Αρχείο

Posts Tagged ‘Ελληνική Ιστορία’

Κ. Παπούλιας : Δεν γίνεται να παριστάνεις τον πατριώτη και να θαυμάζεις τα σύμβολα του ναζισμού.

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

01 Der Ton zwischen Berlin und Athen wird rauerΗχηρό μήνυμα κατά του φασισμού και του ναζισμού έστειλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, και αναφέρθηκε στο πρόβλημα της Χρυσής Αυγής, χωρίς να την κατονομάσει, κατά την αντιφώνηση του στο γεύμα που παρέθεσε ο διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγος Νικόλαος Δεβετζής, στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης.

Δεν έκρυψε την ανησυχία του για το γεγονός ότι εμφανίστηκαν σβάστικες και νοσταλγοί του ναζισμού σε μια χώρα που πλήρωσε βαρύτατο τίμημα από τη θηριωδία του και είπε χαρακτηριστικά: «Δεν γίνεται να παριστάνεις τον πατριώτη και να θαυμάζεις τα σύμβολα του ναζισμού».………………….. Διαβάστε περισσότερα…

Επιστολή-κόλαφος πρώην πρέσβεων στο Σαμαρά…

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

01 FLAG gr«Φωτιά» είναι η επιστολή που έστειλαν 23 πρώην πρεσβευτές της χώρας μας προς τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, μια επιστολή που αναφέρεται στα μεγάλα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στην επιστολή λέγονται μεγάλες αλήθειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπενθυμίζουν κάποια αυτονόητα, που όμως δείχνουν να έχουν λησμονηθεί από τους κρατούντες. Σε μια προσπάθεια πιο συστηματικής υπενθύμισής τους, οι πρέσβεις που αποτελούν πλέον ομάδα με την επωνυμία «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ», διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ», στο εντευκτήριο του πανεπιστημίου, στο κτίριο «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» (γωνία Σίνα και Ακαδημίας, στο κέντρο της Αθήνας), την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου στις 19:00, την οποία προφανώς αξίζει να παρακολουθήσουν όσοι μπορέσουν. Τα ονόματα του ελληνικού κόσμου, είναι τρανταχτά…………….. Διαβάστε περισσότερα…

Ελληνική υψηλή στρατηγική

17 Σεπτεμβρίου, 2012 Σχολιάστε
Ν. Λυγερός (OPUS)

Ενώ έχουμε μια ιστορία γεμάτη με στρατηγικές κινήσεις στην Αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση, πολλοί θεωρούν ότι δεν μπορούμε να έχουμε υψηλή στρατηγική. Προωθούν επιχειρήματα που δίνουν έμφαση στους άλλους, αλλά ποτέ στην ελληνική πραγματικότητα. Μιλούν συνεχώς για κοινωνική μιζέρια, λες και δεν έχουμε άλλη επιλογή για το μέλλον μας.

Κι όμως η ελληνική σκέψη εφηύρε τη στρατηγική, για να μπορεί ο αδύναμος να αντιμετωπίσει τον δυνατό, μέσω της νοημοσύνης του. Γι’ αυτό το λόγο, δεν ισχύει η προηγούμενη προσέγγιση. ………………………….. Διαβάστε περισσότερα…

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ….

8 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

Αυτά που ακούμε καθημερινώς από τα ΜΜΕ, ως σχεδιαζόμενα, επιχειρούμενα ή νομοθετούμενα, έρχονται σε αντίθεση με βασικές διατάξεις του Συντάγματος, περί διακρίσεως των εξουσιών, περί ατομικών δικαιωμάτων και περί λαϊκής κυριαρχίας, ως θεμελίου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι σκεπτόμενοι Έλληνες απορούν, πώς οι κυβερνώντες αποδέχονται όρους και μέτρα, συνεπαγόμενα κατάλυση του Συντάγματος.
Είναι άραγε τόση η δύναμη της ματαιοδοξίας αυτών που επιδιώκουν τους κυβερνητικούς θώκους και τόση η αίγλη της εξουσίας ώστε να συσκοτίζεται η λογική και η αίσθηση της ευθύνης έναντι της πατρίδος και του λαού της; Οι ξένοι βεβαίως, υπό την επήρεια της ήκιστα υπερηφάνου συμπεριφοράς των περισσοτέρων πολιτικών μας, δικαιούνται να πιστεύουν αυταπατώμενοι, ότι οι όροι τους οποίους επιβάλλουν είναι ευκόλως πραγματοποιήσιμοι.
Οι Έλληνες πολιτικοί όμως, τόσο λίγο γνωρίζουν τους ομοεθνείς τους, ώστε να ελπίζουν, ότι θα υποταγούν ευκόλως στα συμφωνούμενα. Κατανοητές και δικαιολογημένες οι υποδείξεις των ξένων για την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Πώς συμβιβάζεται όμως με την ανοχή τους στην ίδρυση από της κυβερνήσεως του Γ. Παπανδρέου – από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Μάιο του 2011 – σαράντα μιάς (41) νέων γενικών γραμματειών και αυτοτελών υπηρεσιών; Μεταξύ αυτών, ας σημειωθεί, είναι το «Εθνικό Κέντρο Προειδοποιήσεως για τσουνάμι» και το «Γραφείο Αντιμετωπίσεως Περιστατικών Αυθαιρεσίας» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6-2-2012).
Η δικαστική εξουσία κατοχυρούται ως τρίτη και ανεξάρτητη εξουσία στα άρθρα 87 έως 100 του Συντάγματος. Οι δε αποδοχές των δικαστών, κατά το άρθρο 88 § 2 εδ. α΄ του Συντάγματος είναι «ανάλογες με το λειτούργημά τους», προς κατοχύρωση της ανεξαρτησίας τους. Εν τούτοις η κυβέρνηση Παπανδρέου μείωσε τις αποδοχές αυτών σχεδόν στο ήμισυ εκείνων που είχε ορίσει το κατά το Σύνταγμα Ειδικό Δικαστήριο (Μισθοδικείο).
Δια προσφάτου νομοσχεδίου υπαλληλοποιούνται οι δικαστές, για τους λόγους που ανακοίνωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Τους λόγους αυτούς οφείλει να εξετάσει σοβαρώς η κυβέρνηση, ώστε να μην αναγκασθούν οι δικαστές να εφαρμόσουν τα άρθρα 87 § 2 και 120 § 2 και 4 του Συντάγματος.
Ειδικότερα, δια του Νομοθετήματος τούτου επιβάλλεται η εκδίκαση ορισμένου αριθμού υποθέσεων σε κάθε δικαστή, με την απειλή περικοπής αποδοχών και αδείας διακοπών, αν οι υποθέσεις αυτές δεν εκδικασθούν. Ωσάν οι υποθέσεις των πολιτών να είναι της αυτής σοβαρότητος και πλοκής. Αλλά φαίνεται πως οι νομοθετούντες δεν έχουν ιδέα του έργου των δικαστών και ενεργούν κατά τας υποδείξεις αδαών.
Σαράντα εννέα (49) υπουργοί ασχολούνται προεχόντως με το πώς θα επανεκλεγούν και παρεμπιπτόντως με την εφαρμογή των μέτρων που τους επιβάλλουν τα μνημόνια. Καμία προσπάθεια δεν γίνεται για την ανάπτυξη της χώρας και ιδιαιτέρως της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.  Ενώ η παιδεία και η υγεία έχουν αφεθεί εις την τύχη τους.
Περαιτέρω η σημερινή κυβέρνηση δεν διεκδικεί καν τα 162 δις ευρώ από τη Γερμανία, στα οποία ανέρχεται, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών το αναγκαστικό δάνειο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Μολονότι η παράλειψη αυτή συνιστά απιστία σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Δημοσίου, η δε άρνηση ασκήσεως ποινικής διώξεως της απιστίας αυτής, αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος σε βαθμό κακουργήματος, όπως κατ΄ επανάληψη έχει γραφεί.
Στο μεταξύ κυριαρχεί η διαδοχολογία του Γ. Α. Παπανδρέου. Ενώ αυτός συμπεριφέρεται ως ισόβιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ομιλεί δε προς το κοινό εκλαμβάνων τους Έλληνες ως ανοήτους, φύονται διάφοροι διάδοχοί του. Ο ίδιος αυτοδιαφημίζεται ως σωτήρ της Ελλάδος, όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ο πολιτικός που εξηπάτησε το λαό του με ψευδείς υποσχέσεις για να ανέλθει στην εξουσία στη συνέχεια δε οδήγησε την πατρίδα του εις τα δεσμά του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας.
Παραδέχεται μεν την ανάγκη αποχωρήσεώς του από την αρχηγία, αλλά οι κινήσεις και οι ενέργειές του φανερώνουν την αντίθετη, ενδόμυχη, επιθυμία του. Ωστόσο επί ένα μήνα και περισσότερο ασχολούμεθα με τους κατά καιρούς εμφανιζομένους ως υποψηφίους αρχηγούς.
Μετά τον κ. Βενιζέλο, ως φυσικό διάδοχο του κ. Παπανδρέου, ενεφανίσθη ο κ. Χρυσοχοΐδης, αισθανόμενος μάλιστα την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για όσα έλεγε προεκλογικώς ο σημερινός αρχηγός του. Στη συνέχεια παραιτήθηκε ο κ. Παπουτσής, την επαύριον της ανακαλύψεως μιας βόμβας στο Μετρό, πριν εκραγεί. Και στη συνέχεια ενεφανίσθη η κ. Κατσέλη, υποψηφία και αυτή, πλαισιούμενη από πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που υιοθετούν τις απόψεις της.
Η κυβέρνηση δεν παραμελεί μόνον την ανάπτυξη της χώρας και βασικούς θεσμούς της, αλλά και δεν αντιδρά στις προκλήσεις των Τούρκων.  Ενώ το βιβλίο ιστορίας, που διδάσκονται τα ελληνόπουλα στην ΣΤ΄ δημοτικού σχολείου εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία – και ξεχνά το κρυφό σχολειό – το αντίστοιχο βιβλίο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:
– «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή» (σελ. 19),
– «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη» (σελ. 21)
– «Η ειρήνη στην Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθούν με την επιστροφή των νησιών αυτών στην Τουρκία» (σελ. 65).
– «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρα σα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα» (σελ. 110).
Αυτά και πολλά άλλα διαπιστώνει κανείς στην πρώτη ανάγνωση του βιβλίου της τουρκικής ιστορίας (έκδοση 1996), το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου, οκταετούς υποχρεωτικής φοιτήσεως.
Το συγκεκριμένο σύγγραμμα έχει ως τίτλο «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1995, με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. Βάσει των αυθαιρέτων ιστορικών θεωριών, που σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και τις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου – μεταξύ αυτών και ο ελληνικός – ήταν τουρκικής προελεύσεως. Θεωρούν τους Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς, ως προτουρκικές φυλές, που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις δόλιες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς».
Ακόμα περισσότερο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχιτίν Σαλιζίκ, που υποστηρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήλθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το 2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, ο Ηρόδοτος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Όμηρος, ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής! Αξιοσημείωτο είναι ότι η εργασία αυτή εγκρίθηκε από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Δόθηκε καμμία απάντηση από την ελληνική πλευρά στους γελοίους αυτούς ισχυρισμούς των Τούρκων; Αν όχι, γιατί; και ποιος είναι υπεύθυνος αυτής της σοβαράς παραλείψεως;

Επανασύσταση σχέσεων κοινωνίας ….

27 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Tου Χρηστου Γιανναρα

Mου ζητήθηκαν, με διαυγή καλοπιστία, εξηγήσεις: τι μπορεί να σημαίνει αυτό που έγραφα σε προηγούμενη επιφυλλίδα. Πως αν το πρώτο ζητούμενο σήμερα είναι να ξαναπιστέψει ο Eλληνας στον εαυτόν του, δηλαδή στη δυναμική της ελληνικής συλλογικότητας, τότε χρειαζόμαστε πρωτίστως όχι ιδιοφυή πρωθυπουργό, αλλά αυθεντικό αρχιεπίσκοπο. Eγραφα συγκεκριμένα:

«Aν το πρώτο είναι να ξαναβρεί η ελληνική κοινωνία εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα, τότε χρειαζόμαστε εκκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή. Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα εκσυγχρονιστικά «δήθεν» στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, επειδή δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ιδεολογημάτων. Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκρές κοινωνίες».

Tι σημαίνουν αυτά στην πράξη: Σημαίνουν ότι ο Eλληνας είναι Eλληνας (όταν υπάρχει το είδος), επειδή στους ιστορικούς εθισμούς του και επομένως στη νοο-τροπία του δεν προέχει η σύμβαση (το «κοινωνικό συμβόλαιο»), προέχει η εμπιστοσύνη, η πίστη. Kαι η πίστη – εμπιστοσύνη προϋποθέτει προσωπικές σχέσεις, κοινωνία σχέσεων. Δηλαδή προϋποθέτει την «πόλιν» ή τη μικρή κοινότητα, τον «έπαινο του δήμου, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε». Oχι το απρόσωπο κράτος και τον φόβο του χωροφύλακα ή του μπαμπούλα «Θεού».

H Eλλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Eλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Eλληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.

Tο τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης – εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Eλλάδα η ενορία. Aλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.

Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Eτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.

Aυτή την ώρα που ο Eλληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Aν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Mολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.

Aκαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης – εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής.σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Kαι ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Eλλάδα ενορίες: Mεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Eικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.

Mόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Oσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού – άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.

Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Oχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκλλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Eλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.

Eνας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Eκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Aνάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

* O κ. Xρήστος Γιανναράς είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

kathimerini gr

—————————–

ΣΧΕΤΙΚΑ :

  1. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φολκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι
  2. Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας – Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο “δανεισμό”
  3. H λογική της αυτοάμυνας
  4. Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός

Ο θησαυρός της γαλέρας και η κληρονομιά της Μακεδονίας ….

25 Φεβρουαρίου, 2012 1 Σχολιο
 Στα απαρατήρητα πέρασε η είδηση πως δικαστήριο των ΗΠΑ δικαίωσε την Ισπανία, ζητώντας από την εταιρεία Odyssey Marine Exploration, που ειδικεύεται στον εντοπισμό και την ανέλκυση ναυαγίων, να επιστρέψει  στη χώρα θησαυρό που ανέλκυσε  το 2007 από βυθισμένη γαλέρα του 19ου αιώνα στα ανοιχτά της Πορτογαλίας.Όπως έγινε γνωστό, πρόκειται για τη γαλέρα Nuestra Señora de las Mercedes (Our Lady of Mercy), που  βυθίστηκε το 1804 μεταφέροντας  φορτίο 600 χιλιάδων νομισμάτων, αξίας άνω των 350 εκατομμυρίων ευρώ.Μετά από έντονο δικαστικό αγώνα του ισπανικού δημοσίου, δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε πως ο θησαυρός του ναυαγίου, ανήκει δικαιωματικά στην Ισπανία, οπότε και θα πρέπει να επιστραφεί. Ήδη δύο ισπανικά πολεμικά αεροσκάφη απογειώθηκαν με προορισμό τις ΗΠΑ, ώστε να περισυλλέξουν τον θησαυρό και να τον επιστρέψουν στη χώρα.Αναφέρομαι στο συγκεκριμένο περιστατικό, προκειμένου να το συνδέσω με όσα συμβαίνουν στα γειτονικά Σκόπια, που από την εθνικιστική κυβέρνηση Γκρουέφσκι, επιχειρείται μεθοδικά και συντονισμένα ο σφετερισμός της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας και των Μακεδόνων.

Τα Σκόπια επιχειρούν να εμφανιστούν ως «συνιδιοκτήτες» της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της αρχαίας Μακεδονίας. Η νέα γενιά διδάσκεται στα σχολεία πως έχει το ίδιο DNA με το Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος μιλούσε ελληνικά επειδή ήταν τα .. Αγγλικά της εποχής και πως η πατρίδα τους είναι η … Παλαιστίνη των Βαλκανίων που κατέχεται από Ελλάδα και Βουλγαρία. Ακόμη και οι μετριοπαθείς φωνές στα Σκόπια, τείνουν να σιγήσουν, αφού η κυβέρνηση Γκρουέφσκι, που εξελίσσεται σε καθεστώς, φιμώνει κάθε διαφορετική άποψη, που είναι αντίθετη στην «αρχαιμακεδονοποίηση» της χώρας και στην απέραντη Disneyland που έχει στηθεί στο κέντρο των Σκοπίων, που πλέον θυμίζει περισσότερο αρχαία Ελλάδα με όλα αυτά τα αγάλματα, τα μνημεία και τα κτίρια που στο πλαίσιο του φαραωνικού προγράμματος «Σκόπια 2014», την ίδια ώρα που φτώχεια και ανεργία αγγίζουν το 32% του πληθυσμού.

