Αρχείο

Posts Tagged ‘Κύπρος’

Ικανοποιημένη η Λευκωσία από το διάβημα της Ιταλίας / Κασουλίδης: Οι ΗΠΑ Μάς Ζήτησαν να Μην Αντιδρούμε στις Τουρκικές Προκλήσεις στην ΑΟΖ

15 Οκτωβρίου, 2014 Σχολιάστε

AOZ EEZ CYPRUS ENI KOGASΛευκωσία: Ικανοποιημένη δηλώνει η Λευκωσία σχετικά με τη στάση της Ιταλίας και το διάβημα διαμαρτυρίας προς την Άγκυρα για τις προκλήσεις της στην ΑΟΖ της Κύπρου, που εξέδωσε.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, μιλώντας στην εκπομπή του ΡΙΚ , «Από Μέρα σε Μέρα», είπε ότι η Κυβέρνηση εξαίρει το γεγονός, ότι ουδείς άλλος πλην της Τουρκίας, αμφισβητεί το κυριαρχικό δικαίωμα της Κύπρου να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακές, σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας……. Διαβάστε περισσότερα…

Κύπρος: Η Τουρκία δέσμευσε παράνομα θαλάσσιες περιοχές. -Επικαιρότητα ΑΟΖ

25 Νοεμβρίου, 2013 Σχολιάστε

 Απειλητικές προειδοποιήσεις Άγκυρας προς διεθνείς εταιρείες για την κυπριακή ΑΟΖΔημήτρης Κυπριανού (protothema.gr)
Tο κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθεί στενά τις τουρκικές κινήσεις και δραστηριότητες και προβαίνει σε όλες τις δέουσες ενέργειες για καταγγελία των νέων παραβιάσεων της κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και δικαιοδοσιών της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θάλασσές της από την Τουρκία.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση «με έκδοση Αγγελίας προς Ναυτιλλομένους, της 22ας Νοεμβρίου 2013, η Τουρκία δέσμευσε παράνομα θαλάσσιες περιοχές που περιλαμβάνουν τμήμα των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, πλησίον των ακτών της Καρπασίας και του κόλπου της Αμμοχώστου, και τμήμα της παρακείμενης κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ)».
…………. Διαβάστε περισσότερα…

Κύπρος: Έφυγε από την ζωή ο Γλαύκος Κληρίδης

15 Νοεμβρίου, 2013 Σχολιάστε

ΥΠΕΞ: Ανακοίνωση για τα 30 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους στην Κύπρο (15.11.2013)

15 Νοεμβρίου, 2013 Σχολιάστε
0bf4a-ypexelΥΠΕΞ, Παρασκευή, 15 Νοέμβριος 2013
Τριάντα χρόνια έχουν πλέον περάσει από την παράνομη μονομερή ανακήρυξη του ψευδοκράτους την 15η Νοεμβρίου 1983, στα κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό εδάφη της Κύπρου.Το παράνομο ψευδοκράτος είναι προϊόν χρήσης βίας και έχει επανειλημμένα καταδικαστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών……………………. Διαβάστε περισσότερα…

Επιστολή-κόλαφος πρώην πρέσβεων στο Σαμαρά…

26 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

01 FLAG gr«Φωτιά» είναι η επιστολή που έστειλαν 23 πρώην πρεσβευτές της χώρας μας προς τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, μια επιστολή που αναφέρεται στα μεγάλα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στην επιστολή λέγονται μεγάλες αλήθειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπενθυμίζουν κάποια αυτονόητα, που όμως δείχνουν να έχουν λησμονηθεί από τους κρατούντες. Σε μια προσπάθεια πιο συστηματικής υπενθύμισής τους, οι πρέσβεις που αποτελούν πλέον ομάδα με την επωνυμία «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ», διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ», στο εντευκτήριο του πανεπιστημίου, στο κτίριο «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» (γωνία Σίνα και Ακαδημίας, στο κέντρο της Αθήνας), την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου στις 19:00, την οποία προφανώς αξίζει να παρακολουθήσουν όσοι μπορέσουν. Τα ονόματα του ελληνικού κόσμου, είναι τρανταχτά…………….. Διαβάστε περισσότερα…

ΥΠΕΞ: Συνέντευξη Τύπου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργού Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλου (22.10.2013).

22 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

ypex elΥΠΕΞ, 22/10/13

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Καλημέρα, σας ευχαριστώ για την παρουσία σας.

Βασικός σκοπός της συνάντησής μας είναι να σας ενημερώσω αναλυτικότερα απ’ ό,τι η χθεσινή ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών για τα όσα συζητήθηκαν στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων για θέματα πολύ μεγάλης σημασίας για την ελληνική εξωτερική πολιτική, ενόψει και της ελληνικής ς του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στη χθεσινή συνεδρίαση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, προετοιμάσαμε τη Σύνοδο Κορυφής του Βίλνιους που στα τέλη Νοεμβρίου θα διαμορφώσει το πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής για τη λεγόμενη ανατολική γειτονία, στην οποία περιλαμβάνονται χώρες πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος για εμάς.………………… Διαβάστε περισσότερα…

Εξηγήσεις ΥΠΕΞ για το άνοιγμα του κεφαλαίου 22 της Τουρκίας. -Δεν συγκαταλέγεται στα 6 κεφάλαια που πάγωσε μονομερώς η Κύπρος.

22 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

kasoulidis YPEX CYΛευκωσία: Ο υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, σε γραπτή δήλωσή του, αναφέρει ότι το κεφάλαιο 22 δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 8 διαπραγματευτικά κεφάλαια, τα οποία πάγωσαν με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2006 ως αποτέλεσμα της μη συμμόρφωσης της Τουρκίας με τις υποχρεώσεις της που αφορούν το Πρωτόκολλο της Άγκυρας και την αντιδήλωση του Σεπτεμβρίου 2005.

Ούτε, προσθέτει, είναι ανάμεσα στα 6 κεφάλαια που πάγωσε μονομερώς η Κύπρος το 2009 ως αντίδραση στην εμμονή της Τουρκίας να τηρεί την ίδια στάση…………… Διαβάστε περισσότερα…

«Ασαφές τοπίο», «διακεκαυμένη ζώνη» και ΑΟΖ ….

25 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Ν. Λυγερός


Στο θέμα της ΑΟΖ μέσω του Δικαίου της Θάλασσας με τη συμφωνία του 1982, όλα είναι ξεκάθαρα και γι’ αυτό το λόγο έχουμε πάνω από 130 χώρες που έχουν ΑΟΖ. Αν υπάρχουν δυσκολίες για τη θέσπιση της ΑΟΖ, αυτές είναι αποκλειστικά θέμα πολιτικής βούλησης και βέβαια τεχνικών γνώσεων. Οι ειδικοί του τομέα είναι ο καθηγητής Καρυώτης και ο κύριος Κασσίνης, άρα αν κάποιος έχει πρόβλημα για τα θεσμικά πλαίσια ας τους ζητήσει εξηγήσεις. Αλλά είναι απαράδεκτο να βρίσκουμε εκφράσεις που προέρχονται από τον κρατικό φορέα του τύπου «ασαφές τοπίο» και «διακεκαυμένη ζώνη» για περιοχές της θεωρητικής ελληνικής ΑΟΖ. Εδώ και χρόνια παλεύουμε όλοι μας για να εξηγήσουμε σε όλο τον ελληνικό λαό την όλη διαδικασία της θέσπισης και του καθορισμού της ΑΟΖ ενάντια βέβαια σε μία έλλειψη τεχνογνωσίας και τάσεις ραγιαδισμού. Δεν πρόκειται λοιπόν να αποδεχθούμε τέτοιες εκφράσεις που συμπίπτουν με τις τουρκικές αμφισβητήσεις. Ήδη εντοπίσαμε μια λανθασμένη προσέγγιση που αναφέρεται στην τεχνική της μονόπλευρης χρήσης της μέσης γραμμής για τον καθορισμό της ΑΟΖ, ενώ ξέρουμε ότι ο καθορισμός χρειάζεται απαραίτητα μια διμερή συμφωνία για το χώρο όπου υπάρχει επικάλυψη. Και αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια. Κατά συνέπεια τα διάφορα λογοπαίγνια πάνω στο θέμα δεν είναι παρά επικοινωνιακά τρικ που δεν έχουν κανένα στρατηγικό υπόβαθρο. Τώρα οι προηγούμενοι χαρακτηρισμοί όχι μόνο δεν έχουν νόημα, αλλά επιπλέον αμφισβητούν και εθνικές μας θέσεις. Ακόμα και μη ειδικοί για το θέμα της ΑΟΖ, γνωρίζουν πολύ καλά τη κατάσταση στα Δωδεκάνησα, διότι το όλο πλαίσιο καθορίζεται από τη Συνθήκη Παρισίου του 1947, η οποία βασίζεται στη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει καμιά ασάφεια όσον αφορά στις διεθνείς υπογραφές. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε την αξία της ελληνικής ΑΟΖ ακόμα και όσον αφορά στο εμβαδόν της. Αν περιοριστούμε στο πλαίσιο της Μεσογείου και εξετάσουμε τα μεγέθη των ΑΟΖ των παράκτιων κρατών τα οποία είναι: η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, η Αλβανία, η Ελλάδα, η Τουρκία, η Κύπρος, η Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Συρία, η Λιβύη, η Τυνησία, η Αλγερία και το Μαρόκο, έφτασε η ώρα να αντιληφθούμε ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ύστερα από εκείνη της Ιταλίας. Αν εξετάσουμε τώρα τις ευρωπαϊκές χώρες έχουμε τον εξής κατάλογο: η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ελλάδα και η Κύπρος. Αυτές οι ευρωπαϊκές ΑΟΖ έχουν επιπλέον την ιδιότητα ότι στο σύνολό τους αποτελούν μια συνεκτικότητα, η οποία είναι από τα τοπολογικά χαρακτηριστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτές οι παρατηρήσεις ισχύουν βέβαια αν έχουμε ικανούς πολιτικούς έτοιμους να τις υποστηρίξουν με τις θεσμικές τους πράξεις και όχι να τις υποσκάπτουν με αναρμόδιες εκφράσεις, ειδικά τώρα που τα πολιτικά κόμματα έχουν εκδηλώσει ξεκάθαρα υπέρ της άμεσης θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ. Μία είναι η πατρίδα της και μία η ΑΟΖ της. Συνεπώς δεν πρόκειται να την ακρωτηριάσουμε για οποιονδήποτε λόγο.
http://www.lygeros.org

——-

 ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

 

Κατόπιν εορτής 2 και «Ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός και ΑΟΖ» …

