Αρχείο

Posts Tagged ‘ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ’

Aλλο συμφορά και άλλο κακούργημα

Σεπτεμβρίου 23, 2012 1 Σχολιο

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.
H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας………… Διαβάστε περισσότερα…

Ελληνική υψηλή στρατηγική

Σεπτεμβρίου 17, 2012 Σχολιάστε
Ν. Λυγερός (OPUS)

Ενώ έχουμε μια ιστορία γεμάτη με στρατηγικές κινήσεις στην Αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση, πολλοί θεωρούν ότι δεν μπορούμε να έχουμε υψηλή στρατηγική. Προωθούν επιχειρήματα που δίνουν έμφαση στους άλλους, αλλά ποτέ στην ελληνική πραγματικότητα. Μιλούν συνεχώς για κοινωνική μιζέρια, λες και δεν έχουμε άλλη επιλογή για το μέλλον μας.

Κι όμως η ελληνική σκέψη εφηύρε τη στρατηγική, για να μπορεί ο αδύναμος να αντιμετωπίσει τον δυνατό, μέσω της νοημοσύνης του. Γι’ αυτό το λόγο, δεν ισχύει η προηγούμενη προσέγγιση. ………………………….. Διαβάστε περισσότερα…

Η γενιά των 440 ευρώ και οι υποψήφιοι «δολοφόνοι» της ….

Μαρτίου 3, 2012 Σχολιάστε

Τίνα Μανδηλαρά

Δεν με νοιάζει πραγματικά ποιος έκλεψε και ποιος λήστεψε το κράτος – όλοι οι πολιτικοί στο ίδιο βρομερό ζουμί βράζουνε και κανείς δεν θα φάει ποτέ τη σάρκα του άλλου.

Δεν με νοιάζει ποιοι από εμάς τους δημοσιογράφους τυφλώθηκαν από την απαστράπτουσα λάμψη του lifestyle (ή μήπως ήμασταν πάντοτε τυφλοί;).

Δεν με νοιάζει ποιος θα είναι ο επόμενος υποψήφιος στις ερχόμενες εκλογές – αν ποτέ γίνουν, τώρα που η εξουσία της τρόικας έγινε ευρωπαϊκό τρεντ.

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι όλοι οι «Ευρωπαίοι» θιασώτες του Μνημονίου, όλοι οι πολιτικοί που έζησαν με παχυλές μίζες, κρυφά deals και προδομένες ιδέες, έχουν το θράσος να παραμένουν στη θέση τους τη στιγμή που υπάρχει η γενιά των 440 ευρώ.

Που τολμούν να αρθρώνουν έστω το όνομά τους την ώρα που οι συνταξιούχοι δεν έχουν να πάρουν τα γενόσημα (νέος μνημονιακός όρος κι αυτός!) έστω φάρμακά τους και κάποιοι άλλοι ζουν με κομμένο ρεύμα.

Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη, τριγυρνούν ως επαίτες θάβοντας τα πτυχία τους και μαζί ολόκληρο το μέλλον τους. Ο μισθός που κάποιοι τολμούν να καταγράφουν ως αμοιβή και όχι ως δουλεμπορία είναι η περίτρανη απόδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι όροι που πρέπει να διαγραφούν παντελώς από το νέο, μοδάτο λεξιλόγιο του Μνημονίου. Γιατί η πολιτική τελειώνει εκεί όπου παύουν πια τα επιχειρήματα -τι επιχείρημα να αρθρώσεις εσύ, παλιά γενιά του Πολυτεχνείου στον νέο των 440 ευρώ;- και εκεί όπου αρχίζει η εξαθλίωση, η έλλειψη αξιοπρέπειας, η απανθρωπιά.

Από φορείς ελπίδας τα νέα παιδιά γίνονται τα νέα εξιλαστήρια θύματα στα βάθη της σύγχρονης Αγερουσίας.
Κάποτε ο τύραννος, κατά τα άλλα, Οιδίποδας προτίμησε να βγάλει τα ίδια του τα μάτια για να μη μολύνει την πόλη του και να αποσυρθεί σιωπηλά, από το να δεχτεί το καθεστώς της ατιμωρησίας. Σήμερα όχι μόνο οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει έννοια ανάληψης πολιτικής ευθύνης, αλλά επιβιώνουν ως ατιμώρητοι προδότες ανάμεσα σε νέους υποψήφιους εκδικητές.

Και ως γνωστόν, οι νέοι όταν χρειαστεί να απαντήσουν δεν θα επικαλεστούν την «Αντιγόνη», αλλά το «V for Vendetta» – έτοιμοι να διεκδικήσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα στερημένα όνειρά τους και την ανύπαρκτη ζωή τους…

PROTOTHEMA GR

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ….

