Archive

Posts Tagged ‘Αλλοτρίωση’

«Φταίει κι ο ίδιος ο λαός, γιατί είναι μαραζιάρης»

Οκτώβριος 12, 2015 Σχολιάστε

Το τίμημα της προδοσίας[Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 117]
Εσχάτως, ιδιαίτερα μετά τα τελευταία καραγκιοζιλίκια του δημοψηφίσματος, της μεγάλης «κωλοτούμπας» και των εκλογών που επιβράβευσαν, για μια ακόμα φορά, τους καταστροφείς της οικονομίας και της χώρας, ενώ προσεγγίζουν πλησίστια τα πλέον καταστροφικά μέτρα και βαραίνει ο γεωπολιτικός ορίζοντας, πληθαίνουν οι αμφιβολίες και οι διερωτήσεις για το εάν «στέκει καλά», όχι πλέον το πολιτικό σύστημα και μόνο, αλλά και ο ίδιος ο λαός. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: , ,

ΚΑΚΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ….

Μαρτίου 1, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

Είναι εξοργιστικός ο τρόπος με τον οποίον κυβερνούν τη χώρα οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Μειώνουν συνεχώς μισθούς και συντάξεις, αποδεικνύοντες ότι δεν έχουν καμμία επαφή με την πραγματικότητα του συγχρόνου βίου και καμμία γνώση αυτού. Αναθρεμμένοι οι ίδιοι με προνομιακές συνθήκες ευζωίας και ουδέποτε δυστυχήσαντες, ζητούν από τις ελληνικές οικογένειες να ζουν με μισθούς και συντάξεις πείνης, τις οποίες μάλιστα συνεχώς περικόπτουν ή επανεισπράττουν με νέες φορολογικές επιβαρύνσεις.
Ακούσαμε από τα ΜΜΕ ότι υπουργός και υφυπουργοί του υπουργείου Παιδείας και Διαρκούς Μάθησης (από ηχηρούς τίτλους πάμε καλά) έχουν συνολικώς 150 συμβούλους, οδηγούς και υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων. Ενώ παραλλήλως δεν διαθέτουν την αναγκαία δαπάνη για την αγορά χάρτου, που απαιτείται για τις γραπτές εξετάσεις των φοιτητών των ΑΕΙ.
Οι περισσότερες κυβερνήσεις καταχρώνται της ευχερείας προσλήψεως ειδικών συμβούλων. Αυτές όμως του ΠΑΣΟΚ έχουν υπερβεί όλες τις προηγούμενες. Ο ελληνικός λαός απαιτεί να πληροφορηθεί πόσους και ποίους έχουν προσλάβει ως συμβούλους οι υπουργοί της σημερινής κυβερνήσεως και με ποίο ποσό αμείβεται καθένας τούτων και όλοι μαζί συνολικώς. Ζητείται από τους Έλληνες φορολογουμένους ειλικρίνεια, χωρίς να προσφέρεται από την Πολιτεία στοιχειώδης διαφάνεια κατά την διάθεση των εκ της φορολογίας εσόδων.
Οι υπουργοί Οικονομικών της κυβερνήσεως Παπανδρέου φαίνεται πως ανταγωνίσθηκαν ποίος θα προκαλέσει μεγαλύτερη ύφεση και νέκρωση της οικονομίας. Το αποτέλεσμα της αγνοίας από αυτούς των αρχών, που διέπουν κάθε οικονομία, το βιώνουμε καθημερινά. Όπου και να κυκλοφορήσει κανείς, ακόμα και στα εμπορικότερα σημεία της πρωτευούσης, βλέπει πολλά κενά καταστήματα, προσφερόμενα προς ενοικίαση ή πώληση.
Η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε.) διεξήγαγε έρευνα για τη βιωσιμότητα των μικρών επιχειρήσεων. Αυτών δηλαδή που απασχολούν προσωπικό έως 50 ατόμων. Διεπίστωσε, ότι 62.200 επιχειρήσεις θα κλείσουν τους προσεχείς δώδεκα (12) μήνες.
Εκ τούτων, οι 12.000 θα κλείσουν εντός τριμήνου. Κίνδυνο όμως να διαλυθούν εντός 12μήνου αντιμετωπίζουν και άλλες 180.000 επιχειρήσεις. Το ποσοστό των μικρών επιχειρήσεων που θεωρούν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να κλείσουν συντόμως, φθάνει το 51,4% από το 44,5%, που ήταν κατά την προηγούμενη έρευνα και το 11,7% το 2009.
Κατά συνέπεια κινδυνεύουν να χαθούν 240.000 θέσεις εργασίας. Αιτία είναι, μεταξύ άλλων, η μείωση του τζίρου εκ της κρίσεως, λόγω των περικοπών μισθών και συντάξεων. Κατά το 2ο εξάμηνο του 2011, το 82,5% των επιχειρήσεων παρουσιάζουν επιδείνωση του κύκλου εργασιών τους, το 82%  στη ζήτηση, το 85,9% στη ρευστότητα και το 83,5% στις παραγγελίες (ΕΣΤΙΑ, 23-2-2012).
Οι εκπρόσωποι της Τρόικας έχουν πεισθεί επιτέλους ότι η φορολογική πολιτική των κυβερνήσεων Γεωργίου Παπανδρέου ήταν ολεθρία για την οικονομία. Γι΄ αυτό και ζητούν, δια του δευτέρου μνημονίου, ριζικές φορολογικές αλλαγές. Η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύθηκε μέχρι τον Ιούνιο 2012 να έχει καταθέσει προς ψήφιση από τη Βουλή νέο φορολογικό νομοσχέδιο, μεταρρυθμίζον εκ βάθρων το φορολογικό σύστημα της χώρας. Στόχος πρέπει να είναι η απλούστευση των διαδικασιών, η αποτελεσματικότητα του συστήματος και η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Ίδωμεν κατά πόσον οι στόχοι αυτοί θα επιτευχθούν!
Γιατί απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, όχι μόνον των διοικούντων πολιτικών, αλλά και των οργάνων της φορολογικής μηχανής, τα οποία συχνά ταλαιπωρούν τους φορολογουμένους, παραλόγως και χωρίς εύλογη αιτία. Απαιτείται δηλαδή μεγαλυτέρα κατανόηση και πνεύμα εξυπηρετήσεως των πολιτών, οι οποίοι δεν είναι εχθροί του κράτους, ούτε βεβαίως και των υπαλλήλων του.
Ψέγονται συχνά οι νέοι της Ελλάδος ως υπεύθυνοι της κακής πορείας της οικονομίας μας. Κατηγορούνται συγκεκριμένως ως καφενόβιοι, ουζοπότες και απρόθυμοι να αναλάβουν τις εργασίες, που αναλαμβάνουν επικερδώς και αποδοτικώς οι μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων εξελίσσονται σε «αφεντικά» άλλων ξένων ή και Ελλήνων.
Άτεγκτοι επικριτές των νέων μας είναι και πολλοί εκπαιδευτικοί. Αλλά πότε αυτοί συνεβούλευσαν τα Ελληνόπουλα στην τρυφερή ηλικία, να αποφεύγουν τις ανιογόνες τηλεοπτικές εκπομπές και να προτιμούν την ανάγνωση μορφωτικών βιβλίων, που αναπτύσσουν τη φαντασία και την κρίση;
Πολλοί εκπαιδευτικοί, επηρεασμένοι από την μαρξιστική ιδεολογία, έχουν εμβολιάσει τους νέους μας με μυθεύματα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Αποσιωπούν τις δολοφονίες 65.000.000 αντιφρονούντων στη Ρωσία και την εν ψυχρώ δολοφονία 20.000 περίπου Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατύν. Όπως και τις άγριες σφαγές Ελλήνων στις Πηγάδες του Μελιγαλά και του Φενεού, στα Κρόρα, την ΟΥΛΕΝ, τα Τουρκοβούνια και όλους τους άλλους τόπους του μαρτυρίου Ελλήνων πολιτών, κληρικών, αστυνομικών και στρατιωτικών.
Άλλοι εκπαιδευτικοί, ενισχυόμενοι από προπαγανδιστές, αυτοπροβαλλομένους ως συγχρόνους πνευματικούς φάρους, επιδίδονται στην παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας, γενόμενοι ακούσια ή μίσθαρνα όργανα ξένων δυνάμεων.
Υπάρχουν βέβαια και οι ευσυνείδητοι Έλληνες εκπαιδευτικοί, που μόχθησαν και μοχθούν για τη μόρφωση των Ελληνοπαίδων, εν μέσω αντιξοοτήτων προκαλουμένων από αντιφρονούντες συναδέλφους τους και πολιτικούς. Αλλά για να αποδώσει η προσπάθεια τούτων χρειάζεται και συνεργασία των γονέων, η οποία δεν προσφέρεται πάντοτε.
Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας και πρωθυπουργός εξέδωσε τη γνωστή εγκύκλιο 1010/11-3-1965, που απευθυνόταν στους επιθεωρητές Μέσης Εκπαιδεύσεως και εφιστούσε την προσοχή τους στον κίνδυνο προσεταιρισμού μαθητών από την Κομμουνιστική Νεολαία Λαμπράκη.
Στην εγκύκλιο αυτή, αφού επαναλάμβανε ότι «Ο Κομμουνισμός είναι εχθρός του έθνους και της Δημοκρατίας», καθιστούσε τους καθηγητές υπευθύνους για τον «εθνικό φρονηματισμό» των μαθητών και «Και αν συμβεί να υπάρξουν διδάσκαλοι όχι ανήκοντες, αλλά απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν, δεν έχουν θέσιν εις την εκπαίδευσιν». Γι΄ αυτό και ζητούσε από τους επιθεωρητές να του υποβάλουν στο τέλος κάθε μήνα εμπιστευτική έκθεση. Παραλλήλως, απαγορευόταν οποιαδήποτε οργανωμένη δράση στα γυμνάσια, εκτός απ’ την προσκοπική.
Δυστυχώς ο υιός του ακολούθησε αντίθετη πολιτική. Δέχθηκε στους κόλπους της παιδείας, όλους τους εκδιωχθέντες για κομμουνιστική ιδεολογία και δράση, ανεξαρτήτως της μορφώσεως και των ικανοτήτων τους. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής επλήρωσε, πληρώνει και θα πληρώνει στο μέλλον η χώρα, με συνέπειες, που επηρεάζουν όχι μόνον την πολιτική και κοινωνική ζωή των Ελλήνων, αλλά και την πορεία της οικονομίας τους.