13 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε
Το άρθρο αυτό, καλό ήταν να διαβαστεί σε συνδυασμό με το «Κατόπιν εορτής«
Τις παραμονές της Άνοιξης του 2012, που αναμένεται να είναι άκρως σημαντική για την ευρύτερη περιοχή, είναι σε εξέλιξη γεγονότα και διαδικασίες που αξίζει να τα σκιαγραφήσουμε, αφού ούτως ή άλλως επηρεάζουν και θα επηρεάσουν τα ελληνικά πράγματα.
Μετά τη δρομολόγηση της εκμετάλλευσης του κοιτάσματος στο Οικόπεδο «Αφροδίτη», από την αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy, που κατά τα φαινόμενα μάλλον έχει αποδεχτεί ως τετελεσμένο η Τουρκία, η επίσκεψη Νετανιάχου στη Λευκωσία, το δεύτερο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, αποτελεί προάγγελο νέων εξελίξεων για το ίδιο το γεωπολιτικό καθεστώς της Κύπρου, που μέχρι τώρα επηρεάζεται δραματικά από την τουρκική κατοχή, από τις αγγλικές βάσεις και από τα δικαιώματα που απορρέουν ή υποτίθεται ότι απορρέουν για τις εγγυήτριες δυνάμεις από τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Και το λέμε αυτό γιατί ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, εκτός του ότι θα συζητήσει το θέμα του σταθμού υγροποίησης και το θέμα της μεταφοράς του φυσικού αερίου στην ενεργοβόρα Ευρώπη, κάτι που αφορά και την Ελλάδα, είναι πολύ πιθανόν να συζητήσει την υπογραφή συμφωνίας για την εγκατάσταση πολεμικών αεροσκαφών του Ισραήλ στην Κύπρο. Δηλαδή, με άλλα λόγια, θα ζητήσει την παραχώρηση βάσης στο έδαφος της Κύπρου, που, εκτός των άλλων, σημαίνει ανατροπή των υπαρχουσών ισορροπιών που υπάρχουν στο νησί, λόγω της τραγελαφικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί με την παρουσία 40 χιλιάδων στρατιωτών, του τουρκικού στρατού κατοχής, και της λειτουργίας των στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί η Αγγλία στη Μεγαλόνησο, με δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας στο έδαφος τους, τουλάχιστον όπως ισχυρίζεται η ίδια.
Αν θα μπορούσαμε να διεισδύσουμε στη σκέψη των πολιτικών και των επιτελών που σχεδιάζουν και κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση, η παρουσία των αεροσκαφών της πολεμικής αεροπορίας του Ισραήλ στο έδαφος της Κύπρου, που δεν διαθέτει δικά της πολεμικά αεροσκάφη –σημειώστε ότι Άγκυρα και Ουάσιγκτον, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια, αντιδρούν με σφοδρότητα στην εγκατάσταση ελληνικών αεροσκαφών στην Κύπρο– σε επιχειρησιακό επίπεδο θα προστατεύει τον σταθμό υγροποίησης που θα κατασκευαστεί στην Κύπρο, αλλά και τον αγωγό που θα κατασκευαστεί για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω ελληνικής ΑΟΖ. Σε στρατηγικό επίπεδο, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλάζει τις ισορροπίες!
Αφού υπογραμμίσουμε ότι σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία, η βάση που θα παραχωρηθεί, θα είναι η πρώτη μόνιμη βάση του Ισραήλ εκτός του εθνικού του εδάφους, να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τη συνεργασία στο θέμα της εκμετάλλευσης και μεταφοράς του φυσικού αερίου, η Κύπρος και το Ισραήλ βρίσκονται κοντά στην υπογραφή συμφωνίας για την κατασκευή υποθαλάσσιου καλωδίου-αγωγού μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το θέμα συζητήθηκε για πρώτη φορά κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων του Ισραήλ Ούζι Λαντάου (Uzi Landau) στην Κύπρο τον περασμένο Νοέμβριο στο πλαίσιο της επίσκεψης του Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αλλά και κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Υπουργού Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, Πραξούλας Αντωνιάδου στο Ισραήλ. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών, οι δύο Υπουργοί συζήτησαν θέματα υποδομής, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας.
Όμως, κατά την άποψή μας το θέμα του καλωδίου, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο Ισραηλινός Υπουργός, κατά τη συνάντηση εκείνη, εκτός του ότι ανέφερε ότι το έργο θα προσφέρει στήριξη στα θέματα ηλεκτρικής ενέργειας των δύο χωρών, πρόσθεσε ότι θα είναι η πρώτη διασύνδεση αυτού του είδους μεταξύ του Ισραήλ και της Ευρώπης, που σημαίνει ότι το υποθαλάσσιο καλώδιο θα φθάσει μέχρι την Ελλάδα. Μάλιστα, ο Ισραηλινός αξιωματούχος συνεχίζοντας είπε ότι η Κύπρος και η Ελλάδα πρόκειται να υπογράψουν ένα μνημόνιο συνεργασίας για ένα σχέδιο που προβλέπει την τοποθέτηση ενός υποθαλάσσιου καλωδίου συνολικού μήκους 600 χλμ. το οποίο θα συνδέει την Κύπρο και άρα το Ισραήλ με την ηπειρωτική Ευρώπη και με το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.
Δηλαδή, κατά τα φαινόμενα, του αγωγού φυσικού αερίου θα προηγηθεί το υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος, που πρέπει να διέλθει από την υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου-Καστελορίζου-Κρήτης, που αμφισβητεί και διεκδικεί η Τουρκία, προσπαθώντας να σύρει προς την πλευρά των δικών της θέσεων την Αίγυπτο, όπου την Άνοιξη εξεγερμένων, αντί του Καλοκαιριού, διαδέχεται ο βαρύς Χειμώνας του πολιτικού Ισλάμ. Και όταν λέμε προς την πλευρά των δικών της θέσεων, εννοούμε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας, όπως εκφράστηκαν δια στόματος του Πρωθυπουργού της Ταγίπ Ερντογάν και του Υπουργού Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, ότι δηλαδή η Τουρκία αναγνωρίζει στο Καστελόριζο χωρικά ύδατα 6 ν.μ., στα οποία περιορίζεται και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του νησιού και τίποτε άλλο.
Να σημειώσουμε ότι ενώ η Αίγυπτος δέχτηκε την οριοθέτηση της δικής ΑΟΖ με την Κύπρο με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, τώρα φέρεται να κάνει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, υιοθετώντας την αρχή της ευθυδικίας, που περιορίζει την ΑΟΖ του Καστελορίζου και αποκόπτει την ενότητα και την επαφή μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου.
  • Παράλληλα με όλα αυτά, λες και υπάρχει ένας ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός, η Ελλάδα, που επί δεκαετίες δεν έκανε το παραμικρό για να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της, τον Αύγουστο του 2011, και ενώ η οικονομική κρίση περιόρισε δραματικά τις δυνατότητες υποστήριξης μιας τέτοιας πολιτικής με εθνικά μέσα, ψήφισε έναν νόμο, ο οποίος ανοίγει το δρόμο για την εκμετάλλευση της ελληνικής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, με τον νόμο Ν. 4001/2011, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α 179/22.08.2011, η Ελλάδα κατοχυρώνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των θαλασσίων περιοχών της. Σύμφωνα με το άρθρο 156 του ως άνω νόμου: «Ως «υποθαλάσσιες περιοχές» νοούνται ο βυθός και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, της αιγιαλίτιδας ζώνης, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ης κηρυχθεί) μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.
Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης
Και μάλλον ο νόμος αυτός δεν ψηφίστηκε για να μείνει στα χαρτιά, αφού, σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, «το ΥΠΕΚΑ προχώρησε στην προκήρυξη Διεθνούς Δημόσιας Πρόσκλησης για συμμετοχή σε σεισμικές ερευνητικές εργασίες απόκτησης δεδομένων μη αποκλειστικής χρήσης εντός της θαλάσσιας ζώνης στη Δυτική και Νότια Ελλάδα. Η εν λόγω διεθνής δημόσια πρόσκληση δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011 στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ότι στο παράρτημα Α της ανωτέρω απόφασης-πρόσκλησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής απεικονίζεται ενδεικτικός χάρτης της προς έρευνα περιοχής, περιλαμβάνοντας τα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως αυτά προσδιορίζονται με βάση την εθνική διαπραγματευτική θέση και τις αρχές του διεθνούς δικαίου».
Δηλαδή, η Ελλάδα έχει καταρτίσει χάρτη που δημοσιεύθηκε στην επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στον οποίο απεικονίζεται η ελληνική ΑΟΖ με κοινό όριο μεταξύ των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες για έρευνες νοτίως της Κύπρου, που είναι το προτελευταίο βήμα πριν την εκμετάλλευση.
Αν σε όλα αυτά συμπληρώσουμε και την έγγραφη απάντηση σε ερώτηση του βουλευτή κ. Στρατάκη του Υπουργού  Εξωτερικών κ. Σταύρου Δήμα ότι «η κήρυξη ΑΟΖ στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο αποτελεί ένα κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο η Ελλάδα θα ασκήσει στον κατάλληλο χρόνο, συνεκτιμώντας τις γενικότερες συνθήκες καθώς και τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τις όμορες χώρες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής μας», τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι ενέργειες που αναφέρονται στο σημείωμα αυτό, πιθανόν υπαγορεύονται από έναν ανώτερο στρατηγικό σχεδιασμό, που είναι συμβατός με τα γενικότερα συμφέροντα του Ελληνισμού. Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό. Λέτε;
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία
———

Κρίσιμες ώρες ….

5 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Ν. Λυγερός

Δεν αρκεί πια να λέμε στο λαό μας ότι περνάμε δύσκολες στιγμές, διότι δεν είναι πια στιγμές. Δεν αρκεί πια να λέμε ότι πρέπει να αντέξει, διότι δεν βλέπει το όραμα. Ακόμα και οι μαχητές θέλουν να ξέρουν ποιος είναι ο στόχος, ποιος είναι ο σκοπός. Και οι φοιτητές δεν ξέρουν πια σε ποιο τομέα να σπουδάσουν, διότι όλοι τους εξηγούν ότι είναι δύσκολα τα πάντα λόγω κρίσης.

Ποιος μπορεί όμως να κοροϊδέψει τους πιο έξυπνους, αυτούς που βλέπουν ότι η κρίση αποτελεί την τέλεια λύση για την αποτροπή κάθε ενθουσιασμού εκ μέρους του λαού μας, της νεολαίας μας. Με τις κοινωνίες της ευτυχίας να καταρρέουν, έχουμε την εντύπωση, κι αν δεν την έχουμε μας την δίνουν οι άλλοι, ότι δεν υπάρχει λύση. Βέβαια, εξακολουθούν να μας εξηγούν ότι υπάρχει ελπίδα, αλλά αυτό το κάνουν μόνο και μόνο για να μη γίνει καμιά λαϊκή εξέγερση.

Η πραγματικότητα είναι άλλη. Και όποιοι δεν έχουν σοβαρές γνώσεις σε έναν τομέα είναι καταδικασμένοι να ακούσουν κάποιους ειδικούς που τους καθηλώνουν και τους πείθουν για να μην κάνουν τίποτα. Η πατρίδα μας όμως είναι διαφορετική. Η γη μας, είναι η θάλασσά μας.

Πρέπει, λοιπόν, να έχουμε ειδικούς επιστήμονες της θάλασσας. Αυτό μας εξηγεί ακόμα και το Δίκαιο της θάλασσας. Πρέπει οι νέοι μας να μελετήσουν τομείς, όπως η γεωλογία, η χημεία, η φυσική, διότι χωρίς αυτούς θα συνεχίζουν να ακούν άτομα δίχως ορθολογική σκέψη να τους εξηγούν ότι είμαστε μια φτωχή χώρα.

Την ώρα που μερικοί προτείνουν φράχτες για να πείσουν τους αγαθούς ότι παράγουν έργο, ενώ απλώς οργανώνονται εκλογικά, ο λαός μας χρειάζεται αληθινές λύσεις. Δεν πρέπει να καθυστερήσουμε πια το θέμα της θέσπισης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Οι αποζημιώσεις του γερμανικού κράτους, λόγω των εγκλημάτων πολέμου του ναζιστικού καθεστώτος, είναι δίκαιες και απαραίτητες και θα κάνουμε ότι μπορούμε για να υλοποιηθεί η θεραπεία αυτή.

Απλώς, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το πλαίσιο είναι καθαρά ευρωπαϊκό, πράγμα που σημαίνει ότι πρόκειται για μια αλλαγή κατανομής χρημάτων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ το θέμα της ΑΟΖ, είναι ριζικά διαφορετικό. Το όφελος της ΑΟΖ είναι για την Ελλάδα και έμμεσα για την Ε.Ε. Το σημαντικό, όμως, ότι αποτελεί μια καθαρή εισφορά, όπως το βλέπουμε και με το χειροπιαστό παράδειγμα της Κύπρου χάρη σε επιστήμονες και τεχνικούς σαν τον Σόλωνα Κασσίνη.

Σε αυτόν τον τομέα χρειαζόμαστε ειδικούς. Διότι η θέσπιση είναι μόνο η αρχή, οι υπογραφές σε διμερείς σχέσεις είναι η συνέχεια και όχι το τέλος. Η έρευνα σε αυτόν τον τομέα είναι μόνο στην αρχή. Οι δικοί μας έχουν σε αυτό το πλαίσιο ένα αληθινό όραμα. Δεν είναι ανάγκη, λοιπόν, να μιλάμε μόνο για αντίξοες συνθήκες και τεράστιες δυσκολίες, αλλά να αναδείξουμε επί του πρακτέου τις λύσεις που προσφέρουν τα μαθηματικά του Voronoi και η ορθολογική σκέψη περί ΑΟΖ. Έτσι, για τους πολιτικούς η λύση είναι απλή και ονομάζεται ΑΟΖ.

