Αρχείο

Posts Tagged ‘ηγεμονία’

Η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και οι επεμβάσεις

Σεπτεμβρίου 27, 2012 Σχολιάστε
Ποιος παίρνει τώρα σειρά στη Μέση Ανατολή; Οφθαλμοφανώς η Συρία, με φόντο το Ιράν και τον φυσικό του πλούτο. Είναι, όμως, αυτό το τέλος;

Ποια θα ‘ναι η απάντηση, αλήθεια, του οποιουδήποτε απλού ανθρώπου, στο τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει την καθημερινή ζωή του; Τι είναι εκείνο που νιώθει να επικρατεί στο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και άλλο περιβάλλον μέσα στο οποίο εργάζεται και αγωνίζεται;
Αναμφίβολα πιστεύω πως η απάντησή του θα ‘ναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που νιώθει σε όλους τους τομείς. Μια ανασφάλεια την οποία προκαλεί η πρωτοφανής επιθετικότητα, μα και η αποθράσυνση των δυνάμεων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Μια επιθετικότητα που επηρεάζει τον κόσμο όλο, αλλά και τη ζωή του καθενός μας χωριστά………………. Διαβάστε περισσότερα…

H λογική της αυτοάμυνας ….

Φεβρουαρίου 19, 2012 Σχολιάστε

Tου Χρηστου Γιανναρα

Aς υποθέσουμε ότι η Διεθνής των πανίσχυρων τοκογλύφων, η κατ’ ευφημισμόν επονομαζόμενη «αγορές», αλλάζει διαθέσεις απέναντι στην Eλλάδα, πιστοποιεί ότι είναι και για την ίδια ασύμφορος ο ακάθεκτος βυθισμός μας στην ύφεση. Kαι αποφασίζει γενναιόδωρα να μας χορηγήσει «πακέτο» κάποιων δισεκατομμυρίων ευρώ αποκλειστικά για «ανάπτυξη». Ποιος θα διαχειριζόταν αυτή την τελευταία ευκαιρία; Tο υπάρχον πολιτικό προσωπικό; Oι ίδιοι που σπατάλησαν και σφετερίστηκαν τα τεράστιου οικονομικού μεγέθους «πακέτα» ευρωπαϊκής βοήθειας, τα προορισμένα να θεμελιώσουν «σύγκλιση» της ελλαδικής με τις προηγμένες οικονομίες της Eυρώπης – να χρηματοδοτήσουν έργα υποδομής, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της παραγωγής; Kαι αν εμπιστευόμασταν ένα ακόμα αναπτυξιακό «πακέτο» στους ίδιους, αποδεδειγμένα ενόχους κακουργημάτων κλοπής, διαφθοράς και ανικανότητας, αν τους αναθέταμε, για μια ακόμα φορά, να διαχειριστούν τους όρους της επιβίωσής μας και της ιστορικής μας συνέχειας, δεν θα ήμασταν εμείς οι πολίτες οι απολύτως υπαίτιοι της οριστικής καταστροφής μας, του αυτοχειριασμού μας;

Mε ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία, να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. H στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από τον δημόσιο βίο. Oλοι, χωρίς εξαίρεση. Γιατί και οι ακκιζόμενοι ως «καλοί», ως «αδιάφθοροι», συνεργάστηκαν. Aνέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν.

Aλλά πώς να γίνει πράξη ο παραμερισμός των ανίκανων και φαύλων; Mας έχουν δεμένους χειροπόδαρα, καθηλωμένους στους νάρθηκες των δικών τους συμφερόντων: Σε Σύνταγμα που ερήμην μας συντάσσουν και «αναθεωρούν». Σε εκλογικούς νόμους που κάθε φορά για τη βολή τους μαγειρεύουν. Σε ένα πολυπλόκαμο πλέγμα νόμων και διατάξεων, που κατοχυρώνουν επινοήσεις και τεχνάσματα της συντεχνιακής τους ιδιοτέλειας. Δεν μας έχουν αφήσει την παραμικρή θεσμική δυνατότητα άμυνας απέναντι στον ολοκληρωτισμό της κομματοκρατίας, κανένα περιθώριο αντίστασης στην αυθαιρεσία και στους εκβιασμούς των συνδικαλιστών πραιτωριανών τους, κανένα ενδεχόμενο να οδηγήσουμε στη Δικαιοσύνη τους κλέφτες, τους καταχραστές, τους εξόφθαλμα προδότες.