Η εσωτερική αποικία και οι αμετανόητοι ….

Φεβρουαρίου 17, 2012 Σχολιάστε

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου

Υπάρχει μία ιστορία σχετικά με τον γιατρό του Εδουάρδου του Β’, ανθρώπου με διδακτορικό στην ιατρική και bachelor  στην Θεολογία. Με άλλα λόγια ανθρώπου-κλειδί, που όμως (όπως τόσο συχνά συμβαίνει με τους «ανθρώπους- κλειδιά»,  αφού περνούν τον καιρό τους αναρριχώμενοι και όχι βελτιούμενοι) πατούσε με το ένα πόδι στη γνώση της εποχής και με το άλλο στην (όπως πάντοτε) «στιβαρή» άγνοιά μας.

Σε κρίση «επιστημονικής» παραφροσύνης πρότεινε ως θεραπεία για τον πονόδοντο την αναγραφή στην γνάθο του ασθενούς του ονόματος της Αγίας Τριάδας (Ehrenreich B. Deidre,  Witches, Midwives and Nurses:  A History of Women Healers, 1983).

Αν και η μεταφορά παραδειγμάτων από την βιολογική στην κοινωνική πραγματικότητα είναι συνήθως εξαιρετικά προβληματική, η «υγεία», (ή μάλλον η «τεχνολογία» αντιμετώπισής της) όπως έχουν δείξει κοινωνικο-ιστορικές της θεωρήσεις, δεν αφορά μόνο την βιολογία αλλά και τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες.

Αν σήμερα ο «πονόδοντος» είναι πάντοτε ενοχλητικός μα αντιμετωπίσιμος σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, δεν συμβαίνει το ίδιο και με φαινόμενα αιχμής όπως η οικονομία.

Θέτοντας ερωτηματικά και για τον πονόδοντο τον ίδιο σε λίγα χρόνια…

Η κυριολεκτική διάλυση δημόσιων τομέων όπως η υγεία και η παιδεία και η μη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μα και αξιόπιστης παιδείας σε ανθρώπους που μέσω των κρατήσεων τους την πληρώνουν αδρά κάθε μήνα, φέρνει στο προσκήνιο την έννοια της μονόδρομης επιβολής κεφαλικών φόρων δίχως ανταποδοτικότητα όπως συνέβαινε σε προ-νεωτερικές κοινωνίες. Αλλά φέρνει τραγικά επικαιροποιημένη και την έννοια της αποικιοκρατίας.

Όπως ο F. Nemo στο «Τι Είναι Δύση» επισημαίνει, (προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ξαφνικά τα -προϋπάρχοντα ως γνώση απ’ τις Σταυροφορίες ακόμη- κείμενα των Αράβων που διέσωζαν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία κι επιστήμη έγιναν σημαντικά για τους Ευρωπαίους στις απαρχές της Αναγέννησης, «λίγο μετά» τον Εδουάρδο τον Β’ και τον «γιατρό» του), οφείλουμε να διαχωρίσουμε το υλικό -την καθεαυτό ύπαρξη των κειμένων- από το αληθινό αίτιο.

«Το καινούργιο γεγονός δεν είναι υλικό, αλλά πνευματικό. Συνίσταται στο ότι τα κείμενα που ήταν διαθέσιμα εδώ και καιρό θεωρούνται πλέον χρήσιμα και φορείς σημασίας» (ό.π. σελ. 83).

Δεν είναι λοιπόν ούτε η «καθεαυτό ύπαρξη» ούτε η «χρηστική αξία» του χρήματος που έχει μεταβληθεί. Αυτό που άλλαξε πραγματικά είναι η πνευματική ηγεμονία του πλανήτη (κρύβοντας πάντοτε συμφέροντα υλικά) καθιστώντας κυρίαρχο έναν ολοκληρωτισμό τόσο κυνικό και ψιλικατζή που δε νιώθει καν την ανάγκη να δικαιολογηθεί και να αιτιολογήσει τις θυσίες των υπηκόων του πίσω από κάποια μεγάλη ιδέα. Δεν θα θυσιαστείς ούτε θα θυσιάσεις για μια αλήθεια που θα ξεφεύγει από εσένα και θα αφορά ένα γενικότερο «καλό». Θα θυσιαστείς και θα θυσιάσεις για να επιβιώνεις μόνο. Κι εσύ κι οι απόγονοι σου. Και συ και το είδος σου.

