Archive

Posts Tagged ‘λαός’

Το τίμημα της προδοσίας

Νοέμβριος 5, 2012 1 Σχολιο
Ας μιλήσουμε καθαρά – χωρίς υπεκφυγές και φτιασιδώματα. Αλλωστε εδώ που φθάσαμε δεν έχουν νόημα οι καθωσπρεπισμοί και τα κεκαλυμμένα λόγια. Το προηγούμενο μοντέλο λειτουργίας της χώρας χρεοκόπησε και πλέον τείνει να καταρρεύσει. Χωρίς εξωτερική βοήθεια και στήριξη δεν στέκεται ούτε μέρα. Και αυτό το ξέρουν όλοι.
Επίσης είναι σαφές ότι δομές και σχέσεις που οικοδομήθηκαν στα 35 χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν μπορούν να υπηρετηθούν πλέον. Οι πολιτικοί στην πλειονότητά τους εξετράπησαν του έργου τους. Επαψαν με τον καιρό να υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και της χώρας, απορροφήθηκαν από τα δικά τους, τα μικρά, τα εξουσιαστικά και έγιναν θύματα των πολιτικών φιλοδοξιών τους. Συνδέθηκαν έτσι με πολυποίκιλα συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή, και άρχισαν να προσφέρουν εξυπηρετήσεις δεξιά και αριστερά προς ίδιον όφελος. Και αντικείμενο της συναλλαγής βεβαίως δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από το κρατικό χρήμα……………….. Διαβάστε περισσότερα…

Η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και οι επεμβάσεις

Σεπτεμβρίου 27, 2012 Σχολιάστε
Ποιος παίρνει τώρα σειρά στη Μέση Ανατολή; Οφθαλμοφανώς η Συρία, με φόντο το Ιράν και τον φυσικό του πλούτο. Είναι, όμως, αυτό το τέλος;

Ποια θα ‘ναι η απάντηση, αλήθεια, του οποιουδήποτε απλού ανθρώπου, στο τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει την καθημερινή ζωή του; Τι είναι εκείνο που νιώθει να επικρατεί στο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και άλλο περιβάλλον μέσα στο οποίο εργάζεται και αγωνίζεται;
Αναμφίβολα πιστεύω πως η απάντησή του θα ‘ναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που νιώθει σε όλους τους τομείς. Μια ανασφάλεια την οποία προκαλεί η πρωτοφανής επιθετικότητα, μα και η αποθράσυνση των δυνάμεων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Μια επιθετικότητα που επηρεάζει τον κόσμο όλο, αλλά και τη ζωή του καθενός μας χωριστά………………. Διαβάστε περισσότερα…

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

Σεπτεμβρίου 14, 2012 1 Σχολιο

Συντάκτης: Δημήτριος Παληάτσος  (D.P.)

Πολύ μελάνι έχει χυθεί πάνω σε χαρτί για να περιγράψει την οικονομική κρίση που τυραννάει την Ελλάδα  τα τρία τελευταία χρόνια.  Η φιλολογία του μνημονίου και της οικονομικής ύφεσης ασχολείται κυρίως με τα απαιτούμενα μέτρα, με την αναγκαιότητα να υπακούσουμε στα ζητούμενα από τους δανειστές μας, στην συμπεριφορά καλού μαθητή, που πρέπει να έχουμε όταν μας μαλώνουν οι σωστοί και αλάνθαστοι ευεργέτες μας.

 Τρία χρόνια τώρα εξελίσσεται η ύφεση, οικονομική, κοινωνική και ανθρωπιστική στην Ελλάδα με την ίδια μέθοδο εφαρμογής.  Σήμερα είμαστε προ μιας ακόμη καταβολής δόσης δανεισμού από ενάρξεως του πρώτου μνημονίου. Μία απλή αναμόχλευση της μνήμης δείχνει ότι σε κάθε τέτοια περίοδο αναμονής καταβολής δόσης ακολουθείται ακριβώς η ίδια διαδικασία :……. Διαβάστε περισσότερα…

Η ευθύνη ενός λαού στη διαμόρφωση μιας κρίσεως ….