Βάλτε λοιπόν στη θέση του θησαυρού της γαλέρας την ιστορία και τον πολιτισμό της αρχαίας Μακεδονίας. Στη θέση της Odyssey Marine Exploration τα Σκόπια και στη θέση της Ισπανίας την Ελλάδα. Η Ισπανία διεκδίκησε σε υψηλό επίπεδο τα δικαιώματα της επί της βυθισμένης γαλέρας και του θησαυρού της και δικαιώθηκε. Η Ελλάδα πότε θα ασχοληθεί σοβαρά, με την προάσπιση ενός σημαντικού τμήματος της ιστορίας και του πολιτισμού της, που σίγουρα έχει μεγαλύτερη αξία από τα 600 χιλιάδες χρυσά και ασημένια νομίσματα της ισπανικής γαλέρας ;

Οι «ηξεις, αφήξεις» του υπουργείου Εξωτερικών, που έως σήμερα αποφεύγει να καταγγείλει επίσημα και σε όλα τα διεθνή φόρα τον επιχειρούμενο βιασμό της ιστορικής πραγματικότητας από τον Γκρουέφσκι, ο παππούς του οποίου ήταν Έλληνας και σκοτώθηκε το 1940 πολεμώντας τους Ιταλούς εισβολείς, ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο τους γείτονες που έφτασαν στο σημείο να «ξινίσουν» για τις πρόσφατες εκθέσεις για τον Μεγάλο Αλέξανδρο στην Οξφόρδη και στο Λούβρο. Η αλήθεια είναι, πως πλέον δεν περιμένω κάτι περισσότερο από τους αρμόδιους στην Βασ. Σοφίας, που έως σήμερα δεν έχουν απαντήσει επίσημα πόσες χώρες στον πλανήτη έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία».

Γράφω τα παραπάνω με αφορμή και την επίσκεψη του μεσολαβητή του ΟΗΕ για την ονομασία Μάθιου Νίμιτς σε Αθήνα και Σκόπια, που μας «θυμήθηκε» σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ευελπιστώ μαζί με το «κούρεμα» του χρέους να μην έχουμε και «κούρεμα» της Μακεδονίας και της κληρονομιάς της.

protothema gr 
———
*El tesoro del buque Nuestra Señora de las Mercedes vuelve a España

El tesoro del buque «Nuestra Señora de las Mercedes», naufragado en 1804 y hallado en 2007 por la empresa estadounidense Odyssey, regresa este viernes a España, en dos aviones Hércules más pesados de lo previsto, tras una larga disputa judicial.
«En total fueron 49.000 libras (más de 23 toneladas), muchas más de las 17 toneladas pensadas en un principio, porque la primera cantidad que comunicó la empresa se ve que no era la correcta», dijo a la AFP Miguel Morer, jefe de prensa del Ministerio de Defensa español desde Tampa (centro de Florida).
El jueves en la noche el botín hallado en el pecio del buque, que España disputó durante cinco años en los tribunales estadounidenses, «se terminó de cargar sobre las 21H00 locales (01H00 GMT del viernes)», dijo el portavoz español.
«En este momento todo el tesoro y otros objetos de valor están cargados en los dos aviones Hércules para emprender el viaje a España hacia las 12H00 locales (16H00 GMT)», precisó Morer desde la base militar aérea estadounidense MacDill, en Tampa.
El vuelo con las 595.000 monedas de oro y plata, además de «algunas imágenes religiosas y cofres», contempla una escala técnica de al menos una hora en una base en Nueva Jersey (este de Estados Unidos) y luego en Canadá, desde donde finalmente los hércules volarán hacia la base militar de Torrejón, cerca de Madrid.
La hora aproximada del arribo del tesoro a España es el mediodía del sábado, dijo la misma fuente.
«Todo esto está en muy mal estado de conservación porque ha pasado los últimos 208 años sumergidos y todavía está sumergido precisamente para preservarlo», indicó Morer al explicar que aún no saben con precisión qué otras piezas integran el tesoro que viaja en empaques «sumergidos con agua marina y un líquido especial para que no se deterioren».
El viernes pasado, el juez federal Mark Pizzo de la corte de Tampa ordenó la entrega del tesoro a España por parte de la empresa de exploración submarina Odyssey y negó el reclamo de la compañía a España de reembolsar 412.814 dólares por el almacenaje y conservación del tesoro.
De esta forma se puso fin a una batalla legal por este tesoro valorado en más de 500 millones de dólares que enfrentó a España con Odyssey durante cinco años, en los cuales tribunales en Washington, Atlanta (Georgia, sureste) y Tampa finalmente fallaron a favor de España.
El botín encontrado en el pecio del «Nuestra Señora de las Mercedes», naufragado en 1804 y encontrado frente a las costas de Portugal en mayo de 2007, es el mayor tesoro submarino jamás encontrado en la historia.
La justicia estadounidense consideró desde un principio que el botín hallado por Odyssey y repatriado sin avisar a ninguna autoridad española en su momento, estaba bajo inmunidad soberana española.
Para Odyssey este caso afectará la herencia cultural española, según indicó la compañía en un comunicado la semana pasada.
«Tristemente creemos que este caso, a la larga, tendrá un profundo efecto negativo sobre la herencia cultural subacuática española», dijo en un comunicado Melinda MacConnel, vicepresidenta de Odyssey.
Para MacConnell, «es triste» que España no haya considerado el «alto costo del almacenaje y conservación de las monedas» y que esta acción de la justicia terminará repercutiendo «en el futuro en que nadie estará incentivado para informar de hallazgos» bajo el agua.
«Cualquier cosa hallada que tenga un potencial interés para España será escondida o, lo que es incluso peor, fundida o vendida en eBay», afirmó la empresa de Tampa.
 viernes 24 de febrero de 2012 panorama

————————-

**El tesoro del navío ‘Nuestra Señora de las Mercedes’ vuela por fin hacia casa

25.02.12 – 02:38 –

Dos aviones Hércules transportan más de 23 toneladas de monedas de oro y plata de la fragata expoliada por los cazatesoros de Odyssey
El tesoro del buque ‘Nuestra Señora de las Mercedes’, naufragado en 1804 y hallado en 2007 por la empresa estadounidense Odyssey, puso rumbo ayer hacia España a bordo de dos aviones Hércules que despegaron de Florida. Así pondrán fin «a un viaje que ha durado más de 200 años», en palabras del embajador español en Washington, Jorge Dezcallar. Se calcula que aterrizarán este mediodía, tras realizar dos escalas técnicas.
«En total fueron 49.000 libras (más de 23 toneladas), muchas más de las 17 toneladas pensadas en un principio, porque la primera cantidad que comunicó la empresa no era la correcta», explicó Miguel Morer, jefe de prensa del Ministerio de Defensa español desde Tampa (Florida). Con este traslado concluyen cinco años de litigio con la empresa cazatesoros Odyssey, que en 2007 rescató del fondo del mar el cargamento de la fragata española, frente a las costas de Cádiz, y no dudó en transportarlo vía Gibraltar hasta Tampa, donde tiene su sede. La pasada semana, por fin, un juez federal autorizó al Estado español a recuperar el tesoro, después de desestimar el último recurso presentado por la compañía estadounidense.
Ayer, dos siglos después de perderlas como resultado de un ataque de navíos ingleses al ‘Mercedes’, nuestro país asumió oficialmente la custodia de las 595.000 monedas de oro y plata, además de tejidos, fragmentos metálicos y balas de cañón. Todo este material se cargó en los aviones del Ejército tras haber sido catalogado por un equipo de expertos españoles en numismática y conservación.
El mayor botín submarino
En las dos aeronaves viajan cuatro tripulaciones, con 26 hombres en total. El vuelo contempla una escala técnica de al menos una hora en una base en Nueva Jersey (este de Estados Unidos) y luego otra en Canadá, desde donde los aviones Hércules volarán hacia la base militar de Torrejón.
«El tesoro se encuentra en muy mal estado porque ha pasado los últimos 208 años bajo el mar. Por si fuera poco, todavía está sumergido para preservarlo lo mejor posible», aclaró Miguel Morer. De ahí que todavía no se sepa con precisión el número de piezas que integran el cargamento, ya que viajan «sumergidas con agua marina y un líquido especial para que no se deterioren». Se estima que el valor total supera los 500 millones de dólares. Es el mayor botín submarino jamás encontrado hasta ahora.
«Si en 1804 aquellos marinos no pudieron volver a su patria, por lo menos hoy una parte regresará», afirmó el embajador Jorge Dezcallar, quien agradeció la colaboración de las fuerzas aéreas estadounidenses, al tiempo que ensalzó «el buen trabajo y las sinergias» que han hecho posible la recuperación del tesoro.
La Guardia Civil investigará si Odyssey ha entregado todo el botín que sustrajo de la fragata o si faltan piezas, como las 59 que, según denunció un concejal de San Roque (Cádiz), podrían haberse quedado en Gibraltar. De allí voló hacia Estados Unidos el cargamento expoliado por el equipo de Odyssey en 2007. El fiscal de Algeciras, Juan Cisneros, admite que las indagaciones serán complicadas.
———–

***El tesoro de «Nuestra Señora de las Mercedes», ya en suelo español

Dos aeronaves cargadas con 17 toneladas de oro y plata han aterrizado en Torrejón

El tesoro de la fragata «Nuestra Señora de las Mercedes» ha llegado hoy a las 13:50 hora local a la Base Aérea de Torrejón (Madrid), a bordo de dos aviones Hércules del Ejército del Aire.
Las dos aeronaves, cargadas con 17 toneladas de monedas de oro y plata, además de tejidos, fragmentos metálicos y balas de cañón, han aterrizado en España ante una gran expectación mediática, con más de 60 medios acreditados, tras partir ayer desde la base aérea MacDill, en Tampa (EEUU).
Una vez en tierra, el cargamento será entregado por el Ejército del Aire a un grupo de diez efectivos de la Agrupación de Reserva y Seguridad de la Guardia Civil, que comprobarán en un hangar de la base de Torrejón que el manifiesto de carga coincide con la orden del juzgado de Tampa que dictaminó su devolución por la empresa cazatesoros Odyssey al Gobierno español.
Otros 30 efectivos de la Guardia Civil formarán el dispositivo de seguridad del traslado por tierra del tesoro en camiones de una empresa privada hacia un destino que se mantiene secreto por razones de seguridad, según han explicado fuentes del instituto armado a pie de pista.
El dispositivo de seguridad se completará con un helicóptero que seguirá al convoy que traslada el cargamento, que una vez en destino quedará a disposición del Ministerio de Educación, Cultura y Deporte bajo depósito judicial.
Los Hércules han transportado en sus bodegas el material extraído del fondo del mar en 2007 por la empresa cazatesoros Odyssey, cuidadosamente embalado por técnicos en voluminosos paquetes envueltos en plástico negro y etiquetados con el identificativo del Gobierno de España.

la voz de galicia
———————–

ΣΧΕΤΙΚΑ:

————————-

 ΣΧΕΤΙΚΑ2:

Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ (17 Φεβρουαρίου 1914) …

17 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Τι γράφει για την ανακήρυξή της η εφημερίδα «Ηπειρωτική Άμυνα»

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ

Την ημέρα της ανακήρυξης της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου (17 Φεβρουαρίου 1914) η εβδομαδιαία εφημερίδα «Ηπειρωτική Άμυνα», έτος Α’, αριθμ. 22, που εκδιδόταν στο Αργυρόκαστρο με Διευθυντή τον Β.Κ. Ντίλιο, κυκλοφόρησε με τον πρωτοσέλιδο τίτλο: «Ζήτω η Αυτόνομος Ήπειρος» και με κύριο άρθρο «Το Ηπειρωτικόν ζήτημα εις την θέσιν του».
Η εφημερίδα έθεσε το «Ηπειρωτικό ζήτημα» στις πραγματικές του διαστάσεις. Ο αρθρογράφος δικαιολογεί την απόφαση του Γεωργίου Χρηστάκη Ζωγράφου να τεθεί επικεφαλής «των σφαγιαζομένων πληθυσμών της Ηπείρου» για να δοθεί «η αδήριτος λύσις» ως η μόνη δίκαιη και συμφέρουσα για όλες τις πλευρές. Δεν αρνείται το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης για την τύχη των ελληνικών πληθυσμών. Η Ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε στην ανάγκη «να θυσιάση τα μερικώτερα υπέρ των γενικωτέρων».
Ο Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος υπάκουσε στη φωνή της συνειδήσεώς του και ανέλαβε τον δίκαιον αγώνα υπέρ των ελληνικών πληθυσμών.
Το κύριο άρθρο της εφημερίδας έχει ως εξής:

«Ζήτω η Αυτόνομος Ήπειρος  το Ηπειρωτικόν ζήτημα εις την θέσιν του
Αφ’ ής στιγμής ο τέως Γενικός Διοικητής της Ηπείρου κ. Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος, ο λόγω καταγωγής και ατομικής αξίας και θέσεως κοινωνικής και πολιτικής μόνος ενδεδειγμένος, υπείκων εις την φωνήν της ιδίας συνειδήσεως απεδέχθη προφρόνως την παράκλησιν της εσχάτως εν Αργυροκάστρω συγκροτηθείσης Πανηπειρωτικής Συνελεύσεως ίνα τεθή επί κεφαλής των σφαγιαζομένων πληθυσμών της Ηπείρου, το Ηπειρωτικόν ζήτημα ετέθη εις την προσήκουσαν θέσιν και φέρεται ασφαλώς προς λύσιν ην η αδήριτος ανάγκη των πραγμάτων επιβάλλει ως την μόνην δικαίαν και την μόνην συμφέρουσαν, από απόψεως της Ευρωπαϊκής ειρήνης υπέρ ης εκρίθη αναγκαία υπό των ισχυρών της Γης η επέκτασις των ορίων του νεοσυστάτου Αλβανικού Κράτους επί εδάφους καθαρώς Ηπειρωτικού.
Δεν αρνούμεθα το ενδιαφέρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως υπέρ της τύχης των Ελληνικών πληθυσμών, ους αναγκάζεται να εγκαταλίπη, ούτε παραγνωρίζομεν όσα αύτη απαντώσα εις την τελευταίαν Νόταν των Δυνάμεων ηξίωσεν υπέρ αυτών, ούτε αδικούμεν Αυτήν φρονούντες ότι αύτη ως διαχειριστής των καθόλου εθνικών συμφερόντων ευρέθη εις την ανάγκην να θυσιάση τα μερικώτερα υπέρ των γενικωτέρων. Αλλά θα ήτο μέχρι παραλογισμού υπερβολική η αξίωσις ίνα εις την τοιαύτην σκέψιν της Ελληνικής Κυβερνήσεως ανταποκριθώσι και οι σφαγιαζόμενοι πληθυσμοί της Ηπείρου, διά τον απλούστερον λόγον ότι προσκρούει αύτη εις το ακαταγώνιστον αίσθημα της αυτοσυντηρισίας, όπερ κατέστησε σφοδρότερον η ουχί ανεπιλήπτως ειλικρινής πολιτεία της Ελλην. Κυβερνήσεως, ήτις εν γνώσει απέκρυψεν επιμελώς από του Ηπειρωτικού λαού την αληθή θέσιν του ζητήματος κατά το μακρόν χρονικόν διάστημα της εξελίξεώς του.
Τούτων ένεκα επεβάλλετο εις τον Ηπειρωτικόν λαόν να μη θεωρήση αρκετόν το ενδιαφέρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως, ήτις άλλως τε ούτε ηδύνατο ούτε ήτο διατεθειμένη να προαγάγη αυτό μέχρις εμπράκτου εκδηλώσεως.
Εις ο σημείον περιήλθε το Ηπειρωτικόν ζήτημα – ανεξαρτήτως της υπαιτιότητος ή μη της Ελληνικής Κυβερνήσεως – βεβαίως δεν ήτο δυνατόν να ζητήση και ο εκλεκτός της Ηπείρου περισσότερα των όσων ηξίωσεν η Ελλην. Κυβέρνησις εν τη απαντήσει της προς την Νόταν των Δυνάμεων, αλλ’ η διαφορά ην πιστεύομεν ότι δεν θα αρνηθή και ο υπεραμυνόμενος της Κυβερνήσεως και κακίζων την αυτοβουλίαν και αυτενέργειαν των Ηπειρωτών Υπουργικός τύπος είνε ότι ο κ. Ζωγράφος εν τη προς τα Δυνάμεις διακοινώσει του δεν αρκείται εις παρακλήσεις αλλά προσεπιδηλοί ότι ό,τι ζητεί ως των ων ουκ άνευ υπέρ των ελληνικών πληθυσμών της αμφισβητουμένης Ηπειρωτικής ζώνης θα το επιδιώξη αντί πάσης θυσίας ήτο δε η δήλωσις αύτη τοσούτω μάλλον αναγκαία καθόσον εξήγαγε της πλάνης ως μη ώφελε, πλην των Μ. Δυνάμεων εις την Ελλην. Κυβέρνησιν».
* * *
Η εφημερίδα στην 1η σελίδα, επίσης, με τίτλο: «Πεννιές» διεκτραγωδεί την εγκατάλειψη του τόπου από χιλιάδες πρόσφυγες Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι, με κάθε τρόπο και μέσο φεύγουν «συναποκομίζοντες ό,τι δύνανται με τα πενιχρά μέσα μεταφοράς που διαθέτουσι». Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:

«Πεννιές
Ο καιρός εξακολουθεί καλοκαιρινός.
Είνε ο μόνος φίλος και βοηθός των πανταχόθεν εγκαταλειφθέντων ελληνικών πληθυσμών των μερών τούτων, οίτινες, κατάπληκτοι εκ της αποφάσεως της Ευρώπης να τους επιδικάσει εις την Αλβανίαν, και εκ του πραξικοπήματος της Κυβερνήσεως της Μητρός Ελλάδος να τους προσαρτήση βιαίως και παραδώση δεσμίους, φεύγουσι περίτρομοι προς τα ελληνικά εδάφη, αλλόφρονες εκ της θλίψεως και της ανελπισίας και του πόνου επί τη εγκαταλείψει της φιλτάτης γεννετείρας, καθ’ όν, τρόπον φεύγουσι ρηγνύοντα απέλπιδας κραυγάς τα εν τοις κλώνοις γηραιάς πλατάνου μακαρίως κατεστησωμένα πουλάκια, οσάκις επιπίπτει κατ’ αυτών σαρκοβόρος ιέραξ.
Φεύγουσιν οι πληθυσμοί μηδένα άλλον έχοντες συναντιλήπτορα πλην του ευνοϊκού καιρού.
Φεύγουσι συναποκομίζοντες ό,τι δύνανται με τα πενιχρά μέσα μεταφοράς που διαθέτουσι, τα ελεεινά κάρρα εφ’ ών στοιβάζωνται αναμίξ γέροντες, γυναίκες και παιδία επί επίπλων φύρδην μίγδην ερριμένων.
Φεύγουσι μη γνωρίζοντες πού θα σταματίσωσι, φεύγουσι με βουρκωμένα μάτια και τα βλέμματα προς τα οπίσω όπου αφίνουσιν ό,τι είχον προσφιλές εις ζώντας και νεκρούς, φεύγουσι με καρδιοκτύπι φοβερό για εκείνους οίτινες μένουν ως η υστάτη ελπίς προς διάσωσιν της κινδυνευούσης πατρίδος, και ερημούνται αλληλοδιαδόχως πόλεις και χωριά… διότι έτσι ηθέλησαν οι εξ κύριοι οίτινες απήρτισαν την Πρεσβευτικήν Συνδιάσκεψιν του Λονδίνου.
Είνε δυσπεριγράπτως τραγική η εκ της μετοικεσίας ταύτης δημιουργουμένη κατάστασις. Είνε αφαντάστως τρομερά η θέσις εκείνων οίτινες δεν δύνανται να ακολουθήσωσι τους φεύγοντας, ως και εκείνων όσοι μη έχοντες λόγον να φεύγωσι διερωτώνται περίτρομοι περί της τύχης ήτις τους αναμένει συνεπεία της τοιαύτης αθρόας φυγής των τέως μακαρίων συνοίκων των.
Την πρωτοπορείαν απετέλεσεν η πόλις Αρ/στρου.
Εμεμίθησαν τα χωρία Δροπόλεως και ετοιμάζονται να παρακολουθήσουν τα χωρία Λιούντζης, Ρίζης και Ζαγοριάς.
Ουδεμία αμφιβολία ότι το αυτό γίνεται και εις τα διαμερίσματα Δελβίνου, Πρεμετής, Ερσέκας, Κορυτσάς».

(proinoslogos gr)

Βιβλιοπαρουσίαση στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 8-2-2012 …

7 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού

και η Λέσχη Ανάγνωσης της Ραδιοφωνίας ΕΤ3

σας καλούν την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου, 7.00 μ.μ. στον

Πολιτιστικό Χώρο «Προποντίδα», Ν. Πλαστήρα 14, Παραλιακή ζώνη Καλαμαριάς

στην παρουσίαση του βιβλίου των  Γιώργου Κόκκινου, Βλάση Αγτζίδη και Έλλης Λεμονίδου (εκδόσεις Ταξιδευτής):

Το τραύμα και οι πολιτικές της μνήμης

Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη

Αναπτύσσοντας συγκριτικές οπτικές για:

-θέματα γενοκτονιών και μεγάλων πολεμικών καταστροφών, η έκδοση αφορά:

-θέματα ταυτότητας και ιδεολογίας του προσφυγικού ελληνισμού,

-τη μνήμη της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού,

-τη μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος σε ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Γαλλία και η Πολωνία) και στις Η.Π.Α.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Νίκος ΜαραντζίδηςΑν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Σοφία Ηλιάδου-ΤάχουΑν. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Δημήτρης ΜαυροσκούφηςΚαθηγητής Α.Π.Θ.

και οι συγγραφείς:

Γιώργος ΚόκκινοςΚαθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Βλάσης ΑγτζίδηςΔρ. Σύγχρονης Ιστορίας

Συντονιστής:

Παύλος Νεράντζης,, Διευθυντής Ραδιοφωνίας ΕΤ3

———————————————————————–

Μπορείτε να δείτε τη συζήτηση που έγινε στην ΕΡΤ3, στην εκπομπή “Ανιχνεύσεις” του Παντελή Σαββίδη, με τους τρεις συγγραφείς:
και εδώ:
———————————————————————–

Σημαντικό τμήμα του βιβλίου περιλαμβάνει η μελέτη  “Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό” (σελ. 191-329), η οποία αναπτύσσεται στους εξής άξονες:

Ταυτότητες μέσα στο χρόνο

1. Στη Σοβιετική Ένωση μετά την Έξοδο
1.1. Ο σοβιετικός ελληνισμός του Μεσοπολέμου
1.1.1. Ταυτότητα και πολιτισμός
1.1.2. Το γλωσσικό ζήτημα
1.1.3  Οι αυτόνομες ελληνικές περιοχές
1.2. Οι σταλινικές διώξεις
1.3. Η νέα έξοδος
1.3.1. Αιτίες και διαδικασίες
1.3.2.  Η ταυτότητα των νέων προσφύγων

2. Πρόσφυγες του ’22 στη «μητέρα-πατρίδα»
2.1. Η αντιμετώπιση των προσφύγων. Οι δικοί μας Παλαιστίνιοι
2.2. Κράτος και πρόσφυγες
2.3. Πρόσφυγες και Αριστερά
2.3.1. Αντιμετώπιση
2.3.2. Ιδεολογικές κατασκευές και αλλοτρίωση
2.3.3. Πώς «αποφύγαμε» την παλαιστινιοποίηση;
2.3.4. Η γενοκτονία και η άρνησή της
2.3.5. Ο νέος «αυτοχθονισμός»
2.3.6. «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (μια σύγκρουση για τις σταλινικές διώξεις)

3. Πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές των προσφύγων
3
.1. Εσωτερικές διαφοροποιήσεις
3.2. Πολιτικές τάσεις και προσφυγικά συνέδρια
3.3. Θανάσιμες διαιρέσεις
3.4. Νέα συνάντηση σε νέες συνθήκες

4. Εξωελλαδικές διεργασίες
4.1. Η δυτική ποντιακή διασπορά
4.2. Στη Ρωσία: Μετά το σοκ της σοβιετικής κατάρρευσης
4.3. Στην Τουρκία: Η ανάδυση μιας “Post Modern Pontusculuk”

Απαιτούνται νέοι “πιλότοι” για την Ιστορία και τη Μουσική στα Σχολεία; ….

5 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Γιατί η παιδεία έχει ανάγκη ένα ακόμα “πιλοτικό πρόγραμμα σπουδών”; Αυτή θα μπορούσε να είναι η απάντηση στις πρωτοβουλίες του Υπουργείου (πρώην Εθνικής) Παιδείας για το “Νέο Σχολείο” που σταδιακά ξεδιπλώνονται.

Κι όταν λέμε ότι θα πρέπει να εξηγηθεί αυτό το απλό ερώτημα, εννοούμε προφανώς ότι οι εξηγήσεις που δίνονται, είναι ανεπαρκείς, κυρίως όμως, παράδοξες και αντιφατικές. Μέσα στις τελευταίες δεκαετίες ζήσαμε τόσες “μεταρρυθμίσεις”, όσες και οι πολιτικοί προϊστάμενοι του Υπουργείου Παιδείας. Κάθε μεταρρύθμιση ερχόταν να “βελτιώσει” την κατάσταση. Το αποτέλεσμα φαίνεται καθαρά. Αν αυτό συνέβαινε, τότε από την τόση πρόοδο, θα έπρεπε να έχουμε μια κοινωνία συμπαγή, δυναμική, ευημερούσα, πρωτοπόρα στην οικουμένη. Πώς γίνεται, τόσες (και τόσο πολύ καλές) προθέσεις να καταλήγουν σε αποτυχία; Μήπως δεν ήταν και τόσο καλές; Μήπως δεν αποφασίζονταν εδώ και για τις εθνικές ανάγκες; Μήπως για άλλη μια φορά καλείται ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα; Ενώ δεν διευκρινίζεται πού απέτυχαν τα προηγούμενα συστήματα, έρχεται ένα ακόμα σύστημα, που επαγγέλλεται επανίδρυση της παιδείας. Πότε; Σε περίοδο ύψιστης κοινωνικής κρίσης και ενώ οι κοινωνιολόγοι θα έπρεπε να εξηγούν τη συνάρτηση του αποπροσανατολισμού της κοινωνίας με την παιδεία των τελευταίων δεκαετιών.

“Ομογενοποίηση” κατά το δοκούν είναι ένα από τα συστατικά του “νέου Σχολείου”, που παραδέχεται ότι η παιδεία δεν είχε στόχο τον μαθητή, όμως (λες και έλειπαν από τη χώρα οι νεοσχολίτες) μας το είπαν κάπως καθυστερημένα και διόλου πειστικά ως προς την απαιτούμενη, νέα πορεία. Και ενώ θα ήλπιζε κάποιος, έστω και τώρα να συγκινηθεί ο συνδικαλισμός, (που από παιδαγωγικός κατήντησε κομματικός), κάποιες φωνές από διάφορες βαθμίδες παιδείας έρχονται να ξεφύγουν από τα κομματικά καθιερωμένα. Κάποιες φωνές -επιτέλους- φαίνονται να συναρτούν το διδακτικό αντικείμενο με την τήρηση των (διάτρητων) θεσμών και του άγραφου νόμου, που προσδιορίζει διαχρονικά την παιδεία μέσα στην κοινωνία.  Δυο παραδείγματα: α) Επιστήμονες ιστορικοί μίλησαν αυστηρά, αλλά και πειστικά για το αντικείμενο της Ιστορίας. Μίλησαν για πολιτικές μεθοδεύσεις και υπονόησαν υποκριτικές συμπεριφορές. Θα περίμενε κάποιος και μια ειδική μνεία για τον ιδιαίτερο ρόλο της Ιστορίας μέσα σε μια κοινωνία υπό διάλυση, θα ήταν ευχής έργο το να γινόταν αναφορά στην σκόπιμη κατάχρηση της “επιστημονικής ιστορίας” που υπήρξε και παραμένει το άλλοθι στη διαμόρφωση μιας αμοραλιστικής κοινωνίας, στο πρότυπο των αμοράλ πολιτικών μας που δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι οι πολίτες έχουν το 50% των ευθυνών ακόμα και στις οικονομικές καταχρήσεις των πολιτικών. β) Κάτι αντίστοιχο έγινε στο χώρο της Μουσικής, μάλιστα εδώ το βάρος της προσωπικής γνώμης γίνεται ακόμα δηλωτικότερο του προβλήματος, αφού μια Σχολική Σύμβουλος τοποθετήθηκε δημόσια και με παρρησία (σπάνιο, ελπίζουμε να γίνει κανόνας από εξαίρεση που είναι σήμερα). Τι μας είπε; Ότι η δια βίου μάθησης πολιτική ηγεσία ερμηνεύει το “Νέο Σχολείο” καθημερινά, και βάζει καθημερινά τον μαθητή ως “πρώτο”, αλλά σε διαφορετικό κάθε φορά σημείο “πρωτιάς”, συνέπεια τούτων, κινδυνεύει με ακύρωση το αποτέλεσμα της διδασκαλίας. Ό,τι δηλαδή κατήγγειλαν και οι ιστορικοί. Όποιος έχει μικρή εμπειρία στα της παιδείας, θα διακρίνει ότι μόνον συντεχνιακή δεν είναι η τοποθέτηση αμφοτέρων.

Ποιο ψευτοδίλημμα μας παρουσιαζόταν πάντα; Η “διαρκής πρόοδος” έναντι της στασιμότητας, η “προοδευμένη Ευρώπη” έναντι της καθ’ ημάς Ψωροκώσταινας. Συνεχώς, κάτι νέο ερχόταν να μας σώσει από το προηγούμενο, που κι εκείνο μας είχε σώσει από το προπροηγούμενο … Για να κρίνουμε τις σημερινές, λαμπερές επιγραφές και τα μεγαλεπίβολα σχέδια της πολιτικής παιδείας, αξίζει να θυμηθούμε και το πρόσφατο, υποκριτικό παρελθόν:
ΤΠΕ (επανάσταση) στην εκπαίδευση, ψηφιακό σχολείο, έξυπνο σχολείο, νέο σχολείο, σχολείο του μέλλοντος, εξατομικευμένη εκπαίδευση, ευέλικτη ζώνη, ζώνη βιωματικών δράσεων, tabula rasa, διαθεματικότητα, διεπιστημονικότητα, όλα είναι θέμα παιδείας, E=mc2, καινοτομία, αριστεία, πρώτα ο μαθητής, καλές πρακτικές, project, δημιουργικότητα, ανεκτικότητα, διαφορετικότητα, πολυπολυτισμικότητα, ανάπτυξη ευρωπαϊκής συνείδησης, βραβείο Καρλομάγνου, η άνοιξη της Ευρώπης συναντά το Ευρωπαϊκό έτος δημιουργικότητας και καινοτομίας…

Άλλα ευνόητα και αυτονόητα, που δεν δικαιολογούν τις πανηγυρικές επαναδιατυπώσεις, άλλα εκ του πονηρού, που προωθούν τον νέο τύπο πολίτη-πελάτη, τον εξαθλιωμένο υποτελή της νέας, παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Τουλάχιστον τώρα, κατέρρευσε και το επιχείρημα της “ελληνικής ιδιαιτερότητας”.

Ας θυμηθούμε και το δράμα “à la Π.Ι.” της Μουσικής και της Ιστορίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σκοπός διδασκαλίας της μουσικής: …καλλιέργεια της ικανότητας για αισθητική απόλαυση. Σκοπός διδασκαλίας της Ιστορίας: η ανάπτυξη της ιστορικής σκέψης και της ιστορικής συνείδησης … των ανθρώπων. Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλα αυτά ε;

Δύο από τα ανθρωπολογικού περιεχομένου διδακτικά αντικείμενα, καίρια για την πολιτισμική – κοινωνική συγκρότηση του ατόμου βρίσκονται σε βίαιη, εξωθεσμική αναδιάταξη. Είναι τα μόνα; Τα γλωσσικά μαθήματα, τα θρησκευτικά, το θέατρο και τα άλλα μαθήματα τέχνης βρίσκονται στην ίδια τροχιά: από τον κοινωνιοκεντρικό πολιτισμό των πανανθρώπινων ιδεωδών στην ατομιστική νεωτερικότητα και στην “ηθική” νομιμοποίηση των CDS.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι όχι μόνον δεν είναι περιστασιακά τα συμπτώματα, αντίθετα, υπάρχει ένα κεντρικά οργανωμένο σχέδιο, που προφανέστατα, σχετίζεται άμεσα μ’ αυτό που ζούμε σήμερα ως “οικονομική κρίση”. Σε τι “βοηθάει” αυτή η παιδεία; στη δημιουργία σύγχυσης, στην ανατροπή των θεσμών, στον επαναπροσδιορισμό των εθνών, στη δημιουργία νέων πολιτσμικών προτύπων, στην εξατομίκευση της κοινωνίας, στην υπαγωγή ..τελικά του “ήθους” στον νόμο, στην υποταγή δηλαδή των πάγιων, καθολικών ανθρωπιστικών χαρακτηριστικών στον πολιτικό νόμο του ισχυρού.