Έτσι εξηγείται γιατί μίκρυνε και καταγγέλθηκε η έννοια του ήρωα συστηματικά εδώ και χρόνια. Γιατί ο Σολωμού από τη μια στην Κύπρο ή ο Τζουλιάνι από την άλλη στην Ιταλία παρουσιάστηκαν απλουστευτικά ως τρελοί και περιθωριακοί. Και γιατί οι εκπρόσωποι της real politic θεωρούνται πλέον ως υπερασπιστές τόσο των κοινωνικών μορφωμάτων (χωρών, επαγγελμάτων, ανθρώπων) όσο και της προόδου (αλλιώς θα γίνουμε Εκουαδόρ σου λένε υποκριτικά όσοι προσπαθούν να φέρουν το νέο Μεσαίωνα) αποκρύβοντας ότι η ανθρωπότητα συναντούσε την πρόοδο συνήθως μέσα από ανατροπές.

Και ανέτρεψε και αυτοκρατορίες και ελευθερώθηκε και διένειμε αγαθά όπως η υγεία και η παιδεία και πείνασε και σκοτώθηκε γι’ αυτό. Αλλά ήταν αποφασισμένη αφού φοβόταν περισσότερο να πεινάσει και να σκοτώσει χωρίς αυτό. Ο αντίπαλος σου τώρα δεν είναι μόνο μια δομική καπιταλιστική κρίση.

Είναι κάτι συγγενικό και περισσότερο την ίδια ώρα. Γιατί δεν είναι αλήθεια ότι ο «μετα-καπιταλισμός» (ας αποδεχτούμε την προβληματική έννοια του μετά) είναι ένα καινοφανές φαινόμενο. Εάν στη Δύση -και παρά τα οικτρά διαλλείματα- αποδέχτηκε και χρησιμοποίησε τους 3 τελευταίους αιώνες ένα μορατόριουμ θεμελιωδών αξιών («με την ευγενική χορηγία» των κοινωνικών κινημάτων βεβαίως) το αναλογικά μικρό πλεόνασμα πλούτου που χρησιμοποιήθηκε γι’ αυτό το ρετουσάρισμα δεν προήλθε από την ασύλληπτη εκμετάλλευση ανθρώπινων και φυσικών πηγών στις αποικίες;

Λαοί εξαφανίστηκαν, πολιτισμοί εκμαυλίστηκαν, εδάφη ξεχερσώθηκαν. Ο καπιταλισμός όταν έβγαζε το κοστούμι πάντοτε αυτός ήταν. Κι ας μην ήθελαν να το δουν οι βολεμένοι στο εσωτερικό του. Στην ύστερη φάση του, αφηνιασμένος, ενδοστρέφει την αποικιοκρατία στο ίδιο του το σπίτι. Είναι οι πολίτες της Δύσης που γίνονται πια ανθρώπινα στοκ.

Φέτος το χειμώνα πάνω από 500 νεκροί από το κρύο σε χώρες «ευρωπαϊκού πολιτισμού», ενώ οι 1781 (προ 10ημέρου) αυτόχειρες την τελευταία τριετία στην άλλοτε ηλιόλουστη Ελλάδα μιλούν για συντριπτικά ποσοστά πολέμου (χειρότερου της Σερβίας). Αν ο πόλεμος αλλάζει μορφή μιλάμε πια για ένα Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, μιας ανθρωπότητας που εκμαυλίστηκε σε βαθμό ώστε να φοβάται την (επώδυνη πάντα) ανατροπή και όχι τον (ταπεινωτικό και σίγουρο) θάνατο που της ετοιμάζουν.

Ενώ η οικονομική και πολιτική παραφροσύνη σκαλίζει πια τις δικές της αγίες τριάδες στα πρόσωπα των ανθρώπων για τον «πονόδοντο», στηριζόμενη σε πολιτικούς φορμαλισμούς κάθε είδους. Εάν δεν στηριζόταν τότε τα δυο κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς δεν θα καλούσαν τον λαό (και μάλιστα με μπροστάρη το πιο ανήσυχο και το πιο αλληλέγγυο κατ’ εμέ κομμάτι του, τους αριστερούς της βάσης, όχι των «κεκαθαρμένων» θώκων) να ματώσει γι’ άλλη μια φορά στο Σύνταγμα (πόσες φορές απ’ της 3 του Σεπτέμβρη του 1831;) «βγάζοντας το φίδι από την τρύπα» ώστε να πουλούν τα στελέχη μας πολιτική υπεραξία το βράδυ στα τηλε-παράθυρα στις πλάτες των «beatifull-loosers»!

Αγάντα μην μέσα από τα κινήματα βάσης -αν ενδιαφερθούν οι κρίνοντες αφ’ υψηλού πολίτες γι’ αυτά- όπως οι Λαϊκές Συνελεύσεις  γίνουν κάποτε winners!). Θα είχαν παραιτηθεί (κι ας επιχειρηματολογούν περί των δυσκολιών του!) από το βουλευτιλίκι τους ώστε να προκαλέσουν εκλογές και δε θα γινόταν καν η Κυριακάτικη ψηφοφορία.

Αλλά -βέβαια- θα χρειαζόταν γι’ αυτό κι ένας λαός αποφασισμένος να πεινάσει με αξιοπρέπεια και να ξαναχτίσει με κόπο, μα όχι πρόθυμος να εκπορνεύουν τη μάνα του (τον πλανήτη του, τη χώρα του, την τάξη του, τη ζωή του, το παιδί του) κομμάτι κομμάτι, και μέρα τη μέρα.

(ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

————

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

Η αποτυχία της Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας…..