Eίναι οι αυτουργοί της οικονομικής καταστροφής που ζούμε, του εφιάλτη ανελπιστίας για τα πενήντα, τουλάχιστον, επόμενα χρόνια. Kαι δεν έχουμε τρόπο να διαδηλώσουμε ούτε τον πανικό μας. Aν κατέβουμε στις προκάτ «πορείες» και στα συλλαλητήρια που οργανώνουν οι συνδικαλιστές μπράβοι των αυτουργών, παίζουμε το δικό τους παιχνίδι υπεράσπισης των εξωφρενικών τους προνομίων. Kαι επιπλέον προσφέρουμε άλλοθι στην κουκουλοφόρο ψυχανωμαλία να καταστρέφει, για απειροστή φορά, την πόλη της κοινής μας ζωής. Zητάμε από την «τρίτη εξουσία» και την «τέταρτη» να στηρίξουν το πάγκοινο αίτημα ριζικής αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, το αίτημα για καινούργιο Σύνταγμα. Kαι οι δυνατότητες ανταπόκρισης μοιάζουν αποκλεισμένες ή ελεγχόμενες.

Eτσι υπογράφεται ερήμην μας η άνευ όρων συλλογική μας υποτέλεια – υποταγή του κράτους και της κοινωνίας των Eλλήνων στους εξοντωτικούς της ιστορικής μας ύπαρξης όρους που μας επιβάλλουν η E.E. και η Διεθνής των τοκογλύφων (με τα όρια της διαφοράς τους συγκεχυμένα). Kαι υπογράφουν εκ μέρους μας ποιοι; Mια κυβέρνηση που το 91% του πληθυσμού απορρίπτει την πολιτική της, την εγκρίνει μόνο το 2%, κυβέρνηση που το 48% του λαού αποδοκιμάζει τον πρωθυπουργό της και το 79% δηλώνει δυσαρεστημένο από την εντόπια «δημοκρατία», ενώ το 13% έχει το κουράγιο να δηλώνει απερίφραστα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει στην Eλλάδα σήμερα («K» 8.2.2012).

Zούμε χαοτικό παραλογισμό: Tο δεύτερο στη Bουλή κόμμα παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και συγκυβερνά, γιατί έτσι επιτάσσουν οι δανειστές μας – απαιτούν δεσμευτική συγκατάθεση και των δύο κομμάτων στις εκβιαστικές απαιτήσεις τους, έγγραφες δεσμεύσεις συμμόρφωσης και επίσημη επικύρωση στη Bουλή (πρακτικές σταλινικές εντός του «παραδείσου» των δημοκρατικών κοινωνιών της E.E.). Aλλά δεν υπάρχουν απέναντι στους δανειστές μας ηγετικά αναστήματα, υπάρχουν υπάλληλοι χωρίς καν αξιοπιστία, συνέπεια, υπευθυνότητα.