16-1-2012
Στέργιος Ζυγούρας

Το καραβάκι της ιστορίας

—-

Σμύρνη: Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτισσας …

22 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Της Μαίρης Αδαμοπούλου


Σεντούκια, κουτιά και αρχεία με υλικό που δεν είχε αγγίξει ανθρώπου βλέμμα έως σήμερα βγαίνουν στο φως και επιχειρούν να αναδείξουν τη «Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα», την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, 90 χρόνια μετά την καταστροφή της.

Η Σμύρνη καίγεται. Τα πάντα λεηλατούνται. Η οικογένεια της Ελένης Μπαστέα έχει μαζέψει τα πράγματά της. Δεν τρέχει όμως να γλιτώσει. Αντιθέτως, κλειδώνει την πόρτα. Η αδελφή της γιαγιάς της Ελένης φτιάχνει τσάι για όλους. Κάθονται στην τραπεζαρία και το πίνουν ατάραχοι. Προτού τραβήξουν την πόρτα πίσω τους, η γιαγιά πηγαίνει στην κουζίνα. Πλένει τα φλιτζάνια, τοποθετεί το σερβίτσιο στη θέση του και κλείνει το ντουλάπι. Θέλει να αφήσει το σπίτι της συγυρισμένο. Θα ξαναγυρίσει. Ετσι νομίζει. Και εκείνη την ώρα συλλογίζεται τον τούρκο γείτονα που την είχε προειδοποιήσει: «Πρέπει να φύγετε. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να σας προστατεύσουμε». Δεν τον είχε πιστέψει…

Είναι η ιστορία της Ελένης Μπαστέα, πρόσφυγος τρίτης γενιάς, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του New Mexico Ιστορία και Αρχιτεκτονική. Και μία από τις τρεις ιστορίες γύρω από τις οποίες πλέκεται το νέο ντοκιμαντέρ της σκηνοθέτιδος Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη – Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1922», που θα κάνει παγκόσμια πρώτη τη Δευτέρα στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδού Πειραιώς) και θα συνοδεύεται από μια σπάνια φωτογραφική έκθεση με πλούσιο ανέκδοτο υλικό (με 95 καρέ) στο κεντρικό κτίριο του μουσείου στην οδό Κουμπάρη, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

«Γεννήθηκα στη Σμύρνη πριν από 90 χρόνια. Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο πατέρας μου ο Ανδρέας που μεγάλωσε στο Κορδελιό. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου η Σμύρνη με στοίχειωνε. Στους εφιάλτες μου η Σμύρνη καιγόταν και η θάλασσα γέμιζε πτώματα, γινόταν κατακόκκινη, και εγώ προσπαθούσα να σωθώ στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου», λέει στα «ΝΕΑ» η Μαρία Ηλιού, ενώ φροντίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες του διάρκειας 87 λεπτών ντοκιμαντέρ για το οποίο εργάστηκε εντατικά επί τέσσερα χρόνια μαζί με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ και υλοποιήθηκε χάρη στην πολύτιμη συμβολή πολλών χορηγών.

«Οταν έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό έμεινα έκπληκτη ανακαλύπτοντας ότι η δική μας Σμύρνη του κοσμοπολιτισμού και της χαράς της ζωής, αλλά και η Σμύρνη της καταστροφής ήταν άγνωστη στο κοινό στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η ιδέα να κάνω μια ταινία για τη Σμύρνη άρχισε να γίνεται εμμονή, αλλά περίμενα για χρόνια τη σωστή στιγμή».
Η έρευνα. Η στιγμή ήρθε όταν το 2004 ξεκίνησε την έρευνά της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατάφερε να μπει σε απρόσιτα μέχρι τότε αρχεία – όπως της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Πρίνστον. Γνώρισε ανθρώπους που την έφεραν σε επαφή με συλλέκτες ή απογόνους Σμυρνιών με σπάνιο υλικό. Οι πόρτες εξάλλου άνοιγαν ευκολότερα μετά το 2007, όταν το εμβόλιμο ντοκιμαντέρ με το οποίο ασχολήθηκε, «Το ταξίδι, το ελληνικό όνειρο στην Αμερική», διακρίθηκε με το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ του Χιούστον και κατατάχθηκε στις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες για το 2008 από το Ινστιτούτο του Αμερικανικού Κινηματογράφου.

«Στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου γνώρισα κάποιον που με συνέστησε στον Ρόμπερτ Νταβίντιαν. Ο παππούς του – Αρμένης που ζούσε στη Σμύρνη – είχε στο σεντούκι του κλεισμένο ένα φιλμάκι μισής ώρας με σκηνές τόσο από την καθημερινή ζωή όσο και από την καταστροφή, αλλά δεν το έλεγε σε κανέναν διότι φοβόταν μήπως… τον σφάξουν οι Τούρκοι!

Λίγο προτού πεθάνει εκμυστηρεύτηκε στον εγγονό του πού βρισκόταν το υλικό. Ο Ρόμπερτ ταξίδεψε από το Λος Αντζελες στην Ουάσιγκτον για να μας φέρει το φιλμ, να το συντηρήσουμε και να το αξιοποιήσουμε», εξηγεί η Μαρία Ηλιού, η οποία μέσα από το ντοκιμαντέρ της (σε συνεργασία με την εταιρεία Πρωτέας και το Ιδρυμα Φουλμπράιτ) αναδεικνύει τόσο την πολυπολιτισμική Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα όσο και τη Σμύρνη της καταστροφής.
Η Νέα Υόρκη της εποχής. «Η Σμύρνη ήταν η Νέα Υόρκη της εποχής. Μια πόλη όπου ζούσαν μαζί με ισχυρούς δεσμούς Ελληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι, Λεβαντίνοι, φτωχοί και πλούσιοι. Μια πόλη που λειτουργούσε σαν μαγνήτης, που έδινε ευκαιρίες να ζήσεις το όνειρό σου», λέει η σκηνοθέτις.

Γι’ αυτό και οι επισκέπτες της έκθεσης θα δουν στους τοίχους του Μουσείου Μπενάκη φωτογραφίες που δείχνουν την προκυμαία της πόλης, τα μαγαζιά, τους χορούς και τα γλέντια, παραστάσεις όπερας και βαρκάδες, ενώ μερικά χιλιόμετρα έξω από την «αλώβητη» πόλη, όπως τη θεωρούσαν οι κάτοικοί της, οι Τσέτες έσφαζαν και λεηλατούσαν, μαζί βεβαίως με εικόνες από τις τραγικές ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1922.

Για να αναδειχθούν όλα αυτά, εκτός από τις επιστημονικές θέσεις που εκφράζουν διακεκριμένοι ερευνητές, όπως ο Τζάιλς Μίλτον, συγγραφέας του βιβλίου «Χαμένος Παράδεισος», ο καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδίκευση στην Πολιτική Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας Θάνος Βερέμης και η εταίρος στο Kings College και με καταγωγή από τη Σμύρνη Βικτωρία Σολομωνίδου, ακούμε τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων όπως εκείνες της τουρκάλας ανθρωπολόγου και ιστορικού στο Πανεπιστήμιο Σαμπάντσι Λεϊλά Νεϊζί, του γεννημένου στη Σμύρνη Αρμένιου Τζακ Ναλμπαντιάν και της Ελληνίδας Ελένης Μπαστέα.

«Μέσα από την ταινία επιχειρούμε να δούμε τα πράγματα όχι με την παλιά ματιά των σχολικών εγχειριδίων και να δείξουμε ότι δεν ήταν όλα άσπρα και μαύρα. Δίπλα στις τραγικές ιστορίες σφαγής και καταστροφής υπήρχαν ιστορίες μεγάλης φιλίας. Το κύλισμα του χρόνου πιστεύω ότι μας κάνει πιο νηφάλιους και οι νέες γενιές θέλουν πλέον πιο ήρεμα να μάθουν την αλήθεια για το τι συνέβη», επισημαίνει η Μαρία Ηλιού.

Αναζητώντας την αλήθεια. Απόδειξη αποτελεί η ιστορία της Ιρέμ Γκουλφέμ, την οποία μετέφερε στην ταινία η ανθρωπολόγος Λεϊλά Νεϊζί. Η Ιρέμ Γκουλφέμ καταγόταν από οικογένεια μεγαλογαιοκτημόνων της Σμύρνης. Οταν ο ελληνικός Στρατός μπήκε στην πόλη το 1919, ο πατέρας της βρισκόταν σε μια λέσχη και η οικογένειά του φοβόταν ότι δεν θα επιστρέψει. Προς έκπληξή τους όμως τον είδαν να φτάνει στο σπίτι σώος, συνοδευόμενος από έλληνες φίλους του, οι οποίοι του είχαν βγάλει το φέσι και το είχαν αντικαταστήσει με καπέλο, ενώ βασικό ρόλο στη διάσωσή του έπαιξε και το ότι μιλούσε ελληνικά.


Οταν όμως η Λεϊλά ρώτησε την Ιρέμ ποιος έβαλε τη φωτιά το 1922, εκείνη απάντησε ό,τι την είχαν μάθει: οι Ελληνες. «Είστε σίγουρη;» έσπειρε την αμφιβολία η ερευνήτρια. Και η Ιρέμ άρχισε να τηλεφωνεί σε φίλους της. Κάποιος θυμήθηκε ότι κοντά στην αρμενική εκκλησία του Αγίου Στεφάνου υπήρχε μια αποθήκη. Δεν μπορούσε να θυμηθεί όμως αν είχε μέσα καύσιμα ή πυρομαχικά. Από αυτή την αποθήκη άρχισε η πυρπόληση της πόλης. Ποιος έβαλε τη φωτιά; Κανένας από τους φίλους της Ιρέμ δεν είχε την απάντηση. Επικρατούσε η συνωμοσία της σιωπής. Και το ερώτημα στα χείλη της τουρκικής μαρτυρίας μένει αναπάντητο, με την αμφιβολία να σκιάζει το βλέμμα: «Αφήσαμε την πόλη να καεί;».

Για να επιτύχει πιο αντικειμενικό αποτέλεσμα η Μαρία Ηλιού θέλησε να επιστρατεύσει μαρτυρίες ανθρώπων που δεν ήταν φορτισμένοι συναισθηματικά λόγω καταγωγής. Μία από αυτές ήταν της Μίνι Μιλς, καθηγήτριας στο αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων της Σμύρνης.

Εκανε μάθημα όταν άκουσε φασαρία. Ανοιξε το παράθυρο και είδε τούρκους στρατιώτες να βρέχουν με βενζίνη κτίρια και να τους βάζουν φωτιά. «Τρομοκρατήθηκα», παραδέχτηκε η καθηγήτρια που έσωσε τις μαθήτριές της και έφθασε στην Ελλάδα.

Ο υπέργηρος σήμερα Αρμένης Τζακ Ναλμπαντιάν κατάφερε να γλιτώσει. Πέρασε με την οικογένεια του στην Τύνιδα και από εκεί βρέθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ. Ηταν παιδί όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη. «Ακουσα κραυγές. Και από το ίδιο παράθυρο που χάζευα τον κόσμο να περνάει είδα έναν έφιππο να σκοτώνει μια γυναίκα και σε λίγο έναν άλλο Τούρκο να εξαφανίζει το πτώμα. Είναι μια εικόνα που δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη μου ύστερα από τόσα χρόνια», λέει στο ντοκιμαντέρ. Ωστόσο καταλήγει ότι «η πολυπολιτισμικότητα είναι ωραία και είναι αυτό που μου έδωσε η Σμύρνη».
———————-
 
ΣΧΕΤΙΚΑ:

Η Ελλάδα και η κοινoτική Ευρώπη ….

21 Ιανουαρίου, 2012 1 Σχολιο

Συντάκτης: Γεώργιος Ε. Σέκερης

Η λέξη Ευρώπη – ελληνικής ως γνωστόν προελεύσεως – προσφέρεται σε πολλαπλούς ορισμούς. Υπάρχει η γεωγραφική Ευρώπη που περιλαμβάνει και το Καζακστάν και την τουρκική Θράκη. Υπάρχει η πολιτιστική Ευρώπη στην οποία ασφαλώς ανήκει και ο εκτεταμένος σλαβόφωνος ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος που εκτείνεται έως και πέραν των Ουραλίων. Και από το τέλος του Β! Π.Π συγκροτείται μια στενότερη, θεσμική Ευρώπη, που αρχικώς προσέλαβε την μορφή μιας προωθημένης οικονομικής σύμπραξης και συν τω χρόνω μετεξελίχθη στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για την Κοινοτική Ευρώπη – οι σχέσεις της χώρας μας με την οποία είναι το αντικείμενο της αποψινής μας επικοινωνίας.  Κατά την οποία θα προσπαθήσω να απαντήσω συνοπτικώς στα εξής τέσσερα ερωτήματα:

  • •    Γιατί οι αρχιτέκτονες του ευρωκοινοτικού οικοδομήματος δέχθηκαν να θέσουν υπό τη σκέπη του τη χώρα μας.
  • •    Γιατί η ίδια η Ελλάδα επεδίωξε να ενταχθεί στους υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκούς θεσμούς.
  • •    Ποιος ο απολογισμός της κοινοτικής παρουσίας της χώρας μας.
  • •    Και, τέλος, ποιες οι προοπτικές μας στο μεταλλασσόμενο ευρωπαϊκό τοπίο.

Α. Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Την απάντηση στο πρώτο ερώτημα μας έδωσε μερικώς ο πρώην Γάλλος πρόεδρος Ζισκάρ ντ’ Εσταίνγκ, ο οποίος εξηγώντας την ένθερμη υποστήριξη που παρέσχε στην κοινοτική μας ένταξη, εις πείσμα ουκ ολίγων τότε αντιρρήσεων, δήλωνε πρόσφατα στη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» τα ακόλουθα: «Όπως και οι υπόλοιποι της γενιάς μου, ανατράφηκα με την ιδέα ότι η δημοκρατία, η πολιτική, όλα αυτά προήρχοντο από τη χώρα αυτή [την Ελλάδα]. Για εμάς, η Ελλάδα ήταν συνώνυμη με πολιτισμό. Ως εκ τούτου, η σκέψη ότι θα εγκατελείπετο στην πόρτα της Ευρώπης μάς ήταν ανυπόφορη.»
Ο Γάλλος ηγέτης ανεγνώριζε έτσι μια αδιαμφισβήτητη ιστορική πραγματικότητα. Η Ευρώπη αποτελεί τη σύνθεση τριών κυρίαρχων πολιτισμικών δυνάμεων. Ήτοι, για να τις απαριθμήσω σε αντίστροφη χρονική αλληλουχία: του Διαφωτισμού, του Χριστιανισμού, και του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού – το ελληνικό σκέλος του οποίου  έχει, κατά γενική αντίληψη, ασκήσει καθοριστική επιρροή και επί του ρωμαϊκού. Και υπό το πρίσμα αυτό, η παρουσία της χώρας μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι προσλάμβανε ισχυρό συμβολισμό.
Το πολιτισμικό δε αυτό κίνητρο ενισχύθηκε, ενδεχομένως καθοριστικά, από γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Σε μια στιγμή κατά την οποία, η μεν Ευρώπη, όπως άλλωστε και η Δύση γενικότερα, αντιμετώπιζε θανάσιμη απειλή από τη σοβιετική αυτοκρατορία, η δε Ελλάδα ήταν εκ των πραγμάτων τοποθετημένη στη ζώνη των πρόσω, φυσικό ήταν οι Κοινοτικοί Ευρωπαίοι να θελήσουν να συμβάλουν στη σταθεροποίηση του ρευστού και αβέβαιου ελληνικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος, εντάσσοντας τη χώρα μας στο ευρωκοινοτικό θεσμικό πλέγμα.
Β. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΙΝΗΤΡΑ
Αλλά και εμείς από την πλευρά μας είχαμε επιτακτικούς λόγους να γίνουμε δεκτοί στην υπό οικοδόμηση Κοινοτική Ευρώπη. Συχνά λησμονούμε ότι το νεότερο ελληνικό κράτος ιδρύθηκε και ανδρώθηκε υπό τον αστερισμό της Ευρώπης. Οι ηγέτες του επαναστατημένου Γένους αντελήφθησαν εγκαίρως ότι η αναγεννώμενη Ελλάδα όφειλε να στραφεί προς τον ευρωπαϊκό κόσμο, προκειμένου να επιτύχει τους κύριους εθνικούς στόχους της: Την εδραίωση της διεθνούς θέσης της. Την επέκταση των συνόρων της, έτσι ώστε να αγκαλιάσουν τους ακόμη υπόδουλους ελληνικούς πληθυσμούς. Και τον εκσυγχρονισμό – εξευρωπαϊσμός απεκαλείτο τότε και για πολύ ακόμη διάστημα – των διοικητικών, κοινωνικών και οικονομικών της θεσμών και δομών.