Φεβρουαρίου 17, 2012 Σχολιάστε
Του Γιώργου Ν. Οικονόμου, Αρ. Φιλοσοφίας. Από το περιοδικό «ΠΟΛΙΤΕΣ» [τεύχος 34, Ιανουάριος του 2012, σελίδες 24-26]. Σπουδαίο άρθρο το οποίο επιδοκιμάζω*** ΑΠΟΛΥΤΑ! Προκαλεί κατάπληξη πως επιτράπηκε η δημοσίευση σε περιδικό του ΣΥΡΙΖΑ!! ***(ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ- ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)
Η νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα πλήρους καταρρεύσεως. Έχει καταστεί πλέον εμφανής η αδυναμία του κομματικού πολιτικού συστήματος στο σύνολο του να αποτρέψει τη χρεοκοπία. Όχι μόνο διότι αυτό την οδήγησε στη σημερινή απελπιστική κατάσταση, αλλά και διότι αυτό την οδηγεί σε χειρότερη με την υποδούλωση του στο ΔΝΤ και τα «Μνημόνια». Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες επιβάλλεται να βρεθεί ένας διαφορετικός δρόμος. Για να υπάρξει όμως αυτός πρέπει πρωτίστως να κατανοηθεί στην ουσία της η χρεοκοπία και κυρίως τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή.
Η ελληνική κρίση είναι βεβαίως οικονομική και έχει διεθνή εξάρτηση (ιδίως ευρωπαϊκή) από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής, από τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών-τραπεζών και από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Χωρίς να υποτιμούμε τον διεθνή ορίζοντα της ελληνικής κρίσεως και χωρίς να επιμένουμε αποκλειστικώς στις ελληνικές παθογένειες, θα εξετάσουμε εδώ κυρίους τις εσωτερικές αιτίες, στις οποίες αυτή οφείλεται, καθώς και τις δυνατότητες που υπάρχουν για πολιτικές δράσεις.
Η πολιτική και κοινωνική παρακμή
Η ελληνική κρίση που έλαβε διαστάσεις χρεοκοπίας, προϋπάρχει της παγκόσμιας. Έχει ξεκινήσει πολύ πριν από το 2008, με πρώτα σημάδια στη δεκαετία του ’80. Το 1985 ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς προειδοποίησε τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου πως η χώρα κινδύνευε με στάση πληρωμών και η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να πάρει δάνειο από την τότε ΕΟΚ. Από το 1992 η κατάσταση του χρέους και των ελλειμμάτων εμφανίζεται προβληματική και το ΔΝΤ προειδοποιεί δημοσίους την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό επιβεβαιώνεται με την ομολογία του οικονομολόγου και πρώην πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου (από τους βασικούς υπεύθυνους της καταστροφής) ότι «αν δεν αφανίσουμε την υπερχρέωση της χώρας θα μας αφανίσει αυτή». Εν συνεχεία, με την εξωπραγματική και παράλογη ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων το 1997 η χώρα εγκλωβίζεται στην αύξηση του δανεισμού και του χρέους. Από το 2001, με την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη και το ευρώ με ψευδή στοιχεία, τα οικονομικά μεγέθη επιδεινώνονται συνεχώς με κορύφωση την περίοδο 2004-2009 της ολέθριας διακυβέρνησης Καραμανλή Β’. Τον Ιούνιο του 2009, ο αρμόδιος επίτροπος για τις οικονομικές υποθέσεις Χοακίμ Αλμούνια ανακοίνωσε ενώπιον των υπουργούν της Ε.Ε., και προειδοποίησε την ελληνική κυβέρνηση, ότι το έλλειμμα της Ελλάδας στο τέλος του έτους θα υπερέβαινε το 10%, άρα η χώρα βάδιζε προς την πτώχευση.
Η απελπιστική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήταν λοιπόν γνωστή στην ιθύνουσα πολιτική και οικονομική τάξη από τη δεκαετία ’90. Όμως, το κομματοκρατικό σύστημα όχι μόνο δεν μπόρεσε να χειρισθεί την κρίση, αλλά την επιδείνωσε με τη διαφθορά και τις ασυλλόγιστες δαπάνες για τις συντεχνίες, με τις παροχές για τις ανάγκες του πελατειακού συστήματος, με τους ασύστολους διορισμούς στο δημόσιο, τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, την αδυναμία για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής κ.ά. Η κρίση λοιπόν εκτός από οικονομική, είναι πολιτική και εσωτερική. Την πορεία προς τη χρεοκοπία απεργάσθηκαν η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένιοση δεν την επέβαλε η Γερμανία, η Γαλλία ούτε οι ΗΠΑ, αλλά τα δύο μεγάλα κόμματα και η άρχουσα οικονομική τάξη. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Καραμανλής Α’ πίεζε προς όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να κάμψει αρνήσεις και δυσπιστίες. Επιπλέον, η πολιτική και οικονομική ιθύνουσα τάξη θέλησαν και επεδίωξαν από τη δεκαετία του ’90 την είσοδο στην Ευρωζώνη και στο ευρώ – δεν τους εξεβίασε κανείς Ευρωπαίος. Οι ίδιες επίσης ιθύνουσες τάξεις, χωρίς να τις υποχρεώσει κανείς, επέλεξαν από το 1988 ήδη να αναλάβουν τη μεγαλομανή και καταστρεπτική Ολυμπιάδα ι 2004. Τις επιλογές αυτές στήριξαν επί τριάντα πέντε η τα παντοδύναμα ΜΜΕ και το 80-85% των ψηφοφόρων, πράγμα που σημαίνει κοινωνική συναίνεση και καθιστά την κρίση κοινωνική.
Ο κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχία, όχι δημοκρατία
Η χρεοκοπία έχει επομένως συγκεκριμένους ενόχους, είναι τα δυο κόμματα που άσκησαν την εξουσία επί τριάντα πέντε έτη, είναι οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές λοιποί κρατικοί αξιωματούχοι που έλαβαν τις αποφάσεις, που θέσπισαν νόμους, που χειρίσθηκαν τα χρήματα των φορολογουμένων, δηλαδή που προέβησαν στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, στη λεηλασία του δημοσίου χώρου, στη διαπλοκή και τη διαφθορά. Κυρίως είναι οι θεσμοί και η δομή του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος που επέτρεψαν την άφρονα πολιτική. Η δομή του είναι αυστηρώς ολιγαρχική: οι ολίγοι λαμβάνουν τις αποφάσεις, θεσπίζουν τους νόμους, ασκούν την εξουσία προς όφελος δικό τους και των ολίγων ισχυρών επιχειρηματιών, των τραπεζών και των ΜΜΕ. Το κομματοκρατικό σύστημα κακώς αποκαλείται δημοκρατία, είναι μία καθαρότατη ολιγαρχία. Ιδίως εν Ελλάδι έλαβε τη μορφή της οικογενειοκρατίας, της φαυλοκρατίας, της μιντιοκρατίας και της κλεπτοκρατίας.
Η κατάσταση αυτή έγινε δυνατή, επειδή η οικονομική ελίτ δεν ελέγχεται από την πολιτική εξουσία και η τελευταία δεν ελέγχεται από κανέναν, ούτε καν από τη δικαστική εξουσία. Οι βουλευτές και οι υπουργοί φρόντισαν, εκτός των άλλων προνομίων τους, να εξασφαλίσουν νομοθετικά και συνταγματικά την ατιμωρησία τους για την ανομία, τη διαφθορά και την ανικανότητα τους. Δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ ουδείς κοινωνικός έλεγχος, η κοινωνία απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια από την πολιτική σκηνή.
Τα αδιέξοδα της Αριστεράς και του οικονομισμού
Στη λογική του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος, του κρατισμού και του λαϊκισμού κινήθηκε και η Αριστερά. Συνετέλεσε με τον τρόπο της στην απαξίωση και λεηλάτηση του δημοσίου χώρου, υποστηρίζοντας όλες τις διεκδικήσεις κάθε συντεχνίας, από τους υπαλλήλους της βουλής και των ΔΕΚΟ μέχρι τα μπλόκα των αγροτών και των φορτηγατζήδων. Αντί για τον πολιτικό και ταξικό αγώνα η Αριστερά έθεσε ως ανομολόγητο στόχο της τον αντικρατικό αγώνα, την ιδιοποίηση δηλαδή του δημοσίου χρήματος από τις προνομιούχες συντεχνίες, μέσω του κομματικού  συνδικαλισμού. Υποκατέστησε το κεφάλαιο και την ολιγαρχία με το κράτος, με μία πτυχή του κράτους, το δημόσιο ταμείο. Από την άλλη όμως ευνόησε την κρατική διόγκωση και τον κρατισμό, αφού στοιχεία της αριστερής ιδεολογίας είναι οι κρατικοποιήσεις και οι εθνικοποιήσεις, οι οποίες στη λογική της είναι «σοσιαλιστικές» και «αντικαπιταλιστικές» πρακτικές. Ο διεφθαρμένος, παρασιτικός και αποτυχημένος γραφειοκρατικός καπιταλισμός των πρώην κομμουνιστικών κρατών δεν έχει διδάξει τίποτε στην Αριστερά, η οποία παραμένει δέσμια των αφερέγγυων και παρωχημένων ιδεολογιών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Από την άλλη, στο επείγον και φλέγον ερώτημα τι κάνουμε, η Αριστερά προτείνει για την έξοδο από την παρακμή την κατάργηση του Μνημονίου, τη στάση πληρωμών, την αναδιάρθρωση του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή ριζικές αλλαγές χωρίς να εξηγεί ποιος θα τις χειρισθεί. Παραμένει δηλαδή δέσμια του οικονομισμού, ο οποίος έχει αποτύχει παντού όπου εφαρμόσθηκε. Οι οικονομίστικες λύσεις αποκομμένες από την πολιτική, από την ενημέρωση και τη συμμετοχή της κοινωνίας οδηγούν στην αποτυχία. Η Αριστερά προβάλλει επίσης ως πανάκεια την προσφυγή στις εκλογές, τη στιγμή που έχει αποδειχθεί ότι αυτές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα, αλλά επιπλέον τα συγκαλύπτουν και τα επιδεινώνουν.