 

http://www.lygeros.org/lygeros/8623-gr.html

(antibaro gr)

———–

AOZ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ

Αγωγή για τους χειρισμούς Χριστόφια στο Κυπριακό! …

22 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Σύμφωνα με κυπριακά ΜΜΕ *

Σε μία πρωτοφανή για τα πολιτικά και νομικά δεδομένα της Κύπρου κίνηση προχώρησαν 42 άτομα, τα τρία εκ των οποίων εκπροσωπούν τρία διαφορετικά σωματεία, με 300 μέλη το καθένα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με κυπριακά μέσα ενημέρωσης, οι «42» κατέθεσαν πολιτική αγωγή κατά του Κύπριου προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ζητώντας από το δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα, που να του απαγορεύει να προωθεί τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και να συζητά προτάσεις για το περιουσιακό και τη διακυβέρνηση, που «παραβιάζουν πολιτικά δικαιώματα, όπως και το απόλυτο δικαίωμα του ιδιοκτήτη».

Οι περισσότεροι από τους ενάγοντες προέρχονται από τις κατεχόμενες περιοχές.

protothema gr

 

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: ,

Το πολυπλόκαμο τέρας που έφαγε τον αγωγό South Stream ….

15 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην ύπαρξη ενός πολύπλοκου και πολυάνθρωπου μηχανισμού πολιτικών, επαγγελματιών οικολόγων, αμαρτωλών ΜΚΟ, διαμορφωτών της κοινής γνώμης, δημοσιογράφων και ΜΜΕ, οι οποίοι όλοι αυτοί, λες και συντονιζόμενοι από κάποιο κέντρο, γελοιοποιούσαν και δαιμονοποιούσαν οποιονδήποτε είχε το θάρρος να παρουσιάσει δημόσια και υπεύθυνα οποιαδήποτε πληροφορία, εκτίμηση ή άποψη που ήθελε τους Τούρκους να εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις, ή οποιαδήποτε άποψη μιλούσε για το τουρκικό παρακράτος, τη μυστική δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και εν γένει την τουρκική απειλή.

Ο μηχανισμός αυτός, παρότι μετρά μια αποτυχία στο «μέτωπο της Κύπρου», όπου ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατενίκησε όλους αυτούς τους καλοπληρωμένους με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων παράγοντες, έχει καταγράψει μια τεράστια επιτυχία.

Κατάφερε να ακυρώσει τον ρωσικών συμφερόντων αγωγό South Stream, με τραγικές συνέπειες για την Ελλάδα και τα εθνικά μας συμφέροντα. Αφού πολέμησαν με λύσσα την ίδια την ελληνική κυβέρνηση που κινήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού κατέκαψαν την Ελλάδα, μετά την συμφωνία Πούτιν-Καραμανλή, αφού προχώρησαν στις απαραίτητες προεκλογικές δηλώσεις-μήνυμα δια στόματος του Γιώργου Παπανδρέου προς την Ουάσιγκτον και τους μεγάλους πάτρωνες, προχώρησαν στην ακύρωση του αγωγού, αφήνοντας την Ελλάδα κυριολεκτικά στο έλεος της Τουρκίας, στο κρίσιμο ζήτημα της προμήθειας της χώρας με φυσικό αέριο, στρατηγικής σημασίας πρώτη ύλη για την επιβίωση της χώρας.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, με τον South Stream η Ελλάδα αποκτούσε έναν επί πλέον αγωγό παροχής φυσικού αερίου, εκτός από τον αγωγό Τουρκία-Ελλάδα-Ιταλία, ο οποίος ελέγχεται από την Τουρκία.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ρωσία, αφού υπέγραψε κρίσιμη συμφωνία με τη Μέρκελ (Απρίλιος 2010), για τον βόρειο αγωγό (North Stream), εργάζεται μεθοδικά πάνω στο πρόγραμμα κατασκευής του αγωγού, παρακάμπτοντας την Ελλάδα, η οποία εν τω μεταξύ είχε αρνηθεί και το σωτήριο δάνειο των 25 δις ευρώ από τη Ρωσία, όπως επωνύμως καταγγέλλει ο Ιβάν Σαββίδης, που ήταν παρών στη συνάντηση Πούτιν-Παπανδρέου.

Με άλλα λόγια, από την κίνηση της Ελλάδας να αρνηθεί τη διέλευση του αγωγού από το έδαφός της, ίσως να μην έχασε η Ρωσία, αλλά μόνον η Ελλάδα και μάλιστα πολλά και σε πολλούς τομείς!

Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η Ρωσία σχεδίασε νέο δρομολόγιο για τον αγωγό, ενώ φέρεται να έχει υπογράψει συμφωνίες με τις ενδιαφερόμενες χώρες. Ο αγωγός θα ξεκινά από τις ρωσικές ακτές στον Εύξεινο Πόντο, θα φθάνει στη Βουλγαρία και από κει, μέσω Σερβίας, θα διακλαδίζεται προς Αυστρία και προς Κροατία-Σλοβενία-Ιταλία. Οι ενδιαφερόμενες χώρες με τις οποίες η Ρωσία φέρεται ήδη να έχει υπογράψει σχετικές συμφωνίες, είναι η Βουλγαρία, η Σερβία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η πΓΔΜ και η Αυστρία. Εκτός από τις διακρατικές συμφωνίες, ο ρωσικός ενεργειακός γίγαντας Gazprom έχει υπογράψει συμφωνίες με πολλές εταιρείες ενέργειας, όπως η ιταλική ΕΝΙ, η γαλλική EDF, η αυστριακή OMV.

Με άλλα λόγια, η Ρωσία έχει ολοκληρώσει τις διακρατικές και τις εμπορικές συμφωνίες που αφορούν το τμήμα του αγωγού που θα ξεκινά από τις ακτές της Βουλγαρίας και θα διακλαδίζεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Αυτό που δεν είχε καθοριστεί και διασφαλιστεί με συμφωνίες, είναι το τμήμα του αγωγού που θα περνούσε υποθαλασσίως από τον Εύξεινο Πόντο, για να φθάσει στις βουλγαρικές ακτές. Εκεί η Ρωσία είχε δυο επιλογές. Να υπογράψει συμφωνία με την Ουκρανία και τη Ρουμανία, για τη διέλευση του αγωγού από την ΑΟΖ των χωρών αυτών, ή να επιλέξει την Τουρκία, η οποία σημειωτέον, έχει ορίσει τη δική της ΑΟΖ στον Εύξεινο Πόντο.
Επίσης, να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει ήδη κατασκευάσει έναν αγωγό που μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ιράν, παρότι το απαγόρευε ο Νόμο Αμάτο των ΗΠΑ, και τον ρωσικό αγωγό Blue Steram, που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στον τερματικό σταθμό στην Αμισό-Σαμσούντα. Υπογραμμίζεται ότι ο πρώτος αγωγός «έφαγε» τον Ερμπακάν και ο δεύτερος τους Ετζεβίτ-Γιλμάζ, που υπέγραψαν τη σχετική συμφωνία. Παρόλα αυτά, οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν δεν ακύρωσαν τα έργα αυτά, τα οποία συνεχίζουν να λειτουργούν και να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας, που με εξαγωγές 150 δις δολαρίων το χρόνο, τείνει να καταστήσει την Ελλάδα των προαναφερθέντων παραγόντων της συμφοράς, 82ο νομό της Νεο-οθωμανίας.

Τη στιγμή λοιπόν που η Ελλάδα αρνείται τον ρωσικό αγωγό και το δάνειο των 25 δις από τη Ρωσία, τη στιγμή που η πατρίδα μας στενάζει και χάνεται κάτω από το πέλμα αυτών των παραγόντων, που κατορθώνουν να παίζουν καθοριστικό ρόλο με όλες τις κυβερνήσεις, η Τουρκία, που συνεχίζει να είναι ισχυρός σύμμαχος των ΗΠΑ, ταυτόχρονα συνεχίζει απτόητη τη συνεργασία της με τη Ρωσία.

Τελευταία πράξη θάρρους και εξυπηρέτησης των εθνικών της συμφερόντων, κόντρα στις υποδείξεις της Ουάσιγκτον, είναι η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας για τον αγωγό South Stream, αυτόν που αρνήθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, οι κάθε είδους συνοδοιπόροι και συν-καταναλωτές των κρατικών -φανερών και μυστικών- κονδυλίων, και οι …«οικολόγοι» της Αλεξανδρούπολης. Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Τανέρ Γιλντίζ, υπέγραψε στη Μόσχα την συμφωνία διέλευσης του αγωγού από την τουρκική ΑΟΖ με πολύτιμα οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα για την Άγκυρα, του αγωγού που αρνήθηκε ο μηχανισμός της προδοσίας στην Αθήνα.
Μερικά από αυτά είναι η πολιτική στήριξη της Ρωσίας στην Τουρκία σε διάφορους τομείς, όπως το Κουρδικό και το Αιγαίο (!), και η στήριξη της τουρκικής οικονομίας μέσω της μείωσης της τιμής του παρεχόμενου φυσικού αερίου, της κατασκευής σταθμού αποθήκευσης φυσικού αερίου από την Gazprom στην Τουρκία, ρωσικών επενδύσεων στον τομέα της ενέργειας κλπ.
Ο αγωγός, που αρνήθηκε η Ελλάδα, με αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, να είναι εξαρτημένη ενεργειακά από την Τουρκία (ο 82ος νομός που λέγαμε;), αναμένεται να κατασκευαστεί με ταχείς ρυθμούς και να λειτουργήσει από το 2015.

Για όσους θέλουν αν εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο και να οριοθετήσουν το μέγεθος της αθλιότητας και της προδοσίας των παραγόντων που στελεχώνουν τον εν λόγω μηχανισμό, να σημειώσουμε ότι η Τουρκία, με την κίνησή της αυτή, βάζει ταφόπλακα στον αγωγό Nabucco, στρατηγικής σημασίας σχέδιο των ΗΠΑ για την ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης.

Τέλος, για να μην θεωρηθεί ότι βλέπουμε παντού «εχθρούς και σκιές», να υπογραμμίσουμε ότι τη στιγμή που η ελληνική κοινή γνώμη άρχισε να αντιλαμβάνεται το ρόλο αυτού του μηχανισμού μετά τις εξαιρετικά διαφωτιστικές τις δηλώσεις Γιλμάζ, ορισμένα στελέχη αυτού του πολυπλόκαμου τέρατος στην πολιτική, το κράτος και τα ΜΜΕ, είχαν το θράσος να σερβίρουν δημοσιεύματα σε δυο μεγάλες και «σοβαρές» εφημερίδες, που αποπροσανατόλιζαν και πάλι την κοινή γνώμη, αφού δικαιολογούσαν την πολιτική των συν-καταναλωτών των κρατικών -φανερών και μυστικών- κονδυλίων και έβλεπαν πίσω από τις πυρκαγιές τους …Κούρδους και την DEV SOL. Αυτό αποτελεί απόδειξη ότι το πολυπλόκαμο «τέρας» δείχνει αποφασισμένο να συνεχίσει να κατατρώγει τις σάρκες της Ελλάδος και του ελληνισμού. Θα το επιτρέψουμε;

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/south-stream.html

 ΣΧΕΤΙΚΑ:

Η υπεράσπιση του Καστελόριζου (Πόσο εφικτή είναι η υπεράσπιση του νησιού;) ….

9 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Ο συνδυασμός της οικτρής οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, της νεο-οθωμανικής αναγέννησης της Τουρκίας και των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων ανατολικά της Κρήτης εώς την Κύπρο επαναφέρει στο προσκήνιο τη σοβαρή απειλή προσβολής εθνικού εδάφους. Η στοχοποίηση του Καστελόριζου έχει τον τελευταίο καιρό γίνει απροκάλυπτη.