Η επιλογή δε αυτή αποτέλεσε βασικό γνώμονα της εξωτερικής μας πολιτικής και στη συνέχεια. Με εντυπωσιακά συνολικώς αποτελέσματα: Το ασθενές κρατίδιο των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα αναδείχθηκε κατά τον εικοστό σε σημαντικό περιφερειακό παράγοντα, με υπολογίσιμη συμμετοχή και στα παγκόσμια δρώμενα.

Με δεδομένες επομένως τις γεωπολιτικές και πολιτισμικές αυτές καταβολές μας, φυσικό ήταν η ευρωπαϊκή ενωτική ιδέα να βρει ενωρίς στην Ελλάδα πρόθυμη ανταπόκριση. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ των προπολεμικών θιασωτών της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ειδικότερα της Πανευρώπης του Κουντενχόβε-Καλλέργη συγκαταλεγόταν και ένας Έλλην ηγέτης του εθναρχικού αναστήματος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ενώ την επαύριον του Β! Παγκόσμιου Πολέμου η ελληνική κοινή γνώμη, με μόνη ουσιαστική εξαίρεση τους εγκλωβισμένους σε ανεδαφικές ιδεοληψίες και εθνικώς επιζήμιες διεθνοπολιτικές δεσμεύσεις κομμουνιστές, επένδυσε υψηλές προσδοκίες στην ευρωπαϊκή μας προοπτική.

Γ. ΕΝΤΑΞΙΑΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Οι κύριοι σταθμοί της κοινοτικής μας πορείας είναι γνωστοί: Το 1961 συνήψαμε Συμφωνία Σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, στην οποία δέκα οκτώ χρόνια αργότερα, το 1979 ενταχθήκαμε ως πλήρες μέλος. Το 1992 υπήρξαμε συνιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – του θεσμικού σχήματος που διαδέχθηκε την ΕΟΚ.  Και  το 2001 προσχωρήσαμε στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση – ευρύτερα γνωστή ως Ευρωζώνη.
Πρόκειται για μια διαδρομή που προσέφερε τεράστιες δυνατότητες στην Ελλάδα: οικονομικές, θεσμικές, και διεθνοπολιτικές.  Δυνατότητες που δυστυχώς οι πολιτικές μας ηγεσίες απέτυχαν να αξιοποιήσουν, καθ’ όν τρόπο όφειλαν και μπορούσαν. Αυταπατώμεθα δε όταν την αποτυχία αυτή την χρεώνουμε στους άλλους και όχι στον εαυτό μας.

  • •    Εν πρώτοις, στη χώρα εισέρευσε με ελληνικά μέτρα πακτωλός, υπό μορφή δωρεάν βοήθειας ή χαμηλότοκων δανείων. Η διασπάθιση των ποσών αυτών βαρύνει εμάς τους αποδέκτες τους και όχι τους δότες – όπως συχνά μας βολεύει να ισχυριζόμαστε.
  • •    Κατά δεύτερο λόγο, μας παρασχέθηκαν, τόσο πρότυπα, όσο και κίνητρα για τη ριζική αναδιοργάνωση των κρατικών μας υπηρεσιών. Το ότι η δημόσια διοίκηση παρουσιάζει το γνωστό σημερινό της χάλι οφείλεται αποκλειστικώς σε δικές μας πράξεις και παραλείψεις.
  • •    Τέλος, για να περιορισθώ στα κυριότερα, η συμμετοχή στην  κλειστή λέσχη μερικών από τα πλέον ανεπτυγμένα και πολιτισμένα κράτη του  κόσμου – κράτη με τεράστια επιρροή επί των διεθνών δρωμένων – προσέφερε δυνητικώς στην Ελλάδα μείζονα προσαύξηση του διεθνούς βάρους της και συνακόλουθα και της διαπραγματευτικής της δύναμης, ιδιαίτατα στο εγγύς γεωπολιτικό της περιβάλλον. Για το ότι η χώρα μας δεν επωφελήθηκε επαρκώς αυτής της εν δυνάμει ενίσχυσης της διεθνούς θέσης της φταίμε και πάλι εμείς και μόνο εμείς.

Εδώ όμως επιβάλλεται μια διευκρίνιση: Η ένταξή μας στην Κοινοτική Ευρώπη ουδέποτε αποτέλεσε – και ούτε σήμερα αποτελεί – πανάκεια. Είναι δε αποκαλυπτικό στρατηγικής αφέλειας το ότι, εις πείσμα της, εμφανούς εν τούτοις, πραγματικότητας, πάρα πολλοί μεταξύ μας – διαβουκολούμενοι και από ένα ιδιοτελώς ενεργούν πολιτικο-κομματικό κατεστημένο – θεωρήσαμε ότι η κοινοτική ένταξη θα κατοχύρωνε ως δια μαγείας και την ασφάλεια των συνόρων μας, μεταλλαγμένων υποτίθεται σε «ευρωπαϊκά» – ειδικότερα έναντι της Τουρκίας. Και ότι θα εξασφάλιζε την ευτυχή επίλυση των μεγάλων εθνικών μας θεμάτων, και, κατ’ εξοχήν, του Κυπριακού, δια των Βρυξελλών.
Έτσι, στο πολύτιμο όντως εθνικό κεφάλαιο που ήταν και είναι η συμμετοχή μας στο ευρωκοινοτικό γίγνεσθαι, προσδώσαμε διαστάσεις εξωπραγματικές. Η διάψευση σημειωτέον των οποίων είχε ως φυσικό επακόλουθο να αναπτυχθεί εξ  αντιδράσεως στους κόλπους της κοινής γνώμης ένας παράλογος και εθνικώς επιζήμιος αντιευρωπαϊσμός. Και έτσι, αντί να εστιάσουμε προσοχή και προσπάθειες στην αξιοποίηση των πολλαπλών υπαρκτών πλεονεκτημάτων της κοινοτικής μας ένταξης, κατατριβόμαστε σε φιλιππικούς κατά της Κοινοτικής Ευρώπης μας διότι δεν μας παρέχει το ανέφικτο. Και λέγω το ανέφικτο, διότι, υπό την παρούσα θεσμική συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξωτερική πολιτική και άμυνα παραμένουν ουσιαστικά υπό τον αποκλειστικό έλεγχο των εθνικών κυβερνήσεων – και συνακόλουθα η «Κοινή Εξωτερική και Αμυντική Πολιτική» αποτελεί σχήμα λόγου μάλλον παρά πραγματικότητα.

Δ. ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

Είναι αλήθεια ότι, την επαύριον του Β! Παγκόσμιου Πολέμου, τους πρωτεργάτες της Κοινοτικής Ευρώπης οιστρηλάτησε το όραμα της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας κατά το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ήδη ωστόσο από τη δεκαετία του πενήντα, οι ομοσπονδιακές αυτές φιλοδοξίες παραχωρούσαν όλο και περισσότερο τη θέση τους σε μια συνεργασία διακρατικής μορφής. Η ακριβής μάλιστα έκταση της οποίας αποτέλεσε αντικείμενο καίριων διαφοροποιήσεων μεταξύ των κοινοτικών εταίρων. Καθώς, ενώ οι Βρετανοί επιμένουν διαχρονικά σε μια χαλαρή συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών-εθνών, εστιασμένη στις εμπορικές ανταλλαγές και τις χρηματιστηριακές δραστηριότητες – δηλαδή στη διαμόρφωση μιας κλασσικής ζώνης ελεύθερων συναλλαγών –, οι κύριοι ηπειρωτικοί εταίροι με προεξάρχοντα τον «γαλλογερμανικό άξονα», χωρίς να επιστρέφουν στην αρχική ομοσπονδιακή ιδέα, έχουν ταχθεί υπέρ μιας στενότερης, οργανικής σύμπραξης, τόσο στον οικονομικό, όσο και στον πολιτικό τομέα. Και συνακόλουθα, στους κόλπους της ΕΕ προέκυψε το φαινόμενο των «πολλαπλών ταχυτήτων». Με κυριότερη μέχρι στιγμής εκδήλωση την Οικονομική και Νομισματική Ένωση, τη γνωστή και ως Ευρωζώνη – στην οποία συμμετέχουν μόνο δέκα επτά από τα είκοσι επτά κράτη-μέλη της ΕΕ.
Και η οποία, όπως γνωρίζουμε, δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή δεινώς. Καθώς, υπό την πίεση της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι, για να διασωθεί, οι εταίροι οφείλουν, αφ’ ενός, να υιοθετήσουν ένα μίνιμουμ κοινών δημοσιονομικών και οικονομικών κανόνων, και, αφ’ ετέρου, να εκδηλώσουν εμπράκτως τη μεταξύ τους αλληλεγγύη, με τους ισχυρότερους να στηρίζουν τους ασθενέστερους. Με άλλες λέξεις, να δώσουν σάρκα και οστά στη λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση –  η οποία από την ίδια τη φύση της εμπεριέχει ισχυρή πολιτική διάσταση. Πρέπει δε να τονισθεί ότι το κοινοτικό διακύβευμα είναι πολύ ευρύτερο από την ΟΝΕ. Όπως έχει δημοσία αναγνωρίσει και η Γερμανίδα Καγκελάριος, «η αποτυχία του ευρώ θα σημάνει την αποτυχία της Ευρώπης» γενικότερα.
Εξ ου και οι αγωνιώδεις προσπάθειες που οι ηγέτες της Ευρωζώνης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταβάλλουν για τη σωτηρία του κοινού νομίσματος. Από τη μια, στηρίζοντας τα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη με τη σύσταση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Μάιος 2010) και με τη δειλή έστω, διεύρυνση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Και, από την άλλη, επιχειρώντας να αποτρέψουν τη μελλοντική υπερχρέωση των εταίρων με τη θέσπιση αυστηρότερων κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Η επιτυχία ωστόσο των προσπαθειών αυτών κάθε άλλο παρά δεδομένη μπορεί να θεωρηθεί. Η αλήθεια μάλιστα είναι ότι το ευρωπαϊκό μέλλον εμφανίζεται σήμερα πολύ πιο αβέβαιο παρά οποιαδήποτε στιγμή κατά το σχετικώς πρόσφατο παρελθόν.
Ε. ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
Οι ευρωπαϊκές δε αυτές αβεβαιότητες έχουν άμεσες επιπτώσεις σε μείζονα ελληνικά συμφέροντα και τις εθνικές μας προοπτικές γενικότερα. Βέβαια, το βάρος μας στην πλάστιγγα των κοινοτικών αποφάσεων τυγχάνει εκ των πραγμάτων περιορισμένο – όχι μόνο λόγω δημογραφικών μεγεθών, αλλά και συνεπεία του θλιβερού καταντήματος της  χώρας και της απαξίωσης της διεθνούς της εικόνας, με ευθύνη των ταγών της.
Ωστόσο, η Ελλάδα έχει άποψη για τα ευρωκοινοτικά δρώμενα και δη διαχρονική: Επιδιώκουμε την όσο το δυνατόν πληρέστερη ευρωπαϊκή συσσωμάτωση. Ορθότατα δε – υπό μία βασική προϋπόθεση: Ότι θα ανασυντάξουμε το εσωτερικό μας μέτωπο. Διότι μόνο έτσι θα είμαστε σε θέση, όχι μόνο να επωφεληθούμε των πολλαπλών πλεονεκτημάτων μιας συνεκτικότερης Ευρώπης, αλλά και να αποφύγουμε τις παγίδες που, ειδικότερα, το απαιτητικό περιβάλλον της Ευρωζώνης εμπερικλείει για τους απερίσκεπτους επιμηθείς.
Μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόμεθα δυστυχώς και εμείς. Διότι δεν υπάρχει, πιστεύω, σκεπτόμενος Έλληνας που να μην αναγνωρίζει πλέον ότι οι πρακτικές των κυβερνήσεών μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες σφραγίσθηκαν από άκρα απερισκεψία: Ζήσαμε υπεράνω των μέσων μας – με δωρεάν κονδύλια και δανεικά. Διογκώσαμε αλόγιστα, με ταπεινά κομματικά κίνητρα, μια ήδη αναποτελεσματική και εν πολλοίς διεφθαρμένη κρατική μηχανή – με τους κυβερνώντες μας μάλιστα να επαγγέλλονται την «επανίδρυσή» της. Και αποδυναμώσαμε, αντί να τονώσουμε, τον ασθενή παραγωγικό μας ιστό.
Φθάσαμε έτσι στο χείλος του γκρεμού. Για να αποφύγουμε δε τη μοιραία πτώση, απαιτείται τεράστια προσπάθεια ανόρθωσης κράτους και οικονομίας. Μια προσπάθεια που επιβάλλεται να καταβληθεί ανεξάρτητα από το όποιο «μνημόνιο» ή έξωθεν παρότρυνση γενικότερα, αφού πρόκειται για επιτακτική, υπαρξιακή θα μπορούσε να πει κανείς, εθνική αναγκαιότητα.
Προσωπικώς ασπάζομαι τη γνώμη των περισσότερων έγκυρων παρατηρητών ότι η έξοδός μας από την ευρωζώνη θα αποτελούσε εθνική συμφορά, τόσο οικονομική, όσο και γεωπολιτική. Η εγκατάλειψη του ευρώ, ειδικότερα, χωρίς να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας – τα οποία παράγονται κυρίως με εισαγόμενες εισροές, οι οποίες φυσικά θα ακριβύνουν – θα έχει ως επακόλουθο:

  • •    Την αποθάρρυνση, αν όχι πλήρη αποτροπή, των επενδύσεων.
  • •    Τη δραματική αύξηση των δαπανών για την εξυπηρέτηση του χρέους.
  • •    Τη δραστική μείωση μισθών και εισοδημάτων,
  • •    Την άνοδο του πληθωρισμού,
  • •    Και συνακόλουθα τη διόγκωση της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων.

Ακόμη όμως και αν οι συνθήκες μας ωθήσουν εκτός ευρώ – ένα απευκταίο, επαναλαμβάνω, ενδεχόμενο, το οποίο, ωστόσο, δεν μπορεί πλέον να αποκλεισθεί – η εθνική ανασυγκρότηση θα παραμείνει μονόδρομος για την Ελλάδα. Απλώς το κόστος της θα είναι πολλαπλάσιο.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΩΣ: Για μια σχετικώς μικρή χώρα όπως η δική μας, η συμμετοχή στο ευρωενωσιακό εγχείρημα είναι δίκοπο μαχαίρι. Εάν βάλουμε τάξη στα του οίκου μας, θα αποδειχθεί πηγή εθνικής ισχύος και ευημερίας. Εάν όμως συνεχίσουμε την  αυτοκαταστροφική μας κατολίσθηση,  ορατός είναι ο κίνδυνος, είτε να συνθλιβούμε από τον συλλογικό οδοστρωτήρα, είτε να υποστούμε τις καταστροφικές συνέπειες της έξωσης.
Το καίριο επομένως ερώτημα είναι: Ποιον από τους δύο αυτούς δρόμους θα επιλέξουμε τελικώς. Εννοώ εμπράκτως, όχι στα λόγια. Θα θελήσουμε να ανασυνταχθούμε – διότι ζήτημα θέλησης είναι – και να συγκαταλεχθούμε στην ομάδα των μαχίμων Ευρωπαίων; Ή όχι; Εάν όχι, θα είμεθα άξιοι της τύχης μας. Και τα ανεύθυνα θύματά μας – οι επερχόμενες ελληνικές γενεές – δικαίως θα μας καταρώνται.

Διπλωματικό Περισκόπιο

—–

ΣΧΕΤΙΚΑ:

 Η Ελλάδα και το Ευρώ (ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ)

Το ύψος των περιστάσεων ….