Φεβρουαρίου 24, 2012 Σχολιάστε

-Υπάρχουν πάντα ιστορικά παραδείγματα που αποτελούν πρόκληση για την  πνευματική και ηθική ευθύτητά μας. Για παράδειγμα, όταν θαυμάζουμε τον Παρθενώνα ή την Καπέλα Σιξτίνα θυμόμαστε άραγε τον άδικο τρόπο εξασφάλισης της χρηματοδότησης για την ανοικοδόμησή τους; Θυμόμαστε άραγε ότι η ανοικοδόμηση του Παρθενώνα βασίστηκε στην λήστευση του συμμαχικού ταμείου, στους δούλους του Λαυρίου και στην πολιτική διαφθορά;
        Αντίστοιχα, όταν θαυμάζουμε την Καπέλα Σιξτίνα, θυμόμαστε άραγε ότι χρηματοδοτήθηκε από χρήματα που προέκυπταν από -την μεγάλη πανευρωπαϊκή απάτη- που αποκαλούμε συγχωροχάρτια, μια επινόηση ιδιαίτερα ιταμής και ταπεινωτικής φύσης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για το Χριστικό και το ένθεο ήθος. Προφανώς ούτε το περισσότερο σύγχρονο παράδειγμα της απλότητας και της ένδειας του Φραγκίσκου της Ασίζης ήταν αρκετό να τους εμπνεύσει την έμφαση στον «εσωτερικό» ναό του θεού και όχι στην επίδειξη εντυπωσιακών κτιρίων που να γεμίζουν με εξωτερικό δέος τις ψυχές των Χριστιανών, εκλείψει του εσωτερικού.
        Το πρόβλημα λοιπόν της διάκρισης αφορά τόσο την μέθοδο όσο και την ποιότητα του παραδείγματος σε σχέση με την αναγκαιότητά του, την δυναμική του προς το όλο και προς το πνεύμα. Έτσι λοιπόν μπορούμε να δούμε και τις δυσκολίες που έχουμε να αξιολογήσουμε -όταν εξετάζουμε το αποτύπωμα φιλοσόφων όπως είναι ο Επίκουρος, ή ανθρώπων που λειτούργησαν στο πλαίσιο μιας αυτοκρατορίας-  προσπαθώντας να κρίνουμε το κατά πόσο η ηθική των ιστορικών πρωταγωνιστών αποτελούσε ένα διάκοσμο για μια βαθύτερη βεβήλωση αξιών.
Αναγνώριση του ηθικού έναντι του κυριαρχικού αποτυπώματος
Κανείς ελεύθερος από εμπάθεια άνθρωπος δεν θα ήθελε να αδικήσει ιστορικά πρόσωπα, αλλά ούτε και να τα «αγιοποιήσει» χωρίς σπουδή. Είναι δυνατόν να μην αποτελεί πρόκληση για την κρίση μας η φύση του έργου του Τριβωνιανού[1] και η συνεισφορά του στις επιλογές του Ιουστινιανού ο οποίος θέσπισε τα «βασανιστήρια πίστης» και τους διωγμούς, ενώ υποκίνησε τον αφορισμό του Ωριγένη;
Μπορούμε να παραβλέψουμε αβασάνιστα το πλαίσιο της διττότητας του χαρακτήρα του Ιουστινιανού που μας παρουσίασε ο Προκόπιος; Ποια ήταν τελικά η ηθική και η πνευματική δυναμική της περιόδου του Ιουστινιανού που βυθίστηκε σε μια περίοδο βίας και ηθικής απαξίας; Τι σημαίνει το γεγονός ότι δοξάστηκε μνημειακά -όπως ακριβώς και οι Λουδοβίκοι- με τις γενεές των ανακτόρων τους και με τα πολεμικά τους εγχειρήματα;
        Ποια ήταν ακριβώς η διαφοροποίηση του Ιουλιανού του παραβάτη ο οποίος ενήργησε ως ένας αναχρονιστικός ρομαντισμός;
Ή ακόμη θα έλεγε κανείς και στην περίπτωση του Ριένζι[2], πόσο σε τελική ανάλυση αυτή η ρομαντική γοητεία του παρελθόντος, ενδεδυμένη φιλοσοφικότητα ή ενδεδυμένη δημοκρατικότητα ήταν στο βάθος προοδευτική;
       Υπάρχουν, στην ιστορία, πολλές διάσημες περιπτώσεις της πολιτικής ή άλλων τομέων που αποτελούν πρόκληση για την διάκρισή μας. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξεφεύγει θεωρώντας  συλλήβδην ότι ο καλλιτεχνικός ή ο επιστημονικός τομέας βρίθει μιας ηθικής ουδετερότητας ή ενός καλού.
        Εάν για παράδειγμα θυμηθούμε τις ψυχολογικές καθηλώσεις ενός μαθηματικού -όπως του Λουι Οκγιστέν Κοσί και όχι μόνο- πόσο μπορούμε να σταθούμε απέναντί τους -από μια διαλεκτική οπτική σκοπιά-  ως προς την συμβολή τους στην εξέλιξη του πολιτισμού; Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά το προσωπικό ήθος κάποιων επιστημόνων απέναντι και σε άλλους συναδέλφους τους.
        Στην πολιτική ωστόσο, φαίνεται πολύ πιο έντονο το πρόβλημα, η σημασία και η αναγκαιότητα του να μπορέσουμε να διακρίνουμε το ανθρωπολογικό αποτύπωμα, γιατί είναι ένας χώρος έντονης ισχύος διαμεσολάβησης.
        Είναι πρόκληση η διάκριση μεταξύ του προοδευτικού και του υποκρινόμενου την πρόοδο.  Για παράδειγμα δεν είναι δεδομένο το πώς θα μπορούσε να δει κανείς τα ζητήματα που αφορούν τον εκσυγχρονισμό της Ρωσίας από τον Μεγάλο Πέτρο, από την σκοπιά της πνευματικής προόδου του πολιτισμού.  Θα μπορούσε να δει κανείς, -γιατί όχι- στον Μεγάλο Πέτρο, μια μορφή ανάλογη με αυτήν του Βίσμαρκ. Αντίστοιχα, θα μπορούσε να δει το ίδιο πράγμα σε σχέση με τον Φρειδερίκο τον Γ’ ο οποίος ενώ τον ύστερο μεσαίωνα οριοθετήθηκε τελικά από το γεγονός ότι εξουδετερώθηκε η πολιτική – στρατιωτική ισχύς του από την επέλαση των Μογγόλων οι οποίοι έφτασαν έως την Βιέννη και την Πολωνία.