Kορύφωμα μικρολογίας, να θριαμβολογεί ο πρόεδρος της N.Δ. ότι μόνο αυτός «διαπραγματεύθηκε», και μάλιστα ασημαντότητες σε σύγκριση με την καταδίκη σε εξαθλίωση δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων που απαίτησαν και επέβαλαν οι τοκογλύφοι. Kαι ένας τέτοιος «αρχηγός», με τέτοια μικροπρέπεια σε στιγμές που το κουράγιο του λαού καταρρέει, επιμένει να ζητάει αμέσως εκλογές, χωρίς να έχει ποτέ ξεκαθαρίσει τι διαφορετικό θα κάνει αυτός αν γίνει πρωθυπουργός και με ποιους συνεργάτες θα το κάνει, με ποιον σχεδιασμό, με ποια στρατηγική θα αντιπαλέψει τη συντελεσμένη καταστροφή. Tα παραδείγματα των προηγηθέντων στην πρωθυπουργία και απορριμμένων σήμερα στην περιφρόνηση και στη χλεύη, δεν τον συνετίζουν.

Iσως επειδή ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, ίσως επειδή κανένας πολίτης ή ομάδα πολιτών δεν διαθέτει τη θεσμική θωράκιση που θα έκανε ακουστή τη φωνή του στους ηγήτορες της E.E. και των τοκογλύφων, γι’ αυτό και επανέρχεται έμμονη η ιδέα: H Aκαδημία Aθηνών ή η ηγεσία της Δικαιοσύνης ή των Eνόπλων Δυνάμεων η ηγεσία ή η συνοδική έκφραση του λαϊκού σώματος της Eκκλησίας ή όλοι μαζί αυτοί οι «φορείς» να απευθύνονταν στις κοινωνίες των λαών της E.E. και στις ηγεσίες των αντίστοιχων εκεί θεσμών για να καταθέσουν μια ελάχιστη υπενθύμιση, αμυντική της τιμής του ελληνικού ονόματος:

Eίμαστε λαός με πολλές αδυναμίες χαρακτήρα, ήθους, καλλιέργειας. Kαι ασφαλώς εξαιτίας της ακρισίας μας βρεθήκαμε, εδώ και τριάντα χρόνια, όμηροι συντεχνιών αδίστακτης φαυλότητας και νοσηρής εξουσιολαγνείας. Mας φίμωσαν με Συντάγματα και νόμους που διαιωνίζουν την αυθαιρεσία και απολυταρχία των πλαστής νομιμότητας δυναστών μας. Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Zητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Eυρωπαίοι εταίροι μας ότι το 91% του λαού μας απορρίπτει με βδελυγμία αυτούς που οι ηγέτες της E.E. συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας.

Ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας διακήρυξης, απρόβλεπτης δυναμικής;

kathimerini gr

Το σύνδρομο αυτοκαταστροφής της Ευρώπης ….

Δεκέμβριος 15, 2011 1 Σχολιο

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

—–

Η επιμονή της Γερμανίας να αξιοποιεί την κρίση για να επιβάλλει την ηγεμονία της ίσως αποδειχθεί καταστροφική για την Ευρώπη για τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα με αυτουργό πάντοτε την ίδια χώρα. Διότι η κρίση χρέους είναι η δεύτερη κρίση που δοκιμάζει την Ευρώπη μέσα σε τρία χρόνια μετά την κρίση των τοξικών ομολόγων και είναι νομοτελειακά βέβαιο τι ακολουθεί σε αυτές τις περιπτώσεις. Η άποψη πως οι κρίσεις αυτόματα φθείρουν και οδηγούν αναπόφευκτα στο θάνατο ένα κοινωνικό σύστημα είναι λανθασμένη. Αντίθετα παρουσιάζεται παραπέρα ανάπτυξη του συστήματος. Όταν όμως σταματήσει να συμβαίνει αυτό, όπως συμβαίνει σήμερα με την ΕΕ, τότε απαιτείται η βίαιη επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση. Απαιτείται δηλαδή η «δημιουργική καταστροφή» των παραγωγικών δυνάμεων (μέσων παραγωγής και υποδομών) με την εκδήλωση ισχυρότερης κρίσης ή πολέμου.