Η αποτυχία του εθνικισμού
Από τα ΜΜΕ και από συντηρητικές, θεολογικές, εθνικιστικές πλευρές γίνονται εκκλήσεις στο πατριωτικό και εθνικό συναίσθημα, προτείνονται κινήσεις και κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας» για «απελευθέρωση» από τους ξένους (την Τρόικα, τους Γερμανούς κ.ά). Ο εθνικισμός έχει οδηγήσει τη χώρα σε αδιέξοδα και καταστροφές. Το πρόβλημα δεν είναι εθνικό, αλλά πολιτικό και ταξικό. Δεν πλήττονται όλοι οι Έλληνες από τα μέτρα, παρά μόνο τα κατώτερα και τα μεσαία στρώματα, ενώ τα ανώτερα ευνοούνται σκανδαλωδώς, λ.χ. οι τράπεζες με τις κολοσσιαίες κρατικές ενισχύσεις, η εργοδοσία με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η τεράστια εκκλησιαστική περιουσία που, ακόμη μία φορά, δεν φορολογείται. Δεν υπάρχει «κατοχή» της χώρας από ξένες δυνάμεις, όπως διαδίδεται από τις πλευρές αυτές. Η κατοχή οφείλεται στην εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία. Η αντίθεση δεν είναι ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους, ανάμεσα στις «δυνάμεις του έθνους» και τους ξένους που «μας επιβάλλουν τα μέτρα», αλλά ανάμεσα στην κοινωνία από τη μια και την εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στα κατώτερα-μεσαία στρώματα από τη μια και την πολιτικο-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη.
Επανεφεύρεση της πολιτικής
Κανένα κόμμα, καμία προσωπικότητα, καμία κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή τεχνοκρατών και οικονομολόγων δεν μπορεί να δώσει λύση. Ενώπιον αυτού του αδιεξόδου οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικές. Εφ’ όσον η χρεοκοπία οφείλεται σε πολιτικούς λόγους, όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, η λύση πρέπει να είναι κυρίως πολιτική. Πρέπει η πολιτική να επανέλθει στο προσκήνιο, να αποκτήσει προτεραιότητα. Πολιτική όχι με την έννοια των εκλογών και των κομμάτων – οι εκλογές δεν μπορούν να φέρουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος που χρειάζεται η κοινωνία, αλλά επιβάλλουν την εναλλαγή στην εξουσία των διεφθαρμένων και ανίκανων να λύσουν τα προβλήματα κομμάτων.
Η πολιτική εννοείται εδώ με την ουσιαστική έννοια, την αμφισβήτηση από την ίδια την κοινωνία των χρεοκοπημένων εξουσιών» των εγκαθιδρυμένων θεσμών, κανόνων και σημασιών. Η πολιτική έχει σχέση με τους πολίτες και όχι με τους επαγγελματίες πολιτικούς, παράγεται από την κινητοποίηση των ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πολίτες, δηλαδή να μην είναι ψηφοφόροι, ακροατές, οπαδοί και υπήκοοι αλλά να συμμετέχουν άμεσα στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων και στον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας. Αυτή είναι και η ουσία της (άμεσης) δημοκρατίας: η συμμετοχή των πολλών στην άσκηση της εξουσίας – ουσία που έχει αλλοιωθεί από την αντιπροσώπευση, τα κόμματα και τους «ειδικούς». Εφ’ όσον οι κεντρικές πολιτικές αποφάσεις αφορούν όλη την κοινωνία, πρέπει να λαμβάνονται από όλη την κοινωνία, εφ’ όσον οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται από όλους, πρέπει να λαμβάνονται από όλους. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από τους πολίτες και όχι από τους πολιτικούς, οι νόμοι πρέπει να θεσπίζονται από το σύνολο και όχι (απλώς) για το σύνολο. Η δημοκρατική αντίληψη που υποβαστάζει όλα αυτά είναι ότι στα πολιτικά ζητήματα δεν υπάρχουν «ειδικοί» και «επαΐοντες», αλλά όλοι είναι ικανοί και όλοι πρέπει να συμμετέχουν στην εξουσία υπό όλες τις μορφές της. Μόνο η πολιτική με αυτή την έννοια μπορεί να αλλάξει την κατάσταση προς το καλύτερο, προς μία άλλη πορεία προς όφελος των πολλών και όχι των ολίγων.
Αυτοοργάνωση και αυτοπροσδιορισμός.
Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να υπάρξουν πρωτοβουλίες από τα κάτω, συμμετοχή της κοινωνίας και ανεξαρτησία από τις παραδοσιακές μορφές των αποτυχημένων κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η κύρια μορφή και ο βασικός σκοπός των πρωτοβουλιών θα είναι ο αυτόπροσδιορισμός από τη βάση και η συλλογική αυτοοργάνωση, που αντιτίθενται και συγκρούονται διαρκώς με τη γραφειοκρατικοποίηση, τους ηγέτες και τα κόμματα. Αυτό δηλαδή που έγινε από τις 25 Μαΐου 2011 στην πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πλατείες της χώρας.
Οι συνελεύσεις και οι συζητήσεις στις πλατείες ανέδειξαν μία νέα αντίληψη για την πολιτική, στον αντίποδα της επικρατούσας, και διαμόρφωσαν τα βασικά σημεία της. Οι στόχοι που τέθηκαν εμπράκτως ήταν οι τοπικές και ευρύτερες συνελεύσεις – στις οποίες συζητούνται όλα τα προβλήματα, και εξασφαλίζουν τη γνωριμία και την αλληλεγγύη. Επίσης η επαφή και η συνεργασία με άλλες ομάδες και συνελεύσεις, τα τοπικά και ευρύτερα ουσιαστικά δημοψηφίσματα από τα κάτω. Όταν χρειάζεται ορίζονται αιρετές ή κληρωτές επιτροπές, οι οποίες εκφράζουν και εφαρμόζουν τις αποφάσεις της συνέλευσης, είναι υπόλογες στη συνέλευση και ανά πάσα στιγμή ανακλητές από αυτήν. Εφαρμόζεται η κυκλικότητα, η εναλλαγή των ατόμων και η μικρή διάρκεια στη θητεία τους. Οι στόχοι αυτοί αφορούν και στη γενική πολιτική οργάνωση σε εθνικό επίπεδο και απαιτούν γενναία συνταγματική αλλαγή. Τη στιγμή που, υπό την πίεση της κοινωνικής αντίδρασης και του κινήματος στις πλατείες, το ίδιο το σύστημα προτείνει για τον εξωραϊσμό του μεταρρυθμίσεις, τις οποίες μέχρι σήμερα θεωρούσε αδύνατες, η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει τη ριζική και ουσιαστική αλλαγή του συστήματος προς την κατεύθυνση της άμεσης συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας. Είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα έννοιες όπως «ελευθερία», «ισότητα», «δικαιοσύνη», «συμμετοχή», «κοινωνικός έλεγχος», «κοινό συμφέρον». Μόνο έτσι θα γλιτώσει η κοινωνία από τους καταστροφείς της. Εάν η ίδια δεν μπορεί να σωθεί, δεν μπορεί να τη σώσει κανείς.
Η απουσία της κοινωνίας από την πολιτική συνετέλεσε στην παρακμή και στη χρεοκοπία, διότι άφησε ανεξέλεγκτη την εξουσία. Υπήρχε η εντύπωση πως η αποκλειστική ασχολία με τις ιδιωτικές υποθέσεις και το προσωπικό συμφέρον δεν δημιουργούσε προβλήματα. Η πραγματικότητα απέδειξε το αντίθετο. Μπορεί εμείς να μην ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτή όμως είναι εκεί, ασχολείται με εμάς. Χρειάζεται λοιπόν να εγκαταλείψουμε τον παλιό κομματικό ή αδιάφορο και α-πολιτικό εαυτό μας και να δράσουμε. Χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας τον παλιό ανίκανο και διεφθαρμένο κομματοκρατικό κόσμο, να εγκαταλείψουμε το αποτυχημένο ολιγαρχικό σύστημα. Για να επιτευχθεί η ουσιαστική συμμετοχή, η άμεση δημοκρατία, χρειάζονται επειγόντως νέες αντιλήψεις και ιδέες, νέοι θεσμοί και νόμοι, νέες διαδικασίες και αξίες. «Σε εποχές αλλαγών, όπως η σημερινή, ό,τι δεν είναι νέο είναι ολέθριο».
————–