Συμπέρασμα

Η αδυναμία να διακρίνουμε μεταξύ ενός ιδιόρρυθμου βιογραφικού ιστορικού πλαισίου και δυναμικής και μιας προχωρημένης και δυσεξιχνίαστης έκφρασης είναι εμφανής. Αν η ανθρωπότητα -όπως λέει ο Ουάιτχεντ-  πρόκειται να συμπράξει με την ένθεη διαδικασία εκβολής του κακού -που είναι και μια Ωριγενική προσέγγιση των ζητημάτων της σωτηρίας και εσχατολογίας- θα πρέπει να αναπτύξει αυτή την διάκριση μέσα από την συλλογικότητα του καλού, μέσα από την μαζική ακέραια πρόθεση.
Με άλλα λόγια:
είναι ανάγκη η βαθιά και θεμελιώδης διαλεκτική της προοδευτικότητας να προκύπτει μέσα από το κοινωνικό συμβόλαιο και όχι μέσα από αυτό που συνήθως εμφανίζεται ως πρόοδος παγίδευσης των εξελίξεων σε σημεία που γίνονται ηθικές αντιστροφές, και τα ιζήματα και οι υπολειμματικότητες ανακτούν την επιρροή τους με μια συγκαλυμμένη όψη.

[1] Τριβωνιανός, επιφανής νομικός και στενός συνεργάτης του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, εμπνευστής του Ιουστινιανού Κώδικα. Την εποχή της Στάσης του Νίκα κατηγορήθηκε για διαφθορά και αποπέμφθηκε προσωρινά από τον Ιουστινιανό.
[2] Ο Ριένζι, Cola di Rienzo ή di Rienzi,  (1313 – 8 Οκτωβρίου 1354) ήταν Ιταλός πολιτικός και λαϊκός ηγέτης του Μεσαίωνα, Wikipedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Cola_di_Rienzi

H γεωπολιτική του φονταμενταλισμού

Φωτό:Wikimedia
Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων
ioanzisi@otenet.gr
17 Δεκεμβρίου 2010 

Η κρίση ενθαρρύνει το διάλογο ….