Η πορεία της οικονομίας στο καπιταλισμό ήταν συγκεκριμένη: άνθηση, ύφεση, κρίση, αναζωογόνηση, άνθηση, κ.ο.κ.. Όμως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση 1929 – 1932 και πριν ο κόσμος συνέλθει από τις συνέπειές της, νέα παγκόσμια κρίση άρχισε το 1937 στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στην Γαλλία κλπ. Τι σήμαινε αυτό; Ότι η οικονομική κρίση του 1929-1932 και οι αποικιακοί πόλεμοι της περιόδου αυτής δεν έφταναν και χρειάζονταν πολύ μαζικότερες καταστροφές των παραγωγικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσοι υποστηρίζουν λοιπόν ότι το New Deal του προέδρου Ρούσβελτ οδήγησε τις ΗΠΑ στην έξοδο από την κρίση του 1929 – 1932 κάνουν λάθος διότι τους διαψεύδει η κρίση του  1937. Η κρίση ξεπεράστηκε με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που άφησε άθικτη τις ΗΠΑ, αφού βρίσκονταν πολύ μακριά από τα πολεμικά μέτωπα, τους έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία του κόσμου ενώ οδήγησε στην πλήρη καταστροφή των μέσων παραγωγής και των υποδομών των κρατών της Ευρώπης αναζωογονώντας την αμερικανική βιομηχανία. Η οικονομική καταστροφή των ευρωπαϊκών δυνάμεων εξ αιτίας του πολέμου οδήγησε μετέπειτα στη διάλυση των αποικιοκρατικών τους αυτοκρατοριών με αποτέλεσμα την επικράτηση του αμερικανικού κεφαλαίου στις αγορές που ήλεγχε προπολεμικά η Ευρώπη. Ο  Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε η χρυσή εποχή για τις ΗΠΑ, υπήρξε το εφαλτήριο που την οδήγησε στην παγκόσμια ηγεμονία. Έτσι ξεπεράστηκε η κρίση.

Οι δύο αλλεπάλληλες κρίσεις στην Ευρώπη, του χρηματοπιστωτικού τομέα κατ’ αρχήν και του χρέους που ακολούθησε, αποδεικνύουν ότι η ανάπτυξη της Ευρώπης τις «χρυσές δεκαετίες» από το 1945 έως το 1973 διήρκεσε όσο η αποκατάσταση των ερειπίων της «δημιουργικής καταστροφής» που προκάλεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Έκτοτε καθίσταται ολοένα εμφανέστερη η επίδραση της απώλειας των αγορών στην περιφέρεια υπέρ των ΗΠΑ που διασφάλιζε έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το αποικιοκρατικό καθεστώς των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Το γεγονός ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ και η απελευθέρωση αγορών στην Ανατολική Ευρώπη και πλουτοπαραγωγικών πηγών σε ολόκληρο το χώρο της επιρροής της Μόσχας δεν λειτούργησε προωθητικά ή τουλάχιστον ανακουφιστικά για την οικονομία της Ευρώπης αποδεικνύει ότι οι αιτίες των κρίσεων έχουν προσλάβει μόνιμο χαρακτήρα, οπότε οι κρίσεις λογικά θα είναι αλλεπάλληλες και η ανάκαμψη θα προκύψει μόνον αν σοβαρότερες κρίσεις ή ένας πόλεμος οδηγήσουν σε  μαζικές καταστροφές. Ήδη παρά την ηγεμονία της Γερμανίας, που αναδεικνύεται μέσα από την κρίση, είναι ολοφάνερο ότι υποβόσκουν και αντιδράσεις οι οποίες κάποια στιγμή κάτω από την πίεση των λαών και του ανταγωνιστικού χαρακτήρα των τμημάτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου θα εκδηλωθούν. Τι θα επακολουθήσει μετά;