18 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΘΕΟΧΑΡΗ, τ. Λυκειάρχη


Τη δυσθυμία, την πλήξη, την ανία του ανθρώπου των ημερών μας τη μετρούν τα βήματα των διαβατών στη διαδρομή τους για τη δουλειά, όσοι έχουν και όσοι ακόμη αντέχουν τη δίνη των καιρών. Επιχειρήσεις, εταιρείες, φίρμες δεκαετιών χάθηκαν και χάνονται μέσα στο χάος, το γκρεμό των λουκέτων. Έρεβος στην καταστροφή, τη συμφορά. Τι να δεις στα άδυτα του σκοταδιού των λουκέτων;

Ό,τι λεγόταν αναγνωρισμένη επιχείρηση, οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα για την παραγωγή αγαθών, ειδών ζωής και προκοπής λύγισαν στη μπόρα, έσπασαν, έσβησαν κάτω από το βάρος της διαφθοράς των ανίδεων, των άσχετων, των αδίστακτων. Η οκνηρία, η νωθρότητα, η τεμπελιά σ’ όλη της τη δόξα, την αίγλη, τα μεγαλεία!
Στο δρόμο για το γκρεμό ακολουθεί, συνοδεύει ό,τι λεγόταν σπίτι, οικία, οικογένεια, φαμίλια! Βρέχει χωρίς ειρμό, προβάλλει ξαφνικά καταιγίδα, ραγδαία βροχή με δυνατό άνεμο, αστραπές και κεραυνούς. Όσο δυνατή είναι η αμεσότητα, τόσο πειστική η αναφορά, η νύξη. Δηλαδή αληθινή. Αληθινό είναι, ό,τι συγκινεί βαθύτατα τον άνθρωπο. Η συγκίνηση εδώ δεν πρέπει να νοηθεί ως ευάρεστο, ευχάριστο συναίσθημα. Σε διαλείμματα του χαλασμού πουθενά να φανεί το ουράνιο τόξο, η ίριδα με τα επτά βασικά, φυσικά χρώματα. Ο κάθε νοικοκύρης σκιάχτρο, φόβητρο, τέρας μέσα στα συντρίμμια της καταιγίδας προσπαθεί να σώσει, ό,τι μπορεί!
Στο καταλάγιασμα, στο γαλήνεμα, το ξεθύμασμα των δεινών της διαφθοράς, της εξαχρείωσης, της σήψης, συγκινούν τα ερείπια, τα συντρίμμια, τα απομεινάρια της κατάρας, της συμφοράς; Ακούγεται μια κραυγή, άναρθρη δυνατή φωνή που βγαίνει απ’ τα παγωμένα χείλη δεινοπαθούντος ανθρώπου. Χάνει το παιδί του, το μονάκριβό του, τον αριστούχο πτυχιούχο ανωτάτης Σχολής με ντοκτορά, διδακτορικό. Τι συμβαίνει; Δε βρίσκει δουλειά και πήρε το δρόμο της ξενιτειάς για ανεύρεση εργασίας. Ο γιος, η σπαρακτική φωνή της μάνας, του πατέρα, των αδελφών, των συγγενών σήμα, σημάδι, εμφανής ένδειξη παρακμής, ξεπεσμού, κατάπτωσης. Είναι η πίκρα του καιρού μας, που δεν είναι σποραδικό, σπάνιο φαινόμενο, αλλά μια ομαδική καθημερινή οιμωγή, θρήνος. Ακούει κανείς; Έχουν αίσθηση ακοής, αντιλαμβάνονται, νιώθουν τη ζημιά της οικογένειας, της δεινοπαθούσης κοινωνίας, της δόλιας πατρίδας;
Με ποιες ζωντανές, ανθρώπινες δυνάμεις θα ανασάνει η χώρα. Με ποια μυαλά, ποια χέρια θα γίνει η ανάπτυξη; Όταν η ελπίδα στερεύει μπροστά στο θάνατο, ο άνθρωπος ζει την απελπισία του μηδενισμού του, την απελπισία της ελευθερίας του.

Ας δούμε εν ολίγοις τον όρο ανάπτυξη, γιατί απ’ ότι ακούμε και βλέπουμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον όρο ανάπτυξη οι ιθύνοντες, οι άνθρωποι, που έχουν ηγετικό ρόλο σε μεγάλο ποσοστό έχουν σκοτάδια: γνωστικά, ηθικά, ανθρωπιστικά, δηλαδή τα κατάλληλα να εξευγενίζουν, να εξανθρωπίζουν τον άνθρωπο.
Ο όρος ανάπτυξη είναι αρχαιοελληνικός, δυναμάρι του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος που εξανθρώπισε και εξανθρωπίζει, εκπολιτίζει, ημερώνει, όταν διαθέτει «δυνάμει», δυνητικά τις προϋποθέσεις εξανθρωπισμού. Ο άνθρωπος, η σκέψη του είναι μια ερμηνεία του συναισθήματος, μέσα στο οποίο τελετουργείται το μυστήριο της ζωής. [< ανάπτυξις, -εως < αναπτύσσω < ανά+πτύσσω (= απλώνω, ξεδιπλώνω, ξετυλίγω)].
Ανάπτυξη σημαίνει άνοιγμα, ξετύλιγμα, άπλωμα. Μεταφορικά ανάπτυξη σημαίνει άνοδος, εξέλιξη, προκοπή, άνοδος επιπέδου: γνωστική, ψυχοκοινωνική, τεχνολογική, πολιτιστική, οικονομική κ.λπ.
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται επιτυχώς από τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, δηλαδή του συνόλου των τεχνικών και επιστημονικών γνώσεων που αξιοποιούνται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. Επομένως ανάπτυξη είναι εξέλιξη, άνθηση, ακμή, προκοπή. Ειδικότερα ανάπτυξη είναι η βελτίωση των οικονομικών δεικτών μιας χώρας με βασικό στοιχείο την αύξηση της παραγωγής. Όταν η όποια ανάπτυξη δεν έχει κατάλληλο καλλιεργημένο ψυχολογικό υπόβαθρο, δηλαδή το σύνολο των παραγόντων, που αποτελούν τη βάση στην οποία στηρίζεται η παραγωγή, πιο λιανά θεμέλιο, στήριγμα η ανάπτυξη από ευχή γίνεται κατάρα, αναθεματισμός, συμφορά!
Λέγεται και είναι σωστό με την προϋπόθεση της ανθρωπιάς ότι η εποχή μας έχει ανάγκη για να προκόψει από τεχνοκράτες. Τεχνοκράτης είναι ο επιστήμονας ή πολιτικός που κατά την άσκηση του έργου του δίνει έμφαση στις τεχνικές απαιτήσεις ή εφαρμογές και λιγότερο στον ανθρώπινο παράγοντα. Όπου δεν υπάρχει ο κατάλληλος ανθρώπινος παράγοντας σε όποια δράση, το έργο βουλιάζει, βυθίζεται, γκρεμίζεται. Π.χ. Γέφυρες στο πρώτο ψιλόβροχο κατέρρευσαν. Πολυκατοικίες σε σεισμούς λίγων ρίχτερ έγιναν ερείπια, συντρίμματα, χαλάσματα. Κάθε ανθρώπινο έργο, εργασία, πράξη αποκαλύπτει με ενάργεια, ζωντάνια την εσωτερική πραγματικότητα του προσώπου, του δημιουργού. Ολόκληρη η εποχή μας κρύβεται μέσα στον άνθρωπο των ημερών μας. Οι εποχές της προκοπής, της ακμής, της άνθησης του πολιτισμού, της οικονομίας, των τεχνών διαθέτουν ανθρώπους με ανθρωπιά «εν δράσει». Μόνο έτσι θα έχουμε μέσα στα έργα της ανάπτυξης τις εποχές και τους ανθρώπους. Στη στατική απεικόνιση τα χάνουμε και τα δύο.
Η αναπτυξιακή ψυχολογία ή η ψυχολογία του κύκλου της ζωής που έχει ως αντικείμενο τη μελέτη των μεταβολών στη συμπεριφορά με την πάροδο του χρόνου σε συνδυασμό με την ανάλυση των αιτίων τους, εστιάζεται κυρίως στη συμπεριφορά των παιδιών καθώς μεγαλώνουν. Στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα μελετήθηκε περισσότερο η συμπεριφορά των ενηλίκων στο πέρασμα των χρόνων.

Ερχόμαστε στο θέμα μας, στο ζήτημα που μας απασχολεί, το καυτό θέμα της ανάπτυξης: ποια είναι η συμπεριφορά των σημερινών ενηλίκων στα παιδιά τους; Στις δεινές ημέρες μας η οικογένεια, η ομάδα των ατόμων που συνδέονται μεταξύ τους με φυσικούς δεσμούς και ζουν κάτω απ’ την ίδια στέγη στέκεται στο ύψος της, δηλαδή ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του ρόλου, των περιστάσεων κ.λπ. Η απάντηση στο ερώτημα φευ είναι αρνητικό. Η σημερινή οικογένεια διεθνώς και στη χώρα μας δεν αίρεται στο ύψος των περιστάσεων, δεν ανταποκρίνεται με επιτυχία σε ό,τι απαιτούν οι περιστάσεις.
Ένα παράδειγμα: Η σύγχρονη οικογένεια διαθέτει γονείς, ενήλικες με ζήλο, ζέση, ενθουσιασμό, τιμιότητα, πάθος για εργασία, δηλαδή συνειδητή σωματική ή πνευματική προσπάθεια του ανθρώπου, που αποβλέπει στην ικανοποίηση των υλικών και πνευματικών αναγκών του; Η απάντηση στη διακριτική σας ευχέρεια.

Δεν είμαστε απαισιόδοξοι, πεσιμιστές, αντίθετα είμαστε εργατικοί, δουλευταράδες, αισιόδοξοι, οπτιμιστές. Πιστεύουμε ότι η σημερινή απελπισία των λαών όλου του κόσμου και του δικού μας, ως καθιερωμένη ανθρώπινη τραγωδία χωρίς έλεος, έχει την κάθαρση, τον εξαγνισμό, την εξυγίανση. Οι όντως ειδήμονες, όχι οι μαϊμού του είδους να ανασκουμπωθούν, να δουν το μείζον θέμα κατάματα, να βάλουν το χέρι στην καρδιά και να δώσουν λύσεις.

(proinoslogos gr)

Στη φυλακή οδηγείται σήμερα ο Πρόεδρος της «Ομόνοιας» Κορυτσάς Ναούμ Ντίσο, ο οποίος κατηγορήθηκε και δικάστηκε από τις Αλβανικές αρχές για δήθεν σύληση τάφων στο χωριό Μπομποστίτσα της Βορείου Ηπείρου! …

13 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου της Κορυτσάς, ο Ναούμ Ντίσο θα φυλακιστεί για ένα χρόνο, αφού κρίθηκε ένοχος επειδή, σύμφωνα με το κατασκευασμένο κατηγορητήριο… έριξε τσιμέντο, προκειμένου να κατασκευάσει σκαλοπάτια και ένα μονοπάτι που οδηγεί στο μνημείο δύο Ελλήνων πεσόντων στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο!
Ωστόσο, οι Αλβανοί φαίνεται ότι δεν άφησαν αυτό το γεγονός να… πέσει κάτω και «ανακάλυψαν» ότι τάχα στο σημείο αυτό προϋπήρχαν τάφοι ομοεθνών τους (!) οι οποίοι καταστράφηκαν, όταν έγιναν τα έργα από τον Ναούμ Ντίσο!
Σύμφωνα με Βορειοηπειρώτες, η απόφαση του Εφετείου της Κορυτσάς αποτελεί… σκάνδαλο πρώτου μεγέθους, αφού σχεδόν πάντα, οι ποινές αυτές αναστέλλονται, μιας και πρόκειται για περιπτώσεις απλού πλημμελήματος! Έτσι, ο Ναούμ Ντίσο θα κλειστεί για ένα χρόνο στη φυλακή.

Απανωτά…
Παρά το γεγονός, ότι στο πλευρό του κ. Ντίσο βρίσκεται, όχι μόνο η «Ομόνοια», αλλά και πολλές άλλες Βορειοηπειρωτικές οργανώσεις και σύλλογοι, αυτή η κίνηση των Αλβανών είναι ενδεικτική του κλίματος τρομοκρατίας που προσπαθούν να επιβάλλουν και στην περιοχή της Κορυτσάς. Άλλωστε, μόλις πριν λίγες ημέρες έγραφε ο «Π.Λ.» για τις απανωτές προκλήσεις τους και για το γεγονός, ότι τώρα και οι ακραίοι εθνικιστικές (η «Ερυθρόμαυρη Συμμαχία») θέλουν να κάνουν κόμμα, καθαρά «ανθελληνικό», εκφράζοντας κυρίως την ιδέα της «μεγάλης Αλβανίας»!
Οι συνεχείς προκλήσεις έφθασαν στο απροχώρητο με την καταδικαστική απόφαση για τον Ναούμ Ντίσο, ο οποίος «πληρώνει» την εθνική καταγωγή του και την αγάπη του για την Ελλάδα, σε μια «ιδιαίτερη» περιοχή, όπως είναι η Κορυτσά.

Στόχος ο Πύρρος Δήμας!
Υπενθυμίζεται, ότι μια ακόμη πρόκληση των Αλβανών ήταν τα όσα είπε ο Δήμαρχος Χιμάρας Γιώργος Γκόρος, ότι ο 4 φορές Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας δεν είναι Έλληνας, αλλά Αλβανός! Μάλιστα, ο αλβανοποιηθείς Δήμαρχος «αποκάλυψε» και το… γενεαλογικό δέντρο του Δήμα, αναφέροντας, ότι κατά το ήμισυ κατάγεται από την κατοικούμενη από Αλβανούς, Μαλακάστρα και τον φωνάζουν Gjergji! Όμως, ο ίδιος ο Πύρρος Δήμας έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, δίνοντας μάλιστα συνέντευξη στην Αλβανική εφημερίδα Gazeta Shqiptare. Ξεκαθάρισε, ότι πότε δεν δήλωσε πως τα παιδιά του έχουν Αλβανικό αίμα (όπως φέρεται να γράφτηκε στην ιστοσελίδα του Δήμου Χιμάρας).
«Εγώ δεν έχω πει πως τα παιδιά μου έχουν Αλβανικό αίμα, αντιθέτως έχω πει πολλές φορές πως είμαι Έλληνας και μέλος της Ελληνικής μειονότητας» δήλωσε ξεκάθαρα ο Πύρρος Δήμας, δίνοντας αποστομωτική απάντηση στα κατασκευάσματα του Δημάρχου Χιμάρας.

Δημιουργούν κλίμα…
Είναι όμως προφανές, ότι οι Αλβανοί, ιδίως μετά την απογραφή πληθυσμού, που έγινε τον Οκτώβριο, προσπαθούν να δημιουργήσουν… κλίμα εναντίον όλων γενικά των μειονοτήτων και πάνω από όλα της ελληνικής.
Διαστρεβλώνουν και παραχαράσσουν την ιστορία, κάνουν λόγο για… ανασύσταση της «Τσαμουριάς», για «μεγάλη Αλβανία», για χαμένα εδάφη σε Ήπειρο, Καστοριά, Φλώρινα κ.α. (!), ενώ από την άλλη προσπαθούν –ανεπιτυχώς όμως- να περάσουν προς τα έξω ένα προφίλ εντελώς διαφορετικό!
Ας μην ξεχνάμε, ότι παλεύουν να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι όμως σχεδόν βέβαιο, ότι με τέτοιου είδους τερτίπια και με… τιμωρίες σαν και αυτή του Ναούμ Ντίσο, το μόνο που καταφέρνουν είναι να πείθουν τους Ευρωπαίους, ότι δεν έχουν θέση στην Ε.Ε.!

Προτεραιότητα
Πάντως, οι Βορειοηπειρώτες περιμένουν από τον Υπουργό Εξωτερικών Στ. Δήμα να κάνει πράξη τα λόγια του, ότι δηλαδή η προστασία των δικαιωμάτων τους αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για την Ελλάδα.
Γιατί, αυτό τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Στ. Δήμας που συναντήθηκε προχθές με τον Πρόεδρο της «Ομόνοιας» Β. Μπολάνο και τον Πρόεδρο του ΚΕΑΔ Β. Ντούλε.
«Ας ελπίσουμε, ότι δεν θα συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση. Τα πράγματα έφθασαν στο απροχώρητο» λένε αγανακτισμένοι πια οι Βορειοηπειρώτες.

proinoslogos gr

ΣΧΕΤΙΚΑ: 
  1. Συνάντηση ΥΠΕΞ Σ. Δήμα με Πρόεδρο «Ομόνοιας» Β. Μπολάνο και Πρόεδρο ΚΕΑΔ Ευ. Ντούλε
  2. Θέμα αξιοπιστίας της απογραφής στην Αλβανία θέτει ο Στ. Δήμας
  3. Πλήγμα για την ελληνική μειονότητα της Αλβανίας
  4. Αλβανία: «Σβήνουν» την ελληνική μειονότητα
  5. Αποσπάσματα από τον λόγο του Γεωργίου Παπανδρέου στις 18-10-1944 (III. Αἱ κατευθύνσεις τοῦ μέλλοντος – Ἐθνικὴ Ἀποκατάστασις)

Συνάντηση ΥΠΕΞ Σ. Δήμα με Πρόεδρο «Ομόνοιας» Β. Μπολάνο και Πρόεδρο ΚΕΑΔ Ευ. Ντούλε ….