Φεβρουαρίου 20, 2012 Σχολιάστε

Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας

Η βαθειά κρίση που βιώνει η ελλαδική κοινωνία φαίνεται ότι έχει και τις ευεργετικές της επιπτώσεις. Το συναίσθημα της απώλειας και της κατάρρευσης φαίνεται ότι ευνοεί την ανάπτυξη της συλλογικότητας και της υπέρβασης του παραδοσιακού εγωϊσμού, που χαρακτηρίζει τις διάφορες ομάδες -ειδικά αυτές των ιστορικών και των ιστοριολογούντων. Αλλά και των διαφόρων ιδεαλιστών που πιστεύουν ότι ενσαρκώνουν την επαναστατική προοπτική και νοιώθουν έντονα την ανάγκη να ενσαρκώσουν την ιδεατή εργατική τάξη, όπως έχει αγιογραφηθεί από τις “Ιερές Γραφές”, δρώντας αντ’ αυτής  -ανεξάρτητα από τη δική τους ταξική προέλευση.

Στη συζήτηση για το κείμενο (το οποίο παρατίθεται στο τέλος) κατέθεσα κάποιες σκέψεις:

“Είναι πολύ σημαντική η διαπίστωση του κειμένου ότι ωθούμαστε από συγκεκριμένες δυνάμεις ΚΑΙ στη λιτότητα ΚΑΙ στη χρεοκοπία.

ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το τέλος της επώδυνης διαδικασίας. Πιθανόν γιατί ο κόσμος που δημιουργήσαμε είναι ονειρικός. Όπως ακριβώς στις προσπάθειες ερμηνείας της ιστορίας επικρατεί σε μεγάλο βαθμό η ιδεοληψία που βασίζεται στην αφαίρεση των ενοχλητικών παραμέτρων, έτσι και στις προσπάθειες συνειδητοποίησης της σημερινής κατάστασης και της προοπτικής που μας προσφέρεται, επικρατεί ο ανορθολογισμός και κυριαρχούν οι αυταπάτες. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι «περίπου των 48% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση, απάντησαν «ναι» στο ερώτημα αν θέλουν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα».

Ίσως ο σκεπτικισμός μου να προέρχεται από το γεγονός ότι πριν από 20 και πλέον χρόνια παρακολούθησα -ως παρατηρητής βέβαια και με απόσταση ασφαλείας- την αποσάρθρωση, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τις τραγικές συνέπειες που αυτή είχε στην κοινωνία.(Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη )

Δεν ξέρω αν διαβάσατε το κείμενο ενός ανθρώπου που έζησε την κατάσταση της κατάρρευσης: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12654 . Σας το προτείνω, γιατί περιγράφει το χειρότερο, το αδιανόητο!

Eίναι ένα εξαιρετικό κείμενο που παρουσιάζει πολύ καλά την κατάσταση που έζησε όλος ο κόσμος του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Θέλω να ελπίζω ότι αυτή η μέρα δεν θα έρθει και σε μας, άσχετα αν το 48% των συμπατριωτών μας φαίνεται να το επιδιώκουν.

Γι αυτό θεωρώ ότι η πρωτοβουλία αυτή είναι πολύ θετική, εφόσον στοχεύει στη συγκρότηση ενός κοινωνικού μετώπου από διαφορετικές δυνάμεις που συμφωνούν όμως σε κάποιες βασικές αρχές, ώστε να ξεκαθαριστεί τι ακριβώς συμβαίνει, ποιές προοπτικές ανοίγονται και εν τέλει ποιοί είναι οι αληθινοί εχθροί, που πρέπει να αντιμετωπιστούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.”

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ …..

Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.

Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό  άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.

Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.

Απέναντι στον άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.

Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

Από ΕΔΩ

111

(Und ich dachte immer)*

—————–

Δημοκρατία ή βαρβαρότητα; …..

Δεκέμβριος 23, 2011 Σχολιάστε

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου*

 Παρά τους μύθους και τις μεγαλόστομες ρητορικές περί της ύπαρξης του αντιθέτου σε ορισμένου τύπου αστικά πολιτεύματα,  κριτήριο για το εάν η σχέση ανθρώπινων δικαιωμάτων και πολιτεύματος θα λειτουργεί διασταλτικά ή περιοριστικά δεν είναι δήθεν «αυτοφυή χαρακτηριστικά» της αστικής δημοκρατίας, αλλά η ύπαρξη και η δυνατότητα διαχείρισης της ιδεολογικής ηγεμονίας κι άρα της εξασφάλισης ενός (καθόλου ουδέτερου) consensus σκέψης και δράσης.

Όταν αυτή η τόσο σιωπηλή όσο και επιβεβλημένη «συμφωνία» κινδυνεύει να αρθεί τότε ο και η πολίτης ουσιαστικά καταγγέλλονται για να αντικατασταθούν από «μεταγλωττισμένες» μεν αλλά παντοτινά ίδιες «φωτεινές πρωτοπορίες» του ολοκληρωτισμού και τους «εκλεκτούς» μιας ψευδεπίγραφης «αριστοκρατίας». Αριστοκρατία (μετριοκρατία) που επιβίωσε μεταμφιεσμένη πίσω από τις οικονομικές και κοινωνικές ελίτ όλα αυτά τα χρόνια, από την δήθεν κατάργησή της τον Μεσαίωνα.