Η αντίφαση η οποία δυναμιτίζει τη λειτουργία της Ευρωζώνης είναι αφενός η συγκρότησή της από ανεξάρτητα κράτη διαφορετικού βαθμού ανάπτυξης και αφετέρου η κοινή νομισματική πολιτική. Η αντίφαση αυτή όσο θα επιβάλλεται η δημοσιονομική ενοποίηση θα οξύνεται και θα οδηγεί σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις, θα οξύνει την ανισομέρεια της ανάπτυξης μεταξύ των κρατών κ.ο.κ.. Αυτό το γνωρίζει το Βερολίνο. Όμως όσο η ανισομέρεια της ανάπτυξης μεταξύ των κρατών θα εντείνεται θα οξύνονται και οι διαφορές με συνέπεια τη διάλυση ή τη σύγκρουση. Η Ευρώπη δύο φορές αυτοκαταστράφηκε στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα εξ αιτίας του ανταγωνισμού των ισχυρών ευρωπαϊκών δυνάμεων με πρωταγωνιστή τη Γερμανία και απώτερο στόχο την ηγεμονία της στην Ευρώπη και στις αποικίες της. Έπεται και τρίτη, ως απόρροια των αντιθέσεων που εντείνονται μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωζώνης;

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

Ανιχνεύσεις

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Δραχμή – Ευρώ – Χρέος

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Α.Ε. …..

Δεκέμβριος 14, 2011 Σχολιάστε

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μας έλεγαν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τάχα Ένωση Ελεύθερων Δημοκρατικών Κρατών.
Η τελευταία συμφωνία που δίνει τη δυνατότητα να παίρνονται αποφάσεις από τα κράτη που διαθέτουν το 85% των εισφορών στο Ευρωπαϊκό Ταμείο την μετέτρεψε σε Ανώνυμη Εταιρεία. Διότι, πλέον, δεν έχουμε ισότιμα μέλη αλλά κεφάλαια που ρυθμίζονται από σκληρούς καπιταλιστικούς νόμους.
Στο εξής τρία κράτη – μέλη (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) θα μπορούν να αποφασίζουν από μόνα τους για λογαριασμό 27 μελών.
Δεν μένει παρά δίπλα στον τίτλο ΕΕ να τεθεί και το ΑΕ (Ανώνυμος Εταιρεία).
Μήπως θα μπει και στο χρηματιστήριο;

Χαράλαμπος  Αργυριάδης,

Υπεύθυνος Οικονομικού Τομέα

papathemelis gr

Θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνομεν δούλοι……

Νοέμβριος 30, 2011 Σχολιάστε
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ
 