Δύο τουρκικά RF-4E πέταξαν πρόσφατα σε πολύ χαμηλό ύψος πάνω από το νησί και φωτογράφισαν τις τελευταίες θέσεις της ελληνικής φρουράς. Φημολογείται ότι η Πολεμική Αεροπορία απάντησε με κίνηση «ισοδύναμου τετελεσμένου» ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε ειδικό readiness με ζεύγος F-16 Block 52 από την Κρήτη. Ας ελπίσουμε ότι το ΓΕΣ θα ενισχύσει γρήγορα την Α’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών που θα κληθεί να σηκώσει το βάρος ενδεχόμενης τουρκικής αεροναυτικής απόβασης.

Το παραδοσιακό σχέδιο αντεπίθεσης των Ελληνικών Δυνάμεων που προβλέπει στρατηγικά πλήγματα στα παράλια της Μικράς Ασίας και ταυτόχρονη προέλαση στον Έβρο έχει νόημα μόνο σε περίπτωση που το Καστελόριζο αντέξει για τουλάχιστον 24 ώρες. Η παρέμβαση του διεθνή παράγοντα θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη αλλά δεν μπορεί να είναι αστραπιαία.

Πολλοί φοβούνται ότι η Τουρκία θα μπορέσει με μια σύγκρουση λίγων ημερών να απελευθερωθεί από τον γεωστρατηγικό ελληνικό κλοιό στην Ανατολική Μεσόγειο. Μερικές προνοητικές και γρήγορες κινήσεις των Ελλήνων επιτελών μπορούν είτε να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο είτε να το μετατρέψουν σε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη για την «φίλη» γείτονα.
Κώστας Παπαδόπουλος

  ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

—-

*ΣΤΟΧΟΣ: ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ – Πόσο εφικτή είναι η υπεράσπιση του νησιού; 

Δικό σου είναι μόνο ότι μπορείς να υπερασπίσεις και το παραπάνω ρητό περισσότερο από ποτέ ισχύει σήμερα για το πιο «ακριβό οικόπεδο» της Ευρώπης, την Μεγίστη, ευρύτερα γνωστή ως Καστελόριζο, καθώς και τις νησίδες Ρω και Στρογγύλη που βρίσκονται κοντά σε αυτό.

Στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ που κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά αγγίζεται το θέμα-ταμπού, η δυνατότητα αποτελεσματικής υπεράσπισης του Καστελόριζου, το οποίο απέχει κάπου δύο μίλια από τις τουρκικές ακτές, μια λωρίδα ελληνικής γης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προσπάθεια υπεράσπισης και αμυντικής οργάνωσής του έτσι ώστε να προλάβει να κινητοποιηθεί ο στρατιωτικός και διπλωματικός μηχανισμός της χώρας, πριν η λωρίδα αυτή περιέλθει υπό τουρκική κατοχή και ανατρέψει ολόκληρα τα γεωστρατηγικά και ενεργειακά δεδομένα της περιοχής.

Το ανησυχητικό είναι ότι το έπαθλο μιας κατάληψης του Καστελόριζου θα υπερέβαινε κατά πολύ το κόστος για την Τουρκία: Χάνεται η σύνδεση των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου, η ΑΟΖ της Τουρκίας, κατεβαίνει βαθιά μέσα την πλούσια ενεργειακά «Κοιλάδα του Ηροδότου» και η γεωστρατηγική παρουσία της Ελλάδας στην Α.Μεσόγειο θα δεχθεί το δεύτερο, καθοριστικό αυτή την φορά, βαρύ πλήγμα, μετά το 1974.

Στην ανάλυση της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ μπορείτε να διαβάσετε το τι υπάρχει από πλευράς αμυντικής προπαρασκευής, τι μπορεί να γίνει άμεσα, χωρίς υψηλό κόστος και ποιες πιθανότητες έχει να αντέξει 24 ώρες η άμυνα του νησιού.

 defencenet gr

 

   ΣΧΕΤΙΚΑ:

 

Η Αίγυπτος αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ …..

7 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

Το Κάιρο προσκαλεί Λευ­κωσία και Αγκυρα να συμφω­νήσουν στην οριοθέτηση της περιοχής, αποκλείοντας την Ελλάδα και τη συνάφεια του Καστελόριζου (ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ… ΣΥΝΟΡΑ)

Αιγυπτιακή τορπίλη απειλεί την Ελληνική ΑΟΖ, καθώς το Κάιρο κινητοποιείται μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή και επιδιώκει να υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης με την Κύπρο και την Τουρκία, αποκλείοντας έτσι την Ελλάδα, με την πλήρη διαγραφή της επήρειας του Καστελόριζου.

Με αφορμή τις ανακοινώσεις για το μέγεθος του κοιτάσματος φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, ο Αιγύπτιος υπουργός Πετρελαίων Αμπντουλάχ Γκχοράμπ διαβεβαίωνε ότι το σημείο αυτό δεν βρίσκεται σε αιγυπτιακές ζώνες, αλλά πρόσθετε ότι τα «σύνορα μεταξύ της Αιγύπτου, της Κύπρου και της Τουρκίας δεν είναι ακόμη συμφωνημένα».

Ο Αιγύπτιος υπουργός δήλωσε ακόμη ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει πως τα «τρία κράτη πρέπει να συμμετάσχουν στον καθορισμό των συνόρων», προσθέτοντας ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση εργάζεται ήδη στην κατεύθυνση αυτή», δήλωση με την οποία αποκλείει βεβαίως από την οριοθέτηση στη συγκεκριμένη περιοχή την Ελλάδα.

Η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου άνοιξε... την όρεξη και των Αιγυπτίων. Στην οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζ

Η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου άνοιξε… την όρεξη και των Αιγυπτίων. Στην οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζει το Καστελόριζο, καθώς η πλήρης επήρειά του δημιουργεί κοινό όριο της ΑΟΖ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, όπως επιδιώκει η Αγκυρα και φαίνεται να αποδέχεται ο Αιγύπτιος υπουργός (κάτω χάρτης), η Αίγυπτος αποκτά σύνορα με την Κύπρο και την Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει ένα σημαντικό τμήμα της ΑΟΖ της.

Τη στιγμή που η Ελλάδα επιχειρεί ένα πρώτο βήμα με την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για σεισμικές έρευνες σε περιοχή νοτίως της Κρήτης εντός των ορίων της Ελληνικής ΑΟΖ, που έχει υπολογιστεί με βάση τη «μέση γραμμή», η πρωτοβουλία αυτή από την αιγυπτιακή κυβέρνηση λειτουργεί υπονομευτικά, καθώς ουσιαστικά περιορίζει τις δυνατότητες χειρισμών της Ελλάδας και απειλεί να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα επηρεάσουν και μελλοντικές οριοθετήσεις…

Είναι ενδεικτικό ότι η Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό έχει ορίσει ως όριο την κάθετη γραμμή η οποία διέρχεται από το ανατολικό άκρο της Κρήτης, αφήνοντας εκτός διαγωνισμού περιοχές για τις οποίες θα μπορούσε να εγείρει αμφισβητήσεις η Τουρκία.

Το θετικό είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τη Λιβύη και την Αίγυπτο, καθώς δεν έχει οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ των δύο αυτών χωρών και της Ελλάδας, χωρίς αυτό βεβαίως να αποκλείει μελλοντικές αντιδράσεις όταν ξεκινήσουν οι έρευνες.

Κρούσεις
Σε ό,τι αφορά την Αίγυπτο, οι δηλώσεις του υπουργού Ενέργειας επιβεβαιώνουν την αρνητική τροπή που είχαν πάρει οι διερευνητικές συνομιλίες Αθήνας – Καΐρου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μετά την παρέμβαση και του ίδιου του κ. Γκιουλ. Στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζει το Καστελόριζο, καθώς η πλήρης επήρειά του δημιουργεί κοινό όριο της ΑΟΖ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, όπως επιδιώκει η Αγκυρα και φαίνεται να αποδέχεται ο Αιγύπτιος υπουργός, η Αίγυπτος αποκτά σύνορα με την Κύπρο και την Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει ένα πολύ σημαντικό τμήμα της ΑΟΖ που θεωρητικά θα μπορούσε να διεκδικήσει.

Η κυπριακή κυβέρνηση έχει επανειλημμένως απευθυνθεί προς την Αθήνα για την έναρξη συνομιλιών με αντικείμενο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Από το καλοκαίρι τέτοια κρούση έγινε και προς τον κ. Στ. Λαμπρινίδη, αλλά και στον Στ. Δήμα στην επίσκεψή του στις 21 Νοεμβρίου στη Λευκωσία. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνάντηση του κ. Δήμα με την κ. Ερατώ Μαρκουλλή συζητήθηκε και η συγκρότηση ομάδας εργασίας που θα ασχοληθεί με αυτό το θέμα, η οποία όμως ενάμιση μήνα μετά δεν έχει συσταθεί.

Δεν είναι γνωστό, πάντως, εάν το θέμα που εγείρει ο Αιγύπτιος υπουργός Ενέργειας είχε τεθεί στην επίσκεψη της κ. Μαρκουλλή στο Κάιρο τον Νοέμβριο και αν σε αυτό οφειλόταν το σχετικά παγωμένο κλίμα, ενώ είχε επαναβεβαιωθεί από τους Αιγυπτίους η συμφωνία για την ΑΟΖ. Πέραν του τεράστιου πολιτικού εμποδίου που συνιστά το Κυπριακό, αποτρέποντας κάθε τέτοια συμφωνία (καθώς θα συνεπαγόταν την αναγνώριση της Κύπρου από την Τουρκία), η Λευκωσία δεν θα μπορούσε να δεχθεί καν ως σημείο εκκίνησης, έστω και άτυπων επαφών, την υπόθεση ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης του.

Η κ. Μαρκουλλή σε δηλώσεις της ανακοίνωσε ότι επίκειται η ολοκλήρωση της συμφωνίας συνεκμετάλλευσης με το Ισραήλ και προχωρεί αντίστοιχη συμφωνία και με την Αίγυπτο, καθώς ενδέχεται νέα κοιτάσματα να εντοπιστούν στα όρια των γειτονικών ΑΟΖ (θα έχει ενδιαφέρον να διαπιστωθεί εάν το Κάιρο εγείρει στο πλαίσιο αυτών των διαπραγματεύσεων και θέμα κοινών συνόρων με την Τουρκία). Η νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου, με δεδομένη τη ρευστότητα στην περιοχή και την ενίσχυση κινημάτων όπως αυτό των Αδελφών Μουσουλμάνων, προσεγγίζει την Αγκυρα, ενώ δεν είναι πλέον αμελητέα τα σχεδόν 11.000 τ.χλμ., που χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου θα περιέλθουν στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ.

ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
Πόλεμος για τον «σταθμό» του αερίου

Μια ακόμη πιο σκληρή μάχη αρχίζει τώρα στην Αν. Μεσόγειο, καθώς η ανακάλυψη υδρογονανθράκων δίνει το έναυσμα για τον ανταγωνισμό οικονομικών συμφερόντων, πετρελαϊκών εταιρειών, αλλά και κρατών για τη διεκδίκηση του κρίσιμου ρόλου του «κόμβου» για την εξαγωγή των τεράστιων ποσοτήτων φυσικού αερίου που έχουν ήδη εντοπιστεί αλλα και όσων εκτιμάται ότι βρίσκονται στον βυθό της ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Αιγύπτου και πιθανόν της Ελλάδας.

Τα πρώτα δείγματα του πολέμου αυτού ήρθαν την προηγούμενη εβδο­μάδα, καθώς η κυπριακή κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση χρονική αλλά και ουσιαστική για να επιλέξει εάν και ποια εταιρεία θα αναλάβει την κατασκευή σταθμού υγροποίησης στο Βασιλικό, που υπό ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να αποτελέσει τον «κόμβο» εξαγωγής φυσικού αερίου όχι μόνο από το Οικόπεδο 12, αλλά και από τα Οικόπεδα που τώρα έχουν δημοπρατηθεί, καθώς και από τα ισραηλινά Ταμάρ και Λεβιάθαν. Noble Energy και Delek φαίνεται ότι προκρίνουν την κατασκευή σταθμού LNG στην Κύπρο που θα απολήγει αγωγός, μεταφέροντας εκεί φυσικό αέριο από το Λεβιάθαν και το Οικόπεδο 12.

ethnos gr

AOZ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ

 

Ενεργειακές πηγές: Ευλογία ή κατάρα; ….