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

Η «μάχη», ο Καμύ και η δημοκρατία («γράφω για να αποφύγω το έγκλημα») …

Φεβρουαρίου 6, 2012 Σχολιάστε

Γιώργος Βέλτσος

Για να περιγράψεις στην εφημερίδα τη σύνθλιψη της Ελλάδας από την πρέσα της ανυποχώρητης Ευρώπης, πρέπει να έχεις κατά νου ότι ο χρόνος αυτής της περιγραφής παράγεται τεχνητά σε τριακόσιες πενήντα λέξεις προς ανάγνωσιν. Δεν είναι εύκολο να αναπτύξεις θέματα που αντιβαίνουν στην κατεστημένη λογική, όπως π.χ. το θέμα του πνεύματος της εξέγερσης.

Εάν το επιχειρήσεις, θέτεις στον εαυτό σου έναν υπεραισθητό προορισμό. Φαντάζεις εκτός τόπου, ακόμη και όταν συγκρατείσαι μέσα στον χρόνο του άρθρου. Παρ’ όλα αυτά προετοιμάζεις τον αναγνώστη σου για μια υψηλότερη σκοπιμότητα από την επιτυχία του PSI. Δηλαδή προετοιμάζεις την έλευση της δικαιοσύνης.

Αν λοιπόν ζητάς να παρεμβαίνεις, μάθε πως η εμμονή σου αυτή οργανώνεται μέσα στην τηλε-τεχνολογία των μέσων. Πρέπει να ξέρεις πως ό,τι σχολιάζεις είναι η κατασκευασμένη πραγματικότητα. Το χειρότερο: εάν θελήσεις να αποκαλύψεις τι είναι και τι δεν είναι «φτιαγμένο», οφείλεις να παραδεχθείς πως είσαι και συ ως έναν βαθμό «φτιαχτός». Προσπάθησε όμως να ξαναγράψεις ό,τι θα ήθελες εφεξής να γράφεις. Και πρόσεξε, με αυτό το πρωθύστερο σχήμα, γίνεσαι και εσύ ο «καλλιτέχνης της καθημερινής ζωής», όπως ήθελε ο Μποντλέρ. Αλλιώς άσε το Google να κάνει τη δουλειά.

Η Ελλάδα βούλιαξε μαζί με όσους μιλούν τη γλώσσα που τη βούλιαξε γράφοντας για τη βουλιαγμένη Ελλάδα. Και στο ερώτημα ποια μορφή πρέπει να έχει αυτό που αποκαλείς αρθρογραφία, η απάντηση έρχεται από την ιδέα της Ρόζας Λούξεμπουργκ για τη δικτατορία: «Η δικτατορία συνίσταται στο ότι χρησιμοποιεί και δεν καταστρέφει τη δημοκρατία». Θα καταλάβεις τότε πως οι θεωρίες σου περί αποδόμησης ενός εκ των δύο «πόλων» πέφτουν στο κενό. Ο τρόμος, όπως και ο Γερμανός, χρειάζεται το εκκρεμές του ανάμεσα στον έναν και στον άλλο.
Ο,τι σε εκδικείται σήμερα είναι το δυσβάστακτο πραγματικό που δεν μπορείς καν να το διανοηθείς. Κυρίως τώρα που ψάχνεσαι και ψάχνεις, σαν τον Πακιστανό, το αρνητικό της ελπίδας σου στους σκουπιδοτενεκέδες. Ξέρεις τι έφταιξε: η φούσκα. Τώρα που θα μπλέξουν τα πράγματα με την ψήφιση της νέας δανειακής θα το εμπεδώσεις. Διότι, αν η εμπλοκή του ΔΝΤ στη φιλελεύθερη δημοκρατία σου είναι το υπαρξιακό πρόβλημα του καπιταλισμού, το δικό σου υπαρξιακό πρόβλημα θα είναι η λειτουργία της δημοκρατίας.
Ανασφαλής λοιπόν τι θα κάνεις; Θα έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο μορφές σωτηρίας: την αγιότητα ή το έγκλημα. Σου θυμίζω τον εξεγερμένο Καμύ: «γράφω για να αποφύγω το έγκλημα». Εννοούσε προφανώς, περισσότερο από τη λογοτεχνία του, την αρθρογραφία του στην «Combat».

 

Ἡ παρακμή ώς ἰδεολογία ….