9 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Αύριο, Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 12:30, ο Υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας θα δεχθεί στο Υπουργείο Εξωτερικών τον Πρόεδρο της «Ομόνοιας» Βασίλειο Μπολάνο και τον Πρόεδρο του Κόμματος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ) Ευάγγελο Ντούλε…..www1 mfa gr  (Ελληνικό ΥΠΕΞ).

—–

*1. Θέμα αξιοπιστίας της απογραφής στην Αλβανία θέτει ο Στ. Δήμας

Ζήτημα αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων που θα προκύψουν από την απογραφή του πληθυσμού στην Αλβανία, ως προς το μέγεθος των μειονοτικών ομάδων και των περιοχών όπου αυτές διαβιούν, τίθεται σύμφωνα με έγγραφο του υπουργού Εξωτερικών Σταύρου Δήμα, το οποίο διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση ερώτησης του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Κώστα Αϊβαλιώτη.

 

«Το υπουργείο Εξωτερικών παρακολούθησε με ιδιαίτερη προσοχή όλες τις εξελίξεις γύρω από την απογραφή του πληθυσμού στην Αλβανία, ενώ προέβη εγκαίρως σε παραστάσεις, τόσο σε διμερές όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να διασφαλισθεί το αδιάβλητο της διαδικασίας και η ανεμπόδιστη καταγραφή των μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, ανεξαιρέτως του τόπου διαμονής αυτών», αναφέρει ο υπουργός Εξωτερικών και επισημαίνει ότι «η απόφαση των εκπροσώπων των σημαντικότερων μειονοτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, να καλέσουν τα μέλη τους σε αποχή, διαμαρτυρόμενοι ότι δεν κατοχυρώνεται ο σεβασμός του δικαιώματος για ελεύθερο αυτοπροσδιορισμό, κατέδειξε το σοβαρότατο έλλειμμα εμπιστοσύνης των μειονοτήτων προς το αλβανικό κράτος, που θα πρέπει η ίδια η αλβανική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει κατά προτεραιότητα». Το γεγονός αυτό, προσθέτει ο υπουργός Εξωτερικών, σε συνδυασμό με τις καταγγελίες για παρατυπίες κατά τη διεξαγωγή της απογραφής «έθεσε εκ των πραγμάτων ζήτημα αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων που θα προκύψουν από την επεξεργασία των στοιχείων, ως προς το μέγεθος των μειονοτικών ομάδων και των περιοχών όπου αυτές διαβιούν»……..www kathimerini gr  με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

——-

 

**2. Μήνυμα Δήμα στην Αλβανία για την ελληνική μειονότητα

Την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων της απογραφής πληθυσμού στην Αλβανία, σε ό,τι αφορά τις μειονοτικές ομάδες, αμφισβητεί ευθέως ο υπουργός Εξωτερικών, Σταύρος Δήμας, διαμηνύοντας ταυτόχρονα ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων αποτελεί ουσιαστικό κριτήριο για την πρόοδο της ενταξιακής διαδικασίας της γείτονος.

Σε έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση σχετικής ερώτησης του βουλευτή του ΛΑΟΣ Κ. Αϊβαλιώτη, ο κ. Δήμας αναφέρει ότι «το υπουργείο Εξωτερικών παρακολούθησε με ιδιαίτερη προσοχή όλες τις εξελίξεις γύρω από την απογραφή του πληθυσμού στην Αλβανία, ενώ προέβη εγκαίρως σε παραστάσεις, τόσο σε διμερές όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να διασφαλιστεί το αδιάβλητο της διαδικασίας και η ανεμπόδιστη καταγραφή των μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, ανεξαιρέτως του τόπου διαμονής αυτών»……….. protothema gr

 

ΣΧΕΤΙΚΑ:

  1. Θέμα αξιοπιστίας της απογραφής στην Αλβανία θέτει ο Στ. Δήμας
  2. Πλήγμα για την ελληνική μειονότητα της Αλβανίας
  3. Αλβανία: «Σβήνουν» την ελληνική μειονότητα
  4. Αποσπάσματα από τον λόγο του Γεωργίου Παπανδρέου στις 18-10-1944 (III. Αἱ κατευθύνσεις τοῦ μέλλοντος – Ἐθνικὴ Ἀποκατάστασις)

«Η γνώση μας κάνει υπερήφανους, η σοφία ταπεινούς» Κλεόβουλος (Ο Ρόδιος) ….

9 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε
Κάποτε στον τόπο που ζούμε υπήρχαν οι σοφοί. Ήταν άνθρωποι με γνώσεις, ευρύτητα πνεύματος, οξυδέρκεια, ευστροφία, άνθρωποι που μπορούσαν να κρίνουν, να διακρίνουν, να συσχετίσουν, να συνθέσουν και να αναλύσουν. Εκείνο που τους χαρακτήριζε, ήταν το ότι γνώριζαν τον εαυτό τους και αντιλαμβανόταν άμεσα τη λειτουργία του ανθρώπου σε σχέση με την κοινωνία και το περιβάλλον.
Τη σοφία τη διαδέχτηκε η γνώση. Οι δάσκαλοι αντικατέστησαν τους σοφούς και η γνώση έγινε το ζητούμενο του ανθρώπου και της κοινωνίας. Η διαδικασία απόκτησης γνώσεων ονομάστηκε μάθηση και αποτελούσε χαρακτηριστικό της πολιτείας* (με την έννοια της συντεταγμένης ομάδας ανθρώπων).
Ο Πλάτωνας την διαδικασία απόκτησης γνώσεων, δεξιοτήτων και απόψεων την χώριζε στην παιδεία και την παίδευσιν (σημερινή εκπαίδευση). Παιδεία προσέδιδαν η γλώσσα, τα μαθηματικά, η μουσική και η γυμναστική. Με τη γλώσσα σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, όσο πλουσιότερη και ακριβέστερη είναι η γλώσσα που μιλάμε, τόσο πλουσιότερα και ακριβέστερα σκεφτόμαστε (καθένας σκέφτεται στη μητρική του γλώσσα).
Με τα μαθηματικά αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις των πραγμάτων, κάνουμε συγκρίσεις, κατανοώντας διαδικασίες και αποτελέσματα.
Με τη μουσική καλλιεργούμε και γνωρίζουμε την ψυχή μας, εξωραΐζοντας τη ζωή μας.
Με τη γυμναστική γνωρίζουμε και φροντίζουμε το σώμα μας, το ναό του πνεύματός μας.
Δηλαδή παιδεία μπορούμε να πούμε, ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, το εαυτό μας και τη λειτουργία του μέσα στο περιβάλλον.
Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν συστατικά της εκπαίδευσης, δηλ. ιστορία, φυσική, γεωγραφία, κοινωνιολογία, κ.λ.π.
Τη γνώση τη διαδέχτηκε η ειδίκευση. Η προτεραιότητα μεταφέρθηκε από το όλον στο μέρος, από το γενικό στο ειδικό. Η παιδεία υποχώρησε χάριν της εκπαίδευσης και το δάσος άρχισε να χάνεται πίσω από το δέντρο. Οι δάσκαλοι αντικαταστάθηκαν από τους καθηγητές, τους προφέσορες και τους ειδικούς.
Την ειδίκευση άρχισε να τη συντροφεύει η πληροφορία. Οι τράπεζες πληροφοριών τεράστιες και ανεξερεύνητες, οι πηγές πληροφόρησης ποικίλες και ετερόκλητες. Το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το άρτιο και το πλημμελές, πλέον μέσα στο διαδίκτυο υπάρχουν επί ίσοις όροις και λειτουργούν αναλόγως.
Η ειδίκευση έγινε εξειδίκευση, η γνώση κατάρτιση και ο κόσμος άρχισε να βομβαρδίζεται με τέτοιο όγκο πληροφοριών που, λόγω μεγέθους, ήταν αδύνατο να τις επεξεργαστεί.
Η μάθηση έγινε δυσχερής καθώς το σχολείο από όργανο διάπλασης των νέων με σκοπό τη συνθετική και δημιουργική ανάπτυξη των μαθητών, έγινε μέσο επιβολής της κυρίαρχης ιδεολογίας, που θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ιδεολογία της υπακοής.
Στο σχολείο οι μαθητές αλλά και οι καθηγητές αναλύουν τα λογοτεχνικά κείμενα όχι με το μυαλό τους, τη γνώση και την κρίση τους, αλλά σύμφωνα με δεδομένες απαντήσεις που βασίζονται στα βοηθήματα της παραπαιδείας.
Ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Θουκυδίδης και οι άλλοι αρχαίοι κλασικοί καταντούν απλές αφορμές για ανάλυση του συντακτικού ή για χρονικές αντικαταστάσεις, καθώς τη μέση παιδεία φαίνεται να μην την απασχολεί το ελληνικό πνεύμα και η ελληνική παιδεία.
Για το μάθημα της ιστορίας παραθέτουμε τη θέση του έγκριτου δάσκαλου Κ. Γεωργουσόπουλου (Νοέμ. 2003), «η εξεταστέα ύλη της ιστορίας είναι μνημείο ιστορικής λοβοτομής…».
Η γεωμετρία η οποία βάζει τάξη στο λαβύρινθο των σχημάτων και του χώρου, πλεονέκτημα και προτέρημα της ελλ. παιδείας, υποβαθμισμένη, διδάσκεται με παραστάσεις αλγεβρικού τύπου. Εννιά στους δέκα απόφοιτους λυκείου δεν κατανοούν τη χρυσή τομή.
Διαβάζουμε στο περιοδικό «πολίτης» τον Ιούνιο του 2003, «…ορθογραφία χαώδης, γνώσεις μηδενικές, διατύπωση ασυνάρτητη, ανικανότητα συλλογισμού», το κείμενο αφορούσε απόφοιτους λυκείου.
Σήμερα οι νέοι σκορπούν την εφηβεία τους στο τρίγωνο σχολείο-φροντιστήριο- ιδιαίτερο, ροκανίζουν το χρόνο τους ανάμεσα σε τέστ, διαγωνίσματα και εξετάσεις, και ενώ πληρώνουν πολλά λεφτά, η μάθησή τους είναι αμφίβολης ποιότητας.
Οι συνεχείς και επαναλαμβανόμενες εξετάσεις, χωρίς δυνατότητα συνεργασίας, μέσα σε συνθήκες διδακτικού ολοκληρωτισμού, καλλιεργούν την απουσία κριτικής σκέψης και υποβαθμίζουν την δημιουργική ικανότητα των μαθητών.
Η απομνημόνευση, που είναι προϋπόθεση της διανόησης και βάση της γνώσης, αντικαταστάθηκε από την αποστήθιση, η οποία δεν έχει μονιμότητα, γιατί δεν προϋποθέτει αφομοιωμένη γνώση.
Ο ανταγωνισμός, η αποδοτικότητα και η παραγωγικότητα από χαρακτηριστικά της αγοράς, τείνουν να γίνουν πρωτεύοντα γνωρίσματα της εκπαίδευσης.
Οι δάσκαλοι μετατρέπονται σε μηχανές μετάδοσης τετριμμένων γνώσεων. Πολλές φορές το ρόλο του δασκάλου τον παίζουν Μ.Μ.Ε. (κύρια τηλεόραση και διαδίκτυο).
Φτάνοντας στον πυρήνα του προβλήματος, συναντάμε την αδυναμία των μαθητών να χρησιμοποιήσουν τη σχολική γνώση, για να κατανοήσουν, να κρίνουν, να ερμηνεύσουν και να συνδέσουν αυτά που γίνονται γύρω τους και μέσα τους. Η προϊούσα εργαλειοποίηση της εκπαίδευσης ευνοεί την απομάκρυνση των νέων από την δημιουργική σκέψη, τον προβληματισμό, τη σύγκριση και την ερμηνεία, τους εγκλωβίζει στο αποσμασματικό και στο ανεπαρκές.
Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα εκπαιδευτικό κατεστημένο, όπου ποτέ δεν διδάσκεται η διαδικασία της μάθησης, το πώς κάποιος μπορεί να μαθαίνει και να αποκτά γνώσεις. Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και αν η αμάθεια είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εκπαίδευσης, τελικά η κοινωνία μας θα  «εξελίσσεται» σε εποχή αμάθειας, παρ’ όλη τη δυνατότητα πρόσβασης στη γνώση και πληροφόρησης που υπάρχει.
Τα μέτρα που προτείνονται από τον εκάστοτε υπουργό δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα, γιατί απλούστατα είναι μέρος του προβλήματος…
Φαίνεται ότι η αλυσίδα της μάθησης έχει σπάσει, αν θέλουμε να βρούμε την άκρη, καλό είναι να αρχίσουμε από την αρχή. Η παιδεία και η γνώση να είναι απαραίτητα συστατικά της ειδίκευσης και της πληροφορίας…
ΣΧΕΤΙΚΑ:

Εθνική Παιδεία ως Εθνική Άμυνα

Τα “κομμένα βιβλία”, η απωθημένη Ιστορία και η νεοελληνική υποκρισία ….

7 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

1. «Mάστιγα» της ανθρωπότητας οι τούρκοι

Νίκου Χειλαδάκη Δημοσιογράφου – Συγγραφέα – Τουρκολόγου
Την ίδια περίοδο που εδώ στην Ελλάδα κάποιοι «εθελότυφλοι» και «ραγιαδόφρονες» επιμένουν να επιβάλουν στα σχολικά μας βιβλία μια εξωραϊσμένη και εξωπραγματική εικόνα για την παρουσία των Τούρκων στην ελληνική ιστορία, την ίδια περίοδο που τα ελληνικά μεγάλα κανάλια προβάλουν με μανία κάποια εξωπραγματικά τουρκικά σήριαλ καλλιεργώντας στο ελληνικό κοινό μια απατηλή εικόνα για την σύγχρονη Τουρκία, στην ιδία την Τουρκία προκάλεσε σοκ η δημοσίευση μιας αποκαλυπτικότατης έρευνας του ίδιου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου σχετικά με την εικόνα που έχουν για τους Τούρκους, πολίτες άλλων χωρών.
Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα αυτή, σε 27 χώρες η εικόνα της Τουρκίας και των Τούρκων, όπως παρουσιάζεται στα σχολικά βιβλία της ιστορίας, είναι το λιγότερο θα έλεγε κανείς αρνητική και φτάνει μέχρι του σημείου να χαρακτηριστούν σαν η χειρότερη μάστιγα της ανθρωπότητας.

« Στρατός του διαβόλου», «Απατεώνες», «Ύπουλοι», «Κηφήνες», «Παράσιτα»,«Βιαστές», «Εισβολείς», «Αρπάγες», «Πλιατσικολόγοι», «Βάρβαροι του Αττίλα», «Τύραννοι», είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά επίθετα με τα οποία «κοσμείται» η λέξη Τούρκος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια σειρά χωρών από την Μέση Ανατολή μέχρι την Φιλανδία, οι Τούρκοι κατέχουν το ρεκόρ των αρνητικών χαρακτηρισμών σε σημείο να παρομοιάζονται με την μεγαλύτερη συμφορά για τους λαούς των χωρών αυτών.
Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα (anavaseis.blogspot)»
——————————————

2. Τα “κομμένα βιβλία”, η απωθημένη Ιστορία και η νεοελληνική υποκρισία

Με αφορμή κάποιες εκδηλώσεις του Ιδρύματος Ωνάση 
Καλά περάσαμε στις γιορτές με τον Εφραίμ, τον Παπαδήμο, τον Καρατζαφέρη και τον Γιωργάκη! Ήρθε όμως μια πρόσκληση από τη  Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση για να ταράξει τη χριστουγεννιάτικη Νιρβάνα μας.
Η πρόσκληση αφορούσε μια εκδήλωση με τίτλο:  Τα «κομμένα» σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας.  Το  σχετικό σκεπτικό, αναφέρει:
«Η Ιστορία της ΣΤ´ Δημοτικού είναι μόνο το πιο πρόσφατο από μια σειρά παραδειγμάτων σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας που προκάλεσαν τόσο σφοδρές αντιπαραθέσεις, ώστε εντέλει το Υπουργείο Παιδείας να υποχρεωθεί να τα αποσύρει, προκειμένου να ηρεμήσουν τα πνεύματα… Η εκδήλωση εντάσσεται στον κύκλο Η αφήγηση της Ιστορίας και η διδασκαλία της ως ιστορικά φαινόμενα που φιλοδοξεί να αναδείξει κρίσιμα ζητήματα όπως η διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης μέσα από την αντιμετώπιση του μαθήματος της Ιστορίας στο σχολείο και μέσα από τη δημόσια συζήτηση για θέματα ιστορίας, ή το ζήτημα της διάστασης που συχνά παρατηρείται ανάμεσα στην Ιστορία των ειδικών ιστορικών και την «επίσημη» σχολική εκδοχή της ιστορίας αλλά και τη δημόσια ιστορία γενικότερα. Ακόμα, το πώς πολιτικοί στόχοι και γενικότερες κοινωνικές τάσεις μιας εποχής επηρεάζουν τον τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας.»
Με δυο λόγια, εμείς καταλαβαίνουμε ότι  η απόκρυψη σημαντικών ιστορικών γεγονότων από τους “ειδικούς ιστορικούς”  -όπως οι Γενοκτονίες που συνέβησαν στην Ανατολή από έναν ακραίο εθνικισμό, η εν ψυχρώ σφαγή της Σμύρνης από τους κεμαλικούς, η αποσιώπηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, η εσωτερική σύγκρουση στην Κατοχή με τους δωσίλογους, η ξένη επέμβαση,  ο Εμφύλιος και τα μετεμφυλιακά γεγονότα, τα Σεπτεμβριανά του ’55, η αποκιοκρατία και ο ρόλος της στο Κυπριακό- όχι μόνο δεν καταγγέλονται ως “στρατευμένη δουλόφρων ιστοριογραφία”, αλλά αντιθέτως  θεωρείται -από τους οργανωτές- ότι αποτελεί  στοιχείο προς υπεράσπιση, μιας και οι  ”αντίπαλοι” είναι οι “αδαείς” -κατά τους οργανωτές πάντα- που εκφράζουν είτε την “«επίσημη» σχολική εκδοχή της ιστορίας αλλά και τη δημόσια ιστορία γενικότερα“” .