4 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

 

του κ. Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Τελικά όλα είναι τόσο ρόδινα όσο τα παρουσίασε ο πρόεδρος Χριστόφιας στο διάγγελμά του με το οποίο γνωστοποίησε τα αποτελέσματα της πρώτης γεώτρησης της Noble Energy στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ; Η αξιοποίηση των ενεργειακών πηγών της Ανατολικής Μεσογείου και συγκεκριμένα του ελλαδικού χώρου θα επιλύσουν τα οικονομικά προβλήματα της Κύπρου και της Ελλάδας; Μήπως μεγεθύνονται οι προσδοκίες  ώστε η πολιτική ηγεσία καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για ένα καλύτερο μέλλον να αποπροσανατολίσει τον λαό από τις ευθύνες της για την οικονομική κρίση;  Εγκυμονεί κινδύνους για την εδαφική ακεραιότητα των κρατών η μετατροπή της ευρύτερης περιοχής σε πεδίο αντιπαράθεσης ισχυρών συμφερόντων;

Όσον αφορά την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης, ο Κύπριος οικονομολόγος και νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης μιλώντας τον περασμένο Νοέμβριο στην εκπομπή του Sigma «Πρωτοσέλιδο» εκτίμησε πως «είναι επικίνδυνο να περιμένουμε ότι η κυπριακή οικονομία θα σωθεί από τα έσοδα που μπορεί να προκύψουν από ενδεχόμενη εξεύρεση φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ» και πρόσθεσε ότι «το να μην προχωρούμε σε μέτρα, επειδή θα προκύψουν οικονομικά οφέλη από το φυσικό αέριο, θα αποτελεί μέγα οικονομικό σφάλμα. Δεν πρέπει, τόνισε, ο πολιτικός κόσμος να πιστέψει τέτοιο πράγμα». Εκτίμηση που προφανώς ισχύει και για την Ελλάδα σε μεγαλύτερο βαθμό λόγω των οξύτερων προβλημάτων που αντιμετωπίζει έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όμως το κύριο διακύβευμα της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών είναι το μέλλον του ίδιου του έθνους, χωρίς αυτό να αποτελεί υπερβολή αλλά ιστορικό συμπέρασμα από τις εξελίξεις που σηματοδοτούν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών από τότε που το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν την κύρια ενεργειακή ύλη, δηλαδή από το τέλος του 19ου αιώνα. Διότι η παγκόσμια κατανομή της ενεργειακής πρώτης ύλης διακρίνεται από την εξής αντίφασηΥπάρχει άφθονη στις χώρες της περιφέρειας και όχι στις αναπτυγμένες χώρες της καπιταλιστικής μητρόπολης. Όμως η ενεργειακή εξάρτηση της μητρόπολης από την περιφέρεια δεν οδήγησε τις υπανάπτυκτες πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην ανάπτυξη αλλά αντίθετα στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική καθυστέρηση. Ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός των αναπτυγμένων χωρών προκειμένου να εξασφαλίσει η κάθε μία υπέρ των συμφερόντων της την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, μετέβαλε τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων ή εμφύλιων σπαραγμών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που να αμφισβητεί αυτή τη διαπίστωση σε Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική ακόμη και στον Καύκασο, σε σημείο ώστε να προσλαμβάνει χαρακτήρα νομοτέλειας. Για να μπορέσει ένα κράτος να αξιοποιήσει τον ενεργειακό του πλούτο ή την γεωπολιτική αξία που του προσφέρει η γεωγραφική του θέση, όπως στην περίπτωση της Κύπρου που συνδυάζει και τα δύο, χωρίς να μετατραπεί σε θέατρο εξελίξεων, θα πρέπει να διαθέτει την ισχύ να υπερασπισθεί τον πλούτο του και την γεωπολιτική του αξία. Διαφορετικά, αυτά, από ευλογία μετατρέπονται σε κατάρα. Η Κυπριακή Δημοκρατία το γνωρίζει αυτό από πρώτο χέρι αφού η γεωπολιτική της αξία και ο ανταγωνισμός Μ. Βρετανίας – ΗΠΑ οδήγησε στη διχοτόμησή της με αιχμή τον Αττίλα και τη δικτατορία της Αθήνας.

Παραβλέποντας όλα αυτά, η πολιτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας επιχαίρει για  τη διεθνοποίηση της κρίσης για τις ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο λησμονώντας τα συμπεράσματα της ιστορίας. Διότι η διεθνοποίηση ενός προβλήματος επιτρέπει την παρέμβαση επικυρίαρχων δυνάμεων άμεσα ή μέσω διεθνών οργανισμών για την διευθέτηση του και πάντα υπέρ των συμφερόντων των διαμεσολαβητών αγνοώντας τις αιτιάσεις των εμπλεκομένων. Μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση της κρίσης στην  Ανατολική Μεσόγειο ακόμη και μια πολεμική ανάφλεξη θα ήταν επιθυμητή διότι θα έδινε την ευκαιρία στην Μ. Βρετανία και στη Γαλλία να επανέλθουν στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή και στη Γερμανία να πατήσει πόδι στην περιοχή μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες στις αρχές του 20ουαιώνα. Είναι μάλιστα βέβαιο ότι η εμπλοκή τόσων δυνάμεων θα οξύνει στο έπακρο τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου αφενός και Τουρκίας αφετέρου διότι οι χώρες που θα θεωρήσουν ότι δεν ικανοποιούνται τα συμφέροντά τους θα αξιοποιήσουν κάθε δυνατότητα για να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή.

Προκειμένου όμως να αξιοποιηθούν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα ως όχημα των ανταγωνιστικών συμφερόντων των κυρίαρχων κρατών με απρόβλεπτες συνέπειες για την ειρήνη στην περιοχή αλλά και για τα οικονομικά τους συμφέροντα, η ρύθμιση των διαφορών μεταξύ Αθήνας – Άγκυρας – Λευκωσίας με αμοιβαίους συμβιβασμούς αποτελεί τη μοναδική διέξοδο. Μάλιστα η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ με κίνητρο την απρόσκοπτη εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου θα πρέπει να εκληφθεί ως πρόκληση και ευκαιρία για την μεταξύ τους προσέγγιση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ΗΠΑ, Καναδάς, Ρωσία, Δανία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νησιά Φερόες, Σουηδία και Νορβηγία ερίζουν εδώ και χρόνια για τα κοιτάσματα πετρελαίου της Αρκτικής μετά την προσδοκώμενη τήξη των πάγων λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Δεν ζήτησαν οι ασθενέστεροι διεκδικητές την παρέμβαση διεθνών οργανισμών ή τρίτων κρατών ως διαμεσολαβητών παρά την μεταξύ τους όξυνση μετά το 2007 αλλά προσπαθούν μόνοι τους να λύσουν το πρόβλημα που τους αφορά συμμετέχοντας στο διακυβερνητικό φόρουμ του Συμβουλίου της Αρκτικής που συγκρότησαν. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Δεν είναι δυνατό να προτάσσονται τα ξένα συμφέροντα ως ασπίδα των εθνικών συμφερόντων και ο ανταγωνισμός μεταξύ των συμφερόντων των ισχυρών να μεταφέρεται στην περιοχή με τη μορφή της σύγκρουσης των κρατών της περιοχής.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Ανιχνεύσεις 

Χάρτης-εφιάλτης για τη Τουρκία! Οι ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου και το Καστελόριζο ….

2 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Αυτός ο χάρτης είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας.Προέρχεται από μια εμπεριστατωμένη μελέτη του καθηγητή Ιωάννη Μάζη και του Δρ.Γεωργίου-Αλέξανδρου Σγούρου και αποτυπώνει το αυτονόητο που αρνείται πεισματικά η Άγκυρα: τις Αποκλειστικές Οικονομικέ Ζώνες που δικαιούνται οι χώρες της ανατολικής Μεσογείου!

Όπως φάινεται στον χάρτη η Τουρκία έχει τη δική της ΑΟΖ ,η οποία υποστηρίζει ότι δεν της αρκεί προβάλοντας το επιχείρημα ότι έχει τα μεγαλύτερα σε μήκος παράλια από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Μεσογείου.

Όμως αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα. Η πραγματικότητα στο θέμα των ΑΟΖ είναι αυτή που αποτυπώνεται στον χάρτη και στηρίζεται όχι στα επιχειρήματα που συμφέρουν τη κάθε χώρα αλλά στο Διεθνές Δίκαιο,το οποίο βεβαίως η Τουρκία συστηματικά και προκλητικά αγνοεί.

Το θέμα είναι ότι η σκληρή πραγματικότητα κάνει τη Τουρκία νευρική και απρόβλεπτη. Η Άγκυρα δεν δείχνει καμία διάθεση να διαχειριστεί το θέμα με λογική και δεν ακούει καν τις κατά καιρούς δηλώσεις Χριστόφια,με τις οποίες ο πρόεδρος της Κύπρου,αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόσβασης στα οφέλη από το φυσικό αέριο κα στους Τουρκοκύπριους. Δηλώσεις που έχουν προκαλέσει μεγάλο θέμα στη Κύπρο,αλλά δεν φαίνεται να εκτιμώνται από τη τουρκική ηγεσία.

Κι αυτό γιατί ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του δε κόπτονται τόσο για τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων. Αυτό που τους απασχολεί είναι τα τουρκικά συμφέροντα και μόνο.Και αυτά επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν. Τα κυπριακά οικόπεδα και οι “θησαυροί” τους είναι μόνο η αρχή. Έρευνες και γεωτρήσεις θα γίνουν σε πολλές άλλες περιοχές της νοτιοανατολικής Μεσογείου.Και οι περισσότερες θα γίνουν στην ελληνική ΑΟΖ,την οποία προκαταβολικά η Άγκυρα έχει αμφισβητήσει.

Η προσπάθεια να σβηστεί από το χάρτη το Καστελόριζο είναι διαρκής.Η Αθήνα πρέπει να ετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο.

onalert gr 

 AOZ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ 

 

Η Κύπρος έχασε έναν γνήσιο υποστηρικτή (Christopher Hitchens) ….

20 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

1. Η Κύπρος και η Ελλάδα έχασαν έναν μεγάλο και γνήσιο υποστηρικτή, που δυστυχώς είναι αναντικατάστατος

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο Κρίστοφερ Χίτσενς, που έφυγε την Πέμπτη (15/12/2011) το βράδυ από τη ζωή μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ήταν η μεγαλύτερη μορφή της νεότερης αμερικανικής δημοσιογραφικής Ιστορίας. Η παραπάνω θέση δεν είναι μία «έκρηξη» υπερβολής λόγω του θανάτου του, αλλά είναι το αποτέλεσμα μίας ρεαλιστικής επισκόπησης του έργου του μεγάλου αυτού Δημοσιογράφου (το δέλτα με κεφαλαίο).

Είχε άσωτη ζωή – καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Κάπνιζε και έπινε όλη μέρα και ήταν κάτι που δεν το έκρυψε ποτέ. Ηταν μία αδυναμία που προκάλεσε ίσως τον θάνατό του, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να τιθασσεύσει αυτή την αδύνατη πλευρά του εαυτού του. Θυμάμαι ένα ανοιξιάτικο πρωί που τον συνάντησα έξω από το Washington Hilton, κατηφορίζοντας τη λεωφόρο Connecticut. Ηταν η περίοδος που αποφάσισε να ξεκινήσει γυμναστική, διότι όπως τον προειδοποίησαν οι γιατροί δεν πήγαινε άλλο… Στο χέρι κρατούσε το τσιγάρο. Πρόλαβε να μου πει ότι τρέξιμο και τσιγάρο δεν συμβαδίζουν. Στο τέλος νίκησε πάλι το τσιγάρο τη γυμναστική…

Ο Κρίστοφερ ήταν Δημοσιογράφος. Είχε πλούτο και νοήματα το κείμενό του, και σου έδινε την εντύπωση ότι την ώρα που το έγραφε ετοιμαζόταν για πόλεμο. Και δεν έβαζε τυχαία ανθρώπους στο στόχαστρό του. Το έκανε μετά από επίμονη και επίπονη δημοσιογραφική έρευνα και δεν υπήρχε περίπτωση να αμφισβητούσε κανείς τα στοιχεία του. Η αμφισβήτηση τον μετέτρεπε δικαιολογη­μένα σε «λύκο», που στη συνέχεια κατασπάραζε -πάντα δημοσιογραφικά και με στοιχεία- τον στόχο του.

Η πολεμική του εναντίον του Χένρι Κίσινγκερ ξεκίνησε από την αγάπη του για την Κύπρο, που του μετέδωσε η πρώτη του σύζυγος, η Ελένη Μελεάγρου, με την οποία ευτύχησε να αποκτήσει δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο και τη Σοφία. (Με τη δεύτερη σύζυγό του, την Carol Blue, απέκτησε ένα κοριτσάκι, την Αντωνία).

Το πάθος του για την Κύπρο ήταν η αιτία του απύθ-μενου μίσους του για τον Κίσινγκερ. Πίστευε ότι οργάνωσε το διπλό έγκλημα, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την τουρκική εισβο­λή. Είχε απόλυτο δίκιο και τα έγγραφα που κερδίσα­με την περίοδο 1996-2001 απέδειξαν με ακρίβεια όσα υποστή­ριξε ο Κρίστοφερ, ο οποίος ήταν πάντα υποστηρικτικός ιδιαίτερα στους νεότερους συναδέλφους του. Η Κύπρος και η Ελλάδα έχασαν έναν μεγάλο και γνήσιο υποστηρικτή, που δυστυχώς είναι αναντικατάστατος…

ethnos gr 

2. Christopher Hitchens (CH)

Γνώρισα τον Christopher Hitchens (CH), στο Berkeley την δεκαετία του

1980.  Τυχαία τον άκουσα να μιλάει στην Ελληνική εκκλησία του Oakland,
προσκεκλημένος του συλλόγου Κυπρίων της Βόρειας Καλιφόρνιας, και
εντυπωσιάστηκα.  Λόγω τούτου λοιπόν τον καλέσαμε (ο Σύλλογος Ελλήνων
φοιτητών Berkeley) να μιλήσει γιά το Κυπριακό, στο πανεπιστήμιο του
Berkeley. Ο CH δέχτηκε με χαρά και η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την
βοήθεια (την οικονομική) του American Hellenic Institute, που έχει
συνεισφέρει πολλά σε διάφορα θέματα του Ελληνισμού.

Ο Hitchens μίλησε σε ένα κατάμεστο μεγάλο αμφιθέατρο στο Berkeley.  Η
εκδήλωση ήταν εξαιρετικά επιτυχής. Ο Christopher ήταν ένας εξαιρετικός
ομιλητής και καλός γνώστης του θέματός του. Στο αμφιθέατρο είχαν έρθει
αρκετοί Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι, καθώς και φιλότουρκοι αμερικανοί με
διάθεση “πολεμική”, γιά να τον αντικρούσουν κλπ. Ο CH ήταν γνωστός και
πολύ ανεπιθύμητος σε αυτούς τους κύκλους. Ως προεδρεύων, έδωσα τον
λόγο σε όλους και δεν τους διέκοψα ακόμη και όταν οι ερωτήσεις τους
ήταν προκλητικές, προβακατόρικες και βασισμένες σε ψευδή στοιχεία.
Αυτού του τύπου οι ερωτήσεις ήταν όμως η χαρά του Christopher! Ήταν
ειδικός στο να κατατροπώνει προβοκάτορες, φανατικούς και ημιμαθείς.
Αυτήν του την διάσταση την απήλαυσα αργότερα μερικές φορές στην
τηλεόραση, στο public channel συνήθως, όταν ο παρουσιαστής καλούσε τον
Christopher και κάποιο γεράκι της εποχής.
Συζητώντας διαπιστώσαμε ότι είχαμε διαφωνίες σε ζητήματα του
“Κυπριακού”.  Αυτές οι διαφωνίες μας όμως δεν εμπόδισαν στο να
επιτύχει πλήρως η εκδήλωση που οργανώσαμε γιά το αμερικανικό κοινό.

Σε αυτή του την επίσκεψη ο CH ήταν εξαιρετικά ενεργητικός και
ακούραστος και έδωσε διάφορες συνεντεύξεις, μεταξύ των άλλων και στον
φημισμένο ραδιοφωνικό σταθμό KPFA, προπύργιο των προοδευτικών στην
Καλιφόρνια.

Ξαναείδα τον Christopher, μερικά χρόνια αργότερα, πάλι στο Berkeley,
σε μιά ομιλία του, μαζί με τον Edward Said, γιά το Παλαιστινιακό.

Η περαιτέρω πορεία του CH, στενοχώρησε πολλούς -ίσως και όλους- από
τους παλιούς φίλους του. Ο CH εκτός των άλλων, επετέθη στους τέως
φίλους του, Edward Said, Noam Chomsky και υποστήριξε την εισβολή στο
Ιράκ…

Η στάση του γιά την κατοχή της Κύπρου πάντως, νομίζω ότι έμεινε αναλλοίωτη.

Αυτές τις ημέρες, μετά τον θάνατό του, γράφτηκαν πολύ επαινετικά λόγια
γιά αυτόν. Δημοσιογράφο με Δ κεφαλαίο τον απεκάλεσε ο καλός
δημοσιογράφος Μ. Ιγνατίου. Ένας φίλος μου από την Αμερική μου είπε ότι
οι NY Times έγραψαν ένα πολύ καλό άρθρο.

Σε Ελλαδικά μέσα ενημέρωσης -προπύργια ημιμάθειας- είδα να γράφεται:
“Ο CH αποκαθήλωσε τους Chomsky, Said και Gore Vidal”…

Τέλος, σας στέλνω τον αποχαιρετισμό του εξαιρετικού Alexander Cockburn
στον Christopher.  Ο Cockburn γράφει γιά την πορεία του Christopher.

Σας ευχαριστώ,
Βασίλης Πανοσκάλτσης


http://www.counterpunch.org/2011/12/16/farewell-to-c-h/

WEEKEND EDITION, DECEMBER 17-18, 2011
CounterPunch Diary
Farewell to C.H.
by ALEXANDER COCKBURN
I canʼt count the times, down the years, that after some new outrage
friends would call me and ask, “What happened to Christopher
Hitchens?” – the inquiry premised on some supposed change in
Hitchens, often presumed to have started in the period he tried to put
his close friend Blumenthal behind bars for imputed perjury. My
answer was that Christopher had been pretty much the same package
since the beginning – always allowing for the ravages of entropy as
the years passed.
As so often with friends and former friends, itʼs a matter of what
youʼre prepared to put up with and for how long. I met him in New
York in the early 1980s and all the long-term political and indeed
personal traits were visible enough. I never thought of him at
all as radical. He craved to be an insider, a trait which achieved
ripest expression when he elected to be sworn in as a U.S. citizen by
Bushʼs director of Homeland Security, Michael Chertoff. In basic
philosophical take he always seemed to me to hold as his central
premise a profound belief in the therapeutic properties of capitalism
and empire. He was an instinctive flagwagger and remained so. He
wrote some really awful stuff in the early 90s about how indigenous
peoples – Indians in the Americas – were inevitably going to be rolled
over by the wheels of Progress and should not be mourned.
On the plane of weekly columns in the late eighties and nineties it
mostly seemed to be a matter of what was currently obsessing him: for
years in the 1980s he wrote scores of columns for The Nation, charging
that the Republicans had stolen the 1980s election by the “October
surprise”, denying Carter the advantage of a hostage release. He got
rather boring. Then in the 90s he got a bee in his bonnet about
Clinton which developed into full-blown obsessive megalomania: the
dream that he, Hitchens, would be the one to seize the time and finish
off Bill. Why did Bill – a zealous and fairly efficient executive of
Empire – bother Hitchens so much? Iʼm not sure. He used to hint
that Clinton had behaved abominably to some woman he, Hitchens, knew.
Actually I think heʼd got to that moment in life when he was asking
himself if he could make a difference. He obviously thought he could,
and so he sloshed his way across his own
personal Rubicon and tried to topple Clinton via betrayal of his
close friendship with Sid Blumenthal, whom he did his best to ruin
financially (lawyersʼ fees) and get sent to prison for perjury.
Since then it was all pretty predictable, down to his role as
flagwagger for Bush. I guess the lowest of a number of low points was
when he went to the White House to give a cheerleading speech on the
eve of the 2003 invasion of Iraq. I think he knew long, long before
that this is where he would end up, as a right-wing codger. He used
to go on, back in the Eighties, about sodden old wrecks like John
Braine, whoʼd ended up more or less where Hitchens got to, trumpeting
away about “Islamo-fascism” like a Cheltenham colonel in some
ancient Punch cartoon. I used to warn my friends at New Left
Review and Verso in the early 90s who were happy to make money off
Hitchensʼ books on Mother Teresa and the like that they should watch
out, but they didnʼt and then kept asking ten years later, What
happened?
Anyway, between the two of them, my sympathies were always with Mother
Teresa. If you were sitting in rags in a gutter in Bombay, who would
be more likely to give you a bowl of soup? Youʼd get one from Mother
Teresa. Hitchens was always tight with beggars, just like the snotty
Fabians who used to deprecate charity.
One awful piece of opportunism on Hitchensʼ part was his decision to
attack Edward Said just before his death, and then for good measure
again in his obituary. With his attacks on Edward, especially the
final post mortem, Hitchens couldnʼt even claim the pretense of
despising a corrupt presidency, a rapist and liar or any of the other
things he called Clinton. That final attack on Said was purely for
attention – which fuelled his other attacks but this one most starkly
because of the absence of any high principle to invoke. Here he
decided both to bask in his former friendʼs fame, recalling the little
moments that made it clear he was intimate with the man, and to put
himself at the center of the spotlight by taking his old friend down a
few notches. In a career of awful moves, that was one of the worst.
He also rounded on Gore Vidal who had done so much to promote his
career as dauphin of contrarianism.
He courted the label “contrarian”, but if the word is to have any
muscle, it surely must imply the expression of dangerous opinions.
Hitchens never wrote anything truly discommoding to respectable
opinion and if he had he would never have enjoyed so long a billet
at Vanity Fair. Attacking God? The big battles on that issue were
fought one, two, even five hundred years ago when they burned Giordano
Bruno at the stake in the Campo deʼ Fiore. A contrarian these days
would be someone who staunchly argued for the existence of a Supreme
Being. He was for Americaʼs wars. I thought he was relatively solid
on Israel/Palestine, but there too he trimmed. The Jewish Telegraphic
Agency put out a friendly obit, noting that “despite his rejection of
religious precepts, Hitchens would make a point of telling
interviewers that according to halacha, he was Jewish” and noting his
suggestion that Walt and Mearsheimer might be anti-Semitic,
also his sliming of a boatload of pro-Palestinian activists aiming
to breach Israelʼs blockade of the Gaza Strip. (His brother Peter and
other researchers used to say that in terms of blood lineage, the
Hitchens boysʼ Jewishness was pretty slim and fell far outside the
definitions of the Nuremberg laws. I always liked Noam Chomskyʼs
crack to me when Christopher announced in Grand Street that he was a
Jew: “From anti-Semite to self-hating Jew, all in one day.”)
As a writer his prose was limited in range. In extempore speeches and
arguments he was quick on his feet. I remember affectionately many
jovial sessions from years ago, in his early days at The Nation. I
found the Hitchens cult of recent years entirely mystifying. He
endured his final ordeal with pluck, sustained indomitably by his wife
Carol.

 Ανιχνεύσεις

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: , ,

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΣΤΟ 2ο ΠΑΚΕΤΟ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ …..

25 Νοεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Το δεύτερο πακέτο αδειοδοτήσεων που εξήγγειλε η κυπριακή δημοκρατία για έρευνες υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Κύπρου, από ότι φαίνεται αφορά μόνο σε οικόπεδα που βρίσκονται στο νοτιοανατολικό τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ .
Για το δυτικό και βόρειο τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός ούτε για σκοπούς εμβολισμού των ιταμών απαιτήσεων της Τουρκίας και του κατοχικού εκτρώματος.
Η στρατηγική αυτή των κρατούντων , υπό την συγκατανέυουσα σιγή σύσσωμης της αντιπολίτευσης , γεννά πολλές υποψίες για διαβουλεύσεις εν κρυπτώ αφού φανερά η στρατηγική αυτή της στοχευόμενης αδειοδότησης , αποτελεί πράξη εθνικής υποχώρησης.
Αν η πράξη αυτή συνδυαστεί με την απραξία της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ, τότε γεννιούνται εύλογες υποψίες για μια γενική εθνική υποχώρησης υπό τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης που θα παρουσιαστούν ως δικαιολόγηση της ενδοτικής πολιτικής, στο Αιγαίο , τη Θράκη και το κυπριακό.
Η μη διεκδίκηση ολόκληρης της κυπριακής ΑΟΖ και ο σχεδιασμός εκμετάλλευσης της πάνω στο σύνολο της και όχι σε ένα τμήμα της, θεωρούμε πως αποτελεί αφεαυτής εθνική υποχώρηση. Αυτή είναι η συνέπεια της ενδοτικής πολιτικής που το κατάπτυστο πολιτικό κατεστημένο ακολουθεί από γενέσεως του. Αποκαλύπτεται έτσι η γύμνια αυτής της πολιτικής που αντί να στοχεύει στην απελευθέρωση μέσα από την επαύξηση της ισχύος , στόχευε στην αποστρατικοποίηση και στην συνύπαρξη με τον κατακτητή (δες σχέδιο Ανάν και διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία).
Στο τέλος θα ρίξουν στα μάτια του ήδη υπνώττοντος κυπριακού λαού το παραμύθι του φυσικού αερίου για να μην δει το ξεπούλημα της πατρίδος και την πλήρη αποκοπή της από τον εθνικό κορμό μέσω της συρρίκνωσης της ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδος και της παρεμβολής στο μέσον αυτών της τουρκικής ΑΟΖ που θα συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ.
Λουκάς Σταύρου

http://l-stavrou.blogspot.com

 ΣΧΕΤΙΚΑ:

Ειδικά Θέματα : ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

« Ο αιτών λαμβάνει, ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ευαγγέλιον) …….

18 Οκτωβρίου, 2011 Σχολιάστε

Του Στέλιου Παπαθεμελή*

Η χαροποιός είδηση από το Οικόπεδο 12: το φυσικό αέριο αναβλύζει και το κοίτασμα είναι αισθητά πλουσιότερο απ’ ότι προϋπολόγιζαν. Αμήν!

Ο επηρμένος γείτων λύσσαξε, αλλά έχοντας απέναντί του, χάρη στην εύστοχη συμμαχία, έναν κραταιό και άγρυπνο στρατιωτικό μηχανισμό, ψάχνεται σε αφύλακτες πλευρές του ελλαδοκυπριακού χώρου.

Τα μισθωμένα από αυτόν νορβηγικά ερευνητικά μας προκαλούν μεταξύ Καστελορίζου και Πάφου. Γνωρίζει όμως ότι δεν του ανήκουν αυτές οι περιοχές. Ο Αττίλας και τα έκγονά του, δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το μόνον υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Η Τουρκία δεν έχει κοινά θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Η Κυβέρνηση καθυστερεί επικινδύνως α) Να υπογράψει με την Κύπρο την οριοθέτηση της ΑΟΖ, β) Να καταγγείλει στο Συμβούλιο Ασφαλείας τις έκνομες ενέργειες της Άγκυρας, γ) Να προσφύγει με ασφαλιστικά μέτρα στη Χάγη.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν φημίζεται για δημιουργία ευκαιριών, ή αξιοποίηση εκείνων που της προκύπτουν αυτοφυείς.

Οι Αμερικανοί εισέρχονται σε προεκλογική περίοδο. Ο Ελληνισμός διαθέτει εκεί μια πυρηνική δύναμη σε ψήφους που οριακά μπορούν να καθορίσουν τον νικητή, και σε βαρύ πολιτικό χρήμα. Διαχρονικά, λόγω εθνικής μας αβελτηρίας και τα δύο αυτά μεγέθη εγκαταλείπονται να διαχυθούν τήδε κακείσε, αντί να κατευθυνθούν συστηματικά και με αντάλλαγμα τη στήριξή μας.

Ποτέ δεν καταπιαστήκαμε σοβαρά με τον επηρεασμό των αμερικανικών κέντρων αποφάσεων που έπρεπε να μας είναι απόλυτης προτεραιότητας, αφού εκεί κρίνεται η μοίρα των μειζόνων υπαρξιακών μας θεμάτων. Περιφρονήσαμε, παραβλέψαμε, προσπεράσαμε τους αποφασιστικούς μοχλούς προώθησής τους, αυτοϊκανοποιούμενοι πάντοτε από τα κούφια ανέξοδα λόγια των εκάστοτε Προέδρων που ψέλλιζαν για να ιδιοποιηθούν ασμένως και αδαπάνως την ψήφο και το χρήμα των συμπατριωτών μας. Ο Θουκυδίδης μας δίδαξε: «ου τοίς άρχειν βουλομένοις μέμφομαι, αλλά τοις υπακούειν ετοιμοτέροις ούσιν» (IV,61). Δεν μέμφομαι, αυτούς που θέλουν να διαφεντεύουν, αλλά τους πρόθυμους να δουλωθούν… Εκεί ανήκουμε!

Πηγαίνει στην Άγκυρα ο αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Θα διέλθει και εξ Αθηνών. Ο πρόεδρός του δεν το έπραξε. Δεν πήγε ούτε στο Φανάρι.
Στην Άγκυρα ο Μπάιντεν μεταβαίνει να δώσει. Για να επαναφέρει τον σεϊχουλισλάμη στην τροχιά του Ισραήλ (ακοίμητος αμερικανικός καημός!).

Στο κλεινόν μας άστυ θα επιδαψιλεύσει δωρεάν χαμόγελα στην αφερέγγυα ηγεσία μας. Επιταγές άνευ αντικρύσματος. Ο Τούρκος διεκδικεί χίλια και παίρνει πεντακόσια! Εμείς δεν διεκδικούμε τίποτε. Και μας δίνουν τίποτε!

Η Ελλάδα έχει τώρα μια διπλή ευκαιρία τις αμερικανικές εκλογές και τη σοβούσα τουρκοϊσραηλινή ρήξη. Αν δεν τις εκμεταλλευθεί θα τις χάσει.

Ο αλλαζών νεοοθωμανός βιάζει κατά συρροήν την εθνική μας κυριαρχία. Τα πολεμικά του αλωνίζουν στις θάλασσες και τον εναέριο χώρο μας. Το Πίρι Ρέις μας προκαλεί. Η επίσημη Ελλάς σιωπά αιδημόνως και απρακτεί πεισμόνως.

Ο σουλτάνος θα εκβιάσει τον αμερικανό για να αποσπάσει αποφάσεις που νομοτελειακά πλήττουν τα ελληνικά ζωτικά συμφέροντα, αφού οι γεωπολιτικοί του στόχοι είναι πάντοτε μηδενικού αθροίσματος.

Χθες, η Ε.Ε. αξιολογώντας την ενταξιακή πορεία της γείτονος, την ξαναθώπευσε τρυφερά. Και αντί να καταδικάσει τους λεονταρισμούς της (τους κατήγγειλε άλλωστε κανείς;), ζήτησε «αυτοσυγκράτηση και διάλογο». Καλά κρασιά!

Ο Μπάιντεν ερχόμενος (όχι εν ονόματι Κυρίου), το τι θα πει, θα εξαρτηθεί, από το τι θα ακούσει. Για τα ελληνοτουρκικά «αυτοσυγκράτηση», για την Κρίση «κατανόηση» και συμβουλές στην Ε.Ε. «που κάνει μεγάλο λάθος να απαιτεί ταυτόχρονα νέους φόρους και σκληρές δημοσιονομικές περικοπές » (N.Y.Times 11/10/11).

Θα καταγγείλουμε ποτέ ανοιχτά τα εγκλήματα της Άγκυρας, ή θα τα συγκαλύπτουμε διά της σιωπής μας;

Ο Μπάιντεν που «προπηλάκισε» κάποτε τον Ετσεβίτ, αξιώνοντας την απόσυρση του Αττίλα, έρχεται με στόχο το πορτοφόλι και την ψήφο των Ελληνοαμερικανών. Αν του δείξουμε τη δύναμή μας και την…πόρτα, μπορούμε να αλλάξουμε τον στόχο του.

Οι υπερατλαντικοί είναι και «αφελείς», για ασήμαντα ανταλλάγματα (16 σκοπιανούς φαντάρους στο Αφγανιστάν…) ονόμασαν Μακεδονία τα Σκόπια, αφού προενημέρωσαν τον ΓΑΠ ως ΥΠΕΞ και αργότερα τον Καραμανλή (Βλ. απόρρητα τηλεγραφήματα, ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ.103/2011). Αμφότεροι απράκτησαν.

Στις Συμπληγάδες της Κρίσης και των εντεινόμενων εθνικών εκβιασμών να (εξ)εγερθεί ο παροπλισμένος πατριωτισμός των Ελλήνων.

Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

*Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Ειδικά Θέματα : ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

Προβλήματα και διλήμματα μιας εξαρτημένης χώρας :Η Κύπρος μπροστά στο πρόβλημα της ΑΟΖ …….

14 Οκτωβρίου, 2011 Σχολιάστε

του κ. Λουκά Αξελού

Οι έρευνες που ξεκίνησαν για την ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ από την αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων εταιρεία Noble Energy δεν αποτελούν ένα επιμέρους συμβάν των κυπριακών δρώμενων, αλλά ένα κομβικό ζήτημα γύρω από το οποίο στοιχίζονται πλείστα όσα ζητήματα συνθέτουν το αξεδιάλυτο κουβάρι του Κυπριακού.

Ως εκ τούτου, για να μπορέσουμε να οδηγηθούμε σε κάποια κατ’ αρχήν συμπεράσματα συμβατά με την πραγματική κατάσταση, θα πρέπει, σύντομα και αξιωματικά αναγκαστικά, να θέσουμε ορισμένα γνωστά, κατά την γνώμη μου, στοιχεία-δεδομένα που —προφανώς— επιδέχονται αντίλογο, ως και τα κριτήρια εκείνα που θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία ούτως ώστε τα κατ’ αρχήν συμπεράσματα που η συζήτηση θα αναδείξει, να έχουν υποβληθεί στην αναγκαία βάσανο της πολλαπλής διασταύρωσης και της κατ’ αντιπαράθεσιν σύνθεσης.

Στο κείμενο λοιπόν που ακολουθεί, θα αναφερθώ αποκλειστικά στα, κατά την γνώμη μου, κύρια στοιχεία-δεδομένα που κατά βάση συνθέτουν το όλο ζήτημα.

Η γεωπολιτική παράμετρος και η στρατηγική σημασία της Κύπρου

Ένα πρώτο στοιχείο είναι η γεωπολιτική θέση και αξία της Κύπρου. Αυτό που με πλήθος τοποθετήσεων και επιχειρημάτων έχει διαχρονικά τεθεί από Έλληνες και ξένους πολιτικούς, διπλωμάτες και αναλυτές, συνοψίζει με χαρακτηριστικό τρόπο ο νυν ΥΠΕΞ Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου λέγοντας: «Ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ίδιου του ζωτικού της χώρου…».

Ένα δεύτερο στοιχείο, είναι το γεγονός ότι οι τρίτοι και κατά πρώτο λόγο η Βρετανία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αφού από το 1950 και εντεύθεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και ενέπλεξαν τον τουρκικό παράγοντα (τουρκική μειονότητα) ως οργανικό κομμάτι «αφετηριακή συνιστώσα» του όλου ζητήματος, δεν έχουν στην παρούσα συγκυρία ως στόχο τους να επιτρέψουν την ολική τουρκοποίηση του νησιού. Ο τωρινός σταθερός στόχος τους παραμένει ή η πλήρως αποδυναμωμένη και διχοτομημένη Κύπρος ή η κατ’ όνομα ενωμένη Κύπρος υπό την διεύθυνση «τριών δικαστών της δικής τους αρεσκείας» όπως προέβλεπε το υποδειγματικό προς σύσταση προτεκτοράτου σχέδιο Ανάν.