Άλλωστε από τότε ο Διαφωτισμός είχε δημιουργήσει μια πολυτιμότατη ως εφαλτήριο μα εξαιρετικά ανεπαρκή ως «τέλος» σχέση μεταξύ ατόμου και κοινωνίας και μια συνεπαγόμενα ασθενική έννοια του πολίτη. Το Αριστοτελικόν «συναμφότερον» (αυτή η εκπληκτικά μεστή λέξη που συνδυάζει όχι μόνο ως «σεβαστά» όπως μάθαμε μα ως αναπόσπαστα μέρη της δημόσιας ζωής την ομοιότητα και την ετερότητα, με την υποχρέωση –όχι μόνο το δικαίωμα- να αλληλεπιδρούν και να συναποφασίζουν) αντικαταστάθηκε από το υπέροχο ως άκουσμα μα ημιτελές ως πράξη «δικαίωμα στην διαφορά» του Βολταίρου. Έτσι ο διαφωνών δεν είχε μεν το δικαίωμα να βλάπτει κανέναν αλλά είχε και το δικαίωμα να αδιαφορεί βλάπτοντας την δημοκρατία. Ως πολίτες δομηθήκαμε γύρω από τις «δυνατότητες» που μας εκμαύλιζαν και όχι τις υποχρεώσεις που θα ξεβόλευαν τους εκμαυλιστές μας. («Πάρε αυτό κι άσε με να κάνω πάρτι! Δεν με ξέρεις ως παρτάκια!») Αλλά αν το δίκαιο είναι ζόρικο πολύ είναι γιατί η φαυλότητα (και η σιωπή απέναντί της) έχει ονοματεπώνυμο…

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο στα φοιτητικά μας χρόνια την δεκαετία του 90, (ερχόμενοι περισσότερο ως άτομα και πολύ λιγότερο ως γενιά αντιμέτωποι με το «βαθύ πασόκ» που τότε κυριαρχούσε «στις σχολές του» στα πανεπιστήμια), η πολιτική κριτική μας θεωρούνταν ως «προσωπική επίθεση» (για τέτοιας κακής ποιότητας ναρκισσισμό και συνείδηση μιλάμε) ενώ ήταν μια ηθική και πνευματική μάχη (τους ξέραμε κι από χθες;) απέναντι σε μια πραγματικότητα που εκμαύλιζε τα πάντα (βρίσκοντας κατεξοχήν δεκανίκια και μέσα στην «θεωρητική» αριστερά)…Θα μπορούσε βέβαια άλλες εποχές να ήταν και «βαθιά δεξιά», και σε άλλα πολιτεύματα «βαθιά αριστερά» (όλα τα γνωρίσαμε ως ανθρωπότητα τον προηγούμενο αιώνα) δίχως η κοινή στρατηγική να αθωώνει κανέναν, ιδίως τους γλοιώδεις Ο.Φ.Α. κάθε εποχής που χρησιμοποιήθηκαν επιβραβευόμενοι/ες από όλα τα μεγάλα κόμματα του τόπου!

Αλλά η εκφυλιστική πραγματικότητα όσων εργολαβικά και με το αζημίωτο είχαν αναλάβει να εκπροσωπούν την εξουσία στους τομείς δράσης τους (μαζί τα φάγατε!),  αντιμετωπίζοντας το «δημόσιο αγαθό» (την παιδεία, την πληροφορία, τον συνδικαλισμό, την δουλειά) ως φέουδο των μηχανορραφιών τους, αποδεχόταν ως αυταξία μονάχα το δικαίωμα να προχωρήσει ο σκυμμένος στην (χαυνωτική για την κοινωνική εξέλιξη) μετριότητά τους, και λοιδορούσε  ως αθέμιτη αντίθεση («αφού μας κρίνεις πως τολμάς;! Μια μέσα μια έξω;) το δικαίωμα του στεκάμενου «απέναντι».» Κάθε ζωντανό ή αξιοπρεπές κύτταρο έπρεπε τιμωρείται. (Και δεν εννοούσε ο πολίτης πως για να είναι πολίτης, αντί να φιλήσει το χέρι του -αρσενικού ή θηλυκού- «νονού» κάθε χώρου,  είχε και έχει δικαίωμα σε όλα τα δημόσια αγαθά παρόλο που τους έκρινε, ή μάλλον καλύτερα ακριβώς επειδή τους έκρινε θα είχε το δικαίωμα…). Μηχανορραφίες που με διπλή υποκρισία τις κατήγγειλαν για τους «κακούς» του όποιου χώρου μόνο σαν ξεβόλευαν τους ίδιους …, αρνούμενοι να τις «δουν» στον εαυτό τους.