ΣΧΕΤΙΚΑ:

 

Ηλιούγεννα – Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων ….

25 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 – 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει:
«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8). Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.

Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό «ειδωλολατρικό» έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»

Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.

Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;

Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το ‘Αλφα και το Ωμέγα».

Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου.  Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ηλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: « DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή  «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει απο την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα – Ηλίου!

Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG.
Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «…σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ «ΚΡΟΝΟΥ» και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) «ΗΛΙΟΥ» και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του…»

Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο ο Ίσις,σε κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου, άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».

Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα (ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ.) έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα!
Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.

Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του «Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των». Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:
«Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του.  Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ’ εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου «ειρεσιώνης», και της «ικετηρίας» των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων.» («Κληρονομία του αρχαίου κόσμου», εφημερίς «Εθνος», 31 Δεκεμ.1937)

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως – τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του «Αγιοβασίλη» με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το «δώρο» του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους …έγινε κυριολεκτικά «μοίρασμα δώρων».

Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.
Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/08/christmas-in-ancient-greece.html#ixzz1hXC8Fsrg

Το παράδειγμα της ηγεσίας ….

24 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε
Μιλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο για τα «αναδρομικά» των βουλευτών και την υποκρισία του πολιτικού κόσμου στο συγκεκριμένο θέμα. Δε θέλω να πω περισσότερα, αλλά τονίζω ότι η μεθόδευση καταβολής αναδρομικών εξ αντανακλάσεως μέσω αυξήσεων που δίνονται στους δικαστές τραυματίζει το κύρος του πολιτικού κόσμου στη συνείδηση των πολιτών.
Επανέρχομαι στο θέμα με αφορμή δηλώσεις νυν και πρώην βουλευτών περί παραίτησής τους από τη διεκδίκηση αναδρομικών… Επισημαίνω ότι η παραίτηση δε γίνεται με δήλωση στα ΜΜΕ που πρόσκαιρα εκτονώνει τη λαϊκή οργή, αλλά για να ισχύει ως παραίτηση πρέπει να γίνει με συγκεκριμένες νομικές ενέργειες. Με την ευκαιρία θέλω να επισημάνω μια σωστή ενέργεια της ΝΔ, η οποία διά του κ. Μιχελάκη δήλωσε ότι στα ψηφοδέλτια της ΝΔ δε θα υπάρχει κανείς υποψήφιος από αυτούς που διεκδικούν αναδρομικά, αν δεν έχει παραιτηθεί της διεκδίκησης.
Στη σημερινή συγκυρία οι πολιτικοί μας θα βελτίωναν την εικόνα τους αν: α) αποφάσιζαν την κατάργηση προκλητικών προνομίων τους όπως της διπλής σύνταξης (για βουλευτές, δημάρχους κ.λπ.), την κατάργηση της πρόσθετης αμοιβής για συμμετοχή σε συνεδριάσεις επιτροπών της Βουλής, τον περιορισμό σε 2 των αποσπασμένων υπαλλήλων σε κάθε βουλευτή κ.λπ. και β) αν ουσιαστικά συζητούσαν, αποφάσιζαν και άρχιζαν να υλοποιούν πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Γιατί ενώ στο παρελθόν ήταν ιδιαίτερα εφευρετικοί στη θέσπιση επιδομάτων τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» με διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και τώρα στη θέσπιση φόρων σε οτιδήποτε κινείται στη χώρα, δυστυχώς δε δείχνουν να ασχολούνται επαρκώς με το πώς θα ξεφύγουμε από την κρίση.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δε σώζεται η Ελλάδα με την κατάργηση κάποιων προκλητικών προνομίων των πολιτικών. Φυσικά και δε σώζεται, αλλά οι συγκεκριμένες ενέργειες θα είχαν τεράστια συμβολική αξία, γιατί θα αποδείκνυαν ότι οι πολιτικοί μας λειτουργούν ως ηγέτες, δε ζητούν μόνο θυσίες από τους πολίτες αλλά υποβάλλονται κι αυτοί σε αυτές.
Σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο μετρά το παράδειγμα της ηγεσίας. Επιβάλλεται να συμμετέχει στις θυσίες και να λειτουργεί με ήθος και θάρρος ως «λυχνία επί όρους κειμένη». Να είναι έτοιμοι οι κάθε λογής ηγέτες να πουν αυτό που είπε στην αρχαία Αμφίπολη ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας, που επικεφαλής 150 Σπαρτιατών νίκησε χιλιάδες Αθηναίους, γιατί μπήκε μπροστά ως ηγέτης λέγοντας: «Οσον αφορά το κατ’ εμέ, θα αποδείξω ότι δεν είμαι καλλίτερος εις το να προτρέπω άλλους παρ’ ότι είμαι εις το να θέτω εις εφαρμογήν ο ίδιος τας προτροπάς μου…».
* Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος

Η Ευρώπη ως πολιτισμική προέκταση της Μεγάλης Ελλάδος …..

19 Δεκεμβρίου, 2011 1 Σχολιο

Γ. Ι. Πατσόπουλος

Πολύ περίεργο φαίνεται σε όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς Ιστορία το φαινόμενο της εποχής: να υπάρχουν Ευρωπαίοι αλλά και Ελληνες δημοσιογραφούντες που αρθρογραφούν και αμφιβάλλουν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα λιγότερο ευρωπαϊκή ή δεν θα ’πρεπε να ανήκει στην Κοινότητα ή θα ’πρεπε να φύγει από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Δεν διάβασαν φαίνεται ποτέ την επιγραφή «Ολβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν». Η Ευρώπη είναι γνωστή στην ελληνική μυθολογία ως κόρη του Φοίνικα που απήγαγε ο Δίας μεταμορφωμένος σε κάτασπρο ταύρο και την οδήγησε στην Κρήτη όπου απέκτησε μαζί της τρία παιδιά, με πρωτότοκο τον βασιλιά Μίνωα.

Αν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποια είναι; Εξετάστε τις μία-μία και ας σκεφτείτε ποια μπορεί να προσέφερε περισσότερα στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό. Ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει και να διανέμει «διπλώματα ευρωπαϊκότητας»;

Οι Ακαδημίες έγιναν στη μνήμη του πρώτου μεγάλου θεσμού της γνώσης που ιδρύθηκε από τους πλατωνικούς φιλοσόφους. Τα Μαθηματικά στηρίζονται στις θεωρίες του Θαλή και του Πυθαγόρα. Οι γιατροί σε όλη την ανθρωπότητα ορκίζονται με τον όρκο του Ιπποκράτη. Είναι περιττό να αναφερθεί κανείς σε αδιάσειστα γεγονότα πολλές φορές ειπωμένα και γραμμένα. Αν λειτουργούσε από τη ρωμαϊκή εποχή ο νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα ή τα ποσοστά για ευρεσιτεχνίες, τα χρέη της Ευρώπης και των άλλων κρατών θα ήταν αμύθητης αξίας και δεν θα γινόταν καμία συζήτηση γι’ αυτό.

Τεράστια είναι τα κέρδη των επιστημόνων και των εταιρειών που εφηύραν κάθε εφαρμογή στο Διαδίκτυο! Φανταστείτε πόσα έπρεπε να είναι τα πνευματικά δικαιώματα από τις εφευρέσεις του Αρχιμήδη και μόνο. Από την έννοια της δημοκρατίας! Από τα θεμέλια σχεδόν όλων των επιστημών. Είχαν μεγάλη τύχη που όλα αυτά έγιναν σε εποχές που δεν υπήρχαν οι σύγχρονες αρχές του δικαίου και της νομικής κατοχύρωσης. Τους προσφέρθηκαν δωρεάν! Δωρεάν και η Αναγέννηση που στηρίχθηκε στον ελληνικό πολιτισμό. Δωρεάν η Φιλοσοφία, το Θέατρο, η Ιστορία. Και όταν δεν ήταν δωρεάν, ήξεραν οι σημερινοί μας φίλοι: κατέφευγαν στην κλοπή! Πόσα ελληνικά μνημεία υπάρχουν στα μουσεία τους και πόσα δικά τους -αν είχαν- βρίσκονται στις δικές μας αίθουσες; Πόσα δισεκατομμύρια εισέπραξαν από τους επισκέπτες και μόνο των ελληνικών εκθεμάτων!

Μήπως δεν μας φόρτωσαν τεράστιες αμυντικές δαπάνες ενώ οι ίδιοι δεν είχαν ανάγκη από κανένα τέτοιο έξοδο; Το οικονομικό γερμανικό θαύμα στηρίχτηκε στην ανυπαρξία αμυντικών δαπανών και στην οικονομική προστασία του αμερικανικού κεφαλαίου για να αντιμετωπίσει την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Αντί να μας χορηγούν δωρεάν χρηματοδότηση για τις -ουσία- κοινές στρατιωτικές δαπάνες, μας έδιναν δανεικά και με υψηλό τόκο για να τους προστατεύουμε.

«Πρέπει να έχουμε χάσει το νόημα του πολιτισμού και κάθε ευγνωμοσύνης για να μιλάμε χωρίς μέτρο για το ελληνικό χρέος», υπογραμμίζουν οι Γάλλοι καθηγητές Φορμέ και Στεφένς. «Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος να μπορεί να απειλείται από τις τράπεζες, οι οποίες οφείλουν την ύπαρξή τους στο νομικό πλαίσιο που θέτουν τα κράτη»! Και καταλήγουν στο κοινό τους κείμενο: «Αυτό που απαιτεί από όλους μας σήμερα η Ελλάδα είναι να τιμήσουμε το ανεξάντλητο χρέος μας προς αυτήν καθιστάμενοι αντάξιοι των θεσμών που μας κληροδότησε: η δράση που θα αναλάβουμε δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομική».

Φωνές φιλελλήνων ακαδημαϊκών με υψηλό επίπεδο που δεν θα ακούσετε ποτέ από την ανθελληνική τηλεόραση που μεταδίδει μόνο τα κακά νέα. Μόνο τις ηλίθιες γνωματεύσεις σχετικά με άψυχους αριθμούς των υπαλληλίσκων του τραπεζικού συστήματος, των πρακτόρων του διεθνούς ραντιερισμού. Σπουδαίες φωνές που αντί να προβάλλονται κατά κόρον, αποκρύπτονται ή υποβαθμίζονται! Τις ανακαλύπτει κανείς ψάχνοντας στις μεσαίες σελίδες μερικών εφημερίδων! Η ελληνική τηλεόραση διαφημίζει -και μάλιστα δωρεάν- ό,τι πιο ανθελληνικό και ηλίθιο ξεστομίζει ο κάθε κομπλεξικός. Μάλιστα οι τηλεκανίβαλοι το προβάλλουν και με πολύ έντονο σοβαροφανές ύφος!

Από την άλλη, αποδεικνύουν την «αντικειμενικότητά» τους και τη «δίκαιη κατανομή» των ειδήσεων -ως και την «αμεροληψία» τους- με το να αποκρύπτουν τις παραινέσεις του καθηγητή Ετιέν Ρολάν, που στο πρόσφατο άρθρο του-ύμνο για την πατρίδα μας καταλήγει: «Vive la Greece! Ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσο μάλλον να τους ταπεινώσουν, ταπεινώνοντας και εμάς». Μεγάλο λάθος ο διαχωρισμός ευρωπαϊκής και ελληνικής πραγματικότητας. Ευρωπαίοι ήταν και είναι αρχικά μόνο οι Eλληνες. Οι υπόλοιποι στην ήπειρο εκπολιτίστηκαν σταδιακά και διαμορφώθηκαν με την ιστορική πολιτισμική εξέλιξη.

Η ζωή και η πραγματικότητα είναι ανώτερες από τους αριθμούς. Η Ιστορία θα δώσει ένα καλό μάθημα σε κάθε μορφής ψυχρό τραπεζίτη και ραντιέρη. Οχι μόνο η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά ισχύει κάτι πολύ πιο προωθημένο: η Ευρώπη είναι η προέκταση της Ελλάδας, η εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού. Οποιαδήποτε άλλη χώρα είναι δυνατόν να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ενωση εκτός από τη γενέτειρά της. Αν επιθυμούν, ας αλλάξουν όνομα, ας αλλάξουν πολιτισμό, ας αλλάξουν Ιστορία και ας φύγουν. Αν βέβαια οι λαοί τους προτιμήσουν τους ραντιέρηδες από την ψυχή τους, από την ίδια τους την ύπαρξη!

protothema gr

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: , ,

Τεχνικές και μέσα για τη διδασκαλία της Ιστορίας …..

18 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

1. Φύλλα εργασίας

Στο πλαίσιο καθοδηγημένης έρευνας, χρήσιμο εργαλείο είναι τα φύλλα εργασίας. Οι μαθητές εργάζονται σε αυτά μέσα στην τάξη, σε ένα είδος εργαστηρίου (ναι, παρά και ενάντια στον ασφυκτικό “επίσημο” προγραμματισμό!). Τα παιδιά μπορούν να εργαστούν ατομικά, ωστόσο είναι προτιμότερο και για την οικονομία του έργου που θα επέτρεπε στον διδάσκοντα να παρέμβει με υποδείξεις, αν χρειαστεί, και για την καλλιέργεια πνεύματος συνεργασίας και απόκτησης ταυτότητας, οι μαθητές να εργαστούν σε ομάδες. Η συγκρότηση των ομάδων, θα μπορούσε να γίνει με κριτήριο τις ικανότητες κάθε παιδιού. Στόχος θα ήταν η αλληλοσυμπλήρωση των ικανοτήτων: π.χ. ένα παιδί με άνεση στην κατανόηση και παραγωγή λόγου, ένα παιδί με άνεση στην κατανόηση και στην επεξεργασία αριθμητικών δεδομένων, αντιστοίχως ένα παιδί με άνεση στην εργασία με χάρτες, εικόνες και ούτω καθεξής. Οι ομάδες δεν μπορεί να είναι μικρότερες από τριμελείς και μεγαλύτερες από πενταμελείς. Καλούνται να αυτο-οργανωθούν με έναν συντονιστή που δίνει τον λόγο σε ένα-ένα τα μέλη της ομάδας και φροντίζει να εκφραστούν όλοι ανεμπόδιστα και ισότιμα, και με έναν πρακτικογράφο.

Στο παράδειγμα φύλλου εργασίας, οι μαθητές καλούνται να διερευνήσουν στην Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και την ατμόσφαιρα εντός της οποίας αφενός αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό και αφετέρου αλιεύει υποστηρικτές ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο στόχος είναι άξιος λόγου για την κατανόηση όσων οδήγησαν στην γιγάντωση του ναζισμού, και μολονότι αναφέρεται στους στόχους του αναλυτικού προγράμματος, δύσκολα επιτυγχάνεται από το αναντίστοιχο υλικό των εγχειριδίων……….

Συνημμένα αρχεία

(χρησιμοποιήστε ελεύθερα με αναφορά της διεύθυνσης ιστολογίου για την Ιστορια…Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της)

Σχετικά κείμενα

 ΣΧΕΤΙΚΑ:

Εθνική Παιδεία ως Εθνική Άμυνα