Φεβρουαρίου 4, 2012 Σχολιάστε

Γράφει o Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

Ἡ παιδεία καὶ ὁ τρόπος ποὺ πραγματώνεται αὐτή σε κάθε τόπο ἀπεικονίζει ὡς ἕνα βαθμὸ τὴν κρατοῦσα στὴ συγκεκριμένη χώρα ἰδεολογία καὶ ἀποτελεῖ τὸν πυλώνα τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἰδανικῶν της. Φυσικά, ὅσο καὶ ἂν ἡ κεκτημένη ταχύτητα τῆς μεταμοντέρνας καινοτομίας ἔχει ἐπηρεάσει ἀξίες καὶ ἰδανικά, αὐτὰ πάντοτε θὰ ἀποτελοῦν τὰ σημεῖα ἀναφορᾶς τῶν κοινωνιῶν.

Στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα τοῦ τόπου μας σήμερα εὔκολα εἶναι ἀνιχνεύσιμα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα παραπέμπουν σὲ μιὰ τραγικὴ ἀντίφαση, ποὺ ἀβίαστα θὰ ὑποστήριζε κανένας ὅτι φτάνουν ἴσαμε τὴν ἄρνηση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἐαυτοῦ. Τὴν ἄρνηση τῆς ταυτότητας ὡς λαοῦ ποὺ κοινώνησε μὲ κοσμοϊστορικὲς ἀλήθειες καὶ ποὺ τὴν ἴδια στιγμὴ τὶς ἀποδιώχνει, ἐπιδιώκοντας τὴν ἀσφάλεια βεβαιοτήτων εὐρωπαϊκῆς κατασκευῆς καὶ προέλευσης. Μάλιστα σε μιὰ ἐποχή, ὅπου ὁ ὁδοστρωτήρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ συντρίβει ἰδιαιτερότητες, ὀδηγώντας σὲ φασιστικὴ ὁμοιομορφία τοὺς λαούς, ἡ ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση καὶ δυστυχῶς μεγάλο μέρος τῶν λειτουργῶν της κηρύττουν παρακμιακὲς συνταγὲς ἀγωγῆς

Τὰ τρανὰ ἀδιέξοδά της ἐποχῆς μας, τὸ ἀλλοτριωμένο ἀνθρώπινο πρόσωπο ποὺ μετεβλήθη σὲ ἀποκρουστικὸ προσωπεῖο θεωροῦν ὅτι μπορεῖ νὰ λυτρωθεῖ μὲ τὴν προσφυγὴ σὲ ἕναν ἄθεο οὐμανισμὸ ποὺ λατρεύει τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ ἐξοβελίζει τὴ μεταφυσική. Προβάλλει ὡς πρότυπα κοινωνίες ποὺ ἐπέτυχαν ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, ἐνῶ ἐθελοτυφλεῖ μπροστὰ στὸ ἐξοργιστικὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο αὐτὲς ἔχουν ὁδηγηθεῖ μέσω τῆς ἴδιας ὁδοῦ. Ἀπορρίπτει τὸ βιωμένο θαῦμα τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τὴ στροφὴ στὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον ποὺ χαρίζει τὴν ἐν Χριστῷ λύτρωση.

Στὰ τραγικὰ προβλήματα τῶν νέων μας, ὅπως ἡ κατάθλιψη, τὸ ἄγχος ἢ ἔλλειψη οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς, ἡ πανούκλα τῶν ἑξαρτησιογόνων οὐσιῶν βλέπει κανεὶς μὲ θλίψη νὰ προτάσσονται ὡς «λύσεις» ἡ προσφυγὴ στὸ νέο «θεὸ» τοῦ πανσεξουαλισμοῦ καὶ τῆς σαρκολαγνείας, στροφὴ στὴ «δύναμη» τοῦ «ἐγώ», ἑνὸς μισεροῦ καὶ ἀδυσώπητου γιὰ τὸν συνάνθρωπο ἐγώ, ποὺ δικαιώνει τοὺς ἑαυτοὺς μᾶς κατακρίνοντας παράλληλα τὸν συνάνθρωπο. Ἀποφεύγεται ὡς σκοταδιστικὴ ἡ καλλιέργεια τῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ ἀποφυγὴ τῆς αὐτοδικαίωσης καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς αἴσθησης ὅτι μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο του Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος «ἀσφαλίζεται» αἰσθανόμενος ὅτι εἶναι «ὑποκάτω ὅλης της κτίσεως».

Ἡ οἰκογένεια δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς δαγκάνες τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ προβάλλεται ὡς μιὰ συμφωνία περιορισμένης εὐθύνης ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ διεκπεραιωθεῖ ἀκόμα μὲ δυὸ ὑπογραφὲς στὸ γραφεῖο ἑνὸς συμβολαιογράφου. Τὰ ἀναγνώσματα ποὺ βλέπει κανένας στὰ σχολεῖα μας σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀναπαράγουν τέτοια ἀρρωστημένα πρότυπα διαλυμένων οἰκογενειῶν καὶ ἀδιέξοδων καταστάσεων. Ἀποθέωση τῆς ἐλεύθερης βούλησης καὶ ἔκφραση χειραφέτησης κρίνεται ἡ ἐγκατάλειψή της, ἐνῶ τὰ ὅποια προβλήματα της ἀφήνονται νὰ τὰ ρυθμίζουν ἐπ’ἀμοιβὴ ἐπαγγελματίες ψυχολόγοι, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ ἐξομολόγηση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀπωθοῦνται ὡς παρωχημένες πρακτικές. Ἡ κατάνυξη καὶ ὁ ἁγιασμὸς τοῦ κυριακάτικου οἰκογενειακοῦ ἐκκλησιασμοῦ, ἐξοβελίζονται μετὰ βδελυγμίας, γιατὶ μπαίνουν ἐμπόδιο στην παρακμιακή ὁμαδική διασκέδαση τοῦ Σαββατόβραδου ποὺ ἀποκτηνώνει .

Σαρκάζει ὡς ἀναχρονιστικὴ καὶ καταπιεστική τῆς «φύσεως» τὴν ἐγκράτεια καὶ προτείνει τὴ διδασκαλία τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, ἀδυνατεῖ ὅμως ἢ ἀποφέυγει νὰ ἐξηγήσει τὴν ἐξόφθαλμη πραγματικότητα ἡ ὁποία θέλει τὰ τεράστια κοινωνικά, οἰκογενειακὰ καὶ ἀτομικὰ προβλήματα νὰ ἐμφανίζονται στὶς κοινωνίες τῆς λέγομενης σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης.

Μέσα στὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ σχολεῖο ἡ πολιτικὴ ὡρίμανση ποὺ θὰ ἀποδώσει ὁλοκληρωμένους πολίτες βιώνεται ὡς αὐτόνομη λειτουργία ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ ἡ ὁποία μιμεῖται δουλικά το πολιτικὸ ἀδιέξοδο. Δὲν γίνεται ἀντιληπτὴ ὡς ὑπεύθυνη καὶ ξεχωριστῆς σημασίας προσφορὰ τῆς ἀτομικότητας μέσα ἀπὸ τὴν ἑτερότητα.