Είναι γνωστή αυτή η στρατηγική όταν οι δομές δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε, στρατηγική που ομοιάζει πολύ με αυτό που έχει εντοπίσει ο Φουκώ, πως λες δυνατά κάτι ακριβώς για να κρύψεις το αντίθετό του. Είναι γνωστό πχ πως όταν στη Γαλλία διεξαγόταν η δίκη του Κλάους Μπάρμπυ, δική που οδήγησε στο νομικό εξάμβλωμα περί της καταδίκης κάθε αμφισβήτησης του Ολοκαυτώματος (που περνά μέσω Σκανδαλίδη αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, ανοίγοντας όλες τις κεκρόπορτες του φασισμού στο όνομα του αντιφασισμού), στους δρόμους της Νίκαιας δολοφονούνταν ένας Τυνήσιος εργάτης από μια συμμορία νεοναζί. Ενώσω πολλά Γαλλικά ΜΜΕ πανηγύριζαν γιατί η Γαλλία, το «φως» του κόσμου, περνούσε με αφορμή την προβεβλημένη δίκη του Μπάρμπυ νόμο εναντίον της ρατσιστικής ρητορικής, όταν ο πατέρας ενός δράστη ανέφερε για τον «σκούρο ανώνυμο» της Νίκαιας «καλά του κάνανε του Άραβα», κανένα ΜΜΕ και καμιά πολιτισμένη γαλλική κοινωνία στο σύνολό της δεν έκατσε να ασχοληθεί. Έτσι είναι! Και ταιριάζει τόσο πολύ και με το «πώς» φέρονταν οι «ισχυροί» Έλληνες πριν λίγα χρόνια, αλλά και το πώς φέρονται τώρα στην Ελλάδα όσοι κρατούν πάλι γραμμή «Μαζινό» (δηλαδή δεν κρατούν τίποτα) απέναντι στον Γερμανικό άξονα! Όταν η πολιτική «κουλτουροποιείται» τότε αντιμετωπίζεται ως έξοδος σε ρεστοράν, αφού ενώ δεν αντιμετωπίζω κανένα από τα κοινωνικά αίτια, νομικά (για το θεαθήναι)  «διατάζουμε ότι δεν κινδυνεύουμε πια από φασισμό. Και το πιστεύουμε κιόλας!»

Πίστη; Ποια πίστη;

Η δημοκρατία, λέει, στηρίζεται στο πολιτικό υποκείμενο, ενώ ο ολοκληρωτισμός εδράζεται στο απρόσωπο «κοινωνικό» (δήθεν) σώμα. Η απόσυρση του πολιτικού υποκειμένου από το ιστορικό γίγνεσθαι προϋποθέτει την απόσυρση της διαλεκτικής ως φορέα θέσμισης του μέλλοντος, κι άρα την ανάδυση ενός μέλλοντος που είναι «αυτόβουλο» και όχι αιρετό και διαμορφωνόμενο κάθε στιγμή από (και σε σχέση με) την ανθρώπινη δράση. Η ίδια η αστική δημοκρατία είναι πάντοτε έτοιμη να λοιδορήσει (έως και να αφαιρέσει καθώς οπισθοχωρεί ακυρωνόμενη) την πιο πολύτιμη της παραδοχή: την θεμελιακή δυνατότητα του (ή της) πολίτη να σκέφτεται και να δρα ως ελεύθερο άτομο που (όμως) απευθύνεται κοινωνικά στο σύνολο των ανθρώπων με το οποίο βρίσκεται σε άμεση (ή έμμεση) επαφή και στις ετεροβαρείς μα πολύτιμες  δυναμικές που αναπτύσσονται μεταξύ τους.