Φεβρουαρίου 10, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο πολιτικός επιστήμων Νικόλαος Θ. Κωνσταντινίδης

(«Παρατηρητής της Θράκης»)*

Εδώ και τρία περίπου χρόνια ο ελληνικός λαός υφίσταται τα πάνδεινα, στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και εργασιακό τομέα, αλλά κυρίως υφίσταται έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο στον τομέα της παιδείας και του πολιτισμού, στον τομέα της ψυχικής και συναισθηματικής ισορροπίας, καθώς και στον τομέα της ηθικής, δηλαδή εν ολίγοις συμβαίνει αυτό που περιγράφει η Naomi Klein αναλύοντας το «Δόγμα του Σοκ» και ο Alan Watt περιγράφοντας το «Σοκ και Δέος».1 Κι ενώ ο λαός αυτός καθημερινά χάνει και κάτι, το οποίο κέρδισε με αίμα και ιδρώτα, εν τούτοις δεν δείχνει καμία πρόθεση για να αντιδράσει. Και βέβαια, μιλώντας για αντίδραση, δεν εννοούμε τις χλιαρές συγκεντρώσεις «αγανάκτησης», αλλά δυναμικές και ουσιαστικές: Όπως αντέδρασαν οι Αγγλίδες νοικοκυρές την δεκαετία του’70, που για μήνες δεν αγόρασαν κρέας, μέχρι οι τιμές να πέσουν σε λογικά επίπεδα, όπου και παραμένουν δεκαετίες τώρα. Ή όπως αντέδρασαν οι Αργεντίνες που με το κροτάλισμα των κατσαραλών έδιωξαν κακήν-κακώς το Δ.Ν.Τ. και τα άλλα καρτάλια από την χώρα τους.

Στα έως τώρα αφιερώματα αυτής της στήλης που αφορούν την κρίση, έχουν αναλυθεί διάφορες πτυχές και παράγοντες της όλης κατάντιας μας, εκτός από μία: Το παράγοντα λαό, δηλαδή τον άνθρωπο ως άτομο και ως σύνολο. Ως γνωστόν ο λαός είναι μια πολυστρωματική και πολυταξική έννοια.2 Ταυτόχρονα, όμως, αποτελείται και από ένα σύνολο μονάδων με ατομικές ιδιαιτερότητες και με διαφορετικές προσωπικότητες. Η προστασία των ιδιαιτεροτήτων αυτών, από την εποχή του Διαφωτισμού και ένθεν, δημιούργησε τα Ατομικά Δικαιώματα.

Ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας –ένας από τους «Επτά Σοφούς της Οικονομίας» που εάν ζούσε σήμερα θα είχε φρίξει με το παγκόσμιο γίγνεσθαι– επί δεκαετίες διακήρυττε ότι για να ευημερεί ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία, πρέπει η ηθική, η πνευματική ζωή, η υγεία, η οικονομία, κ.λπ. να είναι διαμορφωμένες αρμονικά, ώστε να εξασφαλίζεται «τόσο εις τα άτομα όσον και εις την κοινωνίαν ως σύνολον, η μεγαλυτέρα ηθική και υλική ικανοποίησις των αναγκών».3 Την πρωτοκαθεδρία του ανθρώπου τόνιζε και ο επίσης διαπρεπής οικονομολόγος Άγγελος Αγγελόπουλος, ο οποίος έθετε τον άνθρωπο στο κέντρο «εις την υπηρεσίαν του οποίου τίθενται όλοι οι σκοποί, όλοι οι μηχανισμοί, όλοι οι θεσμοί, όχι μόνον δια να ικανοποιήση τας υλικάς του ανάγκας, αλλά δια ν’ αναπτύξη και τας προσωπικάς του ικανότητας και να καλλιεργήση τας πνευματικάς του αξίας».4

Παράλληλα όμως τα άτομα δημιουργούν την κοινωνία, εντός της οποίας λειτουργούν και δημιουργούν, ταυτόχρονα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Από την συλλογική έννοια του λαού, όπως αυτός διαδρά μέσα στην κοινωνία, εκπορεύεται η άποψη ότι ο λαός αποτελεί την πηγή κάθε εξουσίας, που καθιερώθηκε από τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση και έκτοτε υπάρχει καταγεγραμμένη στους καταστατικούς χάρτες των κρατών. Στο ελληνικό Σύνταγμα, στο άρθρο 1§3, αναφέρεται επί λέξει: «3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».5 Όμως αυτός ο κυρίαρχος ελληνικός λαός, στο όνομα της απληστίας, του άκρατου καταναλωτισμού και του τέρατος της Παγκοσμιοποίησης, αυτοευνουχίσθηκε και απεμπόλησε κάθε ηθική και παραδοσιακή αξία, από αυτές που τον στήριζαν να επιβιώνει ανά τους αιώνες. Έτσι κατέληξε να μετατραπεί «σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων» για να καταντήσει «μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης».6 Η τόσο ρεαλιστική περιγραφή της σημερινής κατάστασης έγινε το 1983 από τον Χάρρυ Κλυνν, αλλά αποδεικνύει ότι μια κρίση σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, ξεκινά από κρίση σε ηθικό και αξιακό επίπεδο, κατά την οποία ο λαός, ως άτομο και ως σύνολο, με βήματα σταδιακά απεκδύεται την ηθική και πνευματική υπόστασή του και την αντικαθιστά με υλικές και πλασματικές ψευδο-αξίες, καταντώντας ένα άπληστο και καταναλωτικό ζώο.

