότητα, όλα είναι θέμα παιδείας, E=mc2, καινοτομία, αριστεία, πρώτα ο μαθητής, καλές πρακτικές, project, δημιουργικότητα, ανεκτικότητα, διαφορετικότητα, πολυπολυτισμικότητα, ανάπτυξη ευρωπαϊκής συνείδησης, βραβείο Καρλομάγνου, η άνοιξη της Ευρώπης συναντά το Ευρωπαϊκό έτος δημιουργικότητας και καινοτομίας…

Άλλα ευνόητα και αυτονόητα, που δεν δικαιολογούν τις πανηγυρικές επαναδιατυπώσεις, άλλα εκ του πονηρού, που προωθούν τον νέο τύπο πολίτη-πελάτη, τον εξαθλιωμένο υποτελή της νέας, παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Τουλάχιστον τώρα, κατέρρευσε και το επιχείρημα της “ελληνικής ιδιαιτερότητας”.

Ας θυμηθούμε και το δράμα “à la Π.Ι.” της Μουσικής και της Ιστορίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σκοπός διδασκαλίας της μουσικής: …καλλιέργεια της ικανότητας για αισθητική απόλαυση. Σκοπός διδασκαλίας της Ιστορίας: η ανάπτυξη της ιστορικής σκέψης και της ιστορικής συνείδησης … των ανθρώπων. Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλα αυτά ε;

Δύο από τα ανθρωπολογικού περιεχομένου διδακτικά αντικείμενα, καίρια για την πολιτισμική – κοινωνική συγκρότηση του ατόμου βρίσκονται σε βίαιη, εξωθεσμική αναδιάταξη. Είναι τα μόνα; Τα γλωσσικά μαθήματα, τα θρησκευτικά, το θέατρο και τα άλλα μαθήματα τέχνης βρίσκονται στην ίδια τροχιά: από τον κοινωνιοκεντρικό πολιτισμό των πανανθρώπινων ιδεωδών στην ατομιστική νεωτερικότητα και στην “ηθική” νομιμοποίηση των CDS.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι όχι μόνον δεν είναι περιστασιακά τα συμπτώματα, αντίθετα, υπάρχει ένα κεντρικά οργανωμένο σχέδιο, που προφανέστατα, σχετίζεται άμεσα μ’ αυτό που ζούμε σήμερα ως “οικονομική κρίση”. Σε τι “βοηθάει” αυτή η παιδεία; στη δημιουργία σύγχυσης, στην ανατροπή των θεσμών, στον επαναπροσδιορισμό των εθνών, στη δημιουργία νέων πολιτσμικών προτύπων, στην εξατομίκευση της κοινωνίας, στην υπαγωγή ..τελικά του “ήθους” στον νόμο, στην υποταγή δηλαδή των πάγιων, καθολικών ανθρωπιστικών χαρακτηριστικών στον πολιτικό νόμο του ισχυρού.

16-1-2012
Στέργιος Ζυγούρας

Το καραβάκι της ιστορίας

—-

«Η γνώση μας κάνει υπερήφανους, η σοφία ταπεινούς» Κλεόβουλος (Ο Ρόδιος) ….