Χαρακτηριστική αυτής της υποχώρησης είναι η ρητορική που αναπτύσσεται τελευταία σε μερίδα ακόμη και του «καλλιεργημένου» αστικού τύπου, που διαπιστώνοντας προφανώς ότι ανάχωμα στις οικονομικο-κοινωνικές μεθοδεύσεις των «ταγών τους» είναι οι «διαφωνούντες», (αφού οι «φασαριόζοι» δεν γραφικοποιούνται εύκολα όσο άλλοτε μιας και συρρικνώνεται όλο και περισσότερο ο χώρος της κοινωνικής συνοχής που τους «εξοβέλιζε») αρχίζουν να αναπτύσσουν όλο και περισσότερο (στο όνομα της «δημοκρατίας» φυσικά! της «παιδείας», του «σεβασμού», της «αγάπης» κλπ, όπως άλλοι άλλοτε της «ισότητας») μια όλο και πιο αντιδημοκρατική ρητορική. Δεν πάει καιρός που στην καθημερινή (…) εφημερίδα που εκπροσωπούσε όσο καμιά την δυτικοευρωπαϊκή σκέψη του κοινωνικού φιλελευθερισμού γράφτηκε: «Στην Ελλάδα αυτήν την φορά η Αριστερά δεν θα χρειαστεί να πάρει τα όπλα, έχοντας αλώσει το δημοκρατικό σύστημα με την ιδεολογική υπεροχή που της παραχώρησε ηλιθίως η Δεξιά, το μόνο που χρειάζεται είναι να παίρνει τις ψήφους των αδαών» (Καθημερινή, Γ. Κασσιμάτης, 11/12).

Η ανάσυρση του ψυχροπολεμικού κομμουνιστικού κινδύνου (που ελάχιστο καιρό πριν είχε επικαλεστεί και ο κ. Καρατζαφέρης μιλώντας με βολική αυθαιρεσία για 2 είδη μόνο, ευρωπαϊστές(;) και σταλινικούς) όχι μόνο δείχνει… «σύγχρονη» πολιτική σκέψη που… «απαντά στους καιρούς», αλλά αθωώνει μονάχα τον χώρο «του κέντρου»(;) παρουσιάζοντας δυνητικούς εγκληματίες τους μεν και ηλίθιους τους δε. Η στάση αυτή έχει όμως δυο βαθύτερα επικίνδυνες παραμέτρους: Η χειραγωγιστική ακύρωση των μετεμφυλιακών επιλογών κάποιων πολιτών (με άλλα λόγια δεν ήταν η «αξιοπρεπής» ή «ενοχλητική» στάση κομμουνιστών και μη που τους έστελνε στην Μακρόνησο, αλλά η «χάρη» που τους έκανε η εξουσία να ασχοληθεί μαζί τους! Τεράστιε!) ανάγνωση που ακυρώνει την τριβή, την διαλεκτική, την ίδια την υπόσταση της πολιτικής (σωστής ή λάθος) δράσης και του ίδιου του πολιτικού υποκειμένου, αφού αποπειράται να πείσει τον «σημερινό» πολίτη πως το γήπεδο της πολιτικής έτσι κι αλλιώς δεν του ανήκει και μόνο ως παράπλευρη απώλεια των πραγματικών δραστών (των ειδικών και των εξουσιαστών) αν ασχοληθούν μαζί του μπορεί να καταγραφεί.

Ότι η παρανομία της αριστεράς μυθοποίησε καταστάσεις ενώ η νομιμοποίηση έφερε στην επιφάνεια αρνητικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, είναι μια πλευρά της πραγματικότητα που απαιτεί πολύ διαφορετική διατύπωση και έχει και διαφορετικό στόχο. Όμως η απόσυρση της πίστης στον πολίτη και η ανάθεση των αποφάσεων στους «ειδικούς» (αφού αυτοί αντιδιαστέλλονται στους αδαής») αφαιρεί από το υποκείμενο όχι μόνο την πολιτική, αλλά ακόμη και την ανθρώπινη υπόστασή του, αφού το αποξενώνει από την ίδια του την εμπειρία. «Με βιάζεται ως άτομο κι ως χώρα οικονομικά και ηθικά και πονάω!» «Όχι! εγώ θα σου πω κι εγώ θα διαχειριστώ την κραυγή σου γιατί εγώ ξέρω αν βιάζεσαι!».

Η δημοκρατία νοσεί, και νοσεί βαριά και νοσεί για χρόνια, εξαιτίας της μετριοκρατίας των υμετέρων τους που κατέλαβε το σπίτι της και το ξεπούλησε δίχως να την ρωτήσει. Μα όλοι αυτοί με την ρητορική τους, ξεχνούν με το πιο κυνικό και το πιο επικίνδυνο «στυλάκι» του κόσμου ότι όταν η δημοκρατία νοσεί η λύση είναι μία: Περισσότερη δημοκρατία!

*πολιτισμική κοινωνιολόγος

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Όταν τα φοιτητικά πάρτι αφήνουν πίσω τους συντρίμμια …..

Δεκέμβριος 8, 2011 Σχολιάστε

Εικόνες βιβλικής καταστροφής στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή. Τα πάρτι επιτρέπουν σε αγνώστους να σπάνε και να καταστρέφουν.

