Αρχείο

Posts Tagged ‘πολιτική’

Σαφείς αιχμές κατά της τρόικας αφήνει ο Ευ. Βενιζέλος στην ΚΟ του ΠαΣοΚ. -«Δεν θέλουμε πολιτικές χάρες μέσω πολιτικής διαπραγμάτευσης»

5 Δεκεμβρίου, 2013 Σχολιάστε

venizelos kourkoulas vouli ethniko symferon eeΔεν θέλουμε πολιτικές χάρες μέσω πολιτικής διαπραγμάτευσης, παρουσιάζουμε οικονομικά αποτελέσματα, θέλουμε αναγνώριση των θυσιών των Ελλήνων και θέλουμε αξιόπιστους, έγκυρους αλλά θεσμικούς συνομιλητές, τόνισε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος, μιλώντας την Πέμπτη στη συνεδρίαση της ΚΟ του Κινήματος, αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά της τρόικας.

Ο κ. Βενιζέλος απέδωσε στην τρόικα τα αίτια της σημερινής κατάστασης, η οποία -όπως είπε- ανάγεται στο πραγματικό και το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της. Και την χαρακτήρισε «υβρίδιο», το οποίο προέκυψε λόγω της κρίσης κι από το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπόρεσε να προβλέψει το ενδεχόμενο μιας κρίσης………….. Διαβάστε περισσότερα…

Δικαστήριο του Μιλάνου αποφάνθηκε ότι ο πρώην πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι απαγορεύεται να κατέχει δημόσιο αξίωμα για δύο χρόνια.

19 Οκτωβρίου, 2013 Σχολιάστε

BERLUSCONI LETTAΕπειδή ο Μπερλουσκόνι είναι γερουσιαστής, η απόφαση δεν θα έχει άμεση εφαρμογή και η αποπομπή του από τη Γερουσία θα εξαρτηθεί από διαφορετική ψηφοφορία η οποία θα διεξαχθεί στην Άνω Βουλή τον επόμενο μήνα.

Η σημερινή απόφαση αντανακλά το αίτημα του εισαγγελέα για επιβολή διετούς απαγόρευσης. Οι δικηγόροι του Μπερλουσκόνι, οι οποίοι μπορούν να προσφύγουν στο Ανώτατο Δικαστήριο, είχαν ζητήσει ένα χρόνο απαγόρευσης, τη μικρότερη δυνατή ποινή που προβλέπει ο νόμος (η ανώτατη είναι τα τρία χρόνια)…… Διαβάστε περισσότερα…

Το τίμημα της προδοσίας

5 Νοεμβρίου, 2012 1 Σχολιο
Ας μιλήσουμε καθαρά – χωρίς υπεκφυγές και φτιασιδώματα. Αλλωστε εδώ που φθάσαμε δεν έχουν νόημα οι καθωσπρεπισμοί και τα κεκαλυμμένα λόγια. Το προηγούμενο μοντέλο λειτουργίας της χώρας χρεοκόπησε και πλέον τείνει να καταρρεύσει. Χωρίς εξωτερική βοήθεια και στήριξη δεν στέκεται ούτε μέρα. Και αυτό το ξέρουν όλοι.
Επίσης είναι σαφές ότι δομές και σχέσεις που οικοδομήθηκαν στα 35 χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν μπορούν να υπηρετηθούν πλέον. Οι πολιτικοί στην πλειονότητά τους εξετράπησαν του έργου τους. Επαψαν με τον καιρό να υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και της χώρας, απορροφήθηκαν από τα δικά τους, τα μικρά, τα εξουσιαστικά και έγιναν θύματα των πολιτικών φιλοδοξιών τους. Συνδέθηκαν έτσι με πολυποίκιλα συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή, και άρχισαν να προσφέρουν εξυπηρετήσεις δεξιά και αριστερά προς ίδιον όφελος. Και αντικείμενο της συναλλαγής βεβαίως δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από το κρατικό χρήμα……………….. Διαβάστε περισσότερα…

Χρόνος Γερμανίας, χρόνος Ελλάδας

6 Οκτωβρίου, 2012 Σχολιάστε

Του Νικου Γ. Ξυδακη
Η αιφνίδια επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στην Αθήνα, ύστερα από εσπευσμένη πρόσκληση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, συμπίπτει με μια κρίσιμη φάση του προγράμματος διάσωσης και με μια αναλόγως κρίσιμη στιγμή της Ευρωζώνης. Η επίσκεψη έχει υψηλή συμβολική σημασία: Η κ. Μέρκελ, αφενός, σπεύδει να βοηθήσει την αμήχανη ελληνική κυβέρνηση, λίγες ημέρες πριν από τη λήψη οδυνηρών περικοπών και εν μέσω δεινής πολιτικής κρίσης· αφετέρου, σπεύδει να ενισχύσει την αξίωση ηγεμονίας της Γερμανίας στο ασθενές νότιο τόξο της Ευρωζώνης……… Διαβάστε περισσότερα…

Κινητικότητα και Εκκίνηση

19 Σεπτεμβρίου, 2012 Σχολιάστε

Ν. Λυγερός (OPUS)

Έχουμε συνηθίσει στις διπλωματικές δηλώσεις κάθε κυβέρνησης που προσπαθούν να μας πείσουν μέσω μιας τεχνητής κινητικότητας ότι υπάρχει διάθεση εκκίνησης, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Επιπλέον, όταν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από τους ειδικούς του διπλωματικού σώματος, κατανοούμε άμεσα ότι δεν έχουν καμιά υπόσταση. Μας θυμίζουν τότε τη φιλολογία δίχως φιλοσοφικό υπόβαθρο που προσπαθεί να μας πείσει μέσω μιας έντεχνης ρητορικής ότι ο ωραίος λόγος έχει μια αξία, ενώ ξέρουμε όλοι ότι είναι ψεύτικος και δεν έχει σκοπό την αλήθεια. Ξεχνούν όμως ότι ο ελληνικός λαός γνωρίζει τι σημαίνει ανάγκη και δεν ζει πια σε μια φούσκα ακόμα και αν αυτή είναι οικονομική. Κατά συνέπεια δεν τον ενδιαφέρει πια η κινητικότητα, αλλά περιμένει χειροπιαστά αποτελέσματα. ………. Διαβάστε περισσότερα…

Ούτε Δικτάτορες, ούτε Ισλαμιστές

16 Σεπτεμβρίου, 2012 Σχολιάστε

Η δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Αβραμόπουλου μετά την άτυπη Σύνοδο των ΥΠΕΞ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στην Πάφο δείχνει ότι η Ελλάδα καταλαβαίνει καλύτερα από άλλους εταίρους και συμμάχους το πρόβλημα της Συρίας. Ο Έλληνας Υπουργός τόνισε ότι κύριο μέλημά μας είναι η επιβίωση και η ασφάλεια των Ελληνορθοδόξων του Πατριαρχείου Αντιοχείας, οι οποίοι υπερβαίνουν τις 800.000. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα των Ρουμ Ορτοντόξ, των απογόνων της Βυζαντινής Ρωμηοσύνης, έχει βρεθεί ανάμεσα σε αντιμαχόμενα πυρά. Από τη μία ο στρατός του Προέδρου Άσσαντ και οι οπαδοί του- κυρίως Μουσουλμάνοι Αλαουίτες- και από την άλλη το μωσαϊκό των αντικυβερνητικών, κυρίως μουσουλμάνων Σουνιτών, με έντονο το στοιχείο του ακραίου Ισλάμ και με εμφανή τουρκική υποστήριξη……. Διαβάστε περισσότερα…

Αλλαγή νοοτροπίας ….

7 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Θ. ΙΓΝΑΤΙΑΔΗ*(agelioforos gr)

Η κορυφαία μεταρρύθμιση που χρειάζεται ο τόπος είναι η αλλαγή νοοτροπίας του ελληνικού λαού. Μιας βαθιάς ριζωμένης αντιλήψεως ότι για ό,τι στραβό και ανάποδο συμβαίνει στον τόπο ευθύνονται άλλοι (Αμερικανοί, ΝΑΤΟ, Γερμανοί, κεφάλαιο) κι όχι εμείς.

Και είναι γεγονός ότι μέσα από αυτήν την πρωτοφανή οικονομική κρίση που διερχόμαστε, η οποία δεν έχει ιστορικό προηγούμενο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχίζει επιτέλους να συνειδητοποιεί η κοινωνία ποιοι είναι οι φταίχτες της κατάντιας της χώρας: 1) το πολιτικό σύστημα και οι κυβερνήσεις των τελευταίων εξήντα ετών τουλάχιστον, που καλλιέργησαν, συντήρησαν και παγίωσαν ένα πελατειακό σύστημα. Δηλαδή με ψηφίζεις, σε εξυπηρετώ. Κάτι σαν το αλισβερίσι του Τούρκου τσαμπάζη. 2) Το κράτος και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, τα σοβιέτ της Ελλάδος. Το μεγάλο αντιπαραγωγικό πρόβλημα της χώρας. Η τρομερή σπατάλη. Η νοοτροπία του ραχατιού. Να πάω στο Δημόσιο (σου λέει ο άλλος), να ξεκουραστώ. Οι συνδικαλιστές του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, με ιδιοκτησιακή νοοτροπία στον τομέα που υπηρετούν και με αποδοχές πολύ καλύτερες του ιδιωτικού, αλλά και με μονιμότητα εξασφαλισμένη. 3) Η φοροδιαφυγή, το τεράστιο πρόβλημα, η μεγάλη πρόκληση των εχόντων.

Η κρίση, όσο βάρβαρη κι αν είναι, θα ωφελήσει τη χώρα. Γιατί όλα αυτά ανατρέπονται. Γίνεται μια μεγάλη στροφή και μεταστροφή των συνειδήσεων. Οτι δηλαδή επιβάλλεται να στηριχθούμε στα πόδια μας. Να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητές μας, τη δημιουργική φαντασία μας και τους πόρους αυτού του θαυμάσιου τόπου.

Καταριόμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ τους ξένους που μας πιέζουν τοκογλυφικά για τα δανεικά. Που μας λοιδορούν, μας ταπεινώνουν και μας αναφέρουν ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Ομως, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ετσι παίζεται το παιχνίδι παγκοσμίως. Τα περί αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι κηρύγματα και τίποτε περισσότερο.

Επομένως, επιβάλλεται να δυναμώσουμε τα πόδια της χώρας και από αυτό για να γίνει, πέραν των άλλων, πρέπει να κυριαρχήσουν οι ποιοτικές και έντιμες δυνάμεις του τόπου. Και υπάρχουν δεξαμενές αντίστοιχων ικανών Ελλήνων. Αρκεί να τους αναζητήσουμε. Γιατί αυτοί δεν είναι τρόφιμοι των κομματικών και υπουργικών γραφείων.

*Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ είναι δικηγόρος, πρώην πρόεδρος ΔΣΘ

(agelioforos gr)

Ο Υπερκαπιταλισμός …..

5 Μαρτίου, 2012 Σχολιάστε

Πολιτικός λόγος (ένθετο του 24grammata.com)

γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος -Πολιτικός Επιστήμονας

Πρόσφατα έπεσε ένα πολύ ενδιαφέρον και εμπνευσμένο βιβλίο στα χέρια μου, γραμμένο μάλιστα στα Αγγλικά. Το Supercapitalism: The Transformation of Business, Democracy, and Everyday Life ( Σουπερκαπιταλιμός: ο μετασχηματισμός της οικονομίας, την Δημοκρατίας και της καθημερινότητας), του φημισμένου δημοκρατικού οικονομολόγου και διανοούμενου Robert Reich.

Στο πόνημα αυτό ο συγγραφέας διαπιστώνει την ομηρία στην οποία ετέθη  η αμερικανική Δημοκρατία υπό την λαβή ισχυρών οικονομικών Λόμπυ.   Διερωτάται λοιπόν o Reich, πως έτυχε ο καπιταλισμός να αποκτήσει τόσο μεγάλη ισχύ, ενώ η Δημοκρατία αποδυναμώθηκε.  Αναζητώντας την απάντηση, ανατέμνει τις δομές εκείνες οι οποίες συνυφαίνουν τις  επιχειρήσεις και την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια σχέση αλληλένδετη. Κλειδί της ανάλυσης του Reich είναι η φράση “ Δύο καρδιές χτυπάνε στο  στήθος μου” την  οποία χρησιμοποίησε ο Γκαίτε για να περιγράψει την εσωτερική σύγκρουση που ταλάνιζε  την  κύρια φιγούρα του, τον Φάουστ. Ο Reich παραπέμπει στην συγκεκριμένη φράση για να περιγράψει ένα φαινομενικό παράδοξο της οικονομίας: Γιατί διαμαρτυρόμαστε εμείς οι καταναλωτές από την μια  πλευρά, εάν μια εταιρία μεταφέρει θέσεις εργασίας στο εξωτερικό, ενώ εμείς οι ίδιοι  όταν ψωνίζουμε ψάχνουμε σχεδόν πάντοτε την οικονομικότερη ευκαιρία, αδιαφορώντας για το  εάν με την συμπεριφορά μας στηρίζουμε την οικονομία και τις θέσεις εργασίας που αυτή παρέχει;

Ο Reich επιλύει την παραπάνω αντίφαση χωρίζοντας το άτομο σε δύο ίσα μέρη.  Το ένα μέρος  είναι ο καταναλωτής ή ο επενδυτής. Θέλει ένα ευρύ φάσμα  φθηνών προϊόντων και  υψηλά κέρδη  από μετοχές ή αμοιβαία κεφάλαια. Το άλλο μισό είναι ο πολίτης ως πολιτικό ον. Επιθυμεί να διασφαλίσει τις θέσεις απασχόλησης, ένα ευνομούμενο κράτος πρόνοιας και ένα υγιές περιβάλλον.

Η ισορροπία μεταξύ αυτών των αντικρουόμενων συμφερόντων, υποστηρίζει ο Reich, κατά τα τελευταία 20 χρόνια έχε χαθεί – εις βάρος των πολιτών και προς όφελος του καταναλωτή (αυτό κάτι μας θυμίζει εδώ στην Ελλάδα ).  Η εξέλιξη αυτή της μετάθεσης ισχύος από τον πολίτη και εργαζόμενο στον καταναλωτή και επενδυτή, μετάλλαξε την όλη εσωτερική οπτική του ατόμου και τις προτεραιότητες του στην κατεύθυνση της καλύτερης ευκαιρίας κατανάλωσης ή επένδυσης.
Ο λόγος βρίσκεται, κατά τον συγγραφέα, ιδιαίτερα στην εξέλιξη του δημοκρατικού καπιταλισμού, η της λεγόμενης κοινωνικής δημοκρατίας της αγοράς σε έναν   υπερκαπιταλισμό. Τίτλος εξίσου εύηχος όσο και εύστοχος.  Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται η παγκοσμιοποιημένη οικονομία στον σημερινό κόσμο, η οποία έχει μια ριζικά διαφορετική δομή σε σχέση με τον καπιταλισμό της δεκαετίας του ’70. Το προγενέστερο μοντέλο καπιταλισμού που ονομάζεται στις  ΗΠΑ  δημοκρατικός καπιταλισμός και στην Γερμανία κοινωνική οικονομία της αγοράς   συνδύαζε τα στοιχεία του καπιταλισμού, της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού επιδιώκοντας ένα μείγμα μεταξύ ελεύθερης αγοράς, κοινωνικής ασφάλειας και δημοκρατικών διαδικασιών.  Ο τύπος αυτός του μεικτού καπιταλισμού χαρακτηρίστηκε από εξαιρετική επιτυχία διότι επέτρεψε στα μεγαλύτερα μέρη του πληθυσμού την συμμετοχή στην ευημερία προσφέροντας έτσι έναν μεγάλο βαθμό ασφάλειας και σταθερότητας.   Χάρη στις νέες τεχνολογίες όμως οι καταναλωτές και οι επενδυτές κέρδισαν  απεριόριστες δυνατότητες επιλογών, με αποτέλεσμα την ενίσχυση των ελεύθερων αγορών και την αποδυνάμωση των κοινωνικών συστημάτων ασφάλειας. Εκεί που προγενέστερα λίγες μεγάλες εταιρείες μοιράζονταν την αγορά και είχαν τη δυνατότητα να λάβουν περισσότερο υπόψη τις ανάγκες των εργαζομένων και τα εκάστοτε  εθνικά συμφέροντα, τώρα υπάρχει ένας υπερβολικά σκληρός ανταγωνισμός που αναγκάζει τις επιχειρήσεις να υπολογίζουν εξίσου σκληρά.  Οι καταναλωτές μπορούν σήμερα να διαλέξουν ανάμεσα σε μια τεράστια γκάμα  προϊόντων στις καλύτερες τιμές. Ομοίως άνοιξαν μέσα από την ανάπτυξη και την απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών και για τους  επενδυτές  νέες ευκαιρίες κέρδους. Τα συμφέροντα ωστόσο των πολιτών αναγκαστικά ετέθησαν σε μια ιδιότυπη ομηρία εν μέσω αυτής της διαδικασίας. Ενώ θα αναμέναμε από την πολιτική να εκπληρώσει την υπόσχεση εκπροσώπησης των πολιτών που ενσωματώνεται σε αυτήν, έχει   χάσει  κατά τον Reich το βασίλειο της, δηλαδή την κυριαρχία της επί του δικού της “πράττειν”. Η πολιτική έχει απελευθερωθεί από την ουσία της και αιχμαλωτίστηκε από το πεδίο το οποίο υποτίθεται επιχειρεί να ρυθμίσει , την οικονομία. Η αμερικανική δημοκρατία έχει κατακλυστεί από την οικονομία – μια μοίρα, παρεμπιπτόντως, την οποία αναμένεται να έχει σύντομα κατά τον συγγραφέα και η ακμάζουσα  Γερμανία.  Η πολιτική αναπαρίσταται από τον Reich ως μία διαδικασία που οδηγείται από μια στρατιά  εταιρικών συμφερόντων και λόμπυ , που καθορίζουν και την νομοθεσία  στο μεγαλύτερο μέρος της. Πράγματι ο Reich γνωρίζει πολύ καλά τι γράφει. Ο καθηγητής οικονομικών στο Μπέρκλεϊ ήταν ο υπουργός εργασίας στα μέσα του 90, υπό τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Ακόμη και τότε, υπήρχαν περίπου 10 000 εκπρόσωποι ομάδων συμφερόντων στην Ουάσιγκτον, θυμάται ο Reich. Εν τω μεταξύ, ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περισσότερους  από 30 000.

Προστίθενται  σε αυτό οι τεράστιες  δωρεές  των επιχειρήσεων για τις καμπάνιες των πολιτικών και  κομμάτων  χωρίς τις οποίες κανείς πολιτικός στις  ΗΠΑ δεν μπορεί να πάει μακριά. Ο Reich θεωρείται σήμερα όχι μόνο  επιστήμονας, αλλά και αναγνωρισμένος διανοούμενος, οι εκτιμήσεις του οποίου είναι δημοσίως περιζήτητες.   Διότι ξέρει πώς να πει ιστορίες παραστατικά. Ξανά και ξανά παραπέμπει σε  παραδείγματα για την υποστήριξη των θέσεών του και για  να ψυχαγωγήσει τους αναγνώστες του.

Ένα παράδειγμα από αυτά αναφέρεται στην  γνωστή  εταιρία του Διαδικτύου Google, η οποία  έως την  εισαγωγή της στο χρηματιστήριο το 2005 δεν είχε προσλάβει  εκπροσώπους ομάδων συμφερόντων (λομπιίστες). Μετά όμως προχώρησε σε  “αναβάθμιση”, ώστε να μην μείνει πίσω  έναντι των ανταγωνιστών της Microsoft και  Yahoo.

O Robert Reich δεν επιδίδεται σε καμία επίπληξη επιχειρήσεων. Αυτό άλλωστε τον ξεχωρίζει  από άλλους συγγραφείς που ασκούν κριτική στον  καπιταλισμό. Κατά την δική του άποψη ειδικά  οι  εισηγμένοι όμιλοι  του χρηματιστηρίου, εξ ανάγκης υπό τις υφιστάμενες δομές του οικονομικού συστήματος , οφείλουν να δράττονται από το κίνητρο της μεγιστοποίησης του  κέρδους.   Αυτός είναι ο ρόλος τους και το καθήκον τους προς τους μετόχους. Αν δεν αξιοποιήσουν   τις  αποταμιεύσεις των επιχειρήσεων, θα τιμωρηθούν από τους πελάτες τους  που θα  στραφούν σε ικανότερους  ανταγωνιστές.  Από την εταιρική κοινωνική ευθύνη ο Reich επομένως δεν αναμένει τίποτα το σπουδαίο.

Γι ‘αυτόν πολύ περισσότερο  είναι καθήκον της πολιτικής και εν προκειμένω του κράτους  να εξασφαλίσει την  ισορροπία των συμφερόντων μεταξύ  των πολιτών και των καταναλωτών. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η δημοκρατία να επανακτήσει την κυριαρχία της επί των τεκταινομένων. Πώς μπορεί να γίνει  αυτό παραμένει , ωστόσο, ασαφές και στο πόνημα του Reich . Μόνο χλιαρά , ο συντάκτης υποστηρίζει  προτάσεις, όπως ο περιορισμός εκλογικών δωρεών.

Επιπλέον παραβλέπει ένα σημαντικό ερώτημα το οποίο κάποτε είχε θέσει σε παλαιότερο βιβλίο του για την  «νέα παγκόσμια οικονομία» στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το ερώτημα είναι: τι πεδίο δράσης  διαθέτει ακόμη η εθνική πολιτική απέναντι στις  παγκοσμιοποιημένες  εταιρείες;  Αναμένουμε την απάντηση από τον Reich στο επόμενο του Βιβλίο.

24grammata.com

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣ ….

14 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει ο Απόστολος Θηβαίος


Η εναγώνια διαμάχη έλαβε τέλος. Οι αντιμαχόμενες πλευρές πραγματοποίησαν την αποτίμησή τους. Οι επιχειρηματίες του κέντρου υπέστησαν εκ νέου βανδαλισμούς, πυρκαγιές, ακραίες εκδηλώσεις μιας λανθάνουσας, κοινωνικής συμπεριφοράς. Οι συνωμοσιολόγοι έλαβαν τις οικείες θέσεις, επιδιδόμενοι σε θεωρίες και κορώνες λαϊκίσμου, οι οποίες άλλο σκοπό δεν πληρούν παρά τη διέγερση των πιο ταπεινών στρωμάτων, όσων δηλαδή δεν σκέπτονται για λογαριασμό τους, αλλά με βαθιά γνώση της ανεπάρκειάς τους προσκολούνται μια εδώ και μια εκεί, αναπαράγοντας απόψεις, δίχως ψήγματα πολιτικού λόγου. Όλα λοιπόν τελέσθηκαν κατά τα προβλεπόμενα. Η τήρηση της πειθαρχίας εκ μέρους των μελών του κοινοβουλίου, η μη τήρηση των επιβεβλημένων μέτρων από τη μεριά του λαού.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει με μια υποψία ικανοποίησης. Όχι γιατί αποτύχαμε να διαφυλάξουμε δημοκρατικά ιδεώδη, όπως το δικαίωμα της άρνησης και της κριτικής, αλλά επειδή επιτέλους εξασφαλίσαμε τη συνέχεια ενός άρρωστου καθεστώτος, μιας βάσης σαθρής, μιας ισχυρής μειοψηφίας φοβισμένων, κρατικών λειτουργών, οι οποίοι αρέσκονται μονάχα σε αλλαγές πλεύσης και ταλαντεύσεις πεποιθήσεων. Όλα τούτα εξασφαλίσαμε καθώς και την εύρυθμη λειτουργία των τραπεζών και των άλλων καταστημάτων, παροχής υπηρεσιών και προϊόντων, αυστηρά επί πιστώσει. Μα η αλήθεια να λέγεται. Με τόση ρευστότητα χορτάσαμε το νόημα του σχετικού όρου.
Η Μ. Γιουρσενάρ, κατά την εξιστόρηση της υποθετικής αυτοβιογραφίας του Ανδριανού, διατυπώνει το εξής, σχετικά με το πάθος: «Μια στιγμή παράφορης προσοχής που παραχωρούμε στο σώμα μας.» Μα πόσο επίκαιρος και σε τι βαθμό κυριολεξίας, φαντάζει σύγχρονος ετούτος ο λόγος. Δεν υφίσταται η παραμικρή διαφοροποίηση. Μια ολόκληρη κοινωνία, ένα σύστημα «κρατημένο» στη ζωή με μέσα τεχνητά, ένας λόγος, ο οποίος δεν συνιστά πια πολιτικό αλλά ένα κράμα από χασμωδίες και μεγαλοστομίες, καλείται να υπερασπιστεί την ύπαρξή του. Καλείται με άλλα λόγια να διατηρήσει υψηλό το φρόνημα, εκείνο που αντλείται από τα σπουδαίο ιδανικό του κέρδους. Πρόκειται για ένα πρόσωπο με απεριόριστες εκφράσεις, για ένα χαμαιλέοντα των καιρών. Άνθρωποι με δίχως καμιά πίστη στο μέλλον, με δίχως σχέδιο και θέση, καλούνται να υπερπασπιστούν τη μήτρα που τους έθρεψε, καθώς πράττουν τα νεαρά αγόρια όταν κάποιος θίξει τον ηρωισμό, το θάρρος, την ικανότητά τους. Με τη μόνη διαφορά, πως τα «παιδιά της Ολομέλειας» δεν διαθέτουν ευαισθησίες, ηρωισμούς, όραμα. Επικεντρωμένοι στην εξασφάλιση του κεφαλαίου, στη συντήρηση ενός μηχανισμού, ο οποίος θα κρατήσει το όλο σύστημα ακλόνητο δεν βλέπουν, δεν αντικρίζουν τα καλέσματα του καιρού. Είτε εκφράζουν τις αριστερές εξάρσεις, είτε πάλι αγγίζουν το κέντρο ή τις δεξιότερες πτέρυγες της αίθουσας, οι συμπαθείς, λόγω της ανεπάρκειας βουλευτές μας, ερίζουν εις το όνομα της λαϊκής βούλησης, κινούν τα χέρια με ένταση και πάθος, εξαπολύουν μύδρους προς τους αντιπάλους, χτυπούν τα άκρα τους με στόμφο, υπερβαίνουν το καθορισμένο χρόνο της ομιλίας τους, πασχίζουν να διασφαλίσουν πως δεν θα καταρρεύσει το οικοδόμημα. Και εκτός από συγκινητικοί για τούτο τον κόπο τους, αποτελούν και πρόσωπα, άξια προσοχής για τον ευφάνταστο τρόπο με τον οποίο τείνουν να εξαλείψουν την πιθανότητα απώλειας των ειδικών τους προνομίων.
Η ρήση της Γιουρσενάρ φέρει ένα βάθος απροσμέτρητο. Κατ΄αναλογία, λοιπόν, καθώς ο Ανδριανός έφριττε με την υπερβολική σημασία, την οποία παραχωρούσαν οι άνθρωποι της εποχής του απέναντι στο πάθος και τη δυναμική του, έτσι και ο γράφων απορρεί για την υπέρμετρη συνέπεια, την οποία οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας καταδεικνύουν προς τη φιλοχρήματη συνείδησή τους. Καθώς η χώρα παραμένει ακυβέρνητη, καθώς ζητήματα εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής παραμένουν άλυτα και διογκώνονται για να ξεσπάσουν σαν ασθένειες, με μίσος αφόρητο κάποτε, καθώς τα παιδιά και οι νέοι εγκαταλείπουν τις εστίες και πλανώνται δίχως κανείς να επιβεβαιώνει τη φυσική πρόθεσή τους να πιστέψουν και να ακολουθήσουν, το κοινό παραμένει εμβρόντητο εμπρός στους τηλεοπτικούς δέκτες, για να ενεργοποιηθεί μόνο στην προοπτική εξασφάλισης προϊόντων γαλακτοκομικών, μπαταριών,  κρέατος και ειδών ξηράς τροφής. Και χρησιμοποιείται ο όρος «κοινό», αντί του «λαού» ή του «πληθυσμού» ακριβώς διότι τα χαρακτηριστικά του κοινού φέρουν οι μάζες της εποχής μας. Δίχως συνείδηση εθνική, δίχως άποψη διαμορφωμένη, παραδομένες στις προσταγές του κομματισμού, ο οποίος θρέφεται με νεολαίες και συνθήματα, με το φόβο να κυριεύει τις ψυχές, με τις αρχές, οι οποίες στήριζαν την κοινωνία να γελοιοποιούνται και να ταπεινώνονται, αν όλα τούτα λοιπόν ισχύουν, δεν μπορούμε παρά να μιλούμε για ένα άκριτο κοινό, για έναν κόσμο ασύνδετο, ανίκανο να οργανωθεί, να συσπειρωθεί, να αντιταχθεί όχι σε οικονομικά μοντέλα και μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά στην ανάγκη επαναπροσδιορισμού των βασικών του απαιτήσεων, στον κλονισμό, το ριζικό κλονισμό των πιο καιρών από τις συνιστώσες, οι οποίες διαμορφώνουν το παρόν. Καθώς οι πιο βασικοί από τους τομείς της ανθρώπινης δράσης ευτελίζονται, η εξασφάλιση της δημόσιας υγείας, η καθιέρωση ενός κοινωνικού μοντέλου εκπαίδευσης, όπου οι επιλογές θα συνιστούν αποτέλεσμα μηχανισμών, όπως οι «ομάδες πίεσης», αποτελούν ανύπαρκτα σημεία αναφοράς σε μια διόλου ανθρωποκεντρική, κοινωνική πολιτική. Σαφώς και η εξάρτηση από οικονομικούς παράγοντες επηρεάζει την ασκούμενη πολιτική, εκ μέρους της κρατικής εξουσίας. Εκείνο, το οποίο επιδιώκεται δεν είναι η υποβάθμιση της αξίας των οικονομικών μέσων, αλλά η ταυτόχρονη ανάδειξη όλων των συνθηκών εκείνων, οι οποίες καθορίζουν το γενικότερο, βιοτικό επίπεδο.
Παρατηρώντας τη σύγχρονη, ελληνική κοινωνία, επισημαίνοντας τη λειτουργία της, ως υποσύνολο μιας πιο ευρείας, παγκόσμιας, κοινωνικής πραγματικότητας, υποβάλλουμε το ακόλουθο παράδειγμα. Ας φανταστούμε ένα νέο, ο οποίος αφήνεται στην ικανοποίηση όλων των επιθυμιών του, με παροιμιώδη ανοχή. Η αθρόα κατανάλωση σκευασμάτων γλυκόζης, για παράδειγμα, είναι δυνατόν να εξασφαλίσει την επιβίωσή του μα τούτη θα είναι πρόσκαιρη. Ο κίνδυνος να απαιτηθεί ο ακρωτηριασμός των άκρων, η απειλή να επιβεβαιωθεί η φοβερή ησυχία της τυφλότητας, υπάρχουν ως πιθανότητες. Ακόμα και αν ο οργανισμός του νέου δεν θα επανέλθει, συνιστά ζήτημα παιδείας, μέγιστο, η εμπέδωση ενός πιο σφαιρικού, πιο καθολικού στη συμβολοποίησή του, μοντέλου διατροφής.
Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα έχουμε διδαχτεί τίποτε και με περισσότερη εμπάθεια και φανερό αυτισμό θα μεταβούμε από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αυτοθυσίας, σε εκείνο της αυτοκαταστροφής.
Κλείνοντας, ας χρησιμοποιήσουμε τα ακριβή λόγια του Φώτου Πολίτη, για την κατάσταση, η οποία επικρατούσε στη χώρα, μερικές δεκετίες πριν, στην αυγή του 1930. Ο Πολίτης περιγράφοντας την ελληνική πραγματικότητα, τόνιζε, δίχως να μπορεί να φαντασθεί τη διαχρονικότητα των πραγμάτων.  «Εις την πολιτικήν, εις την επιστήμην, εις τη λογοτεχνία, εις την τέχνην, εις την εργατικήν κίνησην παντού άρχει κυρίαρχος ο κομματισμός, εν τη βαθυτέρα ουσία του.» Τούτο ειπώθηκε πριν, περίπου 80 χρόνια. Όταν και πάλι η χώρα ζούσε με δανεικά κεφάλαια. Μόνη διαφορά το ειδικό βάρος μια εθνικής καταστροφής. Μα, ας μην επιμείνουμε, διότι η συμπαθής συμπολίτευση, θα σπεύσει να μνημονεύσει την άμοιρη ερωμένη του Αγαμέμνονα, ξορκίζοντας με στόμφο την πιθανότητα. Ευχόμεθα να φέρουμε τη χάρη και το όνομα της δολοφονημένης. Ειλικρινώς.

(24γραμματα)

———-

 

Πραγματικότης και άυλες αξίες ….

9 Φεβρουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Του Κωστα Ιορδανιδη

Η δημιουργία του ελληνικού κράτους υπήρξε αποτέλεσμα ανορθολογικής επιλογής. Σε πείσμα του συστήματος που δημιούργησε το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, οι Eλληνες επαναστάτησαν το 1821, η χώρα λεηλατήθηκε, αλλά αναδύθηκε μία νέα κρατική οντότητα. Η ανορθολογική εκείνη απόφαση είναι η μεγάλη εθνική εορτή των Ελλήνων.

Η δεύτερη εθνική εορτή είναι η απόφαση του Ιωάννη Μεταξά, στις 28 Οκτωβρίου 1940, να απορρίψει το τελεσίγραφο της Ιταλίας του Μπενίτο Μουσολίνι. Για μία φορά ακόμη η χώρα κατεστράφη από τις δυνάμεις του Αξονος, αλλά και από τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, όταν οι κομμουνιστές αρνήθηκαν να καταθέσουν τα όπλα που τους προμήθευσε η Βρετανία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, για άλλους φυσικά σκοπούς.

Και στις δύο περιπτώσεις προετάχθησαν οι άυλες αξίες έναντι του αμέσου υλικού συμφέροντος και της κοινής λογικής. Επί της βάσεως αΰλων αξιών οικοδομήθηκε, κατά συνέπεια, η αντίληψη και η ύπαρξη του εθνικού κράτους των Ελλήνων. Αλλά επειδή η φύση του έθνους είναι συναισθηματική, άναρχη και ευμετάβλητη, χρήσιμη είναι η υπόμνηση οικτρών συνεπειών της αντιπαραθέσεως του βασιλέα Οθωνα με την εγγυήτρια Μεγάλη Βρετανία, από την πλήρη ανάληψη των καθηκόντων του, το 1835, έως την εκθρόνισή του, το 1862.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι οι ηγέτες των τριών πολιτικών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου αποφάσισαν να λειτουργήσουν «ορθολογικά». Χαιρετίζουμε τη στάση «ωριμότητος» του πολιτικού συστήματος, που κατά πάσα βεβαιότητα θα υπερψηφίσει τις προτάσεις της τρόικας, με την προσωρινή αναστολή κάποιων «επαχθών» ρυθμίσεων οι οποίες θα υιοθετηθούν και αυτές μετά από λίγους μήνες.

Το πρόβλημα είναι εάν θα υπάρξει «πολιτική τάξη» στη χώρα για να διαχειρισθεί μία κοινωνική αναταραχή. Η τελευταία δημοσκόπηση της «Κ» και του ΣΚΑΪ δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ, με ποσοστό 8%, απλώς εξαερώνεται. Η Ν.Δ. διατηρεί, με 31%, κάτι λιγότερο από τον σκληρό πυρήνα της Δεξιάς, και μένει να διαπιστωθεί εάν η δυναμική αυτή θα διατηρηθεί μετά την υπερψήφιση των νέων μέτρων. Το εξωπραγματικό είναι το ποσοστό του 42,5% που συγκεντρώνουν τα τρία μαρξιστικά κόμματα της Αριστεράς, διαφόρων αποχρώσεων.

Εάν τα ποσοστά αυτά ισχύσουν, η «μεγάλη συμμαχία» Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στην οποία προσέβλεπαν ορισμένοι δεν είναι δυνατόν να ισχύσει πρακτικώς. Εξ ου και οι σκέψεις περί παρατάσεως του βίου της κυβερνήσεως του κ. Παπαδήμου, που θα ενισχύσει τη ροπή των Ελλήνων ψηφοφόρων προς την άκρα Αριστερά και την άκρα Δεξιά – ο λόγος φυσικά περί της Χρυσής Αυγής. Κατά συνέπεια, και από άποψη πολιτική η κατάσταση εμφανίζεται αδιέξοδη. Οπως αδιέξοδη είναι και η ρήξη με το σύστημα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Πλησίστια η χώρα τω θανάτω προελαύνει, κατά μία ρήση του παρελθόντος. Παρά ταύτα, ας παραμείνουμε αισιοδοξούντες, έστω γενικώς και αορίστως. Είναι και η αισιοδοξία μία άυλη αξία.

kathimerini gr

ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ….

14 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

του Παναγιώτη Παπαγαρυφάλλου*


»Λάθος εκτιμήσεις μας οδήγησαν σε λάθος μέτρα», λένε κυβερνητικοί παράγοντες και με τη σειρά της η Τρόικα μας λέει: «Με λάθος εκτιμήσεις δώσαμε λάθος συνταγή στην Ελλάδα». Το πολιτικό λάθος ως πολιτικό έγκλημα, και το πολιτικό έγκλημα ως εθνικό και ιστορικό έγκλημα. Αποτέλεσμα: Δολοφόνησαν τον ελληνικό λαό και το μέλλον των Ελλήνων για δεκάδες χρόνια…

Τους δεύτερους, τους της Τρόικας, δεν μπορούμε να τους δικάσουμε, αλλά τους δικούς «μας» πρέπει. Από τέτοια «λάθη» και εγκλήματα είναι γεμάτη η Ιστορία, και δεν αφορούν μόνο τις πολιτικές δολοφονίες αλλά και τις αποφάσεις και επιλογές των πολιτικών και των κυβερνώντων.

Ανάλογα με τη βαρύτητα των συνεπειών τους και τη χρονική τους διάρκεια, τα πολιτικά λάθη παίρνουν τη μορφή του πολιτικού εγκλήματος ή του εθνικού πολιτικού εγκλήματος.

Η ελληνική πολιτική ιστορία συνοδεύεται από πλείστα όσα «λάθη» όλων των μορφών. Σταχυολογώ μερικά παραδείγματα: α) Τον «ατυχή» ελληνο-τουρκικό πόλεμο του 1897, β) Τη μικρασιατική εκστρατεία του 1919-20, γ) Την Συμφωνία της Βάρκιζας, το 1945, δ) Την «μυστική απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ», το Φλεβάρη του 1946 «για πορεία προς τον εμφύλιο», ε) Την αποχή του ΚΚΕ από τις εκλογές του 1946.

Ο κατάλογος των πολιτικών «λαθών» ατέλειωτος, απ’ όλες τις παρατάξεις. Λαθών κάθε είδους και βαρύτητας συνεπειών. Τα «λάθη» αυτά προσέλαβαν τη μορφή του εθνικού εγκλήματος με ολέθριες διαχρονικές συνέπειες για την πορεία της Ελλάδας, η οποία τα πλήρωσε πολύ σε αίμα και καταστροφές, σε υλικές και εδαφικές απώλειες.

Άφησα τελευταίο το «πολιτικό λάθος» της σκόπιμης και σταδιακής χρεοκοπίας της Ελλάδας, η οποία οδήγησε στην υποθήκευσή της για δεκαετίες και στην πείνα του μη κλέφτη λαού για άγνωστο χρόνο. Πρόκειται για μία Νέα Κατοχή, με ταυτόχρονη  κατάλυση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας των Ελλήνων. Αυτό συνιστά πολιτικό έγκλημα εθνικού επιπέδου, είναι δηλαδή εθνικό πολιτικό έγκλημα, που η ιστορία οφείλει να το τιμωρήσει με ένα Νέο Γουδί.

Αυτό σημαίνει ότι οι κάθε λογής και επιπέδου πολιτικάντηδες δεν απαλλάσσονται λέγοντας: «Κάναμε λάθος», και χαμογελώντας το συνεχίζουν, παίζοντας με τις τύχες του λαού και του Έθνους….

* Αντιπρόεδρος Επιτροπής Ενημέρωσης για τα εθνικά θέματα

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ & ΔΙΕΘΝΩΝ ΑΝΑΛΥΣΕΩΝ» (ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.)

Συλλογική παράνοια και θεωρίες συνωμοσίας ….

11 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Γράφει η Καίτη Βασιλάκου

Παρανοϊκός είναι αυτός που έχει χρόνια αισθήματα καταδίωξης, δυσπιστίας και φιλυποψίας. Πιστεύει  ότι είναι σημαντικό άτομο και ότι κάποιοι άλλοι (άνθρωποι ή οργανώσεις) τον καταδιώκουν και θέλουν να τον βλάψουν, χωρίς εκείνος να έχει κάνει τίποτα κακό. Ο παρανοϊκός χρειάζεται βέβαια επειγόντως γιατρό, αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι.

Αλλά, όταν αυτά τα συμπτώματα τα εκδηλώνουν ομάδες ανθρώπων ή και ολόκληροι λαοί, τότε κανείς γιατρός δεν μπορεί να τους κάνει καλά, διότι και οι γιατροί μάλλον θα πάσχουν από την ίδια παράνοια. Εδώ πλέον πρόκειται για νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο και η λογική που είναι το μοναδικό φάρμακο απέναντι στον παραλογισμό, έχει χάσει τη δύναμή της.

Αυτή η συλλογική παράνοια μπορεί από τη μια μεριά να εξυπηρετεί μια κοινωνική λειτουργία ενεργώντας ως ηρεμιστικό και καταπραΰνοντας το άγχος μιας κοινωνικής ομάδας ή ενός λαού, από την άλλη όμως είναι πολύ επικίνδυνη, γιατί αδρανοποιεί τα άτομα που έχουν την αίσθηση ότι Κάποιοι Άλλοι, αόρατοι και πανίσχυροι, με τους οποίους κανείς δεν μπορεί να τα βάλει, αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου. Καμιά αντίδραση επομένως δεν ωφελεί, εφόσον όλα είναι προαποφασισμένα και το μόνο που μας απομένει είναι να υποταχθούμε στη μοίρα μας.

Οι θεωρίες συνομωσίας βρίσκουν πολύ γόνιμο έδαφος σε τέτοιες περιπτώσεις. Πρόσωπα ισχυρά και κακόβουλα κρυμμένα στη σκιά σχεδιάζουν με σατανικές μεθόδους τον αφανισμό μας, θέλουν να υποτάξουν τη σκέψη μας και να μας κάνουν υποχείριά τους, θέλουν την καταστροφή μας, διασπείρουν ψεύτικες ειδήσεις για να μας αποπροσανατολίσουν, μας έχουν κάνει πειραματόζωα, μας ταΐζουν σκόπιμα με ύποπτες τροφές, μας ψεκάζουν, μας παρακολουθούν μέσα στα σπίτια μας, μας μελετούν προσεχτικά με κάμερες που βρίσκονται παντού, σε δρόμους, πλατείες, μαγαζιά, κινηματογράφους, μπαρ, καφέ και κρατούν σημειώσεις για την ατομική μας συμπεριφορά, μας έχουν φακελώσει όλους, γνωρίζουν τις συνήθειές μας, τι τρώμε, τι πίνουμε και πώς περνάμε το χρόνο μας.

Όταν κανείς γυρνά αποδώ κι αποκεί και λέει τέτοια πράγματα, χαμογελούμε συγκαταβατικά και μέσα μας σκεφτόμαστε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι στα καλά του. Όταν όμως αυτά τα ίδια πράγματα τα πιστεύουν μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, τότε τους παίρνουμε στα σοβαρά και αρχίζουμε κι εμείς να ανησυχούμε μαζί τους. Η μαζική παράνοια  είναι δυστυχώς μεταδοτική ασθένεια.

Έτσι, το 666, ένας αριθμός που είναι μετά το 665 και πριν το 667, έχει δαιμονοποιηθεί στα καλά καθούμενα και έχει αποχτήσει μια σπουδαιότητα που κανείς άλλος αριθμός δεν έχει αξιωθεί.  Η αποστολή στη Σελήνη δεν έγινε ποτέ ( αλλά οι μη επανδρωμένες αποστολές στον Άρη που είναι πιο πολύπλοκη διαδικασία, δεν αμφισβητούνται). Ο Έλβις Πρίσλεϊ ζει, δεν πέθανε το 1977 (πόσων χρονών είναι δηλαδή σήμερα; Εβδομήντα έξι; Καλύτερα τότε να μην τον δούμε, έτσι όπως θα έχει καταντήσει). Ούτε και ο Χίτλερ αυτοκτόνησε, κάπου ζει κρυμμένος κι αυτός (εντελώς ραμολί, υποθέτω). Κυκλοφορούν ανάμεσά μας! Ποιοι; Μα οι εξωγήινοι! Έχουν μορφή ερπετού, αλλά παίρνουν το σχήμα των ανθρώπων και απεργάζονται τον αφανισμό του είδους μας.

Φαιδρές ιστορίες.

Μερικές όμως δεν είναι φαιδρές. Είναι επικίνδυνες και μπορεί να καταλήξουν σε τραγωδίες. Οι θεωρίες περί σιωνιστικής συνωμοσίας φούντωσαν σε μια Γερμανία ταπεινωμένη από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με μεγάλα οικονομικά προβλήματα και βοήθησαν πολύ στην άνοδο του ναζισμού. Στην Αμερική του Μακάρθι και του Χούβερ η αντικομμουνιστική υστερία  έβλεπε παντού προδότες, πράκτορες των Σοβιετικών που είχαν στόχο την καταστροφή της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να εξαπολυθεί το γνωστό κυνήγι μαγισσών.

Τώρα οι illuminati, οι πεφωτισμένοι, μια οργάνωση σκοτεινή, ετοιμάζει την παγκόσμια διακυβέρνηση – κι αυτό θεωρείται πάρα πολύ κακό, αλλά δεν ξέρω γιατί.

Δεν συζητώ για τα πλοκάμια του διεθνούς καπιταλισμού που στραγγαλίζουν κάθε προσπάθεια ελεύθερης σκέψης και δράσης.  Οι Αμερικανοί ιδιαιτέρως βρίσκονται πίσω από κάθε φυσική καταστροφή: τις φωτιές στα δάση τις βάζουν αυτοί, τους σεισμούς τους προκαλούν αυτοί με το Σεισμικό Όπλο που διαθέτουν και τώρα σε συνεργασία με τις εκασταχού κυβερνήσεις ψεκάζουν τους λαούς για να κάθονται ήσυχοι και να μη διαμαρτύρονται.  (Αλλά ο ψεκασμός δεν είναι φαίνεται και πολύ αποτελεσματικός, γιατί οι λαοί διαμαρτύρονται και μάλιστα εντόνως με καταστροφές της δημόσιας περιουσίας, με φωτιές και ενίοτε με φονικά).

Για τους μασόνους, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, αυτοί κινούν τα νήματα της ιστορίας.  Οι Εβραίοι, ομοίως, ελέγχουν τα πάντα, τίποτα δεν γίνεται χωρίς την έγκρισή τους. (Από τη μεριά τους οι Εβραίοι βλέπουν παντού διώκτες, όλοι θέλουν το κακό τους).

Στην Ελλάδα οι θεωρίες συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν. Είμαστε ένας ξεχωριστός λαός που προκαλεί το φθόνο των άλλων, Ευρωπαίων, Αμερικανών, Εβραίων, Τούρκων και όλων των βαλκανικών λαών (πλην των καλών Σέρβων). Θέλουν να μας αφελληνίσουν, θέλουν να μας εκμεταλλευτούν, μας φοβούνται, μας μισούν. Ξένα κέντρα εξουσίας (ιμπεριαλιστές, σιωνιστές, μασόνοι και άλλοι ύποπτοι κύκλοι) σχεδιάζουν την καταστροφή της χώρας. Η Νέα Τάξη θεωρεί υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της τον Ιησού Χριστό και πιέζει υπογείως να καταργηθεί στην Ελλάδα ο Σταυρός, η προσευχή και ο σχολικός εκκλησιασμός. Οι Καθολικοί θέλουν να μας κάνουν καθολικούς.  Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και οι Σαϊεντολόγοι θέλουν να διαβρώσουν τα ελληνικά μας ήθη. Στις ελληνικές θάλασσες κρύβονται κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου ανυπολόγιστης αξίας, όμως κάποιοι δεν μας επιτρέπουν να τα εκμεταλλευτούμε. Η μυστική ομάδα Έψιλον αποτελείται από σημαντικούς Έλληνες που με τη βοήθεια υπερανεπτυγμένης τεχνολογίας, (αντιβαρύτητα, τηλεμεταφορά κλπ που ακόμα δεν έχουν εφευρεθεί) στηρίζουν την Ελλάδα στις δύσκολες στιγμές.  Η ελληνική οικονομική κρίση είναι τεχνητή, την προκάλεσαν οι Γερμανοί ή οι Τράπεζες ή διάφοροι κερδοσκόποι ή τοκογλύφοι ή η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ του πλανήτη που ετοιμάζει μια διεθνή δικτατορία.  Στο Νομισματοκοπείο έχουν αρχίσει να τυπώνονται κρυφά δραχμές.

Σε εποχές αστάθειας και αμφιβολίας, όπως αυτή που διανύουμε σήμερα, οι θεωρίες συνωμοσίας έρχονται να  ερμηνεύσουν όλα τα δεινά που κατατρύχουν τον απλό κόσμο. Μόνο που οι ερμηνείες αυτές δεν αντέχουν στον έλεγχο της λογικής (και ποιος νοιάζεται;) και, αν κανείς έχει την ψυχραιμία να τις ψάξει προσεχτικά, θα δει ότι διαψεύδονται από τα πραγματικά γεγονότα. Ο Κίσινγκερ παραδείγματος χάριν ποτέ δεν είπε για μας τους Έλληνες ότι είμαστε ένας λαός ανυπόταχτος που πρέπει πάση θυσία να παταχθεί. Ποιος έκανε τον κόπο να ελέγξει, αν το είπε ή δεν το είπε; Εξάλλου μας βόλευε ένα τέτοιο σχόλιο, εξηγούσε πολλές από τις κακοτυχίες μας.

Κάποιες από αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας έχουν ψήγματα αλήθειας που όμως είναι γνωστά σε όλους.  Ασφαλώς οι μεγάλες επιχειρήσεις τείνουν να γίνονται μεγαλύτερες, ασφαλώς δημιουργούνται πλαστές ανάγκες στο καταναλωτικό κοινό για να αγοράζει συνέχεια προϊόντα, ασφαλώς παίζονται κερδοσκοπικά παιχνίδια εις βάρος της οικονομίας των αδύναμων κρατών. Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του σημείου να πιστεύουμε ότι όλοι οι ισχυροί του κόσμου έχουν βάλει στο μάτι την Ελλάδα με στόχο να την εξαφανίσουν από το χάρτη, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Στην πλειοψηφία τους οι θεωρίες συνωμοσίας ποντάρουν στην αμάθεια και στη συλλογική νεύρωση και συγκινούν άτομα που δεν έχουν πολύ καθαρή δημοκρατική κοσμοθέαση.  Σε δύσκολες εποχές, όπως η παρούσα, δεν είναι ασυνήθιστο να γλιστρούν οι μάζες στο παραλήρημα και στην ψευδαίσθηση νομίζοντας ότι τα γεγονότα δεν προκύπτουν από το γνωστό σχήμα «δράση-αντίδραση», αλλά οφείλονται σε κακόβουλες παρασκηνιακές ενέργειες ατόμων, τα οποία θα μείνουν για πάντα στην αφάνεια. Είναι οι δράκοι και τα άλλα τέρατα των παραμυθιών που βρίσκονται στο συλλογικό μας υποσυνείδητο και έρχονται στην επιφάνεια  κάθε τόσο, αφού πρώτα υποστούν μια χονδροειδή επεξεργασία «εκλογίκευσης».

Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουμε σ’ αυτή τη νεύρωση είναι να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Δύσκολο πράγμα σε τέτοιους μπερδεμένους καιρούς, αλλά άλλη λύση δεν υπάρχει.

ketivasilakou.blogspot.com
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Έπεσαν στη διάσωση ενός μιντιακού πτώματος ….

10 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

Μελαχροινή Μαρτίδου

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ…

Η συνταγή επαναλαμβάνεται κάποιες δεκαετίες μετά με τον ίδιο τρόπο. Με το χέρι απλωμένο στην εξουσία για τα ψίχουλα της πληροφόρησης χωρίς οι ίδιοι να δείξουν την παραμικρή συναίσθηση ευθύνης γι’ αυτό
που υποτίθεται υπηρετούν
Σε κάτι τέτοιες στιγμές το να εξοργίζεται κανείς είναι μάλλον επιβαλλόμενο, γιατί το γαϊτανάκι πολιτικής – μίντια και αυτό που λέμε λαϊκή βάση που τόσο καιρό βλέπουμε να αναπτύσσονται και με την ανοχή μας – λόγω της διακριτικότητας- καλά κρατούν. Κι όταν κάποιος του χώρου πνέει τα λοίσθια φυσικά δε χαίρεσαι, αλλά όταν ξέρεις ότι μετέρχεται των πάντων για να κρατήσει την όποια αυτοδυναμία του, σκυλεύοντας σε αρχές και αξίες, σε στοιχειώδη και χρειώδη που αφορούν την κατοχύρωση της αξιοπρέπειά σου τότε πραγματικά αγανακτείς.
Κι όμως επειδή οι φελλοί, αλλά και οι νοήμονες άρχοντες θέλουν να ελέγχουν απολύτως την δημόσια εικόνα τους, επειδή θέλουν πειθαρχημένα στρατιωτάκια έναντι πινακίου φακής έπεσαν να διασώσουν το μιντιακό πτώμα ακόμη μια φορά προσπαθώντας να το τονώσουν με …νέο αίμα και με εισφορές καλύπτοντας υποχρεώσεις…
Η εξαργύρωση απλή με προβολή  και αναφορές, που όμως δεν στοχεύουν πουθενά αφού το αναγνωστικό κοινό λάκισε καιρό τώρα, αφού η κοινή γνώμη πλέον δεν τρώει κομματικό κουτόχορτο και δεν επηρεάζεται από στημένα παρωχημένα παιγνίδια του χθες. Κι όμως οι μόνοι που δεν το έχουν καταλάβει είναι οι ενδιαφερόμενοι της πολιτικής σκακιέρας. Οι πρωταγωνιστές και οι φερέλπιδες σωτήρες του τόπου που προσπαθούν και πάλι να «επενδύσουν» σε κουτσό άλογο.
Η αναφορά μας αυτή γίνεται απλά για να φανεί ότι έχουν γνώση οι φύλακες. Σε επόμενη φάση θα ακολουθήσει η αποκάλυψη ότι πίσω από το προπέτασμα καπνού των υγιών προθέσεων κρύβονται συγκεκριμένες φιλοδοξίες και συμφέροντα, ότι τίποτα δεν γίνεται για διασφάλιση θέσεων εργασίας -ποιών άραγε;- δεν γίνεται για μια οικονομικά ενεργή και προσοδοφόρα επιχείρηση, αλλά για χίλια μύρια άλλα. Δεν θα μιλήσουμε για ξέπλυμα χρήματος, για πληρωμές προσώπων από άλλους κουμπαράδες για τακτικές και λογικές που υπερβαίνουν τα γνωστά κι επιτρεπόμενα. Όλα αυτά όμως μετά τα παζαρέματα που τα παρακολουθούμε μετ’ επιτάσεως όπως και όσους μεσολαβούν μπαίνοντας αυτομάτως αυτοί και τα γραφεία τους στο μάτι του κυκλώνα…

«Επιχείρηση Σκούπα» για αποτυχημένους πολιτικούς, στείρες πολιτικές και ανίκανους δημοσίους υπαλλήλους ….

9 Ιανουαρίου, 2012 Σχολιάστε

 Καθώς η βιοτική κατάσταση του μέσου Έλληνα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ακόμη και η περίοδος των εορτών (για όσους έχουν ακόμη την οικονομική δυνατότητα να τις εορτάζουν) δεν μπορεί να μας κάνει να παραβλέψουμε ότι οι εξελίξεις προχωρούν αλματωδώς – σε μια στιγμή μάλιστα που, ενώ η Ελλάδα καίγεται, οι Έλληνες πολιτικοί, σαν άλλοι Νέρωνες, συνεχίζουν να παίζουν το βιολί τους…

Εντούτοις, παρά τη διάχυτη μελαγχολική εσωστρέφεια, οι συμπατριώτες μου πρέπει να συνειδητοποιήσουν πλήρως τις πρόσφατες ειδήσεις για τον υποθαλάσσιο πλούτο μας. Εκείνοι οι Έλληνες, λοιπόν, οι οποίοι μέχρι τώρα δεν πίστευαν ούτε εμένα ούτε τους άλλους σχολιαστές που, εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, τονίζουμε τη σπουδαιότητα της ΑΟΖ και την ανάγκη αναπροσαρμογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής οφείλουν σήμερα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.

Οι τότε προειδοποιήσεις μου είχαν λάβει ως απάντηση μόνο χωλές δικαιολογίες και επικρίσεις, προερχόμενες από πολιτικά νεκρούς και οριστικά ξεχασμένους υπουργούς Εξωτερικών. Ώς πού όμως μπορεί να φτάσει η πνευματική και πολιτική ανεπάρκεια ανεπάρκεια ενός επικριτή; Θα αρκεστώ απλώς να θυμίσω ότι, στα κοντόφθαλμα άρθρα τους, ορισμένοι «πανεπιστημιακοί», αρωγοί του Υπουργείου Εξωτερικών, αμφισβητούσαν ακόμη και τον ισχυρισμό μου ότι υπήρχε όντως φυσικό αέριο στη συγκεκριμένη περιοχή! Όλοι όμως γνωρίζουν σήμερα όχι μόνο ότι υπάρχει αέριο αλλά και πόσο ακριβώς υπάρχει. Και είμαστε ακόμη στην αρχή!

Τι οφείλουμε όμως να κάνουμε τώρα;

Πρώτον, να συνειδητοποιήσουμε ότι τα κοιτάσματα αερίου στα ισραηλινοκυπριακά σύνορα είναι τεράστια.

Δεύτερον, να αντιληφθούμε πόσο αναγκαίο είναι να αξιολογήσουμε τάχιστα την πρόταση Ρώσων και Ισραηλινών για διεξαγωγή γεωτρήσεων νοτίως της Ιεράπετρας με δικά τους έξοδα – μια και, εξ όσων γνωρίζω, οι Τούρκοι δεν μας έχουν… ακόμη αμφισβητήσει την Κρήτη!

Τρίτον, και σπουδαιότατον, πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία η επικείμενη μετατροπή σε αγγλικό δίκαιο των νέων δανειακών συμβάσεων. Μια και η πτώχευσή μας δεν πρέπει να αποκλείεται, όπως άλλωστε και η επάνοδός μας στην δραχμή, κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι οι πιστωτές μας θα γίνονταν νόμιμοι ιδιοκτήτες των κοιτασμάτων μας! Θα χάναμε έτσι τη μόνη σίγουρη προίκα που μας απομένει! Θα δεχθεί κάτι τέτοιο η πρόσκαιρη κυβέρνησή μας, η οποία κυριαρχεί μεν στη Βουλή αλλά ίσως όχι και στον λαό;

Tέταρτον, καιρός είναι να επανεξετάσουμε, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδιασμού της εξωτερικής μας πολιτικής, τις αυξανόμενες ενδείξεις αστάθειας –οικονομικής και πολιτικής– στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Θα πρέπει, έτσι, να υπενθυμίσουμε στον ελληνικό λαό όχι μόνο πόσο ΑΔΙΚΟ είχαν εξαρχής οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να διακηρύξουν τα σχετικά με την ΑΟΖ δικαιώματά μας, αλλά και ότι εκείνοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που εφάρμοσαν με ενθουσιασμό τη συγκεκριμένη «πολιτική απραξίας» δεν είναι δυνατόν να παραμένουν ακόμη στα καλοπληρωμένα πόστα τους στο Υπουργείο Εξωτερικών, μόνο και μόνο γιατί έχουν … από κάπου πλάτες. Ενώ τα πολιτικά αφεντικά τους τα έχει ήδη καταπιεί η ανελέητη ιστορία, γιατί πρέπει οι ίδιοι να συνεχίζουν να διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική μας;

Όσο και αν κάποια κατεστημένα συμφέροντα –μικροσκοπικά κόμματα, μη επανεκλεγόμενοι (λόγω της γενικής αγανάκτησης) υπουργοί, πολιτικά συνωμοτούσες εφημερίδες– απεχθάνονται την ιδέα των εκλογών, οι εκλογές θα γίνουν αργά ή γρήγορα! Και τότε, το εκλογικό σώμα θα σαρώσει όλα εκείνα τα πολιτικά ζιζάνια που έχουν ριζώσει στη χώρα μας εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια και παριστάνουν σήμερα τα μεταμορφωμένα και όμορφα λουλούδια…

Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι οι Έλληνες ξεχνούν γρήγορα ή ότι τους κοροϊδεύεις εύκολα∙ προσωπικά, αρνούμαι να πιστέψω κάτι τέτοιο.

Όλα τα προαναφερθέντα κατεστημένα πρέπει να ξεριζωθούν, να σαρωθούν και να πεταχτούν στον κάλαθο αχρήστων της ιστορίας! Θα πρόσθετα όμως ότι εκεί πρέπει να καταλήξουν και όλα τα αραχνιασμένα μυαλά της Βασιλίσσης Σοφίας, τα οποία μας εμποδίζουν να δούμε καθαρά (τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής).

Την πρόσφατη, κατά τα φαινόμενα ελκυστική, προσφορά των Ρώσων δεν πρέπει απλώς να σπεύσουμε να τη μελετήσουμε με θετική διάθεση: πρέπει επίσης να την επεκτείνουμε και σε άλλες γειτονεύουσες υποθαλάσσιες περιοχές, προσεγγίζοντας και άλλες εταιρείες –λ.χ. αμερικανικές, βρετανικές, γαλλικές–, ώστε να βοηθήσουμε τη χώρα μας να βρει ασφάλεια στο πλαίσιο μιας πολύπλευρης ξένης συμμετοχής στην ενεργειακή μας πολιτική.

Λίγο προτού κάποιοι παραχωρήσουν, κατά τον πλέον ασυγχώρητο τρόπο, σημαντικά νομικά δικαιώματα στους ξένους δανειστές μας, δεν μπορούμε παρά να αντιμετωπίσουμε ως «μάννα εξ ουρανού» τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στις νότιες θάλασσές μας και να λάβουμε τα αναγκαία πολιτικά και νομικά μέτρα που θα τα κρατήσουν μακριά από τα χέρια των πιστωτών μας, οι οποίοι παριστάνουν τους «φίλους» μας.

Όταν σήμερα στο δικαστήριο οδηγούνται εκπρόσωποι της Εκκλησίας, κατηγορούμενοι για αδικήματα που διαπράχθηκαν, σύμφωνα με την κοινή πεποίθηση, με τη συνέργεια πολιτικών οι οποίοι, τεχνηέντως, έχουν αυτοαθωωθεί, δεν θα έπρεπε ο ελληνικός λαός να αρχίσει να σκέφτεται ότι οφείλει να καταλογίσει πολιτικές ή –ίσως– και ποινικές ευθύνες τόσο σε πολιτικούς όσο και άλλους αξιωματούχους για ζημίες που προκάλεσαν στη χώρα με διάφορους τρόπους;

Μια τέτοια δραστική κίνηση θα κέρδιζε ευρεία επιδοκιμασία. Οι δε βουλιμικοί τραπεζίτες – που συνεχώς είναι οι κύριοι ευεργετούμενοι από τις δόσεις που δήθεν πάνε σε συντάξεις και μισθούς–, καθώς και η πανταχού παρούσα Τρόικα, πρέπει να το καταλάβουν: τα έγγραφα που υπογράφονται από φοβισμένους πολιτικούς υπό ασφυκτικές πιέσεις δεν θα μπορούν να προστατεύουν για πάντα τα αφεντικά της.

Ο κ. Τόμσεν, λοιπόν, καλά θα κάνει να φρεσκάρει τις θρησκευτικές του γνώσεις και να καταλάβει ότι ο επαπειλούμενος από τους φίλους του Αρμαγεδδών θα είναι φρικτός: όχι όμως μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για τα συμφέροντα που ο ίδιος εκπροσωπεί.


Το άρθρο δημοσιεύεται και στο Παρόν (8/1/2012)

antibaro gr

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ και ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ …..

23 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος*

Οι παλαιότεροι Έλληνες αποκαλούσαν την πατρίδα μας ειρωνικώς «Χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας». Φαίνεται ότι ανέκαθεν πολλοί πολιτικοί μας έρεπαν προς την επιπολαιότητα και το ψεύδος. Ο Γ. Παπανδρέου, επιτυχών να καταστήσει την Ελλάδα χλεύη των περισσοτέρων Ευρωπαίων και βέβαιος πλέον ότι αγόμεθα προς τον όλεθρο, ανεζήτησε συνταγή θαύματος, παρακολουθήσας το βράδυ της Τετάρτης την πρώτη θεατρική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου μας με το έργο «Η αυλή των θαυμάτων»!
Το έργο αναφέρεται στη δεκαετία του ’60. Όταν πολλές ελληνικές οικογένειες κατοικούσαν σε οικίσκους πέριξ ενιαίας αυλής και όνειρο είχαν την μετανάστευση των παιδιών τους σε μακρινές χώρες, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Πώς μπόρεσε να παρακολουθήσει το έργο ο πρώην πρωθυπουργός, χωρίς να κυλήσει ένα δάκρυ στα μάτια του, για όσα κακά σώρευσε στους σύγχρονους Έλληνες, που τους έφερε σε κατάσταση χειρότερη εκείνης των ετών ’53-’60;
Προφανώς δεν έχει καμμία τύψη, διότι εξηπάτησε τους ψηφοφόρους, διαβεβαιώσας αυτούς, ότι υπάρχουν χρήματα και θα τους δώσει αυξήσεις ίσες με το ποσοστό του πληθωρισμού. Εξετέλεσε πλέον την αποστολή του. Και είναι ευχαριστημένος. Ουδείς τον απειλεί με διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, αν δεν πληρώσει το «χαράτσι Βενιζέλου». Ούτε βεβαίως μειώθηκαν δραματικά οι αποδοχές τους, για να «σεκλετίζεται». Αντιθέτως, αυτές μάλλον αυξήθηκαν, τουλάχιστον με τις αποζημιώσεις για εκτός έδρας, διανυκτερεύσεις και τα άλλα έξοδα του εξωτερικού.
Τί κι αν υποχρεώθηκε να δεχθεί ως πρωθυπουργό τον κ. Παπαδήμο, αντί του εκλεκτού του κ. Πετσάλνικου, που επιθυμούσε; Επέτυχε να επιβάλει τους περισσοτέρους υπουργούς του, με τους οποίους μάλιστα συσκέφθηκε, πριν συγκαλέσει Υπουργικό Συμβούλιο ο διάδοχός του! Ωστόσο ο κ. Παπαδήμος έλαβεν ηυξημένες ψήφους εμπιστοσύνης (255), με την ειδική εντολή της διαχειρίσεως των δημοσιονομικών θεμάτων της χώρας.
Σ΄ αυτή όμως δεν υπάγονται μόνον τα χρέη της χώρας και οι πληρωμές τους. Αλλά και η ικανοποίηση των αξιώσεων της Ελλάδος. Η τελευταία είναι η μόνη χώρα, η οποία δεν εζήτησε και δεν έλαβε το εις χρυσόν αναγκαστικό δάνειο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής από την Τράπεζα της Ελλάδος.
Ομοίως δεν αξίωσε και δεν έλαβε την αξία των εσοδειών, που αφαιρέθησαν από τον ελληνικό λαό κατά την Κατοχή, δι΄επιτάξεων, ούτε τις αποζημιώσεις των θυμάτων των ωμοτήτων των γερμανικών στρατευμάτων. Ο προσδιορισμός και των τριών αυτών αξιώσεων είναι εφικτός, η δε εις ευρώ απόδοσή τους δι΄ αναγωγής των οφειλομένων ποσών, επίσης.
Επομένως ο σημερινός πρωθυπουργός καλείται να προβάλει αρμοδίως τις άνω αξιώσεις και σε περίπτωση αρνήσεως της σχετικής υποχρεώσεως της ενοποιημένης πλέον Γερμανίας, προς ικανοποίησή τους, να προσφύγει αμέσως στο αρμόδιο διεθνές δικαστήριο. Η τυχόν παράλειψη του κ. Παπαδήμου να ασχοληθεί με το πρώτιστον αυτό καθήκον του, στοιχειοθετεί το έγκλημα της απιστίας σε βαθμό κακουργήματος, σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και του ελληνικού λαού, διωκόμενο αυτεπαγγέλτως, αν οι δικαστές μας είναι άξιοι της αποστολής τους κατά το Σύνταγμα και θέλουν να διατηρούν το στοιχειώδες κύρος τους.
Οι θεσμοί της Δικαιοσύνης υπάρχουν και λειτουργούν, όχι μόνον για τις υποθέσεις ρουτίνας, αλλά και δι΄εκείνας, όπου εμπλέκονται οι πάσης φύσεως ισχυροί της ημέρας, ακόμη δε και αυτοί που ασκούν την εκτελεστική εξουσία. Ώστε να μην έχει εφαρμογή η παρατήρηση του αμερικανού Ανωτάτου Δικαστού (μέλους του Supreme Court) Καρτόζο, πως «η Δικαιοσύνη είναι αντικειμενική, όταν οι διάδικοι είναι ισοδύναμοι και η υπόθεση ασήμαντη»!
Οι δικαστές έχουν ορκισθεί να τηρούν το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους. Όταν δέχονται παραβιάσεις τούτων για λόγους οιασδήποτε πολιτικής σκοπιμότητος εγκληματούν σε βάρος της Δικαιοσύνης. Δεν είναι νοητό οι Δικαστές των ελληνικών Ανωτάτων Δικαστηρίων να έχουν ολιγότερη ευαισθησία και κρίση, από τους συναδέλφους τους της Ρουμανίας, της Λετονίας και άλλων χωρών.
Αγωνιωδώς αναμένει ο ελληνικός λαός την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το Μνημόνιο, γνωρίζων ότι ουδεμία δανειακή σύμβαση δεν έχει εγκριθεί από τη Βουλή. Ομοίως αναμένει από το αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο την κρίση του για τη Συνταγματικότητα της προσθέτου φορολογίας των ακινήτων, δι΄ υπερόγκου ποσού, εισπρακτέου με τους λογαριασμούς της Δ.Ε.Η. και με απειλή διακοπής του ρεύματος. Το τελευταίο και μόνον δεν αποτελεί κραυγαλέα παραβίαση του Συντάγματος;
Βασικό καθήκον του σημερινού πρωθυπουργού είναι η πλήρης διαφάνεια. Οι Έλληνες απαιτούν να πληροφορηθούν πόσα χρήματα απεκόμισε το Κράτος από τις περικοπές μισθών και συντάξεων και πού αυτά διετέθησαν. Επίσης, επιθυμούν να πληροφορηθούν πόσα δάνεια έλαβε η χώρα, για ποία αιτία και πόσα χρήματα πληρώθηκαν για καθένα τούτων. Ο λαός πιστεύει, ότι οι πολιτικοί αποφεύγουν να δώσουν απάντηση στα ερωτήματα αυτά, για να μην προκύψει ποίοι έλαβαν ποσοστά για καθένα των άνω δανείων.
Το Δεκέμβριο του 2009 το δημόσιο χρέος της Ελλάδος ανερχόταν σε 296 δις ευρώ. Και μετά μία διετία, δηλαδή το Δεκέμβριο του 2011 τούτο έφθασε τα 376 δις ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 80 δις ευρώ, εκ των οποίων πληρώθηκαν τόκοι 15 δις ευρώ. Πώς διετέθησαν τα υπόλοιπα χρήματα;
Όλα τα κόμματα έχουν υποχρέωση, με ειδικές ερωτήσεις, να ζητήσουν εξηγήσεις για τη διαχείριση του δημοσίου χρέους, για την οποία μάλιστα έχει συσταθεί και Ειδική Αρχή, ωσάν να μην αρκούσαν το Γενικό Λογιστήριο του υπουργείο Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδος.
Αν τα κεφάλαια των δανείων έχουν πληρωθεί δύο και τρεις φορές, με τους νομίμους τόκους τους, η οφειλή τους πρέπει να κηρυχθεί επαχθής από την ελληνική Πολιτεία. Αν δε παραμένουν και πάλι οφειλές, τότε ο πρωθυπουργός θα πρέπει να ζητήσει περίοδο χάριτος και στη συνέχεια καταβολή των οφειλομένων ποσών δια του ποσοστού της αναπτύξεως της χώρας, ώστε να δυνηθεί ο ελληνικός λαός να ανακάμψει από τη σημερινή αθλιότητα, στην οποία τον περιήγαγε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Για ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό …..

20 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

—-

Oι επιφυλλίδες της χρονιάς 2007, μαζεμένες σε τόμο, έχουν τον τίτλο: «H κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Eλλάδα σήμερα». Tέσσερα χρόνια αργότερα, τις προάλλες, ο κ. Γιάννης Mαυρής της Public Issue, επαναλάμβανε κατά λέξη την πιστοποίηση αναλύοντας τα στοιχεία δημοσκόπησης των αμήχανων προτιμήσεων του εκλογικού σώματος.

Aποτέλεσμα ξεχωριστής ευφυΐας η προγνωστική ευστοχία των προ τετραετίας επιφυλλίδων; Oχι βέβαια. Aπλά και μόνο προϊόν κοινού νου, απροκατάληπτου. Που όμως μοιάζει να σπανίζει και η σπάνις αυτή είναι μάλλον από τις θεμελιώδεις αιτίες (ταυτόχρονα και βασικό σύμπτωμα) παρακμιακής αποδιοργάνωσης της ελλαδικής κοινωνίας.

Oλοφάνερα το πολιτικό σύστημα στην Eλλάδα έχει προ πολλού καταρρεύσει, όμως μια συντηρητική, αρτηριοσκληρωτική δημοσιογραφία επιμένει να το κρατάει μπαλσαμωμένο, να δίνει αηδιαστικό «φιλί ζωής» σε ένα άψυχο, σε προϊούσα αποσύνθεση πτώμα. Δεν μπορεί να αντιληφθεί την πολιτική η στενοκέφαλη οπισθοδρομική δημοσιογραφία παρά μόνο με τις χιλιοφθαρμένες εκτικέτες καιροσκοπικών, τάχα ιδεολογικών διαφοροποιήσεων, που λειτούργησαν ώς τώρα σαν εξωραϊστικό προκάλυμμα κομματικών συντεχνιών φαυλεπίφαυλων.

Yπάρχουν, για τους στρατευμένους στην προπαγάνδα δημοσιογράφους, δύο αντίπαλα στρατόπεδα: Aπό τη μια οι «φιλελεύθεροι», που είναι «προοδευτικοί» και «εκσυγχρονιστές», επειδή είναι «αντικρατιστές», «διεθνιστές». Πιστοί στη σωτήρια «παγκοσμιοποίηση», θέλουν την πληρέστερη δυνατή κατασφάλιση του ατόμου και της «ελευθερίας των αγορών». Xλευάζουν και μυκτηρίζουν κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής, κοινωνικής αλληλεγγύης, κράτους πρόνοιας, κάθε αίσθηση πατρίδας, καταγωγής και συνέχειας. Kαι αντιτάσσουν σε αυτή την εξιδανίκευση του ατομοκεντρικού πρωτογονισμού, μόνο και αποκλειστικά, σαν να μην υπάρχει άλλη πρόταση, έναν επίσης εφιάλτη: Mια «λαϊκή Δεξιά», «εθνικοπατριωτών», «τριτοδρομικών λαϊκιστών του κρατισμού», θρησκόληπτων υπερασπιστών μιας ψυχαναγκαστικής προσκόλλησης στην «παράδοση», δηλαδή στο παρελθόν σαν αυταξία.

Aυτή η σκοταδιστική (στην κυριολεξία) δημοσιογραφία προπαγανδίζει σκόπιμες προκαταλήψεις και ημιμάθεια, ιστορική πληροφόρηση από ιδεολογικές μπροσούρες, προκειμένου να διαιωνίζει σχηματικές αντιπαραθέσεις που παγιδεύουν την ελλαδική κοινωνία στην καθυστέρηση, δύο αιώνες τώρα. Eίναι γνωστό ότι οι χοντροκομμένες σχηματοποιήσεις καταναλώνονται πανεύκολα, «πουλάνε» στην αγορά. Διότι παρέχουν ψυχολογική ψευδαισθητική θωράκιση, πλασματική αυτοπεποίθηση στη μάζα των ατόμων που πασχίζουν να αντλήσουν αυτοσεβασμό μόνο από την καταναλωτική τους ευχέρεια. Mόνο με δραματικά χαμηλό επίπεδο κατά κεφαλήν καλλιέργειας συντηρείται η φανατισμένη προσκόλληση σε κατεξευτελισμένες ιδεολογίες, σε εξόφθαλμης αναξιοπιστίας κόμματα.

Mέσα σε αυτό το κλίμα ο ρεαλισμός του κοινού νου, επιφυλλιδογραφικός ή άλλος, όσο κι αν επαληθεύεται η οξυδέρκειά του, παραμένει λόγος περιθωριακός, ανίκανος (τόσα χρόνια) να επηρεάσει το πολιτικό τοπίο το βασισμένο σε όρους ψυχολογικής διαβουκόλησης των επιρρεπών στην ψευδαίσθηση. Oμως, ακόμα και περιθωριακός, ο λόγος που μαθητεύει στον κοινό νου δεν παύει να υπηρετεί τη θεμελιώδη ανθρώπινη ανάγκη (έστω και ανεπίγνωστη) «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Σώζοντας την κριτική σκέψη, την κριτική εγρήγορση.

Λέει λοιπόν ο κοινός νους αντλώντας τόλμη από τις επαληθεύσεις που ως έπαθλα (μοναδικά) τον συνοδεύουν: Tο πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και αυτό σημαίνει ότι οι ώς τώρα ιδεολογικές διαφοροποιήσεις και τα συνακόλουθα κομματικά σχήματα δεν έχουν σχέση με τις ανάγκες της κοινωνίας, δεν κομίζουν πρόταση ανταπόκρισης στις ανάγκες της συγκεκριμένης συλλογικότητας, είναι «αρχές», «θεωρήσεις» και ονομασίες προσχηματικές, υπηρετικές σκοπιμοτήτων συντεχνιακών και ιδιοτέλειας.

Για να ανακάμψει η χώρα από τον εφιάλτη της καταστροφής όπου τον βύθισε η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, προϋπόθεση αναγκαία είναι να υπάρξουν διαφορετικές πολιτικές θεωρήσεις, κόμματα με τίμιες και ρεαλιστικές πολιτικές προτάσεις, δίχως παραισθησιογόνες επιφάσεις εντυπωσιασμού.

Για τον κοινό νου η μετοχή στην ευρωπαϊκή κοσμογονία σήμερα είναι αυτονόητη βάση πολιτικής προοπτικής. O Eλληνισμός δεν επιβιώνει ιστορικά, αν μείνει αμέτοχος στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, στο περιθώριο των συντελούμενων μεταβολών. Xρειαζόμαστε λοιπόν δύο κόμματα, να εκπροσωπήσουν τις δύο τάσεις που εκφράζονται στον ελλαδικό δημόσιο βίο: Eνα κόμμα που να δηλώνει ευθαρσώς ότι η επιβίωση του Eλληνισμού ποσώς το ενδιαφέρει, ότι ο συνεπής εκδυτικισμός, έστω και στανικός, συνεπάγεται το μοναδικό «νόημα» της ύπαρξης και της ζωής: την ευμάρεια. Nα στελεχώσει αυτό το κόμμα η πιο πειθαρχημένα συντονισμένη παράταξη (μετά το KKE) που γνώρισε η κοινωνία μας: Aυτοί που μάχονται να εξαλειφθούν τα αρχαία ελληνικά από το σχολειό. Aπαιτούν «διασκευασμένη» τη διδασκαλία της Iστορίας, για να μην παρενοχλεί ο «εθνικισμός» μας επίβουλους γείτονες. Aμνηστεύουν οποιαδήποτε πλαστογραφία της Iστορίας, αν αποτελεί εμπόδιο για την είσοδο στο NATO. Zητάνε άνευ όρων την είσοδο της Tουρκίας στην E.E. Θέλουν ψιλό όνομα την ελληνικότητα, γυμνωμένη από κάθε λαϊκή σάρκα πολιτισμού, σάρκα ιστορική συνέχειας της γλώσσας, του ήθους, της μεταφυσικής δίψας των Eλλήνων.

H άλλη τάση, η αντίθετη στους Φιλοδυτικούς, δεν είναι βέβαια οι Φιλοανατολίτες – κραυγάζει ψευτιά και φτηνή σκοπιμότητα το δίλημμα. Yπάρχουν Eλληνες που πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να μετάσχουμε ενεργά, δηλαδή γόνιμα και δυναμικά στο ιστορικό γίγνεσθαι, αν δεν κομίζουμε ετερότητα: Oχι ιδεοληπτική, ρομαντικών ρητορευμάτων, ετερότητα, αλλά πρόταση επικαιρικού ρεαλισμού συνοπτική πείρας αιώνων στην πάλη για ρεαλιστική αξιολόγηση των αναγκών και την ιεράρχηση των αναγκών, πάλη αποτυπωμένη στη γλώσσα και στην Tέχνη.

Δύο κόμματα, δύο εκδοχές της μετοχής μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι: Ή κομίζουμε στον εταιρισμό των ευρωπαϊκών εθνών ελληνική ετερότητα που ενδιαφέρει πανανθρώπινα, ή μόνο πιθηκίζουμε τους εταίρους μας, πάντοτε μεταπράτες και κομπλεξικοί της μειονεξίας, πάντοτε δεύτεροι με ψευτοπαρηγόριες επιδόσεων στον μιμητισμό μας.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_18/12/2011_12…

 

antibaro gr

Οι δολοφόνοι [της Δημοκρατίας] με το πριόνι! …..

17 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Γιώργος Φραγκούλης 

Του φίλου μου κ. Γιάννη Χαραλαμπίδη. Δείτε το πρωτότυπο στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ«.
Οι σεπτοί (πρώην και τέως) λειτουργοί της δημοκρατίας έχουν βαλθεί να μας πείσουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όχι μόνο κατέστρεψαν με τις ενέργειες και παραλείψεις τους την Ελληνική Δημοκρατία, αλλά και θέλουν να την πάρουν μαζί τους στον πολιτικό και ηθικό αφανισμό. Πώς άλλως δυνάμεθα να εξηγήσουμε την όλως αήθη και αποκρουστική επιδίωξη για προσπορισμό χρημάτων από το δημόσιο ταμείο μέσω της διεκδίκησης αναδρομικών αυξήσεων σε βουλευτικές αποζημιώσεις και συντάξεις από εκατοντάδες πρώην βουλευτές; Την ώρα που η ελληνική οικονομία και κοινωνία χειμάζεται, η χώρα απειλείται με διεθνή οικονομική και πολιτική απομόνωση, η μεσαία τάξη εξοντώνεται, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών έχουν εξουθενωθεί από τα επάλληλα κύματα μειώσεων του εισοδήματός τους και αύξησης των φόρων τους, την ώρα που ο κοινωνικός ιστός της πατρίδας μας αποσυντίθεται, οι κ.κ. πρώην βουλευτές βρήκαν την ευκαιρία «να βγάλουν τα σπασμένα» ζητώντας με προσφυγές μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ έκαστος.

Πόσο, αλήθεια, πολιτικό παχυδερμισμό κρύβει και πόση κοινωνική αναλγησία φανερώνει αυτή η ενέργεια; Το κρισιμότερο και πλέον εντυπωσιακό σημείο της υπόθεσης είναι αναμφισβήτητα ότι όλοι οι διατελέσαντες και διεκδικούντες (συν γυναιξί και τέκνοις) βουλευτές δεν έχουν συνειδητοποιήσει καν σε ποια κατάσταση και συγκυρία βρίσκεται η κοινωνία και η δημοκρατία μας. Δεν έχουν επίγνωση της δραματικής σύγχυσης και οργής που σιγοβράζει στο νου και την ψυχή των Ελλήνων, που δοκιμάζουν τούτες τις μέρες την πιο βαθιά απογοήτευση και την πιο μαύρη απελπισία.
Δεν αντιλαμβάνονται καν τις ευθύνες που βαρύνουν τους ίδιους για την διαμόρφωση των συνθηκών τούτης της συγκυρίας, ευθύνες που εξαρτώνται απευθείας από την πολιτεία τους ως βουλευτές και υπουργοί. Έρχονται λοιπόν, με περισσή αλαζονεία και αυθάδεια, να προπηλακίζουν ηθικά την χειμαζόμενη κοινωνία και να προκαλούν βάναυσα το αίσθημα των πολιτών. Δεν διαθέτουν, ως φαίνεται, την ελάχιστη συναίσθηση ότι με αυτή τους την επιδίωξη καρφώνουν τα τελευταία καρφιά στο φέρετρο της χωλής δημοκρατίας της μεταπολίτευσης.
Δεν ξέρω βέβαια αν πρέπει να θλίβομαι ή να επιχαίρω γι’ αυτό, γιατί δεν γνωρίζω τι θα είναι αυτό που θα την διαδεχθεί. Ωστόσο είναι αναμφισβήτητο ότι αφού ως δρώντες πολιτικοί έγιναν οι πιο επιτυχημένοι υπονομευτές και οι πιο βέβαιοι δολιοφθορείς της δημοκρατίας, σήμερα επιβεβαιώνουν και επικυρώνουν τον ρόλο τους, αφού αναδεικνύονται σε δολοφόνους της. Δολοφόνοι που πριονίζουν με δύναμη τα σκοροφαγωμένα θεμέλια του πολιτεύματος, απογυμνώνοντας το πολιτικό σύστημα και τη δημοκρατική νομιμότητα από κάθε νομιμοποίηση στα μάτια των πολιτών.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου οφείλουν να κάνουν το ελάχιστο προς αποκατάσταση της ηθικής τάξης. Πρέπει άμεσα να συντάξουν και να αποστείλουν μια επιστολή σε όλους τους πρώην πολιτικούς που διεκδικούν χρήματα, ζητώντας να αποσυρθούν γραπτώς χωρίς περιστροφές όλες οι αξιώσεις σε βάρος του δημοσίου. Επίσης, ως ελάχιστη προσπάθεια διάσωσης του κύρους και της αξιοπρέπειας του πολιτικού κόσμου, οι ίδιοι να ζητήσουν την μείωση στο 50% της αποζημίωσης κάθε αιρετού και κάθε εξωκοινοβουλευτικού κυβερνητικού αλλά και την μείωση της κομματικής επιχορήγησης σε ίσο ποσοστό τουλάχιστον, για όσο διάστημα διαρκεί η οικονομική κρίση.
Ας προσπαθήσουν οι νυν ταγοί να συγκρατήσουν την κατρακύλα του πολιτικού ήθους. Ας προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το ανεπανόρθωτα καταρρακωθέν κύρος του πολιτικού συστήματος. Έχουν υποχρέωση οι νυν να αναπληρώσουν, όσο μπορούν τουλάχιστον, το έλλειμμα ευαισθησίας και υπευθυνότητας των πρώην. Των πολιτικών δολοφόνων της δημοκρατίας με το πριόνι

Ελεύθερος- ενεργός πολίτης


ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ-ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

 

ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΕΠΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ …..

4 Δεκεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ


Από την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας που προκάλεσε το ανώριμο πολιτικό σύστημα, υποφέρουν περισσότερο οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Το κράτος πρόνοιας στην Ελλάδα είναι ισχνό και δεν τις στηρίζει, αλλά κι αυτό συρρικνώνεται, από την έλλειψη κονδυλίων. Η ανεργία καλπάζει. Από την ανεργία πλήττονται περισσότερο οι νέοι. Νέοι με προσόντα με ένα και δύο πτυχία, με μάστερς και ντοκτορά. Το κράτος ξόδεψε αρκετά για να τους εκπαιδεύσει μαζί με τις οικογένειες τους οι οποίες θυσιάστηκαν. Οι νέοι όμως έχουν το μέλλον μπροστά τους, και πρέπει να παλέψουν για να κερδίσουν τον δικό τους αγώνα, και να δώσουν νόημα στην ζωή τους. Να πετάξουν στα σκουπίδια ότι τους βαραίνει από την προηγούμενη γενιά. Να κρατήσουν ότι ποιοτικό πνευματικό, και αγωνιστικό έχει η Ελληνική παράδοση. Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτήν την ζωή. Τα πάντα κατακτώνται με αγώνες και με θυσίες. Αν οι νέοι θέλουν κοινωνική δικαιοσύνη, και μια πιο φωτεινή κοινωνία με αξιοκρατία πρέπει να την κατακτήσουν. Γράφουν σχετικά τρις πνευματικοί άνθρωποι.
ΜΟΡΦΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
«Τα τελευταία χρόνια-οι Έλληνες- πολιτικοί κυρίως αλλά και πολίτες- με πράξεις και παραλείψεις μας οδηγήσαμε την Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη μορφή δουλείας, σε μια πλήρη εξάρτηση από αγορές, τράπεζες και ξένα εποπτικά όργανα. Πρόκειται για μια οικονομική δουλεία που βυθίζει χιλιάδες Ελλήνων σε ανεργία , σε ανατροπή της ατομικής και οικογενειακής τους ζωής, σε μια οδυνηρή εξαθλίωση και απόγνωση. Η εξαθλίωση αυτή μάλιστα τείνει να καλύψει όλες τις μορφές της Ελληνικής ζωής, πλήττοντας θανάσιμα-ως μη ώφειλε και την πνευματική μας υπόσταση την παιδεία μας και τον πολιτισμόν μας.» ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ καθηγητής γλωσσολογίας Π.Α
ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
«Θέλω να πω ,οι νέοι και οι νέες είναι εξαιρετικά πολύτιμο οικονομικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, για να το αποπέμψουμε στο εξωτερικό. Το έχει ανάγκη η χώρα- καλύτερα να μειώσουν κι άλλο τις συντάξεις παρά να αυξηθεί η ανεργία των νέων. Αλλά για να αποδώσει κι αυτό το κεφάλαιο, για να έχουν μέλλον και οι νέοι και η χώρα, πρέπει να εγκαταλείψουμε την λατρεία των «εθνικών και λαϊκών αγώνων». Σε διαφορετικές δόσεις , αυτό το ιδεολογικό υπόστρωμα καθορίζει και την δεξιά και την αριστερά. Για να μην πάρουν οι νέοι το κεφάλαιο τους κα φύγουν απαιτείται δημοκρατική πολιτική ζωή, κουλτούρα διαπραγμάτευσης και συμβιβασμών που θα επιτρέπει την οικονομική ανάπτυξη, όχι «ανυποχώρητους αγώνες». Δ.Κ.ΨΥΧΟΓΙΟΣ

«Το αληθινό πρόβλημα των νέων δεν είναι τόσο η οικονομική δυσπραγία όσο η ενδεχόμενη αδιαφορία τους να αναλάβουν δράση. Ασυμβίβαστα και επιθετικά. Πολλές φορές αυτή η δράση δεν μας αρέσει. Προτιμότερες πάντως, οι «αμαρτίες» των νέων από τις «ενάρετες» διακηρύξει κακόσχημων πολιτικών. Τουλάχιστον οι νέοι δεν καταφεύγουν στην φθήνια του λαϊκισμού και της υποκρισίας. Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον των νέων σήμερα; Πολύ απλό και καθαρό. Να αλλάξουν το παρόν. Να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον. Επιθετικά και ασυμβίβαστα. με τις δικές τους ατομικές και συλλογικές προσπάθειες. Με τα δικά τους δύσκολα αλλά ίσως σωτήρια κριτήρια. Ούτως ή άλλως τα κριτήρια των μεγάλων αποδείχθηκαν ολέθρια.»

ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ καθηγητής κλασικής φιλολογίας Π.Α.
ΠΗΓΗ «ΤΟ ΒΗΜΑ»

ΧΑΝΙΩΤΙΚΗ ΑΥΡΑ

 

Συνέντευξη στο περιοδικό informer : Είμαστε Ελεύθεροι Άνθρωποι σ’ ένα Ελεύθερο Κόμμα …..

26 Νοεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Γρηγόρης Ψαριανός  http://www.psarianos.eu

 Συνέντευξη στο περιοδικό informer 2e/11/2011. Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗ

    § ΕΡΩΤ. Είχαμε την εντύπωση πως θα δίνατε ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Τι μεσολάβησε και αλλάξατε στάση?

— Τίποτα δεν άλλαξε. Η ψήφος ανοχής εκφράζεται με το »πάρων» στην ψηφοφορία ή με την αποχή. Προτίμησα το δεύτερο για προσωπικούς και πολιτικούς λόγους. Όσο για την »διάσταση απόψεων εντός της Δημοκρατικής Αριστεράς» που διάφοροι καλοθελητές περιφέρουν στα ΜΜΕ ή στο διαδίκτυο είναι για τους περιφέροντες Ευσεβείς Πόθοι! Δεν υπάρχει καμία »διάσταση». Είμαστε Ελεύθεροι Άνθρωποι σ’ ένα Ελεύθερο Κόμμα χωρίς »δημοκρατικούς συγκεντρωτισμούς», στρατιωτικές πειθαρχίες και κοινοβουλευτική συμπεριφορά λόχου. Ο βουλευτής ψηφίζει ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ως γνωστόν, κι εμείς ως Δημοκρατικό κόμμα το έχουμε κάνει πράξη και είναι και καταστατικά κατοχυρωμένο. Προσωπικά, δεν υπήρχε θέμα παροχής »ψήφου εμπιστοσύνης» ή »καταψήφισης» μιας κυβέρνησης » ειδικού σκοπού πριν δούμε τις προγραμματικές της δηλώσεις, το προϋπολογισμό ή τους σχεδιασμούς της. Είναι αυτονόητο ότι θα καταψηφίζουμε άδικα μέτρα που διαλύουν ή επιβαρύνουν την κοινωνία και θα στηρίζουμε – και με δικές μας προτάσεις την Δίκαιη Κατανομή των βαρών και προγράμματα εξορθολογισμού και Ανάπτυξης. Θα είμαστε παρόντες στον αγώνα και μέσα και έξω απ’ τη Βουλή. Για την δημοκρατική ομαλότητα και την διασφάλιση της Ευρωπαϊκής Πορείας της χώρας. Χωρίς δογματισμούς και ιδεολογήματα.

 

     § ΕΡΩΤ. Κατά τη γνώμη σας ο νέος πρωθυπουργός θα φέρει σε πέρας την αποστολή που του ανέθεσαν οι πολιτικοί αρχηγοί ή θα δεχτεί υπονόμευση στο έργο του?

—- Εύχομαι να φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο της διάσωσης της χώρας, ανεξάρτητα απ’ τις διαφορετικές οπτικές αρχηγών και κόμματων που δεν είμαι σίγουρος πως κάποιοι »αρχηγοί» πραγματικά επιθυμούν περισσότερο απ’ το προσωπικό ή κομματικό τους συμφέρον. Και το έχουν δείξει ήδη αυτό το παράδοξο και φοβάμαι πως θα συνεχίσουν το ίδιο βιολί, υπονομεύοντας ίσως το έργο της κυβέρνησης. Και το βλέπει κι ο κόσμος, ο οποίος ελπίζω να το θυμάται όταν, με το καλό, γίνουν εκλογές. Όποτε και αν γίνουν.

 

     § ΕΡΩΤ. Συμφωνείτε με την άποψη ότι πρέπει να παραταθεί ο βίος αυτής της κυβέρνησης ή να γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου?

—- Σιγά μη γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου! Ούτε να επισπευσθεί, ούτε να παραταθεί, ούτε να »προσυμφωνηθεί» ο χρόνος, ο βίος της. Να ολοκληρώσει το σκοπό για τον οποίο συγκροτήθηκε και μετά να προκηρυχτούν εκλογές. Ελπίζω σύντομα. Σε 4 ή σε 5 μήνες ή και περισσότερο, εδώ είμαστε, δε χανόμαστε… Η Ελλάδα να βρει την κοινωνική της ισορροπία, ρυθμό ανάπτυξης και τον ευρωπαϊκό της δρόμο, αυτό είναι το ζητούμενο.

 

     § ΕΡΩΤ. Τα κόμματα της αριστεράς, κυρίως ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλουν την συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση συνεργασίας..? Εσάς σας ενοχλεί, σας προσβάλει..?

—- Εννοείται πως με ενοχλεί. Και προσβάλει το φρόνημα, την αισθητική και την ανθρωπιά κάθε δημοκρατικού ανθρώπου, κάθε προοδευτικού πολίτη. Όταν εκφράζεται ένας ρατσισμός, ένα κυνήγι μεταναστών ή άλλων »μαγισσών», ανθρώπων, ιδεών, μια ανατριχιαστική για τους παλιότερους δήθεν εθνικοφροσύνη, όταν προβάλλονται οι Μεταξάδες κι οι Παπαδόπουλοι, η καθαρότητα της φυλής, τα στρατά, οι εξοπλισμοί, ο πόλεμος, η εχθρότητα με κάθε γείτονα και κάθε διαφορετικό… Μπορεί, όπως ξαναείπα, να μην είναι όλοι, σώνει και καλά φασίστες, – είδος που εκτρέφεται και σε »αριστερά θερμοκήπια» πλέον – πάντως ενοχλεί και αισθητικά και ιδεολογικά ο χώρος της ακροδεξιάς, όλων των αποχρώσεων. Ιδίως όταν συμμετέχει σε κυβερνήσεις. Όμως η »ΑΡΙΣΤΕΡΑ» δεν είναι άμοιρη ευθύνης. Ας συμμετείχε αυτή, και όχι η ακροδεξιά, όπως έγινε στην Ιταλία, το αντίθετο απ’ ότι εδώ – όλοι μαζί κι η ακροδεξιά απ’ έξω! – όπως γίνεται και αλλού. Όταν ζητάμε Απλή Αναλογική αυτό δεν θέλουμε, κυβερνήσεις Συνεργασίας δεν γεννάει η Απλή Αναλογική; Όταν, σωστά, την απαιτείς και λες όχι στις συνεργασίες, είσαι διαταραγμένη φύση!

 

     § ΕΡΩΤ. Έχουμε συγκυβέρνηση, αλλά δεν βλέπουμε «συν- αντιπολίτευση». Αναφέρομαι στην ενότητα της αριστεράς και αναρωτιέμαι αν υπάρχουν περιθώρια για συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς με το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ?

— Για να υπάρξει ενότητα πρέπει να έχεις κοινούς στόχους, ενα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα. Δεν είμαι βέβαιος πως αυτά υπάρχουν όταν στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η έξοδος απ’ την Ευρωπαϊκή Λυκοφωλιά, η επιστροφή στη δραχμή, η ένταξη σε μια άλλη ΚΟΜΕΚΟΝ ή όταν ο Σύριζα δεν έχει καταλήξει στο Τι Θέλει ακριβώς. Μερικοί τέως σύντροφοι λένε »το μέλλον της Ελλάδας είναι στην Ευρώπη» κι οι άλλοι, οι περισσότεροι, λένε »η μέρα που θα φύγουμε απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι Άγια Μέρα!» Εμείς θέλουμε »περισσότερη» και πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη, των λαών, των εργαζομένων, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, σ’ αυτό πιστεύουμε, γι’ αυτό θα αγωνιστούμε μαζι με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Επίσης, να και κάτι άλλο, δεν ταυτίζουμε το Δημόσιο Συμφέρον με τον Κρατισμό, που είναι μάλλον αντίθετες έννοιες… Για παρόμοιες σοβαρές διαφωνίες αποχωρήσαμε απ’ τον ΣΥΝ και το πείραμα – θνησιγενές, νομίζω.. – του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς είναι πολύ δύσκολη η εκλογική συνύπαρξη. Με το ΚΚΕ είναι ακόμα πιο ακραίες οι αντιθέσεις και διάφορες. Είναι αγεφύρωτες, όπως κι η ηγεσία του – σωστά, κατά τη γνώμη μου – το επισημαίνει, λέγοντας »όταν λέτε Αριστερά μην μας υπολογίζετε εμάς, εμείς είμαστε Κομμουνιστές!» Βεβαίως, θα συναντηθούμε με όλες τις ομάδες και κόμματα του »χώρου» σε κοινούς αγώνες για Κοινωνική Δικαιοσύνη, για τις Δημοκρατικές κατακτήσεις, για τα Δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού, για την απλή αναλογική, για την Προστασία του Περιβάλλοντος και την Οικολογία, για τον τερματισμό των εξοπλισμών, για Ειρήνη, Ελευθερία και Συνεργασία στα Βαλκάνια και τον Κόσμο, για περισσότερη και Πραγματική Δημοκρατία, για την προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών, των αδυνάτων, των φτωχών, των ανέργων, για πραγματική Εθνική Ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Χωρίς προαπαιτούμενα άλλα, έξω απ’ την προοδευτική αλλαγή προς όφελος της Κοινωνίας. Και ελπίζω να συναντηθούμε και μαζί με τους ανθρώπους του δημοκρατικού σοσιαλισμού, τους σοσιαλδημοκράτες, τα άλλα κινήματα της Οικολογίας και όλους όσους πιστεύουν στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. Ο πραγματικός Σοσιαλισμός, με ανθρώπινο πρόσωπο, έχει πολύ δρόμο ακόμα και θυσίες, και δεν έχει σχέση με τα »παραμορφωμένα μορφώματα» που έχουμε δει, τα ανελεύθερα καθεστώτα με τη μάσκα της καγκεμπε, τα ψυχιατρεία και τις »αποθήκες ανθρώπων». Με τη »μισή αποκατάσταση» των Άρηδων, των Πλουμπίδηδων και τόσες άλλες στρεβλώσεις, χαφιεδισμούς, προδοσίες και Εγκλήματα…

 

    § ΕΡΩΤ. Περιμένατε ο Γιώργος Παπανδρέου να έχει αυτή την τύχη..?

— Ποια »τύχη» εννοείτε; Δεν βλέπω να έπαθε καμία καταστροφή, »απώλεσε» απλώς την πρωθυπουργία με »τακτικό ελιγμό». Ας περιμένουμε να δούμε, δεν τον θεωρώ »τελειωμένο», κάθε άλλο θα έλεγα. Όπως και τον Καραμανλή, άλλωστε, δεν θεωρώ τελειωμένο. Πιο χλωμό βλέπω το Σαμαρά! Εν πάσει περιπτώσει, είναι βέβαιο πως θα γίνουν Πολύ Μεγάλες Ανακατατάξεις στο πολιτικό γήπεδο, μόλις ο διαιτητής σφυρίξει το τέλος της »μεταπολίτευσης».

 

      § ΕΡΩΤ. Ο Αντώνης Σαμαράς θα έχει καλύτερη τύχη? Θα γίνει πρωθυπουργός?

—- Δύσκολο το βλέπω. Σας είπα, χλωμό…

 

     § ΕΡΩΤ. Υπάρχει η εκτίμηση ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγηθεί σε διάσπαση, πυροδοτώντας ευρύτερες ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Εσείς τι λέτε?

— Το θεωρώ πολύ πιθανό. Σχεδόν βέβαιο. Δεν ξέρω μόνο Πότε θα γίνει και με ποια απότοκα. Πάντως, σύντομα, ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ θα είναι όπως ως τώρα, θα γίνουν σοβαρές ανακατατάξεις στην »κεντροδεξιά» και στην »κεντροαριστερά», όπου η Δημοκρατική Αριστερά θα έχει σημαίνοντα ρόλο να παίξει και λόγο να εκφράσει, ελπίζω.

 

      § ΕΡΩΤ. Το γεγονός ότι η Δημοκρατική Αριστερά δεν κατήγγειλε την συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας προκάλεσε αρνητικές κρίσεις στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο Αλέξης Τσίπρας αποδοκίμασε τον Φώτη Κουβέλη επειδή ανταποκρίθηκε στις τηλεφωνικές προσκλήσεις του Γιώργου Παπανδρέου..

—- Άλλα αντ’ άλλα τα μεγάλα, της Παρασκευής το γάλα… Σφύριζε χαρούμενα μπορείς, δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Μεγάλη επιτυχία μου!… Καλά, μιλάμε σοβαρά τώρα ή παίζουμε τον Αστερίξ και τον Κακοφωνίξ;

 

      § ΕΡΩΤ. Ο κόσμος είναι θυμωμένος με τους πολιτικούς και η μούτζα των «αγανακτισμένων» στρέφεται κατά πάντων. Σας ανησυχεί αυτό και με ποιο τρόπο μπορεί να αλλάξει η εικόνα για τους πολιτικούς?

— Δικαίως είναι θυμωμένος ο κόσμος, αλλά δεν νομίζω να φταίει η μακαρίτισσα η γιαγιά μου… Στο χέρι του κόσμου είναι να αλλάξει τα πράγματα και το σκηνικό. Και όχι μόνο στις εκλογές, κάθε κάτι χρόνια κι εντός Βουλής. Παντού, με τη συμμετοχή του και με ένα είδος σοφίας… Αλλά μια και λέμε για πολιτικούς και Κοινοβούλια, οι πολιτικοί δεν εκλέγονται μόνοι τους, κάποιοι τους ψηφίζουν κι αν το κάνουν με κριτήριο »Πελατειακό» κάποτε θα το πληρώσουν, όπως γίνεται τώρα, με τους »αγανακτισμένους πελάτες» που πετάνε αυγά και μουντζώνουν αυτούς που οι ιδιοι ψήφισαν. Αν ένας πολιτικός είναι Λαμόγιο ή καθήκι ή Μαλάκας και εκλέγεται επί 15 ή 20 ή 30 χρόνια ΣΥΝΕΧΩΣ, δεν λέει κάτι αυτό σ’ όσους τον έχουν ψηφίσει δεκαπέντε φορές; Και δεν είναι »εξαπατημένη νύφη» ο κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν ψηφοφόρος. Ή Πελάτης είναι ή Μαλάκας, είναι »σήριαλ κίλλερ» του εαυτού του. Τι ακριβώς μουντζώνει; Επίσης, πολλοί – και φίλοι μας – λένε »εγώ ψηφίζω ΑΚΥΡΟ ή ΛΕΥΚΟ ή ΑΠΕΧΩ κι έχω τη συνείδηση μου ήσυχη, δεν ψήφισα κανέναν κερατά»! Ρε φίλε, αριθμητική ξέρεις; Αν στους 1000 οι 950 ψηφίζουν άκυρα, λευκά ή απέχουν και οι 30 ρίξουν Ψ και οι 20 Χ, ο Ψ θα κάνει κυβέρνηση – δηλαδή Εγώ! – ο Χ θα ‘ναι Αντιπολίτευση και οι 950 ξέρετε ΤΙ ΘΑ «ΝΑΙ; Μην πω καλύτερα, κατάλαβαν αυτοί… Την εικόνα και την ποιότητα των πολιτικών την ζωγραφίζει και την καθορίζει ο κόσμος. Κι αν φίλε μου την πάτησες (μια, δυο, τρεις..) πρόσεχε μην την ξαναπατήσεις. Αν την πάτησες δεκαπέντε φορές, εντός, εκτός, εναλλάξ, που λέμε και στην γεωμετρία, ποιον μουντζώνεις; Βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν με σοφία, αλλά είναι δυστυχώς μειοψηφία. Και συνήθως αυτοί ψηφίζουν Μικρά Κόμματα. Ξέρετε, αν είχαμε στη Βουλή 10 κόμματα δεν θα ‘χαμε φτάσει στην καταστροφή που οδηγηθήκαμε με τους Μαυρογιαλούρους του ΠΑΣΟΚΟΝΟΥΔΟΥτσικου πελατειακού κωλοχανείου των εναλλάξ αυτοδύναμων πανίσχυρων (ας γελάσω!..) κυβερνήσεων. Σκεφτείτε πόσο »χάλια» είναι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με κυβερνήσεις συνεργασίας ή π.χ. το Βέλγιο κι η Ολλανδία που μένουν κάτι μήνες ή και χρόνια »ακυβέρνητα»! Αλλά τι να πεις, έτσι που ψηφίζει ο σοφός Ελληνάρας, πασοκονουδού σε μέσο ποσοστό 80%, εδώ και 37 ολόκληρα χρόνια! Ελπίζω να μη μας έχει καταραστεί ο Μεγαλοδύναμος και ξαναδούμε »αυτοδύναμες» κυβερνήσεις. Εκλογές θα ‘ρθουν, για να δούμε! Πελάτες μου!, που ‘λεγε κι ο Μέγας Βέγγος!

 

     § ΕΡΩΤ. Τελικά έχει νόημα να είσαι βουλευτής σε μια εποχή που η ψήφος σου δεν έχει καμία αξία, αφού το πλαίσιο πολιτικής υπαγορεύεται από την «τρόικα» και τους δανειστές?

—- Έχει νόημα να ‘σαι βουλευτής όσο νόημα έχει να ‘σαι και πολίτης. Κάθε ψήφος έχει αξία, αλλά δεν είναι μόνον η ψήφος, είναι κι ο καθημερινός αγώνας, παντού… Όσο για το »πλαίσιο πολιτικής», εμείς το φτιάξαμε κι αυτό- ή το χαλάσαμε. Καμία τρόικα και κανένα ΔΝΤ δε μας Υποχρέωσε να ψηφίζουμε Άχρηστους για να βολευτούμε, καμία ΕΚΤ και καμία ΕΕ δε μας είπε να μην παράγουμε τίποτα, να μη γεμίσουμε τη χώρα ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά κλπ – με χιλιάδες θέσεις εργασίας να πουλάμε Ενέργεια στη μισή Ευρώπη.. Καμία τρόικα δε μας είπε να παίρνουμε ευρωπαϊκά πακέτα για κτηματολόγιο, δασολόγιο – χωρίς να τα κάνουμε, για τραίνα – που έχουμε λιγότερα απ’ τα σχέδια του Τρικούπη πριν εκατό χρόνια, για δρόμους – που δεν φτιάξαμε, για αγροτοκτηνοτροφία – που την εξαφανίσαμε και τρώγαμε τις επιχορηγήσεις στα σκυλάδικα, δισεκατομμύρια ευρώ που δεν απορροφήθηκαν για επενδύσεις και έργα. Καμία οργάνωση παραγωγής για κρασιά, λάδια, κλωστοϋφαντουργίες, λιμάνια, λεμόνια, αλιεία, έρευνα και τεχνολογία, παιδεία, πολιτισμό, έργα υποδομής, υγεία, πρόνοια, βιοτεχνίες, που όλα τα βουλιάξαμε, μέχρι και στον τουρισμό μείναμε ουραγοί σε σχέση ακόμα και με την Τουρκία… Κλείσαμε τα εργοστάσια ζάχαρης και την αγοράζουμε απ’ τη Γερμανία. Καταναλώνουμε 85% εισαγόμενα κρέατα, γάλα, σιτηρά, ρούχα, εσπεριδοειδή(!), λάδι, σκόρδα απ’ την Κίνα, ντομάτες Βελγίου, στην Αίγινα έχει φιστίκια Αιγίνης απ’ το Ιράκ, χυμούς από δικά μας φρούτα εισαγόμενους, βαμβάκι από Αίγυπτο, ρεύμα από Αλβανία, Τουρκία, Βουλγαρία, καύσιμα από Ιράν – μόνο! οι άλλοι δεν μας δίνουν πια, γιατί φοβούνται πως δεν θα τα πληρώσουμε! – υφάσματα, έπιπλα, μηχανήματα, αυτοκίνητα, εργαλεία, όλα εισαγόμενα! Κανείς δεν μας επέβαλε να φοροδιαφεύγουμε, να μην πληρώνουμε όλοι εισφορές – παρά μόνο τα κορόιδα, να επιδιδόμαστε σε επίσημο λαθρεμπόριο καυσίμων, να τζογάρουμε τα λεφτά των ταμείων – ασφαλιστικών και άλλων, να έχουμε αυτές τις Εφορίες, αυτές τις Πολεοδομίες, τα Τελωνεία, τα Κλειστά Επαγγέλματα μαφιόζικου τύπου, Καρτέλ, Συντεχνίες… Να κάνει το ίδιο το Κράτος Περαίωση βιβλίων(!), δίνοντας κινητρο στους Κλέφτες και Νομιμοποίηση Αυθαιρέτων(!) κάθε τρεις και λίγο δίνοντας πράσινο φως στην οικιστική αναρχία και ασυδοσία, λέγοντας στον πολίτη-πελατη »μην αφήσεις τίποτα, γάμα τα όλα, μόνο δώσε κάνα φράγκο και τα βρίσκουμε!».. Οι κακοί Ευρωπαίοι μας είπαν να έχουμε αυτή τη »Δικαιοσύνη» – ας μην τη χαρακτηρίσω, μια και είναι Ανεξάρτητη (!) και Θεότυφλη; Έχουμε τους περισσότερους Γιατρούς, Δικηγόρους, Δάσκαλους, Καθηγητές, Αστυνομικούς, και κάναμε και Απογραφή για να βρούμε πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι! Και παρ’ όλα αυτά, δεν λειτουργεί τίποτα σωστά. Είμαστε η τρίτη χώρα στον Κόσμο σε Εξοπλιστικές Δαπάνες και μάλλον η Πρώτη σε αρνητική αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας… Η Εκκλησία, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης Γης και Ακινήτων, η μεγαλύτερη Επιχείρηση της χώρας, όχι μόνο δεν φορολογείται, αλλά πληρώνεται κι όλας απ’ το Κράτος! Οι »τρόικες» ζητούν πράγματα που δεν κάνει η Κυβέρνηση και κάνει τερατώδη πράγματα που δεν ζητάει καμία τρόικα! Και υπάρχουν »αριστεροί» που λένε πως για όλα φταίει η Ευρώπη, το Μνημόνιο, το ΔΝΤ, η Τρόικα κλπ, πάντα κάποιοι ξένοι, αμνηστεύοντας έτσι και αθωώνοντας τις Κυβερνήσεις και τα Λαμόγια που Καταστρέφουν τη χώρα, εδώ και δεκαετίες! Κι αυτοί οι »αριστεροί» θεωρούν τον εαυτό τους Προοδευτικό και Άμοιρο Ευθυνών! Εμείς το τρακάραμε το όχημα Ελλάς. Οι »τρόικες» είναι οι φαναρτζήδες που, βεβαίως, μας πιάνουνε τον κώλο για »να το.. επιδιορθώσουν»!… Ας προσέχαμε. Τώρα έχουμε λίγες πιθανότητες να διορθώσουμε το σαράβαλο. Και μόνοι μας το βλέπω δύσκολο. Εκτός κι αν το πετάξουμε σε καμία μάντρα, όπως θέλουν μερικοί – μερικοί, που επενδύουν στη δραχμή επειδή ή είναι ηλίθιοι ή έχουν βγάλει τα »φράγκα» έξω και γελάνε, υποδυόμενοι μάλιστα τους υπερπατριώτες. Καναλάρχες, Πολιτικοί, Επιχειρηματίες, Κόμματα, Δημοσιογράφοι, Μητροπολίτες, Μεγαλογιατροί, Μεγαλοδιάφοροι, Εκδότες, Τζογαδόροι, Υπουργοί, Λαμόγια, Πατριδοκάπηλοι, Νταμαρτζήδες, Εργατοπατέρες, Γλοιώδη Υποκείμενα… Ένθεν κακείθεν και έτερον εκάτερον, όχι, ευχόμεθα, επ’ άπειρον!…

Στη Δημοκρατική Αριστερά ελπίζουμε και πιστεύουμε – κόντρα στο εχθρικό περιβάλλον, εντός και εκτός – ότι το παιχνίδι δεν χάθηκε. Όχι μόνο επειδή πρέπει να ‘μαστε αισιόδοξοι, αλλά και γιατί τώρα είμαστε πιο ώριμοι και πιο σοφοί, νομίζω… Μακάρι και πιο αποφασισμένοι.

http://www.psarianos.eu

Πόσο παράλογα επιτρέπεται να φέρονται οι πολιτικοί; ……

17 Νοεμβρίου, 2011 Σχολιάστε

Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης*

Η πολιτική είναι τέχνη της ζωντανής, ρέουσας πραγματικότητας. Ασκείται στην καρδιά ενός πολυδιάστατου, πολυσύνθετου κόσμου, που όλο αλλάζει, που είναι γεμάτος αντιφάσεις, όπου βασιλεύουν η ανάγκη, το λάθος και το τυχαίο – δηλαδή τα ανθρώπινα πράγματα. Οι πολιτικοί, κατά συνέπεια, ούτε είναι ούτε μπορούν να είναι απόλυτα λογικοί, καθώς δεν είναι λογική η ανθρώπινη φύση κι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Δεν πρέπει λοιπόν να τους αδικούμε, κρίνοντας τις πράξεις τους με μόνο μέτρο τη λογική, που δεν είναι πάντα εφαρμόσιμη στον χώρο που εποπτεύουν. Από αυτό όμως το σημείο μέχρι του άλλου, δηλαδή να λέμε ότι η πρακτική φύση του αντικειμένου τους νομιμοποιεί τον κάθε παραλογισμό, το κάθε ξαστόχημα, την κάθε παράβαση του κοινού νου γιατί “έτσι είναι η πολιτική”, υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Κι είναι αυτή ακριβώς η απόσταση που χωρίζει το επιτρεπτό από το απαράδεκτο.

Πώς όμως πορεύεται κανείς μέσα σε τέτοιο θολό τοπίο, με τι μπούσουλα; Πώς, δηλαδή, εγκαταλείπει εν γνώσει του ένας εχέφρων άνθρωπος τον καθαρά λογικό τρόπο, για να σκεφθεί πολιτικά, χωρίς να πέσει στο άλλο άκρο, της αποδοχής κάθε παραλογισμού στο όνομα της προβληματικής φύσης του αντικειμένου; Πιστεύω ότι ο καλύτερος οδηγός είναι η γνώση της φύσης των λόγων της απόκλισης από στον ορθολογισμό στην πολιτική, που χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Οι λόγοι της πρώτης είναι καλοί και θεμιτοί, ενώ της άλλης κακοί κι αθέμιτοι. Οπότε, όσο κοντύτερα είσαι στην πρώτη κατηγορία, τόσο καλύτερα πολιτεύεσαι, κι όσο απομακρύνεσαι μπαίνεις σε περιοχές επικίνδυνες.

Οι καλοί λόγοι της απόκλισης μπορεί να στηρίζονται στον σεβασμό της παράδοσης, ή κάποιας άλλης συνεκτικής αξίας μιας συγκεκριμένης κοινωνίας. Ετσι, για παράδειγμα, ενώ δεν είναι “λογικό” να μην υπηρετούν οι νέες γυναίκες στρατιωτική θητεία στην Ελλάδα, το σεβόμαστε, και σωστά, γιατί έτσι κάναμε πάντα. Οι θεμιτοί λόγοι μπορεί επίσης να πηγάζουν από την απαραίτητη δόση ρεαλισμού, που επιβάλλει, ας πούμε, την αποδοχή μεγάλων αναγκών που -όσο κι αν θες- δεν μπορείς να υπερβείς χωρίς φοβερό κόστος. Τέλος, υπάρχουν οι λόγοι που οφείλονται στην προβληματική φύση της πραγματικότητας, που μας αναγκάζει συχνά να ζυγιάζουμε αξίες αντιφατικές, ανίκανες από τη φύση τους να έρθουν σε τέλεια αρμονία. Ετσι, για παράδειγμα, η θέσπιση πειραματικών σχολείων, όπου θα πηγαίνουν με εξετάσεις οι καλύτεροι μαθητές, απορρίπτεται βάσει της αρχής της ισότητας, αλλά υποστηρίζεται βάσει της αρχής της αριστείας, που έχει κι αυτή τα δίκια της.

Οι κακοί και αθέμιτοι λόγοι της εγκατάλειψης του ορθολογισμού διαφέρουν ποιοτικά πολύ από τους πρώτους. Αυτοί κατά κανόνα πηγάζουν από αρνητικά πάθη, όποια κι αν είναι, που οδηγούν στην προσβολή του κοινού συμφέροντος που πρέπει να υπηρετεί ο πολιτικός. Τα πάθη αυτά μπορεί να είναι πολύ σκοτεινά, ή και απλούστερα -πλην όμως μη συγχωρητέα- όπως η εξυπηρέτηση της φιλαρχίας, προσωπικής ή συλλογικής. Αλλά αθέμιτους λόγους ορίζουν και γνωσιακές ή χαρακτηριολογικές ελλείψεις, που ενώ δεν συνιστούν από μόνες ψόγο για μια προσωπικότητα, την αποκλείουν από την πολιτική: όπως δεν επιτρέπεται να οδηγείς αν η όρασή σου είναι μειωμένη, δεν γίνεται να πολιτεύεσαι αν είσαι ακραία επιπόλαιος.

Φοβούμαι ότι οι λόγοι που οδήγησαν τον Γιώργο Παπανδρέου και το στενό περιβάλλον του, που συναπόφασισε μαζί του να οδηγήσουν, εν μέσω βαθύτατης κρίσης, τη χώρα σε δημοψήφισμα, ανήκουν στη δεύτερη, αρνητική κατηγορία. Κάποιοι είπαν την απόφαση του Παπανδρέου και των αυλικών του «υψηλού ρίσκου». Ο χαρακτηρισμός είναι αδικαιολόγητα ουδέτερος, αφού η απόφαση, καθαρά και ξάστερα, έβαλε τη χώρα σε θανάσιμους κινδύνους. Ετσι κι αλλιώς, ας μη κοροϊδευόμαστε, στον τόπο είμαστε λίγοι και γνωριζόμαστε μεταξύ μας καλά: η επιλογή για το δημοψήφισμα δεν έγινε για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα του τόπου, αλλά ιδιοτελείς σκοποί του πρωθυπουργού και ενός πυρήνα “βαθέος” μηχανισμού, που δεν κοίταξε τίποτε πέρα από το κομματικό συμφέρον. (Αφήνω κατά μέρος σκοτεινότερα κίνητρα, διεθνών ή οικονομικών συμφερόντων, που αναφέρθηκαν από κάποιους, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία να τα στηρίξουν.) Με την απόφαση του θνησιγενούς -όπως απεδείχθη περίτρανα και εξευτελιστικά για τη χώρα- δημοψηφίσματος, όσοι το αποφάσισαν ήθελαν να απονείμουν στον πρωθυπουργό μιαν επίφαση “δημοκρατικότητας”, αλλά ουσιαστικά να αποποιηθούν τις ευθύνες της κυβέρνησης (που βέβαια δεν είναι η μόνη υπεύθυνη) για τη φρικτή κατάσταση της χώρας. Παράλληλα, νόμισαν ότι έτσι θα απαλύνουν την πλήρη απαξίωσή της στα μάτια των πολιτών, μιαν απαξίωση, ας σημειωθεί, που δεν προκύπτει κυρίως από τις δανειοληπτικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης, αλλά από την πλήρη της ανικανότητα να τις διαχειριστεί σωστά, μετατρέποντάς τες σταδιακά σε εξυγιαντικές αλλαγές, για το καλό του τόπου.

Αν κάποιοι βρίσκουν την αποτίμησή μου άδικη, αν θεωρούν ότι αποδίδει δίχως αποδείξεις ποταπά κίνητρα σε ανθρώπους που ίσως έπραξαν καλή τη πίστει, πρέπει να καταλάβουν ότι είναι η μόνη εναλλακτική στην άλλη, της απόλυτης ανευθυνότητας ή και ανοησίας, σε βαθμό ασυγχώρητο για δημόσιους άνδρες. Ισως να ήταν μόνο ιδιοτέλεια που οδήγησε τον Γιώργο Παπανδρέου και την παρέα του, ή μόνο γνωσιακοί περιορισμοί, ή μείγμα των δύο – θα το δείξει το μέλλον. Αλλά αναρωτιέμαι: πώς θα ήθελαν να μείνουν στην Ιστορία όσοι πήραν την καταστροφική απόφαση για το δημοψήφισμα, αλλά κι οι υπεύθυνοι πολιτικοί που τις πρώτες μέρες το στήριξαν, με λιγότερη ή περισσότερη θέρμη: ως άνθρωποι που έπαιξαν με το μέλλον του τόπου για να εξυπηρετήσουν προσωπικά και κομματικά συμφέροντα, ή κάποιοι που πρέπει να απαλλαγούν λόγω βλακείας;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 6.11.2011

Δημοσίευση: 17.11.2011 στο POSTNEWS

*Ο Απόστολος Δοξιάδης σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, σκηνοθέτησε για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το βιβλίο του «Ο Θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» έχει εκδοθεί σε τριάντα γλώσσες, σε πολλές από τις οποίες έχει γίνει μπεστ-σέλερ. Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με τη δουλειά του στο Logicomix, ο Απόστολος Δοξιάδης γράφει και κάνει διαλέξεις για τη σχέση μεταξύ των μαθηματικών και της αφήγησης, καθώς και τη θεωρία της αφηγηματικής γνώσης.