9 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε
Κάποτε στον τόπο που ζούμε υπήρχαν οι σοφοί. Ήταν άνθρωποι με γνώσεις, ευρύτητα πνεύματος, οξυδέρκεια, ευστροφία, άνθρωποι που μπορούσαν να κρίνουν, να διακρίνουν, να συσχετίσουν, να συνθέσουν και να αναλύσουν. Εκείνο που τους χαρακτήριζε, ήταν το ότι γνώριζαν τον εαυτό τους και αντιλαμβανόταν άμεσα τη λειτουργία του ανθρώπου σε σχέση με την κοινωνία και το περιβάλλον.
Τη σοφία τη διαδέχτηκε η γνώση. Οι δάσκαλοι αντικατέστησαν τους σοφούς και η γνώση έγινε το ζητούμενο του ανθρώπου και της κοινωνίας. Η διαδικασία απόκτησης γνώσεων ονομάστηκε μάθηση και αποτελούσε χαρακτηριστικό της πολιτείας* (με την έννοια της συντεταγμένης ομάδας ανθρώπων).
Ο Πλάτωνας την διαδικασία απόκτησης γνώσεων, δεξιοτήτων και απόψεων την χώριζε στην παιδεία και την παίδευσιν (σημερινή εκπαίδευση). Παιδεία προσέδιδαν η γλώσσα, τα μαθηματικά, η μουσική και η γυμναστική. Με τη γλώσσα σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, όσο πλουσιότερη και ακριβέστερη είναι η γλώσσα που μιλάμε, τόσο πλουσιότερα και ακριβέστερα σκεφτόμαστε (καθένας σκέφτεται στη μητρική του γλώσσα).
Με τα μαθηματικά αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις των πραγμάτων, κάνουμε συγκρίσεις, κατανοώντας διαδικασίες και αποτελέσματα.
Με τη μουσική καλλιεργούμε και γνωρίζουμε την ψυχή μας, εξωραΐζοντας τη ζωή μας.
Με τη γυμναστική γνωρίζουμε και φροντίζουμε το σώμα μας, το ναό του πνεύματός μας.
Δηλαδή παιδεία μπορούμε να πούμε, ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, το εαυτό μας και τη λειτουργία του μέσα στο περιβάλλον.
Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν συστατικά της εκπαίδευσης, δηλ. ιστορία, φυσική, γεωγραφία, κοινωνιολογία, κ.λ.π.
Τη γνώση τη διαδέχτηκε η ειδίκευση. Η προτεραιότητα μεταφέρθηκε από το όλον στο μέρος, από το γενικό στο ειδικό. Η παιδεία υποχώρησε χάριν της εκπαίδευσης και το δάσος άρχισε να χάνεται πίσω από το δέντρο. Οι δάσκαλοι αντικαταστάθηκαν από τους καθηγητές, τους προφέσορες και τους ειδικούς.
Την ειδίκευση άρχισε να τη συντροφεύει η πληροφορία. Οι τράπεζες πληροφοριών τεράστιες και ανεξερεύνητες, οι πηγές πληροφόρησης ποικίλες και ετερόκλητες. Το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το άρτιο και το πλημμελές, πλέον μέσα στο διαδίκτυο υπάρχουν επί ίσοις όροις και λειτουργούν αναλόγως.
Η ειδίκευση έγινε εξειδίκευση, η γνώση κατάρτιση και ο κόσμος άρχισε να βομβαρδίζεται με τέτοιο όγκο πληροφοριών που, λόγω μεγέθους, ήταν αδύνατο να τις επεξεργαστεί.
Η μάθηση έγινε δυσχερής καθώς το σχολείο από όργανο διάπλασης των νέων με σκοπό τη συνθετική και δημιουργική ανάπτυξη των μαθητών, έγινε μέσο επιβολής της κυρίαρχης ιδεολογίας, που θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ιδεολογία της υπακοής.
Στο σχολείο οι μαθητές αλλά και οι καθηγητές αναλύουν τα λογοτεχνικά κείμενα όχι με το μυαλό τους, τη γνώση και την κρίση τους, αλλά σύμφωνα με δεδομένες απαντήσεις που βασίζονται στα βοηθήματα της παραπαιδείας.
Ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Θουκυδίδης και οι άλλοι αρχαίοι κλασικοί καταντούν απλές αφορμές για ανάλυση του συντακτικού ή για χρονικές αντικαταστάσεις, καθώς τη μέση παιδεία φαίνεται να μην την απασχολεί το ελληνικό πνεύμα και η ελληνική παιδεία.
Για το μάθημα της ιστορίας παραθέτουμε τη θέση του έγκριτου δάσκαλου Κ. Γεωργουσόπουλου (Νοέμ. 2003), «η εξεταστέα ύλη της ιστορίας είναι μνημείο ιστορικής λοβοτομής…».
Η γεωμετρία η οποία βάζει τάξη στο λαβύρινθο των σχημάτων και του χώρου, πλεονέκτημα και προτέρημα της ελλ. παιδείας, υποβαθμισμένη, διδάσκεται με παραστάσεις αλγεβρικού τύπου. Εννιά στους δέκα απόφοιτους λυκείου δεν κατανοούν τη χρυσή τομή.
Διαβάζουμε στο περιοδικό «πολίτης» τον Ιούνιο του 2003, «…ορθογραφία χαώδης, γνώσεις μηδενικές, διατύπωση ασυνάρτητη, ανικανότητα συλλογισμού», το κείμενο αφορούσε απόφοιτους λυκείου.
Σήμερα οι νέοι σκορπούν την εφηβεία τους στο τρίγωνο σχολείο-φροντιστήριο- ιδιαίτερο, ροκανίζουν το χρόνο τους ανάμεσα σε τέστ, διαγωνίσματα και εξετάσεις, και ενώ πληρώνουν πολλά λεφτά, η μάθησή τους είναι αμφίβολης ποιότητας.
Οι συνεχείς και επαναλαμβανόμενες εξετάσεις, χωρίς δυνατότητα συνεργασίας, μέσα σε συνθήκες διδακτικού ολοκληρωτισμού, καλλιεργούν την απουσία κριτικής σκέψης και υποβαθμίζουν την δημιουργική ικανότητα των μαθητών.
Η απομνημόνευση, που είναι προϋπόθεση της διανόησης και βάση της γνώσης, αντικαταστάθηκε από την αποστήθιση, η οποία δεν έχει μονιμότητα, γιατί δεν προϋποθέτει αφομοιωμένη γνώση.
Ο ανταγωνισμός, η αποδοτικότητα και η παραγωγικότητα από χαρακτηριστικά της αγοράς, τείνουν να γίνουν πρωτεύοντα γνωρίσματα της εκπαίδευσης.
Οι δάσκαλοι μετατρέπονται σε μηχανές μετάδοσης τετριμμένων γνώσεων. Πολλές φορές το ρόλο του δασκάλου τον παίζουν Μ.Μ.Ε. (κύρια τηλεόραση και διαδίκτυο).
Φτάνοντας στον πυρήνα του προβλήματος, συναντάμε την αδυναμία των μαθητών να χρησιμοποιήσουν τη σχολική γνώση, για να κατανοήσουν, να κρίνουν, να ερμηνεύσουν και να συνδέσουν αυτά που γίνονται γύρω τους και μέσα τους. Η προϊούσα εργαλειοποίηση της εκπαίδευσης ευνοεί την απομάκρυνση των νέων από την δημιουργική σκέψη, τον προβληματισμό, τη σύγκριση και την ερμηνεία, τους εγκλωβίζει στο αποσμασματικό και στο ανεπαρκές.
Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα εκπαιδευτικό κατεστημένο, όπου ποτέ δεν διδάσκεται η διαδικασία της μάθησης, το πώς κάποιος μπορεί να μαθαίνει και να αποκτά γνώσεις. Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και αν η αμάθεια είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εκπαίδευσης, τελικά η κοινωνία μας θα  «εξελίσσεται» σε εποχή αμάθειας, παρ’ όλη τη δυνατότητα πρόσβασης στη γνώση και πληροφόρησης που υπάρχει.
Τα μέτρα που προτείνονται από τον εκάστοτε υπουργό δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα, γιατί απλούστατα είναι μέρος του προβλήματος…
Φαίνεται ότι η αλυσίδα της μάθησης έχει σπάσει, αν θέλουμε να βρούμε την άκρη, καλό είναι να αρχίσουμε από την αρχή. Η παιδεία και η γνώση να είναι απαραίτητα συστατικά της ειδίκευσης και της πληροφορίας…
ΣΧΕΤΙΚΑ:

Εθνική Παιδεία ως Εθνική Άμυνα

Τεχνικές και μέσα για τη διδασκαλία της Ιστορίας …..

18 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

1. Φύλλα εργασίας

Στο πλαίσιο καθοδηγημένης έρευνας, χρήσιμο εργαλείο είναι τα φύλλα εργασίας. Οι μαθητές εργάζονται σε αυτά μέσα στην τάξη, σε ένα είδος εργαστηρίου (ναι, παρά και ενάντια στον ασφυκτικό “επίσημο” προγραμματισμό!). Τα παιδιά μπορούν να εργαστούν ατομικά, ωστόσο είναι προτιμότερο και για την οικονομία του έργου που θα επέτρεπε στον διδάσκοντα να παρέμβει με υποδείξεις, αν χρειαστεί, και για την καλλιέργεια πνεύματος συνεργασίας και απόκτησης ταυτότητας, οι μαθητές να εργαστούν σε ομάδες. Η συγκρότηση των ομάδων, θα μπορούσε να γίνει με κριτήριο τις ικανότητες κάθε παιδιού. Στόχος θα ήταν η αλληλοσυμπλήρωση των ικανοτήτων: π.χ. ένα παιδί με άνεση στην κατανόηση και παραγωγή λόγου, ένα παιδί με άνεση στην κατανόηση και στην επεξεργασία αριθμητικών δεδομένων, αντιστοίχως ένα παιδί με άνεση στην εργασία με χάρτες, εικόνες και ούτω καθεξής. Οι ομάδες δεν μπορεί να είναι μικρότερες από τριμελείς και μεγαλύτερες από πενταμελείς. Καλούνται να αυτο-οργανωθούν με έναν συντονιστή που δίνει τον λόγο σε ένα-ένα τα μέλη της ομάδας και φροντίζει να εκφραστούν όλοι ανεμπόδιστα και ισότιμα, και με έναν πρακτικογράφο.

Στο παράδειγμα φύλλου εργασίας, οι μαθητές καλούνται να διερευνήσουν στην Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και την ατμόσφαιρα εντός της οποίας αφενός αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό και αφετέρου αλιεύει υποστηρικτές ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο στόχος είναι άξιος λόγου για την κατανόηση όσων οδήγησαν στην γιγάντωση του ναζισμού, και μολονότι αναφέρεται στους στόχους του αναλυτικού προγράμματος, δύσκολα επιτυγχάνεται από το αναντίστοιχο υλικό των εγχειριδίων……….

Συνημμένα αρχεία

(χρησιμοποιήστε ελεύθερα με αναφορά της διεύθυνσης ιστολογίου για την Ιστορια…Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της)

Σχετικά κείμενα

 ΣΧΕΤΙΚΑ:

Εθνική Παιδεία ως Εθνική Άμυνα