 Εκτεταμένες είναι οι καταστροφές που σημειώθηκαν στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης στην Κομοτηνή, μετά από πάρτι που διοργάνωσε φοιτητική παράταξη εντός της σχολής.

Οι μεγάλης έκτασης βανδαλισμοί είχαν αποτέλεσμα να αναβληθούν τα μαθήματα στο συγκεκριμένο τμήμα, ενώ οι εικόνες πλέον θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο.

«Κάθε Δευτέρα το κτίριο έχει το ίδιο σκηνικό αθλιότητας», αναφέρει ο πρόεδρος του τμήματος, κ. Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, που εκτόξευσε πυρά κατά πάντων, όταν προσερχόμενος στις εγκαταστάσεις του τμήματος για να κάνει μάθημα, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια χαώδη κατάσταση, που επικρατούσε τόσο στην είσοδο, όσο και σε άλλους χώρους του πρώτου και του δευτέρου ορόφου.

Να σημειωθεί ότι πριν από λίγους μήνες, τόσο η διοίκηση, όσο και ο φοιτητικός σύλλογος απαγόρευσαν την πραγματοποίηση τέτοιων εκδηλώσεων στις εγκαταστάσεις του τμήματος, αφού κάθε φορά ο χώρος, όχι μόνο κατακλύζεται από σκουπίδια που αφήνουν πίσω οι διοργανωτές, αλλά προκαλούνται και εκτεταμένες φθορές στο κτίριο, από τις τουαλέτες και τα εξωτερικά τζάμια μέχρι και στις πόρτες των γραφείων των καθηγητών.

Ο ίδιος ανέλαβε καθήκοντα προέδρου το Σεπτέμβριο του 2010 και έκτοτε κατέβαλε προσπάθειες να βελτιώσει τις συνθήκες, υπό τις οποίες καλούνταν οι φοιτητές να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.

Μολονότι υπογραμμίζει ότι οι φοιτητές του τμήματος ως επί το πλείστον επιδεικνύουν τη δέουσα προσοχή και επιμέλεια, ούτως ώστε αυτές οι προσπάθειες να μην πέσουν στο κενό, εντούτοις ενέργειες σαν και τις παραπάνω κατά τον ίδιο υπονομεύουν κάθε τέτοια πρωτοβουλία, με αποτέλεσμα αφενός τη ματαίωση της όποιας προσπάθειας αναβάθμισης των συνθηκών φοίτησης

 Αν και τα παραπάνω γεγονότα ήταν επανειλημμένα το προηγούμενο διάστημα, την Τρίτη πραγματικά «έφτασε ο κόμπος στο χτένι» με αυτά που αντιμετώπισαν φοιτητές και καθηγητές του τμήματος κατά τις πρωινές ώρες, που προσήλθαν για να κάνουν μάθημα.

Οι φοιτητές παρέμεναν στην είσοδο, σύμφωνα με τον κ. Χατζόπουλο, καθώς στο εσωτερικό του κτιρίου επικρατούσε βρωμιά και δυσωδία.

Ο ίδιος έδωσε εντολή να μην πραγματοποιηθούν τα μαθήματα της πρωινής βάρδιας, ούτως ώστε να καταφέρουν οι καθαρίστριες να απομακρύνουν τα σκουπίδια και να καθαρίσουν το χώρο. Από τη μεριά τους οι ίδιες οι καθαρίστριες εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για το φαινόμενο, καθώς όπως δήλωναν, κάθε Δευτέρα σχεδόν έρχονται αντιμέτωπες με την ίδια απελπιστική κατάσταση.

Την ίδια ώρα, μικροφθορές εντοπίστηκαν στους ορόφους του κτιρίου, ενώ στις τουαλέτες ήταν κατεστραμμένα τα καζανάκια, τα οποία οι δράστες έσπασαν και αποκόλλησαν, χωρίς κάποιο προφανή σκοπό.

Σε ανάλογες περιπτώσεις κατά το παρελθόν έχουν εντοπιστεί καταστροφές σε πόρτες των γραφείων των καθηγητών, στα τζάμια από τα κλιμακοστάσια, σε πίνακες ανακοινώσεων, αλλά και στην κεντρική είσοδο. Όπως εκτίμησε ο κ. Χατζόπουλος, για την αποκατάσταση των ζημιών απαιτούνται 200-300 ευρώ κάθε φορά.

Ο ίδιος δεν παρέλειψε να επιρρίψει ευθύνες και στη διοίκηση του Δ.Π.Θ., την οποία κατήγγειλε για αδράνεια, παρά τα επανειλημμένα του αιτήματα, γραπτά και προφορικά, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του εν λόγω φαινομένου.

Μίκα Κοντορούση news247 gr