Μιλάμε, δηλαδή, για ένα λαό που αντάλλαξε τα πάντα για το εύκολο χρήμα, που άρπαξε δάνεια χωρίς να διαθέτει αντίκρυσμα, προκειμένου να γεμίσει την άδεια από αληθινές αξίες ζωή του με πλαστές και πλασματικές υλικές ψευδο-αξίες. Σαν να λέμε, δηλαδή, πούλησε την ψυχή του στον σατανά της Παγκοσμιοποίησης.

• Ένα λαό που έχει μετατρέψει τις παραδοσιακές του αξίες στο τρίπτυχο: «Ωχ αδερφέ. Εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «Ας κάνω εγώ τη δουλειά μου (=κομπίνα) και βλέπουμε» και «Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξουμε»!

• Ένα λαό που παραδίδει αμαχητί τα ιερά και όσια του, αλλά και τα κοινωνικά κεκτημένα, για τα οποία, όλον τον 20ο αιώνα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, μαζί με τους πατεράδες και τις μητέρες μας, έδωσαν το αίμα και την ψυχή τους για να τα κατακτήσουνε.

• Ένα λαό που βλέπει να καταργούνται τα κοινωνικά αγαθά και να αντικαθίστανται με ιδιωτικά αγαθά δημοσίου εύρους, χωρίς να κουνιέται κανείς από την άνεση του καναπέ του.

• Ένα λαό που ενώ είναι φιλόπονος και δουλευταράς, που ενώ είναι συνεπής και τίμιος στις υποχρεώσεις του προς το κράτος του, εντούτοις δέχεται αδιαμαρτύρητα να πληρώνει συνεχώς τα σπασμένα των κλεφτών και αρπακτικών, και επί πλέον, υπομένει κάθε εξευτελισμό του τύπου «Μαζί τα φάγαμε», αντί να σπάσει κεφάλια ή να καταθέτει ομαδικές μηνύσεις.

• Ένα λαό που διαθέτει μόρφωση και άποψη, αλλά στερείται καλλιέργειας, διότι δεν διαθέτει τον στοιχειώδη νου, ώστε να καταλάβει την απάτη της παρούσας κατάστασης και τους σχεδιασμούς μιας κοινωνικής μηχανικής εις βάρος του.

• Ένα λαό που δέχεται αδιαμαρτύρητα να γίνει αντικείμενο και αποδέκτης των θεωριών του Henry Kissinger και του Milton Friedman, καθώς και των οικονομικών δολοπλοκιών του George Soros.

• Ένα λαό που αφήνει μια χοντρή Γερμανίδα να τον χλευάζει καθημερινά και δεν σηκώνει το ανάστημά του, για να απαιτήσει τα οφειλόμενα του Γερμανικού Χρέους (περίπου 1,3 τρις €).7

• Ένα λαό που κληροδοτεί κενή προίκα στα παιδιά του από άποψη ηθικής, περιβάλλοντος, κοινωνίας, οικονομίας, παιδείας και πολιτισμού.

Ε, λοιπόν, ένας τέτοιος λαός καλά θα πάθει, εάν επί τέλους ζήσει τις συνέπειες των επιλογών του και καταντήσει, τουλάχιστον, Γουατεμάλα. Βέβαια, ο σκεπτόμενος αναγνώστης θα σκεφθεί πως η άποψη αυτή είναι σκληρή και θα αναρωτηθεί, με ποιον τρόπο μπορεί να αντιδράσει ένας βαλλόμενος λαός, χωρίς να περιπέσει σε κατάσταση αναταραχής ή εμφυλίου σπαραγμού;

Όμως, λύσεις υπάρχουν πολλές, που έχουν αποδειχθεί ιστορικά εφικτές:

•Ο Γκάντι στην Ινδία διακηρύσσοντας την απλότητά, την παθητική αντίσταση και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της οικοτεχνίας, γονάτισε ολόκληρη Βρετανική Αυτοκρατορία.
•Οι γυναίκες στην Βρετανία αλλά και στην Αργεντινή, με λίγη σύνεση, με ελάχιστη κοινή λογική και με πολλή συνεννόηση, έδειξαν ότι η ειρηνική αντίδραση πετυχαίνει τα πάντα.
•Ένα άλλο είδους παθητικής αντίστασης είναι να κλειστεί ο λαός στα σπίτια του. Για μερικές ημέρες, γιατί όχι και για μία εβδομάδα, μπορούμε να καταναλώσουμε από τα υπάρχοντα στο σπίτι ξοδεύοντας όσο το δυνατό ελάχιστη ενέργεια. Φανταστείτε την εικόνα, μια χώρα έρημη με ελάχιστους ξένους και δυνάμεις ασφαλείας να κυκλοφορούν στους δρόμους, ενώ όλα τα παράθυρα στις προσόψεις των κτηρίων να είναι κλειστά.

Δυστυχώς όμως, ο δικός μας λαός, απέδειξε πως είναι ανάξιος να αντιδράσει δυναμικά και ουσιαστικά. Δεν ήταν καν άξιος να συμμετάσχει μαζικά στην απλούστερη των διαμαρτυριών: Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012, όταν κληθήκαμε να σβήσουμε τα φώτα από ώρας 20.00 μέχρι 20.30, προκειμένου να στείλουμε ένα μήνυμα μέσα από το σκοτάδι των καταφορολογημένων (Φ.Α.Π., Τ.Α.Π., Ε.Τ.ΑΚ., Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., χαρτόσημο, κλπ) μας κατοικιών. Και οι δικαιολογίες που ακούστηκαν ήταν από ανόητες ως φαιδρές. Άλλος δεν συμμετείχε γιατί δεν το άκουσε στην (κατευθυνόμενη) τηλεόραση! Άλλος θα έσβηνε τα φώτα του, μόνο εάν υπήρχε καθολική συμμετοχή! Άλλος φοβήθηκε μήπως του βάλει πρόστιμο η Δ.Ε.Η.! Και ένα σωρό άλλες ανοησίες. Έτσι, για μία ακόμη φορά δικαιώνεται Γιώργος Σεφέρης, που είχε πει ότι «όταν αρχίζει να κινείται η βλακεία, ποιος μπορεί να την σταματήσει;»!

Σημ.: Ο πίνακας ζωγραφικής της κατοχικής πείνας είναι του Θεοδόση Παπαχαραλάμπους

1.  Βλ. Naomi Klein, Το Δόγμα του Σοκ. Αθήνα: εκδ. Λιβάνη, 2007 • Βλ. Alan Watt στο:

2.  Μιχαήλ Γ. Μερακλής, Ελληνική Λαογραφία. Αθήνα, Α΄ Έκδοση, εκδ. 2004, σ. 13.
3.  Ξενοφών Ζολώτας, Οι Συντελεσταί της Κοινωνικής Ευημερίας, Αθήναι, εκδ Αργύρης Παπαζήσης, 1946, σ. 3.
4 . Άγγελος Θ. Αγγελόπουλος, Θεωρία και πολιτική της οικονομικής αναπτύξεως, Αθήναι, εκδ. Παπαζήση, 1968, σ. 22-23 και 33.
5.  Εφημερίς της Κυβερνήσεως, τ. 120Α (27.06.2008), σ. 2186.
6.  Βλ. Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» στο ΕΨΙΛΟΝ 1072(06.11.2011), σ. 35.
7.  Κατά την γερμανική κατοχή, όταν ο ελληνικός λαός πέθαινε της πείνας, γιατί οι Γερμανοί κατάσχεσαν τα τρόφιμα για τα στρατεύματά τους και οι Σύμμαχοι μας είχαν επιβάλει αποκλεισμό, κυκλοφορούσε παιδικό τραγούδι: «Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή, που λέει στα παιδάκια “Νιξ φαΐ!”. Θα πάω να το πω, στον Ερυθρό Σταυρό….».

(«Παρατηρητής της Θράκης»)

Η ΜΑΖΑ ΤΩΝ ΕΙΛΩΤΩΝ…….