«§ 98. Μήλιοι. Αλλά δεν νομίζετε ότι τοιαύτην ασφάλειαν παρέχει η πολιτική την οποίαν προτείνομεν; Διότι οφείλομεν και πάλιν, αφού μας εξωθείτε από το έδαφος των επί του δικαίου στηριζομένων επιχειρημάτων και μας επιβάλλετε να υποταχθώμεν εις το συμφέρον σας, να σας εξηγησωμεν ποιον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθείτε, εάν τούτο συμπίπτει να είναι συγχρόνως και ιδικόν σας. Διότι πως είναι δυνατόν να μη καταστήσετε εχθρούς σας, όσοι τυχόν σήμερον είναι ουδέτεροι, όταν βλέποντες ούτοι την τύχην μας, αντιληφθούν ότι θα έλθη ημέρα κατά την οποίαν θα επιτεθείτε και κατ′ αυτών; Και δια της πολιτικής σας αυτής, τι άλλο κατορθώνετε παρά να ενισχύσετε τους υφιστάμενους ήδη εχθρούς σας και να στρέψετε εναντίον σας, παρά την θέλησιν των, εκείνους οι οποίοι ούτε εσκέφθησαν ποτέ να γίνουν τοιούτοι;§ 99. Αθηναίοι. Καθόλου. Διότι επικίνδυνοι εχθροί μας δεν είναι κυρίως όσοι, κατοικούντες επί της στεριάς, απολαύουν ασφαλώς την ελευθερίαν των και ως εκ τούτου πολύ θα το σκεφθούν πριν λάβουν προφυλακτικά εναντίον μας μέτρα, αλλ′ οι νησιώται, και όσοι τυχόν είναι ανεξάρτητοι όπως εσείς, και όσοι ήδη είναι ερεθισμένοι ως εκ της ακουσίας υποταγής των υπό την κυριαρχίαν μας. Διότι ούτοι, παρασυρόμενοι συνήθως από απερισκεψίαν, δύνανται να περιαγάγουν και εαυτούς και ημάς εις προφανή κίνδυνον.§ 100. Μήλιοι. Αλλ′ εάν μεγάλους κινδύνους αντιμετωπίζετε και σεις, δια να μη στερηθείτε της ηγεμονίας σας, και οι ήδη υπήκοοι σας, δια να απαλλαγούν αυτής, είναι προφανές ότι ημείς που είμεθα ακόμη ελεύθεροι θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνομεν δούλοι.§ 101. Αθηναίοι. Όχι, εάν θελήσετε μόνον να σκεφθείτε νηφαλίως. Διότι δεν ανταγωνίζεσθε προς ίσους περί ανδρίας ωστε η υποχώρησις σας να συνεπιφέρει καταισχύνην, αλλά πρόκειται να σκεφθείτε μάλλον περί της σωτηρίας σας, αποφεύγοντες να αντιταχθείτε προς τους πολύ ισχυρότερους.§ 102. Μήλιοι.  Γνωρίζομεν, εν τούτοις, ότι κάποτε αι τύχαι του πολέμου επιμερίζονται με περισσοτέραν ισότητα μεταξύ των ανταγωνιζομένων, παρ′ όσον ηδύνατο τις να περιμένει, αποβλέπων εις την διάφορον δύναμιν αυτών. Και δι′ ημάς η μεν άμεσος υποχώρησις σημαίνε απώλειαν πάσης ελπίδος, ενώ αν πολεμήσωμεν υπάρχει ακόμη ελπίς να μείνωμεν σώοι.

§ 103. Αθηναίοι.

Η ελπίς είναι τω όντι, παραμυθία εις ώραν κινδύνου, και οσάκις κανείς, στηριζόμενος εις αυτήν, διακινδυνεύει μόνον ό,τι έχει ως περίσευμα, τότε φέρει μεν αύτη βλάβην, όχι όμως και πλήρη καταστροφήν. Αλλ’ οσάκις η άκρατος φύσις της ελπίδος παρασύρει κανένα εις το ν’ απορρίψει τον περί των όλων κύβον, τότε μόνον αντιλαμβάνεται ούτος την αληθή φύσιν της, όταν η καταστροφή έχει ήδη επέλθει, και τίποτε δεν έχει πλέον απομείνει, δια να προφυλαχθεί εναντίον της, όταν ο παθών έλαβε πείραν αυτής. Μη θελήσετε να πάθετε τούτο εσείς, οι οποίοι είσθε ασθενείς και των οποίων η ύπαρξις εξαρτάται από μιαν ροπήν της πλάστιγγος. Και μη κάμετε όπως οι πολλοί, οι οποίοι, ενώ ημπορούν ακόμη να σωθούν δι’ ανθρωπίνων μέσων, μόλις περιέλθουν εις αμηχανίαν και εγκαταλειφθούν από τας φανεράς ελπίδας, καταφεύγουν εις χιμαιρικάς τοιαύτας, την μαντικήν και τους χρησμούς, και άλλα παρόμοια, όσα, διεγείροντα ελπίδας, οδηγούν εις τον όλεθρον»

[Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Βιβλίο Ε]. Αποσπάσματα από τον περίφημο διάλογο Μηλίων- Αθηναίων.

30 Νοεμβρίου 2011 1:57 π.μ. 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

 

Η Ευρώπη του μέλλοντος.(πηγή)
Η Ευρώπη του μέλλοντος.(gf1957)
Η Ευρώπη του μέλλοντος.(EL)
Ανάσταση για την Ελλάδα.(EL)