Και σε αυτό συνίσταται ο πιο σοβαρός κίνδυνος για την Κύπρο και τους Κυπρίους, που, όπως και στο παρελθόν επεσήμανα, δεν είναι η κατάληψη του υπόλοιπου νησιού από τους Τούρκους, αλλά η κατάλυση της υπάρχουσας Κυπριακής Δημοκρατίας ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος και η υπαγωγή της σε κάποιο νέο μοντέλο προτεκτοράτου του 21ου αιώνα. Τον κίνδυνο αυτό καθόλα υπαρκτό, δεδομένης της ελλαδικής και ελληνοκυπριακής πρωτοφανούς εθελοδουλείας, οφείλουμε να τον έχουμε συνέχεια κατά νου. Οι «νηφάλιες» προσεγγίσεις των σε διατεταγμένη υπηρεσία τεχνοκρατών, διπλωματών και πολιτικών ότι η Κύπρος ως μέλος του ΟΗΕ, της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών είναι καθόλα κατοχυρωμένη, είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αθεράπευτα αφελής.

Και αυτό διότι ουδείς θα αποβάλει την Κύπρο από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς. Απλά η λοβοτομημένη Κύπρος θα εξακολουθεί να συμμετέχει υπό ένα νέου τύπου καθεστώς, ανανικού χαρακτήρα εγγυήσεων και απαγορεύσεων, που και αυτές οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου θα φαντάζουν ως ιδανικές.

Πρόβλημα Αυτοδιάθεσης

Ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι όση συσκότηση και να υπάρξει, το Κυπριακό στην βαθύτερή του ουσία ήταν, είναι και θα είναι πρόβλημα Αυτοδιάθεσης.

Ανάμεσα όμως στην ουσία του ζητήματος και την εθνική-λαϊκή στρατηγική του λύση μεσολαβεί ένα καυτό παρόν που προβάλλει ή και που επιβάλλει ανεξάρτητα από την δική μας βούληση τις δικές του προτεραιότητες-«λύσεις».

Από τις λύσεις που ακούγονται, ποια θα έδινε την γεωπολιτική βαρύτητα που αναλογεί στην Κύπρο ή εν πάση περιπτώσει μιαν ολιγότερο επαχθή δυνατότητα λειτουργίας της στο νεοδιαμορφωνόμενο ψηφιδωτό της περιοχής;

Για μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι ανάγκη να καταφύγουμε σε υπερβολές, αρκεί ρεαλιστικά να παραδεχθούμε ότι η οιονεί λογική της μικρής και αδύνατης Ελλάδας και Κύπρου είναι σε κρατικό επίπεδο έκφραση της σύγχρονης μορφής εθελοδουλείας.

Η αλήθεια οφείλει να λέγεται, όπως και το έκανε το 1976 ο Ελληνοαμερικανός Ρόι Μακρίδης, όταν σημείωνε ότι η «Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να εγκαταλείψουν το προαιώνιο σύμπλεγμα της εξαρτήσεώς τους από τη μια ή την άλλη δύναμη. Πρέπει να μάθουν πώς να συμβιούν με πολλά άλυτα, κάθε φορά προβλήματα, από τα οποία ένα είναι και η Τουρκία, όπως και με πολλές άλυτες πραγματικές καταστάσεις, από τις οποίες μία είναι η αμερικάνικη επιρροή σ’ αυτό το τμήμα του κόσμου. Και θα πρέπει ακόμα να προσπαθούν να τις αξιοποιήσουν προς το καλύτερο δυνατό όφελός τους».

Η πικρή αυτή αλήθεια, σημαίνει με δύο λόγια ότι η ελληνική (ελλαδική και ελληνοκυπριακή) πλευρά, παρά τον «σχεδόν σταθερό» δυσμενή συσχετισμό στην σφαίρα της γεω(πολιτικής), έχει περιθώρια για διαφοροποίηση ή ανατροπή του αρνητικού ισοζυγίου, με την σωστή αντιμετώπιση του ζητήματος στην σφαίρα της (γεω)πολιτικής.

   Ένα τέταρτο στοιχείο είναι η παγιωμένη κατάσταση εθελοδουλείας που υπάρχει στην μετεμφυλιακή Ελλάδα και την λοβοτομημένη Κύπρο του 1959 και ακρωτηριασμένη του 1974.

Ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας το πώς μια Ελλάδα που αντιστάθηκε νικηφόρα στην τριπλή ναζιστική-φασιστική κατοχή το 1940-1945 βρέθηκε υπό νέα αγγλοαμερικανική ημι-κατοχή την δεκαετία του ’50 και εντεύθεν και πώς ένας λαμπρός εθνικός-απελευθερωτικός αγώνας στην Κύπρο κατέληξε στο έκτρωμα των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου το ’59, ολοκληρώνοντας το καθεστώς της πολλαπλής ξένης εξάρτησης στον καθόλου ελληνικό χώρο.

Η καταθλιπτική αυτή πραγματικότητα με χαίνουσα, εδώ και σαράντα χρόνια, πληγή, την Κύπρο, φορτίζεται κατεξοχήν αρνητικά στην παρούσα συγκυρία.

Κι αυτό γιατί μετά τον θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου και την αποδιοργάνωση του άτυπου, προβληματικού αλλά υπαρκτού πατριωτικού μετώπου που με αφορμή το σχέδιο Ανάν είχε συγκροτηθεί, η σύνολη υπόθεση της Κύπρου έχει τραγικά υποχωρήσει, στον βαθμό που επικεφαλής της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται μια κυβέρνηση μειωμένης ικανότητας και αποδεδειγμένης ενδοτικότητας, ανάλογη με εκείνη του Γ. Βασιλείου, που επίμονα προσπαθεί από το παράθυρο να επαναφέρει ότι ο κυπριακός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία απέρριψε το 2004.

Την κατάσταση όμως επιδεινώνει έτι περαιτέρω το γεγονός ότι και η αντίστοιχη ελλαδική, αποτελεί μιαν ακόμα πιο επικίνδυνη κυβέρνηση, μια βαθύτατα αντιλαϊκή κυβέρνηση ανδρείκελων, υποταγμένη ολοκληρωτικά στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Όπως γίνεται αντιληπτό, από μόνο του το γεγονός αυτό είναι επαρκές για να μας δείξει την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα σύμπας ο Ελληνισμός και το μέγεθος των ορατών εθνικών κινδύνων ή καταστροφών που οι κυβερνήσεις μειωμένης εθνικής ευθύνης σε Ελλάδα και Κύπρο όχι μόνο είναι αδύνατο να αποτρέψουν αλλά —τουναντίον— φέρνουν όλο και πιο κοντά με τον απερίγραπτο ωχαδελφισμό και την απύθμενη εθελοδουλεία τους.

Το ζήτημα των συμμαχιών

Ένα πέμπτο διαφορετικής, φυσικά, τάξης, αλλά σε στενό συσχετισμό με τα τρία πρώτα, απαραίτητο στοιχείο, είναι το σε κάθε περίσταση αναδεικνυόμενο ζήτημα του ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι είναι οι εχθροί μας ή με άλλα λόγια το ακανθώδες ζήτημα των συμμαχιών.

Πράγματα αναλυμένα από την εποχή του Θουκυδίδη αλλά ξεχασμένα ή θαμμένα ως ασύμβατα με μια «σωστή ταξική ανάλυση» από την πλειοψηφία, σχεδόν, της Αριστεράς.

Και εδώ δεν μπορούν να υιοθετηθούν εύκολες ρητορείες προς αυτοκατανάλωση του μικρόκοσμου, αλλά ένας ειλικρινής και βαθύς κοινωνικός και πολιτικός επαναπροσδιορισμός των προϋποθέσεων και των κριτηρίων που σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Διότι πασίδηλο είναι ότι το εθνικό-λαϊκό στρατόπεδο σε Ελλάδα και Κύπρο τόσο σε επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης, όσο και σε διάθεση, στάση και φρόνημα του ίδιου του λαού είναι κατώτερο των περιστάσεων.

Ως εκ τούτου η αναστήλωση-ανασυγκρότηση των δύο αυτών παραμέτρων αποτελεί πριν από όλα τον αναγκαίο και ικανό όρο για την επιτυχή άσκηση μιας πολιτικής συμμαχιών ιδιαίτερα στην σημερινή συγκυρία που ο χάρτης δείχνει να αλλάζει στην Ανατολική Λεκάνη της Μεσογείου με αποτέλεσμα την περαιτέρω στρατηγική και οικονομική αναβάθμιση της Κύπρου και την μετατροπή του όλου νησιού σε ένα δυνητικό Μαρί.

Η εξαιρετικά περίπλοκη και δυσμενής αυτή πραγματικότητα, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με πολιτικές αντιαμερικανικές κατάρες, εσχατολογικού χαρακτήρα αναφορές και αναδίπλωση στην επαναστατική σιγουριά και καθαρότητα.

Γιατί ο χάρτης θα αλλάξει, κάποιοι θα αναβαθμιστούν και κάποιοι θα υποβιβαστούν και η Κύπρος, ανεξάρτητα από την τελική λύση συνώνυμη της αυτοδιάθεσής της, θα βρεθεί περισσότερο χαμένη ή περισσότερο κερδισμένη από τις λύσεις που θα προκρίνει, με αφορμή και το ζήτημα της ΑΟΖ, στην καυτή πατάτα των συμμαχιών.

Τα πράγματα είναι δυστυχώς χειρότερα από ό,τι φανταζόμαστε. Οι υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται σε σταθερή αντιιμπεριαλιστική τροχιά οφείλουν να κάνουν ένα σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στην κύρια και τις δευτερεύουσες αντιθέσεις, οφείλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στον σκληρό του πυρήνα,  που, με δύο λόγια, είναι το πραγματικό δίλημμα ότι στον βαθμό που πατάς στέρεα στα πόδια σου και δεν τρικλίζεις, πόσο νερό μπορείς να βάλεις στο κρασί σου χωρίς να αντιστρέψεις την αναλογία;

 Καμιά ήττα δεν είναι οριστική

   Τέλος ένα έκτο στοιχείο στενά συνυφασμένο με τα παραπάνω είναι αν είναι δυνατόν οι μικρές και εξαρτημένες Ελλάδα και Κύπρος να ανατρέψουν έναν τέτοιο δυσμενή συσχετισμό τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και σε σχέση με τον ξένο παράγοντα. Και σε αυτό το ζήτημα η απάντηση έχει ιστορικά δοθεί στην Κύπρο και μάλιστα στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος χωρίς κυρίαρχες τις σοσιαλιστικές ή κομμουνιστικές παραμέτρους. Τόσο ο αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-59) όσο και η μάχη κατά του Σχεδίου Ανάν (2003-4) απέδειξαν κάτι απτό και καθόλου κατασκευασμένο ή φαντασιακό.

Ότι δεν είναι ανάγκη να έχει επιβληθεί κανένας σοσιαλισμός ή κομμουνισμός για να κινηθείς στην σωστή κατεύθυνση και ότι προϋπόθεση για την επιτυχή διεξαγωγή ενός αγώνα «υπέρ βωμών και εστιών» είναι να είσαι πατριώτης, δημοκράτης και αποφασισμένος να παλέψεις για την υπεράσπιση των δικαίων σου και όχι εθελόδουλος και ψοφοδεής μικροευρωπαίος.

Αυτό είναι ένα αποφασιστικό ζητούμενο με βάση την υπάρχουσα κατάσταση και τους υπάρχοντες συσχετισμούς και έχει κατά καιρούς ασκηθεί προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση.

Γιατί τα γεγονότα είναι σαν τις πρόκες αιχμηρά. Κάποιος έφερε σε αδιέξοδο ολόκληρο Ηνωμένο Βασίλειο στο Τρόοδος και τον Πενταδάκτυλο το 1955 και κάποιος του έλυσε τα χέρια στην Ζυρίχη και το Λονδίνο το 1959. Κάποιος πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το τερατούργημα Ανάν το 2004 και κάποιος άλλος ψάχνει τώρα στα σκουπίδια να το νεκραναστήσει.

Εφημ. Δρόμος της Αριστεράς, 8 Οκτωβρίου 2011