Νοέμβριος 29, 2011 Σχολιάστε

Το πρόβλημα της οικονομίας σε Ελλάδα και Κύπρο ξεκινά από το ίδιο το κράτος. Αυτό το συγκεκριμένο αστικό κράτος ως μέρος και όργανο ενός ευρύτερου συστήματος που υπερβαίνει τα έθνη και τα εξουσιάζει , παλεύει με όλες του τις πολιτικές συστημικές δυνάμεις να στηρίξει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και κατά συνέπεια την ντόπια εκκλησιαστικό-ιδιοτική πλουτοκρατία που μετέχει σε αυτό το σύστημα και αποτελεί το στήριγμα του σε εθνικό επίπεδο.

Το αστικό κράτος, εκτός του ότι έχει παραδώσει προ πολλού την ανάπτυξη και την παραγωγή στο έλεος των τραπεζιτών , σπεύδει τώρα να καλύψει και τις χασούρες του συστήματος αρπάζοντας από την παραγωγική βάση της κοινωνίας που είναι οι μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις .
Από την άλλη οι συνδικαλισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, όντες το πελατειακό στήριγμα του κράτους και των κομμάτων που το υποβαστάζουν , παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν εν μέσω κρίσης τους υψηλούς μισθούς και τα παράλογα επιδόματα τους και τα απαράδεκτα προνόμια τους. Πράγμα το οποίο πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό σε βάρος πάντα της οικονομίας της κοινωνίας και της παραγωγής.
Η μοναδική μάζα του λαού που δέχεται απροστάτευτη τις εκατέρωθεν πιέσεις είναι οι μικρομεσαίοι και η μικρή οικογενειακή επιχείρηση μαζί με την αγροτιά. Το κράτος-μαμούθ από την μια και οι τραπεζίτες από την άλλη αρπάζουν την εργασία τους χωρίς έλεος. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται η ανεργία στον ιδιωτικό πάντοτε τομέα , μιας και οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν εξασφαλισμένο τον μισθό τους ανεξαρτήτως απόδοσης .
Έτσι η τύχη του εργάτη είναι αλληλένδετη με τη κατάσταση του ελεύθερου επαγγελματία που και αυτός κάτω από το ληστρικό και απάνθρωπο νομοθετικό πλαίσιο που στηρίζει τους τραπεζίτες και τους κάθε λογής τοκογλύφους , μετατρέπεται από τη μια μέρα στην άλλη σε εργάτη άνεργο που παλεύει μέσα στη Βαβέλ της ανεργίας και των μεταναστών-λαθρομεταναστών για ένα μεροκάματο και ένα κομμάτι ψωμί για τη φαμίλια του. Εργάτες του ιδιωτικού τομέα και μικροί και μικρομεσαίοι επαγγελματίες συναποτελούν τη μάζα των φορολογουμένων και ειλώτων των προνομιούχων ομάδων και συμμοριών που τυγχάνουν της στήριξης του πολιτικού συστήματος.
Αν περιμένουμε λοιπόν κάποια μορφή αντίστασης στην τυραννία, δεν θα έρθει παρά από αυτή τη καταπιεσμένη μάζα του λαού που τυγχάνει της μεγίστης εκμετάλλευσης και καταλήστευσης. Το κράτος –μαμούθ και η εκκλησιαστικο-ιδιοτική τραπεζοκρατία-πλουτοκρατία είναι οι τύραννοι και οι εχθροί του λαού και μαζί με αυτούς οι πολιτικοί εκφραστές αυτών των ανόμων και λαϊκών συμφερόντων.
Αυτή τη μάζα του καταπιεσμένου λαού οφείλει να στηρίξει ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ , κτυπώντας χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις τους εχθρούς του λαού.
Μια ισχυρή μικρομεσαία τάξη ισοδυναμεί με ισχυρή οικονομία της κοινωνίας και ψωμί στους έλληνες εργάτες. Ένα υποταγμένο τραπεζικό σύστημα ισοδυναμεί με εθνική ανάπτυξη κατευθυνόμενη από το εθνικό-λαικό κράτος , από την αγροτική παραγωγή μέχρι την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και την δημιουργία μεγάλης βιομηχανίας.
Η μάζα των ειλώτων που από το εκμετάλλευση της εργασίας της διασκεδάζουν τα τσιράκια και τα αφεντικά του συστήματος μπορεί μέσα από την εθνικοκοινωνική διαφώτιση να μετατραπεί σε ένα ρωμαλέο στρατό που θα ποδοπατήσει τους τυράννους της κοινωνίας και του έθνους .

Λουκάς Σταύρου

Δεν νομίζω ότι υπήρξε στο παρελθόν άλλη ιστορική περίοδος με τόσους πολλούς και ισχυρούς ραγιάδες ………

Οκτώβριος 19, 2011 Σχολιάστε

Απόσπασμα από την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην Θεσσαλονίκη. (Αντί πινακίου φακής)……..

…………Δεν νομίζω ότι υπήρξε στο παρελθόν άλλη ιστορική περίοδος με τόσους πολλούς και ισχυρούς ραγιάδες, έτοιμους να πουλήσουν το λαό αντί πινακίου φακής. Για μια καρέκλα, για μια θέση, για ένα μισθό, για ένα αξίωμα. Για ένα παμφάγο «Εγώ», αδιάφορο μπροστά στον πόνο του λαού και στο ξεπούλημα της πατρίδας……….

                                   Ολόκληρη η ομιλία ΕΔΩ

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ FOCUS: «υπερφίαλος εγωισμός» των Ελλήνων …….

Αύγουστος 20, 2011 Σχολιάστε
Στην αντεπίθεση πέρασαν οι δικηγόροι των δημοσιογράφων του Focus σχετικά με το δημοσίευμα-πρόκληση κατά της Ελλάδας. Η αναβολή της δίκης και ο κίνδυνος παραγραφής των αδικημάτων.
Κάθε άλλο παρά σε άμυνα εμφανίστηκαν οι δικηγόροι των Γερμανών δημοσιογράφων του περιοδικού Focus.

Οι εκπρόσωποι των δημοσιογράφων υποστήριξαν πως το περίφημο δημοσίευμα με την Αφροδίτη της Μήλου, δεν συνιστά ποινικό αδίκημα.
«Ακόμα κι αν δεν μας αρέσει το δημοσίευμα, δεν είναι ποινικό αδίκημα. Μπορεί να είναι ενοχλητική η άποψη που εκφράζεται, αλλά πρέπει να αντέχουμε την κριτική στο πλαίσιο της ελευθερίας του Τύπου».
Και τούτο ακούγεται ορθό, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο με τη συνέχεια, αφού χρησιμοποιούνται πάλι άκρως αυστηρές εκφράσεις εις βάρος των Ελλήνων.
Οι δικηγόροι του περιοδικού έκαναν λόγο για έναν «υπερφίαλο εγωισμό» που διακατέχει ορισμένες φορές τους Έλληνες και τους οδηγεί σε μη σωστή κατεύθυνση, την ίδια στιγμή που στη χώρα μας γράφονται πολλές φορές για άλλους οξύτερα πράγματα και πιο ενοχλητικά.
Ραντεβού τον Νοέμβρη
Η δίκη των 13 Γερμανών δημοσιογράφων του περιοδικού αναβλήθηκε από το Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας για τις 29 Νοεμβρίου.
Οι δημοσιογράφοι κατηγορούνται για συκοφαντική δυσφήμιση δια του Τύπου, εξύβριση και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους.
Πρόκειται για το περιβόητο εξώφυλλο της 22ας Φεβρουαρίου 2010, στο οποίο απεικονιζόταν το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου να κάνει απρεπή χειρονομία και στο σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού και της διαδικτυακής του έκδοσης, το οποίο που χαρακτήριζε τους Έλληνες «απατεώνες».
Επτά από τους κατηγορουμένους εκπροσωπήθηκαν στο δικαστήριο από Έλληνες δικηγόρους.
Ωστόσο, η δίκη αναβλήθηκε, καθώς για τους υπόλοιπους έξι, δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί εάν τους έχουν επιδοθεί οι κλήσεις κατηγορουμένου, καθώς δεν είχαν διαβιβαστεί τα σχετικά πρακτικά επίδοσης στην Εισαγγελία.
Γι’ αυτούς μάλιστα είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος παραγραφής των αδικημάτων.
Ο εκ των μηνυτών Θ. Φραγκάκης χαρακτήρισε μεθοδευμένο και κατάπτυστο το επίμαχο δημοσίευμα, υποστηρίζοντας πως δεν μπορούν να ισοπεδώνονται τα πάντα και να χαρακτηρίζονται συλλήβδην όλοι οι Έλληνες «απατεώνες», στο όνομα της ελευθερίας του Τύπου.

news247.gr
και
http://www.ethnosnews.com