Ἡ ἱστορία πιὰ εἶναι πασίγνωστο ὅτι διδάσκεται νοθευμένη. Ἀποκρύπτει τεχνηέντως ἥρωες καὶ ἐπικὲς στιγμές, ἰσοπεδώνει μὲ τέτοιον τρόπο τὰ γεγονότα καὶ συκοφαντεῖ κυρίως τὸν κλῆρο καὶ τὴν ἐκκλησία μας μὲ ἀπώτερο στόχο νὰ δημιουργήσει τὴν ἐντύπωση, ὅτι ὅσα διδασκόμασταν μέχρι τώρα ἀποτελοῦσαν ἰδεολογήματα. Ὅμως κάπως ἔτσι μεθοδεύεται ἡ ἀποδόμηση τοῦ ἔθνους μας καὶ οἱ νέοι μας παγιδεύονται σὲ μιὰ παθητικότητα ποὺ ἐξασφαλίζει στοὺς κρατοῦντες τὴν κυριαρχία.

Ἡ παιδεία μᾶς λοιπὸν βηματίζει ἐπικίνδυνα σὲ ἕνα ὀλέθριο ἀδιέξοδο, ὅταν σχεδιάζει τὸ μέλλον της στηριζόμενη πάνω στὶς σαθρὲς βάσεις τῆς δυτικῆς σκέψης. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος καλλιέργησε κοινωνίες ἀκραίου ὀρθολογισμοῦ οἱ ὁποῖες πέτυχαν τεχνολογικὰ θαύματα καὶ διαχειριστικὰ στοιχήματα.

Ὀργάνωσαν οἰκονομικὲς αὐτοκρατορίες ποὺ κυριαρχοῦν στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ προετοίμασε ταυτόχρονα τὸ ρήμαγμα τῆς ψυχῆς, λεηλάτησε καὶ τὴν τελευταία ἰκμάδα τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καὶ ὁδήγησε τὸ ἄτομο σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο.

Οἱ μαθητὲς μᾶς μαθαίνουν τὴν πλάνη τῆς νεοτερικότητας καὶ μυοῦνται στὴν ἄβυσσο τοῦ δυτικοῦ μηδενισμοῦ, ἀναζητώντας ἐρείσματα στὴν ἀθεϊστικὴ φιλοσοφία, μέσα στὴν χριστιανικὴ Ἑλλάδα ποὺ κρύβει ἀμύθητους θησαυροὺς ὀρθόδοξης πνευματικότητος καὶ παράδοσης. Τὰ νέα παιδιὰ μας ποτίζονται μὲ τὸ δηλητήριο μιᾶς παρακμιακῆς ἀντίληψης ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποτελεῖ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία τόσο τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας ὅσο καὶ πολλῶν δυστυχέστατα λειτουργῶν της παιδείας.

Ἡ μοναδικὴ εὐθύνη ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα μας δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση τῆς ἀπάτης καὶ τὴν στροφὴ στὴν παγὰ λαλέουσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς συνάμα αὐτοσυνειδησίας μας. Αὐτὸ θὰ καταστεῖ δυνατὸ μὲ τὴν μελέτη καὶ τὴν κατανόηση τοῦ πλούτου, ποὺ η ἐκκλησία μας κουβαλάει στοὺς αἰώνες, καὶ ἡ μετάγγισή του μὲ ὐπομονὴ στὰ νέα παιδιὰ ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ αὔριο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ ἔχουν γκόλφι καὶ φυλαχτὸ την ἀδιάψευστη ἐλπίδα τοῦ Χριστοῦ μας. Γένοιτο.

*Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

http://e-parembasis.blogspot.com/2012/02/blog-post_7295.html


 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

Σαν να μη συνέβη τίποτα ….

Φεβρουαρίου 1, 2012 Σχολιάστε

Του Δημήτρη Γαρούφα*

Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει τοπίο στην ομίχλη. Οι πολίτες απελπισμένοι προσπαθούν απλά να επιβιώσουν, ενώ οι νέοι, άνεργοι στην πλειοψηφία τους, αισθάνονται ότι ακυρώθηκαν τα όνειρά τους. Καθημερινά υποβαθμίζεται το επίπεδο ζωής των πολιτών και η αίσθηση είναι ότι κανείς δεν ξέρει πού βαδίζουμε, τι μας περιμένει αύριο κι αν θα υπάρξει διέξοδος -και πότε- στα αδιέξοδα της χώρας.
Οι μόνοι που συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα είναι κάποιοι πολιτικοί μας, γι’ αυτό βλέπουμε υπουργούς και πολιτικούς αρχηγούς να σκιαμαχούν περί όνου σκιάς για τα καπετανάτα τους την ώρα που καίγεται η χώρα, κάποιοι να κάνουν αμέριμνοι ταξίδια και διακοπές και κάποιοι άλλοι από μικρότερα κόμματα εξακολουθούν να καταγγέλλουν χωρίς να προτείνουν τίποτα…
Οι πολίτες, άφωνοι και αποστασιοποιημένοι, τα παρακολουθούν όλα αυτά και γι’ αυτό βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις να αποτυπώνεται η αδιαφορία τους, με την πλειοψηφία να αναρωτιέται αν πραγματικά υπάρχει εναλλακτική λύση. Η αλήθεια είναι ότι από τον αρχηγό της ΝΔ, Α.Σαμαρά, παρουσιάστηκαν ενδιαφέρουσες προτάσεις για την οικονομία και για τη συνολική αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος μέσω της μελλοντικής συνταγματικής αναθεώρησης, ενώ κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις υπήρξαν κι από άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά δυσπιστούν οι πολίτες, ίσως γιατί τα πρόσωπα που χρησιμοποιούν τα κόμματα για τη μετάδοση του μηνύματος ουσιαστικά το ακυρώνουν. Σε μια εποχή που πληγώθηκαν οι πολίτες λόγω προκλητικής ατιμωρησίας των εμπλεκομένων σε σκάνδαλα πολιτικών δεν μπορούν τα πολιτικά μας κόμματα να συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα και να έχουν στα καθοδηγητικά όργανα ακόμα διαβλητά πρόσωπα. Δεν μπορούν να επαγγελθούν αλλαγή αυτοί που, όταν μπροστά τους εξελίσσονταν τα σκάνδαλα, έσκυβαν το κεφάλι κάνοντας ότι δε βλέπουν, ίσως και με προσδοκία οφέλους.
Τα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν πολλά και πρέπει να το συνειδητοποιήσει ο πολιτικός κόσμος. Δε φτάνουν οι ενδιαφέρουσες προτάσεις και ιδέες. Δεν πείθονται οι πολίτες όταν βλέπουν σε όργανα κομμάτων πρόσωπα που δέχονταν μέχρι και λεμονοστύφτες από τη Siemens ή στέκονταν προσοχή σαν φοβισμένα ανθρωπάκια μη τολμώντας να διαμαρτυρηθούν ούτε για το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη χάνονταν όλες οι εκτάσεις του Δημοσίου υπέρ της μονής Βατοπεδίου… Σήμερα τα πολιτικά μας κόμματα οφείλουν μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας να ανοιχτούν στην κοινωνία και να επιστρατεύσουν πολίτες με ήθος, εντιμότητα και ικανότητες για τη σωτηρία της χώρας. Διαφορετικά οδηγούμαστε σε ενίσχυση και περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση των άκρων με επικίνδυνες συνέπειες για το δημοκρατικό μας πολίτευμα.
* Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος