Archive

Archive for Σεπτεμβρίου 2011

Το Κράτος Λάφυρο (Αναδημοσίευση) …….

Σεπτεμβρίου 25, 2011 Σχολιάστε
Στη θεωρία της Πολιτικής Επιστήμης οι σχετικές με τη δημιουργία και τη λειτουργία του κράτους θεωρίες κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τις θεωρίες του συμβολαίου (contract) και τις θεωρίες της επιβολής (predatory theories). Οι πρώτες είναι φιλελεύθερης προέλευσης και θεωρούν ότι το κράτος δημιουργείται και πρέπει να λειτουργεί ουδέτερα, σύμφωνα με τη θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ όλων των πολιτών, υπό τους πολίτες και προς όφελος όλων των πολιτών. Οι δεύτερες είναι είτε δεσποτικής είτε μαρξιστικής έμπνευσης και το κράτος δημιουργείται και λειτουργεί από ή προς όφελος ενός ηγέτη, μίας ομάδας ή μίας τάξης.

Στην πολιτική Επιστήμη γίνεται επίσης ευρέως δεκτό ότι ιστορικά και οι δύο κατηγορίες ερμηνεύουν την ίδρυση του κράτους. Οι δεύτερες όμως ερμηνεύουν καλύτερα τη μετέπειτα λειτουργία του, αφού, ακόμη και στα φιλελεύθερα πολιτικά συστήματα, πολίτες και ομάδες συμφερόντων ανταγωνίζονται για να πάρουν τους μηχανισμούς του κράτους στα χέρια τους, να ελέγξουν το κράτος, και να το χρησιμοποιήσουν ή να το λαφυραγωγήσουν.

Η ιστορία του Ελληνικού κράτους επιβεβαιώνει τη δεύτερη ομάδα θεωριών. Ξενόδουλοι ή αυτόνομοι βασιλείς και ηγέτες, ξενόδουλες ομάδες συμφερόντων και ολιγαρχικές ελίτ, απηρχαιωμένοι κομματικοί μηχανισμοί έλεγξαν τους μηχανισμούς του κράτους και το λαφυραγώγησαν, οδηγώντας το σε επανειλημμένες πολιτειακές εκτροπές και σε επανειλημμένες πτωχεύσεις.

Υπήρξαν, κατά την άποψή μου, μόλις τρεις εξαιρέσεις πολύ μικρής διάρκειας λειτουργίας του κράτους υπό και υπέρ των πολιτών: η πρώτη με το Σύνταγμα του 1822, η δεύτερη με αυτό του 1908 και, η Τρίτη αμέσως μετά τον ενθουσιασμό της μεταπολίτευσης. Αυτή ήταν και η πιο πρόσφατη ευκαιρία μας, αφού, προοδευτικά, ιδιαίτερα μετά το 1981, το Ελληνικό κράτος κατέστη όμηρος του επικρατέστερου κομματικού σχηματισμού.

Έτσι, η γενιά της μεταπολίτευσης αφού εξουδετέρωσε το μέχρι τότε μηχανισμό ελέγχου του κράτους – στρατό και σώματα ασφαλείας – δημιούργησε το δικό της κρατικό μηχανισμό, τη γραφειοκρατία, ο οποίος δεν υπακούει σε κανέναν και καταδυναστεύει τους νέους πολίτες: τα παιδιά της γενιάς της μεταπολίτευσης. Οι εμπνευστές της κατάκτησης του κράτους ήταν ή ημιμαθείς ή κοντόφθαλμοι ή του προσωρινού βολέματος. Δεν είχαν διαβάσει ή δεν προέβλεψαν ή δεν τους ένοιαζε ότι κάθε γραφειοκρατικός μηχανισμός αυτονομείται. Και όταν αυτονομείται δεν υπηρετεί ούτε το κράτος, ούτε τους πολίτες. Υπηρετεί μόνο τα συμφέροντά τους τα οποία ικανοποιούνται μέσα από τη διαρκή λαφυραγώγηση του κράτους.

Αυτό σίγουρα το έχουν καταλάβει σχεδόν όλα τα παιδιά του Αμφιθεάτρου μου. Το έχουν σίγουρα καταλάβει πολλά από τα παιδιά της πλατείας ή των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το έχουμε ίσως καταλάβει κάποιοι από εμάς που είτε μας αρέσει είτε όχι συνιστούμε το κατεστημένο, με ό,τι αρνητικό εμπεριέχει η έννοια.  Το ζητούμενο είναι αυτή η κατανόηση να αποκρυσταλλωθεί ως διεκδίκηση και ως βαθιά συνείδηση, ώστε η όποια νέα κοινωνική συμφωνία να γίνει σεβαστή στην πράξη: το κράτος να ανήκει στους πολίτες, να λειτουργεί υπό τον έλεγχο των πολιτών και υπέρ αυτών.

Ίσως κάποιοι να υποστηρίξουν ότι αυτά είναι ιδεαλιστικά ή στην πράξη ανέφικτα. Απαντώ στους ιδεολογικά απολιθωμένους και στους πολιτικούς καιροσκόπους ότι η Πολιτική Επιστήμη έχει τη γνώση και η πρακτική των πολιτικών συστημάτων την εμπειρία, ώστε να μην επιτραπεί ένα κράτος – που ασφαλώς δεν μπορεί να ουδετεροποιηθεί πλήρως – να καταστεί εκ νέου λάφυρο. Ωστόσο, για να μη θεωρηθώ αφελής, θα προσθέσω μία προϋπόθεση: να εκπαιδευτούν οι πολίτες ώστε να είναι ενεργοί και, κυρίως, ευκαιρίας δοθείσης, να μην ορμίσουν ξανά, να λαφυραγωγήσουν το κράτος.

Δημοσιεύτηκε στο protagon.gr στις 23/07/2011
http://www.kouskouvelis.gr

Στις καλένδες το ελληνοτουρκικό Ανώτατο Συμβ.Συνεργασίας λόγω κρίσης μεταξύ Τουρκίας – Κύπρου …….

Σεπτεμβρίου 24, 2011 Σχολιάστε

Νέα Υόρκη: Στον αέρα φαίνεται ότι βρίσκεται το ελληνοτουρκικό Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, μετά τη συνάντηση που είχαν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη ο υπουργός Εξωτερικών Στ. Λαμπρινίδης και ο Τούρκος ομόλογός του Αχμέτ Νταβούτογλου.

Οι δύο άνδρες είχαν συνομιλία περίπου 40 λεπτών στην οποία κυριάρχησαν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Ανατολική Μεσόγειο και οι προκλητικές ενέργειες της Άγκυρας που έχει ενοχληθεί από την έναρξη γεωτρήσεων της Κύπρου εντός της ΑΟΖ της.

Σύμφωνα με διπλωματικές πληροφορίες, οι κκ. Λαμπρινίδης και Νταβούτογλου εξέφρασαν την άποψη ότι το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας θα ήταν καλό να γίνει μέσα σε ένα κλίμα που να επιτρέψει να είναι πιο παραγωγικό.

Με άλλα λόγια, η κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Λευκωσία, αλλά και το Ισραήλ ουσιαστικά «παγώνουν» τη διαδικασία πραγματοποίησης του συμβουλίου και το παραπέμπουν στις καλένδες.

Ο κ. Λαμπρινίδης σημείωσε προς τον Τούρκο ομόλογό του ότι η Λευκωσία έχει κάθε δικαίωμα να πραγματοποιήσει έρευνες και γεωτρήσεις εντός της ΑΟΖ της με σκοπό την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών της πόρων.

Ζήτησε δε να αποφευχθούν κινήσεις που πλήττουν τη σταθερότητα στην περιοχή. Από την πλευρά του ο κ. Νταβούτογλου εξέφρασε τις πάγιες τουρκικές θέσεις και έμεινε αμετακίνητος στην άποψη ότι η Άγκυρα απαντά σε μονομερείς ενέργειες των Ελληνοκυπρίων.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών φέρεται να δήλωσε ότι η χώρα του δεν επιδιώκει την περαιτέρω ένταση, παρά το γεγονός ότι το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις» απέπλευσε την Παρασκευή από τη Σμύρνη με προορισμό τη Μερσίνα.

Ομιλία Στ.Λαμπρινίδη

Την ανησυχία του για τις τουρκικές «απειλές και εχθρικές ενέργειες» σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εξέφρασε ο κ.Λαμπρινίδης, μιλώντας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Ο υπουργός Εξωτερικών καταδίκασε την «πολεμική ρητορική» της Τουρκίας και επανέλαβε τη στήριξη της Ελλάδας στη διαπραγματευτική διαδικασία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για την επανένωση της Κύπρου.

Τόνισε, επίσης, τη δέσμευση της Ελλάδας στις διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία για τον προσδιορισμό της υφαλοκρηπίδας, προσθέτοντας, ωστόσο, ότι σε περίπτωση μη συνεργασίας της Τουρκίας το ζήτημα θα πρέπει να παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Ειδικά Θέματα : ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

1. Η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες

Εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου σε θέματα επικαιρότητας εξωτερικής πολιτικής, όπως έρευνες για το φυσικό αέριο στη Μεσόγειο, εξωτερική πολιτική και απειλές της Τουρκίας, ΑΟΖ, κλπ.

Διαμορφώνεται ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο με την έναρξη των ερευνών της Κυπριακής Δημοκρατίας για εξόρυξη φυσικού αερίου.  Θεωρείτε ότι αυτή η εξέλιξη θα οδηγήσει σε γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου ή σε συγκρούσεις;Η Κύπρος έχει ήδη αναβαθμιστεί στο διεθνές σύστημα και το χρηματιστήριο της διεθνούς πολιτικής εξ αιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος και αποκτά, για μία ακόμη φορά, τεράστια σημασία.  Αυτή είναι μάλλον μεγαλύτερη και από εκείνη της περιόδου τής κρίσης του Σουέζ, που προκάλεσε τότε, όπως θα θυμούνται πολλοί, σημαντικά προβλήματα στην υπόθεση της ανεξαρτησίας.  Μόνο που τώρα είναι προς όφελος της Κύπρου.  Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις κορυφαίων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής στη Λευκωσία, όπως της Μέρκελ, του Μεντβέντεφ, του Πάπα και πολλών άλλων.  Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: ότι η τόσο επιθυμητή για τη Δύση πολιτικοστρατιωτική γέφυρα με το Ισραήλ προέκυψε κατά φυσικό τρόπο, ουσιαστικά και με πρωτοβουλία της Κύπρου.Όσο για τις τριβές ή τις συγκρούσεις, αυτές ούτως ή άλλως δεν αποκλείονται εντός του διεθνούς συστήματος, το οποίο είναι άναρχο ή, όπως πολύ συχνά επαναλαμβάνω, δεν είναι ένας όμορφος κόσμος ηθικός και αγγελικά πλασμένος.  Ας σκεφτούμε το απλό:  η Κύπρος υπέστη εισβολή ακόμη και τότε που ουδείς γνώριζε ότι διέθετε φυσικό αέριο και, μάλιστα, ακολουθούσε μία πολιτική «αδέσμευτης» ουδετερότητας.  Επίσης ας σκεφτούμε το επίσης απλό, αλλά επιστημονικά διαπιστωμένο από την εποχή του Θουκυδίδη: ο μικρός και αδύναμος είναι πιο ασφαλής όταν έχει ισχυρούς και αποφασισμένους συμμάχους, οι οποίοι βρίσκονται στο πλευρό του επειδή έχουν ισχυρά δικά τους συμφέροντα.

Πόσο σοβαρά πρέπει να λαμβάνονται οι τουρκικές απειλές;

Κάθε απειλή πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά.  Άλλωστε την απειλή ένας σώφρων κυβερνήτης, πολιτικός ή αναλυτής δεν χρειάζεται να την ακούσει να διατυπώνεται.  Οφείλει να τη διαβλέπει και να την προαισθάνεται.  Η Τουρκία είναι από τη φύση της ένα πιο πρωτόγονο κράτοςσε σχέση με τα δυτικά κράτη, πιο στρατιωτικό και συνεπώς πιο βίαιο, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά, οι στρατιωτικοί ή οι ισλαμικής προέλευσης πολιτικοί.Η Τουρκία συνεχίζει να εξοπλίζεται και να επιθυμεί να παίξει το ρόλο τής περιφερειακής υπερδύναμης.  Πλην όμως, όπως είχα προβλέψει στον Φιλελεύθερο, η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες στην εξωτερική της πολιτική.  Απέτυχε ή δεν απέτυχε στη Λιβύη;  Η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» δεν έχει ήδη υποστεί πλήγματα;  Η προσέγγιση με την Αρμενία απέτυχε παταγωδώς.  Η ισχυρή σημασία με το Ισραήλ κατεστράφη.  Η πολιτική με τη Συρία επίσης απέτυχε και, βεβαίως, αυξάνονται τα προβλήματα με την Κύπρο.Όσο για τις απειλές της, σε μία γενική προσέγγιση, αυτές πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.  Όμως στην προκειμένη περίπτωση, με βάση όσα γνωρίζω, θεωρώ πως η Τουρκία έχει ήδη κάνει πίσω και περιορίζεται σε ρητορικά, κατόπιν εορτής, πυροτεχνήματα.  Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η απόφαση ότι θα οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με το ψευδοκράτος;  Δηλαδή αν δεν προέβαιναν σε συμφωνία «οριοθέτησης», το ψευδοκράτος θα εμπόδιζε την Τουρκία να κάνει έρευνες ή γεωτρήσεις;   Με άλλα λόγια, λέω πως στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο παρά να ρίχνει πυροτεχνήματα για εσωτερική κατανάλωση.

Κάνουν λόγο οι Τούρκοι για δικές τους έρευνες σε περιοχές μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, κοντά στο Καστελόριζο.  Πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε;

Έπρεπε ήδη να έχουμε αντιδράσει.  Η Ελλαδική κυβέρνηση έπρεπε ήδη να έχει ανακηρύξει τη δική της ΑΟΖ – άποψη που έχω επίσης εκφράσει με άρθρο μου στον Φιλελεύθερο.  Ποτέ δεν είναι αργά.  Πρέπει η Ελλάδα να κάνει το βήμα.  Πρέπει Ελλάδα και Κύπρος να ενημερώνουν συστηματικά και ασταμάτητα για τη συμπεριφορά της Τουρκίας.  Καλές και σημαντικές οι τοποθετήσεις ξένων αξιωματούχων υπέρ της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων από την Κύπρο, αλλά θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να καταδικαστεί η απειλή χρήσης βίας.  Δεν μπορεί κάποιος να ξεστομίζει τέτοιες απειλές και να μην έχει κόστος, προφανώς πολιτικό.  Κι αν η προσπάθεια δεν πετύχει τώρα, θα δημιουργήσει υποθήκη για το μέλλον.  Αν εμείς τώρα πετύχουμε να καταγραφεί η ανεύθυνη και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, τούτο θα είναι χρήσιμο στο μέλλον.

Την τελευταία περίοδο γίνεται λόγος για συνεργασία ή άξονα Ισραήλ-Ελλάδος- Κύπρου.  Είναι κάτι συγκυριακό ή μόνιμο με προοπτική;

Είναι μία αρχή, θα δούμε.  Στο βαθμό όμως που, όπως είπα, υπάρχουν σημαντικά και σε βάθος χρόνου κοινά συμφέροντα (η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων),  υφίσταται προοπτική για όσα χρόνια θα διαρκέσει η συγκεκριμένη εκμετάλλευση.  Επιπλέον, αυτό θα εξαρτηθεί και από τις περαιτέρω εξελίξεις στην Αίγυπτο, τη Συρία, αλλά και την ίδια την Τουρκία.

Σε αυτό το σκηνικό χωράνε διάφοροι.  Οι Αμερικανοί, επειδή τις έρευνες ανέλαβε δική τους εταιρεία, οι Ισραηλινοί επειδή είναι της γειτονιάς, οι Τούρκοι, εμείς και στο βάθος η Ρωσία, η Ε.Ε.  Πώς αξιοποιούνται όλα αυτά τα διαφορετικά, πλην εμπλεκόμενα συμφέροντα;

Στην πολιτική και, ιδιαίτερα, τη διεθνή, δεν υπάρχουν φιλίες.  Πλην όμως όλοι οι συγκεκριμένοι παράγοντες, επί του παρόντος, είναι «φίλοι».  Οι «φίλοι» θα επιχειρήσουν να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη τους.  Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς.  Αρκεί να έχουμε στρατηγική – την οποία όμως δεν έχουμε.  Κύρια συνιστώσα θα πρέπει να είναι η αξιοποίηση και επένδυση των οφελών από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.  Θυμίζω ή ενημερώνω ότι ο μεγαλύτερος συντελεστής ισχύος τού Κουβέιτ δεν ήταν το πετρέλαιο, αλλά οι επενδύσεις των εισοδημάτων από το μαύρο χρυσό.  Από εκεί και πέρα πρέπει να υπάρξει ή να εμφανιστεί μία κατάσταση από την οποία να κερδίζουν όλοι (win-win).  Όσο για τον τελικό στόχο νομίζω ότι περιττεύει να τον αναφέρω.

Πόσο επηρεάζονται όλες αυτές οι εξελίξεις από τη σημερινή κατάσταση, οικονομική και πολιτική, στην Ελλάδα;

Ασφαλώς και επηρεάζονται, αν και δεν θα έπρεπε.  Εννοώ ότι είναι δυνατόν η οικονομική δυσπραγία να μην επηρεάζει την εξωτερική και την αμυντική πολιτική μίας χώρας, υπό την προϋπόθεση ότι δεν συνοδεύεται και από πολιτική και κοινωνική κρίση.  Ισχυρά πολιτικά συστήματα και ικανές κυβερνήσεις μπορούν να κατανέμουν πόρους και να θέτουν προτεραιότητες, ακόμη και υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης.  Όμως, όπως το έχω γράψει και στο παρελθόν, η Κύπρος στην περίπτωση της ΑΟΖ και της εκμετάλλευσης των πόρων έχει δώσει δείγματα ικανότητας ανάληψης πρωτοβουλιών χωρίς την Ελλάδα.  Ίσως είναι μία από εκείνες τις στιγμές στην Ιστορία που η περιφέρεια του Ελληνισμού παίρνει την πρωτοβουλία αντί του κέντρου.
 

Σε ποιό στάδιο βρίσκονται οι συνεργασίες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Άμυνας;Με το Υπουργείο Εξωτερικών φέτος συνεχίστηκε, όταν σε συνεργασία με το Γραφείο Τύπου και Ενημέρωσης, επισκέφτηκαν την Κύπρο τριάντα φοιτητές του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, με σημαντικά αμοιβαίως οφέλη.  Ο Φιλελεύθερος, θυμάμαι, έκανε ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ και, με την ευκαιρία, ευχαριστώ.Με το Υπουργείο Άμυνας, αντιθέτως, η πρόταση συνεργασίας που στελέχη του είχαν απευθύνει στο Τμήμα δεν προχώρησε για λόγους που ποτέ δεν μου ανακοινώθηκαν και που σίγουρα δεν αφορούσαν ζητήματα επιστημονικής μας επάρκειας, όπως μπορούν να καταλάβουν οι αναγνώστες σας.  Το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας έχει επιτύχει τη διεθνή αναγνώριση στους τομείς των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων, των Στρατηγικών Σπουδών και της Διαχείρισης Κρίσεων.

1) Κουσκουβέλης – Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

2) Η Τουρκία βραχυπρόθεσμα θα καταγράψει αποτυχίες

Ειδικά Θέματα : ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

 

Ο βαθύς συντηρητισμός της υπουργού Παιδείας ……..

Σεπτεμβρίου 24, 2011 Σχολιάστε

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Ενα από τα επιχειρήματα που προβάλλει με ύφος πολλών καρατίων η πανεπιστημιοκτόνος υπουργός Παιδείας υπέρ της εφαρμογής του νόμου για τα ΑΕΙ είναι ότι όποιος υποστηρίζει πως αυτός δεν πρέπει να εφαρμοστεί μετά την ψήφισή του, αμφισβητεί το Κοινοβούλιο και τελικά τη δημοκρατία.

Και πράγματι έτσι είναι. Τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς που δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε για τη μη εφαρμογή του νόμου αμφισβητούμε εκείνη τη δημοκρατία που υποστηρίζει η πανεπιστημιοκτόνος και το σινάφι της. Και την αμφισβητούμε διότι:

*Δεν θεωρούμε ότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της ιστορίας. Αντίθετα, υποστηρίζουμε ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν και ανώτερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης από αυτήν, ανώτερες μορφές από τη φύσει αντιδημοκρατική κρατική μορφή οργάνωσης, ανώτερες μορφές από την αντίφαση εν τοις όροις που αποτελεί η δημοκρατία, μια και δεν μπορεί να υπάρξει κράτος που να ταυτίζεται με τον δήμο-λαό.

*Θεωρούμε ότι πρέπει να ξεπεραστεί ο διαχωρισμός ανθρώπου, πολίτη και των αντίστοιχων δικαιωμάτων τους, ένας διαχωρισμός που συγκαλύπτει την κοινωνική ανισότητα των πραγματικών ανθρώπων με την ισότητα της αφηρημένης κατηγορίας του πολίτη, θεωρούμε ότι πρέπει να ξεπεραστεί η πολιτική κοινωνία.

*Υποστηρίζουμε ότι δεν αποτελεί πραγματική δημοκρατία να βγαίνει κάθε τέσσερα χρόνια ο λαός από το καβούκι του για να υποδείξει το αφεντικό του και μετά να ξαναμπαίνει μέσα, όπως πολύ γλαφυρά περιγράφει ο Ρουσό, και μάλιστα στο μεσοδιάστημα να μην του αναγνωρίζεται ούτε το δικαίωμα να αμφισβητεί τις αποφάσεις αυτού του αφεντικού.

*Υποστηρίζουμε ότι και το πιο δημοκρατικό κράτος δεν είναι ουδέτερο, αλλά ταξικό, και ότι οι αποφάσεις των οργάνων του Κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένου, δεν εξυπηρετούν το «εθνικό», κατά τα άλλα ανύπαρκτο, συμφέρον, αλλά εκείνο της κυρίαρχης αστικής τάξης.

*Υποστηρίζουμε ότι, όπως πολύ εύστοχα παρατηρούσε ο Λένιν, το πιο δημοκρατικοφανές κράτος, όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, μπορεί να είναι ταυτόχρονα και το πλέον αντιδραστικό.

*Γνωρίζουμε ότι, όπως παλαιότερα είχε δηλώσει και η ίδια η υπουργός όταν εκσυγχρονίζονταν στας Βρυξέλλας, το μεγαλύτερο μέρος των αποφάσεων που επιβάλλονται στους λαούς, δεν λαμβάνονται πια από τα «εθνικά» Κοινοβούλια, αλλά από παντελώς ανεξέλεγκτους από αυτούς οργανισμούς.

*Γνωρίζουμε ακόμη ότι οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, και όχι μόνον οι φοιτητικές ή εργατικές συνελεύσεις -τις αποφάσεις των πρώτων-επιλεκτικά αμφισβήτησε ως μειοψηφικές η πανεπιστημιοκτόνος- συχνά δεν εκφράζουν την πλειοψηφία του λαού, και λόγω των μεγάλων ποσοστών αποχής και ακόμη συχνότερα λόγω καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων, τα οποία, στο όνομα της «αρχής» των ισχυρών κυβερνήσεων, αναιρούν την «αγία» δημοκρατική αρχή του σεβασμού της βούλησης των εκπροσώπων της πλειοψηφίας.

*Γνωρίζουμε επίσης ότι, ακόμη και αν μια απόφαση λαμβάνεται από έναν αριθμό βουλευτών που αριθμητικά εκφράζουν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όπως για παράδειγμα η απόφαση υπέρ του μνημονίου, τούτο καθόλου δεν σημαίνει ότι η απόφαση αυτή εκφράζει τη βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας.

*Τέλος, υποστηρίζουμε ότι ακόμη και αν μια απόφαση πράγματι εκφράζει αυτήν τη βούληση, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι αυτή είναι και ορθή, διότι, όπως σοφά και πάλι έλεγε ο Ρουσό, η βούληση της πλειοψηφίας μπορεί να είναι αντίθετη με τη «γενική βούληση», δηλαδή με το δέον, δηλαδή με εκείνο που θα ήθελε η πλειοψηφία, αν ήταν πραγματικά ελεύθερη. Και στον καπιταλισμό όχι μόνον η τεράστια πλειοψηφία του λαού δεν είναι πραγματικά ελεύθερη, αλλά είναι βαθύτατα αποξενωμένη-αλλοτριωμένη-ανελεύθερη. Τρανή απόδειξη αποτελεί η υποστήριξη καθεστώτων όπως εκείνα του Μουσολίνι, ή του Χίτλερ και άλλων, από μεγάλες, αν όχι και πλειοψηφικές, λαϊκές μάζες.

Κι όποιος υπερασπιστεί τη θέση ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο σύστημα για να αντικαταστήσει την κίβδηλη αστική δημοκρατία θα του αντιτείνω και ότι απαρχή τέτοιων συστημάτων υπήρξε κατά το παρελθόν (βλέπε Παρισινή Κομούνα, Σοβιέτ, εργοστασιακά συμβούλια…) και ότι θα υπάρξουν και άλλα, έστω κι αν δεν υπάρχουν σήμερα.

Αλλωστε αποτελεί βαθύτατα συντηρητική συλλογιστική να υποστηρίζει κανείς ότι κάτι που δεν υπάρχει δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, ότι το υπάρχον είναι οριστικό και ασάλευτο. Αν έτσι είχαν τα πράγματα, τότε θα έπρεπε να κυριαρχεί ακόμη στην ανθρωπότητα το δουλοκτητικό σύστημα. Ετσι λοιπόν, άθελά τους, στην προσπάθεάα τους να υπερασπιστούν την εφαρμογή του νόμου-εκτρώματος, τόσο η πανεπιστημιοκτόνος υπουργός και οι ομογάλακτοι της, οι οποίοι συνεχίζουν να εμπαίζουν το λαό αυτοαποκαλούμενοι σοσιαλιστές, όσο και σύσσωμο το σινάφι της αστικής εξουσίας που τη στήριξε, ανέδειξαν και τον γενικότερο συντηρητισμό που τους διέπει. Και πού είσαι ακόμη!!

ΥΓ.: Το γεγονός ότι η κριτική μου στον σεχταρισμό της καθοδήγησης του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από το όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του (30/8, σελίδα 15) ως «ψευδαισθήσεις και αποκυήματα φαντασίας με επικίνδυνη πορεία προς επιδείνωση της ψυχικής [μου] υγείας», υποδηλώνει σαφώς ότι, αν κάποτε η εν λόγω ηγεσία είχε την εξουσία, θα με φρόντιζε εγκλείοντάς με, μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές και μη, σε ψυχιατρικό άσυλο, για να με «θεραπεύσει» από τη βαριά ψυχική ασθένεια της κριτικής. Πού είσαι «Πατερούλη των λαών» να θαυμάσεις τα άξια τέκνα σου. Πού είστε επαγγελματίες αντικομμουνιστές να πάρετε μαθήματα διασυρμού του κομμουνισμού.

 

Ελευθεροτυπία

Κοινωνικές επιστήμες, έθνος και εθνικισμός ……..

Σεπτεμβρίου 24, 2011 Σχολιάστε

Σπύρος Βρυώνης Βυζαντινολόγος, Ακαδημαϊκός*

Η απόφαση της Ακαδημίας Αθηνών να οργανώσει τρεις διαφορετικές ημερίδες, σχετικές με τους αποφασιστικούς σταθμούς της προέλευσης των σύγχρονων Ελλήνων, είναι σημαντική για το νέο ελληνικό κράτος και για εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως σύγχρονοι Έλληνες, όπως και για εκείνους που δεν το κάνουν. Οι αποσυνθετικές παράμετροι των διεθνών διπλωματικών και στρατιωτικών συγκρούσεων έχουν δημιουργήσει ένα παγκόσμιο παράδοξο, στα πλαίσια του οποίου ορισμένοι προέβλεπαν την αποδυνάμωση ή τη σταδιακή εξαφάνιση του «έθνους» και του «εθνικισμού» μπροστά στον «διεθνισμό», ενώ άλλοι είχαν προβλέψει το αντίθετο: την εξασθένιση ή εξαφάνιση του «διεθνισμού» μπροστά σε μια αναβίωση του «έθνους» και του «εθνικισμού». Ωστόσο, η διατύπωση προφητικών προβλέψεων δεν περιλαμβάνεται στο έργο του ιστορικού.

Συχνά, οι κοινωνικές επιστήμες, ως συνειδητές επιστημονικές ειδικότητες, δεν περιορίζονται στα όρια που θέτει η έρευνα, αλλά ενδύονται ένα είδος προφητικού μανδύα. Οι επαγγελματίες κάθε μιας από αυτές τις κοινωνικές επιστήμες συχνά διακηρύσσουν ότι διακονούν «επιστήμες», που, όπως υποστηρίζουν στον ακαδημαϊκό κόσμο, η ειδικότητά τους προσομοιάζει περισσότερο με τις φυσικές επιστήμες παρά με εκείνες της φιλολογίας και των άλλων ανθρωπιστικών επιστημών. Έτσι, ο τελικός σκοπός των περισσότερων κοινωνικών επιστημών είναι να επικυρώσουν και να καθορίσουν τους νόμους που διέπουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Με τον τρόπο αυτό ισχυρίζονται ότι μπορούν να προβλέψουν πώς θα συμπεριφερθούν υπό δεδομένες συνθήκες, όχι μόνο τα άτομα, αλλά και μεγαλύτερες ομάδες, η οικογένεια, η φυλή, ή και ακόμα μεγαλύτερες συσσωματώσεις. Επίσης, ο ρόλος των διακεκριμένων και προβεβλημένων επαγγελματιών απολαμβάνει ένα είδος αναγνώρισης, ως αξιόπιστη πηγή και αυθεντία για την ανάλυση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Με την αύξηση των πληθυσμών, την πολυπλοκότητα των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων, τις απαιτήσεις της κοινωνίας, το «έθνος» και οι «εθνικισμοί» συχνά αναζητούν λύσεις από τους κοινωνικούς επιστήμονες. Το παράδειγμα του διάσημου Bοστονέζου ψυχιάτρου Δρ. Langer να προβεί σε ανάλυση της προσωπικότητας του Χίτλερ αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Η χρησιμοποίηση της στατιστικής από τους κοινωνιολόγους έχει οπωσδήποτε μια πρακτική αξία, σε ό,τι αφορά τις προφανείς ασθένειες της σύγχρονης κοινωνίας. Όμως, ακόμη και στις περιπτώσεις αυτές, η αξία της πρακτικής γνώσης είναι συγκεκριμένη και δύσκολα επιτρέπει στους κοινωνιολόγους να ισχυρίζονται ότι ο κλάδος τους συνιστά μια «επιστήμη» στα θέματα της θεωρίας και της ανάλυσης των εννοιών του «έθνους» και του «εθνικισμού». Διότι, εδώ, αυτές οι ειδικότητες πρέπει να βασιστούν στην ιστορία, ενώ οι θεωρίες τους δεν μπορούν να γενικευτούν σε τέτοιο βαθμό, διότι έχουν συγκεκριμένο ειδικό επιστημονικό προσανατολισμό και ο υποκειμενισμός πάντα ελλοχεύει. Οι μεθοδολογίες τους είναι επιρρεπείς στην «εφεύρεση» γενικών νόμων για τον καθορισμό της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι το παράδοξο, η συμβολή τους στη συνεχιζόμενη ανάλυση των εννοιών και θεωριών σχετικά με το «έθνος» και τον «εθνικισμό» είχε βαθιά επίδραση σε εκείνους τους κύκλους που συζητούν αυτά τα ειδικά σύγχρονα ζητήματα. Πολλοί είναι οι κοινωνικοί επιστήμονες οι οποίοι έχουν κληθεί, ως ειδικοί, ενώπιον του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερουσίας, να αποφανθούν σχετικά με τις κρίσεις που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Οι πανταχού παρόντες πολιτικοί επιστήμονες, οι οποίοι έχουν διεισδύσει ιδιαίτερα στα Υπουργεία Εθνικής Ασφάλειας, Εξωτερικών, Άμυνας, στη CIA και άλλα ομοσπονδιακά όργανα, καθώς και στα πληθωρικά λεγόμενα «think-tanks», αποτελούν μια στρατιά (αριθμητικά) και, όπως ο στρατός, καταναλώνουν μεγάλα κεφάλαια που προέρχονται από την κυβέρνηση, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα ξένα συμφέροντα. Έτσι, οι κοινωνικοί επιστήμονες δεν έχουν μόνο τη θεωρητική πλευρά τους, αλλά απολαμβάνουν πρακτικές και οικονομικές ανταμοιβές, οι οποίες επιτείνουν την υποκειμενικότητα τους.

Μετά από αυτές τις λίγες γενικεύσεις που αφορούν τους κοινωνικούς επιστήμονες, πρέπει να στραφούμε προς τον ρόλο τους στη διαμόρφωση των θεωριών και των εννοιών «έθνος» και «εθνικισμός». Δεν είμαι ειδικός στο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, υποχρεώθηκα να αντιμετωπίσω το έργο των κοινωνικών επιστημόνων σχετικά με το σημαντικό ζήτημα της φύσης και της προέλευσης του «έθνους» και του «εθνικισμού», ζήτημα που, τα τελευταία πενήντα χρόνια, έχει διαμορφώσει μια ολόκληρη βιομηχανία, με μεγάλη επιστημονική βιβλιογραφία. Παραπέρα, αποτελεί ένα θέμα το οποίο έχει υποστεί μια ταχεία και δυναμική εξέλιξη στα 65 χρόνια που πέρασαν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε αυτή τη σύντομη παρουσίαση θα γίνει προσπάθεια να αναδειχθούν κάποια βασικά σημεία των τομών που σηματοδότησαν ραγδαίες αλλαγές –θεωρητικά και πρακτικά– στην ιστορία και την προέλευση των εννοιών «έθνος» και «εθνικισμός».

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι πολλά επιστημονικά συγγράμματα έχουν χρησιμοποιήσει μόνο ένα παλαιότερο μέρος από τα πορίσματα των κοινωνικών επιστημόνων, και συνεπώς, εφαρμόζουν τις μεθόδους, τις υποθέσεις, τα συμπεράσματα και τις προβλέψεις τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις μεταγενέστερες μελέτες, τις διορθώσεις και κάποτε τις ριζικές αναθεωρήσεις τους, τόσο στη θεωρία, όσο και στα δεδομένα που χρησιμοποιούν σχετικά με το ζήτημα αυτό. Διότι τα συγγράμματα των κοινωνικών επιστημόνων, σε ένα χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τον μισό αιώνα, έχουν υποστεί πολύ σημαντικές αλλαγές ως προς τις θεωρίες και την ιστορία της εξέλιξης της σημασίας του «έθνους» και του «εθνικισμού».

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι είναι οι κοινωνικοί επιστήμονες κατά κύριο λόγο οι οποίοι, όχι μόνο εξετάζουν το «πότε» και το «πώς» εμφανίστηκαν τα έθνη και ο εθνικισμός, αλλά είναι επίσης και αυτοί που έχουν διατυπώσει τόσο τις σχετικές θεωρίες, όσο και πολλές παραλλαγές αυτών των θεωριών. Τα έργα τους έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στον διάλογο γι’ αυτά τα δύο «σύγχρονα» φαινόμενα, συνεχίζουν να τον εμπλουτίζουν και προσωπικά τα έχω βρει συναρπαστικά, έχοντας ωφεληθεί τα μέγιστα από αυτά.

Εντούτοις, τα έργα αυτά προβαίνουν σε μια εκτεταμένη χρήση ιστορικών δεδομένων, προκειμένου να καταλήξουν σε θεωρητικά συμπεράσματα και παρότι διαθέτουν μια εξειδικευμένη «πραγματολογική» γνώση μιας συγκεκριμένης περιοχής, κοινωνίας, ή εποχής, ταυτόχρονα δείχνουν μια έλλειψη εξειδικευμένης «πραγματολογικής» γνώσης των θεματικών που βρίσκονται εκτός της δικής τους περιοχής. Επιπλέον, προχωρούν στην κατασκευή ή τη δημιουργία τεχνικών όρων (σε τέτοια έκταση ώστε χρειάζεται κανείς να προσφύγει σε εξειδικευμένα λεξικά για να βρει τις έννοιες πολλών τέτοιων όρων) και στηρίζονται σε ιστορικούς εξειδικευμένους σε περιοχές με τις οποίες οι κοινωνικοί επιστήμονες δεν είναι εξοικειωμένοι.. Μπορούμε επί πλέον να διαπιστώσουμε την ισχυρή επίδραση των κοινωνικών επιστημόνων πάνω στην ιστορική επιστήμη, παράλληλα με την αδυναμία των κοινωνικών επιστημόνων να καταλήξουν σε οριστικά συμπεράσματα ως προς το «πότε» και το «πώς» του έθνους και του εθνικισμού, καθώς και την αποτυχία τους να διευκρινίσουν τον όρο και την έννοια του πολιτισμού. Αυτή η πολυχρησιμοποιημένη λέξη χρησιμοποιείται από όλους τους κοινωνικούς επιστήμονες, αλλά η συγκεκριμένη χρήση της μπορεί να διαφέρει από τον ένα κοινωνικό επιστήμονα στον άλλο. Επιπλέον, πολλοί ιστορικοί ασχολούνται με το «που» και «πώς» του έθνους και του εθνικισμού, αλλά δίνουν πολύ λίγη προσοχή στον σαφή προσδιορισμό της έννοιας του πολιτισμού.

Η ανάπτυξη της ακαδημαϊκής βιβλιογραφίας των κοινωνικών επιστημών είναι τεράστια, με αποτέλεσμα να έχει επισκιάσει τις προσπάθειες να διατυπωθεί μια ιστορία της εξέλιξης των εννοιών του «έθνους» και της «εθνικότητας». Για τους σκοπούς αυτής της σύντομης παρουσίασης θα περιγράψουμε τα μεταπολεμικά έργα της περιόδου 1945-2003 (κατά Paul Lawrence) πολύ σύντομα και επιμένοντας μόνο στα σημαντικά σημεία.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο υποπεριόδους: Αυτή που αποκαλείται «απαρχές του κλασικού μοντερνισμού (1945-1969») και την «άνοδο και πτώση του κλασικού μοντερνισμού (1970-2003)».

Πρόκειται για ένα μόνο μέρος του σκελετού που χρησιμοποιείται από τον Lawrence, αλλά αρκεί για την παρούσα ανάλυση. Επιπλέον, μέσα σε κάθε κίνηση ή θεωρητική στάση υπάρχουν παραλλαγές ως προς τους παράγοντες και/ ή τις λεπτομέρειες, οι περισσότερες των οποίων δεν μας αφορούν εδώ.

Ο πολιτικός επιστήμονας Ernest Gellner αναγνωρίζεται γενικά ως ο «αρχιερέας» του μοντερνισμού (όσον αφορά τη συζήτηση για την προέλευση του έθνους και του εθνικισμού), που επέφερε μια εντυπωσιακή αλλαγή στη θεωρία και τη σύλληψη του υπό συζήτηση θέματος. Ο Gellner τοποθετείται στην αφετηρία αυτού που έχει περιγραφεί ως «κλασικός μοντερνισμός» (στο περιορισμένο πεδίο του). Τα κείμενά του επέπρωτο να γίνουν ο άγριος άνεμος, που φύσηξε στη φωτιά των διαλόγων για το έθνος και τον εθνικισμό. Για δύο σχεδόν δεκαετίες (από τη δημοσίευση των κειμένων του, το 1964) η θεωρία του αποτέλεσε ένα ατράνταχτο δόγμα, μια ορθοδοξία, προτού υποστεί μια κάποια εύστοχη επίθεση.

Η θεωρία του δομήθηκε πάνω σε δύο σημαντικές προγενέστερες συμβολές. Η πρώτη ήταν τα γραπτά του ιστορικού Hans Cohn και του πολιτικού επιστήμονα Karl Deutsch, οι οποίοι είχαν προσφέρει στις έννοιες τόσο του έθνους όσο και του εθνικισμού μια διάσταση έντονης νεωτερικότητας. Δεύτερον, και σημαντικότερο, κατά την προηγούμενη δεκαετία, ορισμένοι κοινωνιολόγοι εργάστηκαν πάνω στις δικές τους κοινωνικές θεωρίες, τις οποίες ο Τal-cott Parsons επεξέτεινε και εμβάθυνε ως προς τον τρόπο με τον οποίο παραδοσιακές (φεουδαρχικές / αγροτικές) κοινωνίες μετατράπηκαν σε σύγχρονες. Το αποτέλεσμα ήταν μια σύγχρονη προσέγγιση και θεωρητικοποίηση, η οποία απαιτούσε λειτουργική ανάλυση των αναγκών των κοινωνιών σε περιόδους μεγάλων αλλαγών και προκλήσεων.

Ο Gellner παρέμεινε προσηλωμένος στις κατευθυντήριες αρχές του σε όλη του τη σταδιοδρομία και σε όλα τα γραπτά του (υπάρχουν μόνο μικρές παρεκκλίσεις από την ολοκληρωτική απόρριψη κάθε τι του παραδοσιακού) και η επιμονή του εκφράζεται καλύτερα με τα δικά του λόγια:

Μοντερνιστές, όπως εγώ, πιστεύουμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε γύρω στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, και δεν υπάρχει τίποτε το προγενέστερο το οποίο να επιφέρει την παραμικρή διαφοροποίηση στα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε.

Τα επιχειρήματά του συνήθως αρχίζουν με την απόφανση ότι ο εθνικισμός και το έθνος είναι αδιαμφισβήτητα και αποκλειστικά σύγχρονα φαινόμενα, καθώς και με την απερίφραστη απόρριψη κάθε επιβίωσης κάποιων ουσιαστικών για το ζήτημα παραδοσιακών στοιχείων. Ακόμη και η απλή σκέψη μιας τέτοιας επιβίωσης απορριπτόταν ως «σκέτη ανοησία». Περαιτέρω, ο ίδιος αναδιατυπώνει αυτή τη θέση, επιστρατεύοντας ένα είδος υλιστικού αιτιολογικού παράγοντα, σε αντίθεση με μια μη-υλιστική αιτιώδη συνάφεια που χρησιμοποιούν άλλοι μελετητές. Θεώρησε τον εθνικισμό ως «υποπροϊόν» της νεωτερικότητας, μιας νεωτερικότητας που είναι αποτέλεσμα της βιομηχανικής επανάστασης στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα.

Ένα ακόμα τέτοιο «υποπροϊόν» είναι και το νέο μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα που απαιτεί η εκβιομηχάνιση για να εξυπηρετήσει το νέο έθνος-κράτος. O Gellner διακηρύσσει ότι η συνύπαρξη πολιτισμών, ξένων μεταξύ τους, δηλαδή τα δύο επίπεδα της προ-μοντέρνας κοινωνίας, αρκούσαν για τις μεσαιωνικές παραδοσιακές πολιτικές οντότητες. Αλλά η βιομηχανική επανάσταση προκάλεσε τη διατάραξη και τη διάλυση αυτών των δύο διαφορετικών πολιτισμών, και οι κοινωνίες απαίτησαν μια αντίστοιχη εκπαιδευτική επανάσταση, καθώς η παραδοσιακή κοινωνία άρχισε να μετακινείται προς τις εκβιομηχανισμένες πόλεις.

Προκειμένου να ικανοποιηθούν οι οικονομικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, δημιουργήθηκε ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο επέφερε την υιοθέτηση της κρατικής κουλτούρας από την πρώην παραδοσιακή κοινωνία, καθώς αυτή συνέρεε στις πόλεις. Αυτή η νέα προσπάθεια για εξασφάλιση κοινωνικής ομοιογένειας επιβλήθηκε, συνεπώς, με την υιοθέτηση ενός ενιαίου πολιτισμού. (Πρέπει να διευκρινιστεί,, σε αυτό το σημείο, ότι οι συμμετέχοντες στον διάλογο αυτό είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τον όρο πολιτισμός, με τρόπο που να ορίζει σχεδόν οτιδήποτε μπορούσε να προσδώσει συνοχή σε μία συγκεκριμένη θεωρία ή σε ένα συγκεκριμένο επιχείρημα. Η «σημασία» του, επομένως, προσδιορίζεται από τις κοινωνικές επιστήμες ή από οποιαδήποτε άλλη θεωρία. Μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε απαιτείται από οποιοδήποτε εγχείρημα.)

Ωστόσο, το έργο και η θεωρία του Gellner για το έθνος και τον εθνικισμό αποτέλεσε έναν σημαντικό σταθμό σε ένα διάλογο, ο οποίος συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Τόσο οι επικριτές όσο και η πληθώρα των οπαδών του έχουν επηρεαστεί από τη σκέψη και τη θεωρία του, ενώ ορισμένες σύγχρονες διαστάσεις των απόψεών του έχουν επιβιώσει, σε αντίθεση με άλλες.

Ο Lawrence θεωρεί τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ως την περίοδο της ανόδου, όσο και της πτώσης του «κλασικού μοντερνισμού». Η εποχή άνοιξε με έναν έντονο, για να μην πω οξύτατο, διάλογο ως προς την προέλευση και την ουσία του έθνους και του εθνικισμού. Οι οπαδοί της θεωρίας του Gellner επιμένουν ιδιαίτερα στη νεωτερικότητά της και την κεφαλαιώδη σημασία της οικονομικής ανάπτυξης στη βιομηχανική επανάσταση και στην άλλη επανάσταση που ακολούθησε, δηλαδή το νέο μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα, και στην απομάκρυνση από τους προγενέστερους πολιτισμούς των προ-βιομηχανικών κοινωνιών. Εδώ τα κείμενα και οι θεωρίες του Eric Hobsbaum και του Benedict Anderson παίζουν έναν κομβικό ρόλο. Δεδομένης της συντομίας αυτής της ανακοίνωσης, δεν είναι δυνατό να μιλήσουμε για άλλους συγγραφείς, όπως οι Paul Brass και Michael Hechter. Είναι τα έργα του Hobsbaum και του Anderson, που συνέβαλαν στην απόλυτη επικράτηση της νεωτερίζουσας αντίληψης περί εθνών και στην προσωρινή κυριαρχία της στον διάλογο που διεξάγεται στο εσωτερικό των κοινωνικών επιστημών.

Σχεδόν ταυτόχρονα άρχισαν να εμφανίζονται στον ορίζοντα οι απαρχές της μεθοδολογικής κριτικής, τόσο σε βιβλιοκριτικές των μοντερνιστικών έργων, όσο και με την εμφάνιση σοβαρών ακαδημαϊκών εργασιών που αμφισβητούσαν ουσιώδεις παραμέτρους των νεωτεριστικών θεωριών.

Μεταξύ άλλων, οι Hobsbaum και Anderson συνέδεσαν τις θεωρητικές αναπτύξεις τους με εκείνες των μοντερνιστών (Gellner κ.α.), σχετικά με την εξέλιξη της πολιτικής και της βιομηχανικής κοινωνίας. Διαφοροποιήθηκαν, ωστόσο σε ένα σημείο, εγείροντας το ζήτημα της πληρέστερης κατανόησης ενός τρίτου παράγοντα που συμβάλλει στη δημιουργία του εθνικισμού, τον παράγοντα του πολιτισμού.

Αυτόν τον πολιτισμό ο Anderson τον ορίζει ως ένα «πολιτισμικό τεχνούργημα». Επομένως, «εφευρέθηκε», ή, ακόμη καλύτερα, υπήρξε προϊόν φαντασίας ή κατασκευής από τις ελίτ. Εισήλθε στη νέα σύνθεση ως «ιστορικές συγκυρίες». Ορίζοντάς το στοιχείο του «εθνικού αισθήματος» ή συναισθήματος ως κατασκευή, οι δύο αυτοί συγγραφείς επιχείρησαν με έμφαση να το εισαγάγουν στο σχήμα του Gellner. Πρόθεσή τους ήταν με αυτόν τον τρόπο να προσδώσουν στον εθνικισμό και στο έθνος μια πιο ζεστή, πολιτισμική, διάσταση, η οποία ουσιαστικά έλειπε από τις προηγούμενες θεωρίες των μοντερνιστών.

Αυτός ο τρίτος παράγοντας ήταν αναγκαίος, καθώς συνυπολόγιζε τις σοβαρές θυσίες που απαιτούσε η ανάδυση της νέας μοντέρνας κοινωνίας. Ταυτόχρονα, αυτός ο τρίτος παράγοντας του «συναισθήματος» συνοδεύεται, στα κείμενα των δύο συγγραφέων, από τις λέξεις «προγενέστερος», «βαθύς», «παραδοσιακός», πολιτισμός, υπονομεύοντας έτσι την αυστηρότητα της θεωρίας τους. Διότι αυτό το στοιχείο αποτέλεσε στη συνέχεια το έναυσμα για μια επίθεση εναντίον της συνολικής θεωρίας, που περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που εφευρέθηκαν ή δημιουργήθηκαν από τον μοντερνισμό. Παρ’ ότι ο όρος «φαντασιακός», χρησιμοποιείται για να καταδείξει πόσο άχρηστη είναι η παράδοση, δηλαδή οι προ-νεωτερικές θεωρίες του έθνους και του εθνικισμού, στην πραγματικότητα, και ο Hobsbaum και ο Anderson είχαν μόνο τα δύο από τα τρία «πόδια» τους στο στρατόπεδο των μοντερνιστών. Ενώ το τρίτο μέλος τους πατούσε στην πολύ διαφορετική και ανταγωνιστική θεωρία των εθνοσυμβολιστών. Έτσι, ο πρώτος έχει μιλήσει για την ανάγκη εμβάθυνσης στις προγενέστερες κοινωνίες, ως έναν από τους παράγοντες της διαδικασίας, ενώ και οι δύο παραβίασαν τη μοντερνιστική καθαρότητα του Gellner. Στην πραγματικότητα, η τρίτη συνιστώσα, το εθνικό ή εθνοτικό συναίσθημα ως φαντασιακό δημιούργημα, δύσκολα μπορούσε να θεωρηθεί μια επιστημονική βάση για την ερμηνεία ενός «νόμου» των κοινωνικών επιστημών. Η χρήση των όρων «φαντασιακός» και «προϊόν φαντασίας» δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών σε ένα διάλογο. Δεν είναι αδόκιμο να αναφέρουμε κι’ εδώ το ερώτημα ενός επικριτή: «Πώς ξεχωρίζεις το “γνήσιο” από το “ψευδές” παρελθόν;» Το να επιμείνει κανείς στα μυθικά «δεδομένα» είναι τουλάχιστον ύποπτο. Αυτό εξ άλλου εγείρει το ζήτημα των σχέσεων μύθου και ψεύδους.

Πριν περάσουμε στην επόμενη φάση της συζήτησης, δηλαδή την αποτελεσματική κριτική και ανάλυση της μοντερνιστικής αντίληψης, αξίζει να εξάρουμε, εν συντομία, ορισμένες αρετές του βιβλίου του Anderson. Η αντικειμενικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη, η ευγένειά του απέναντι στους επικριτές του χρησιμοποιείται δημιουργικά, γι’ αυτό και πρόσθεσε δύο κεφάλαια στη δεύτερη έκδοση και τους ευχαριστεί για τις κριτικές υποδείξεις τους. Επί πλέον, εισάγει μια παράμετρο που σπανίως συναντάται στον σχετικό διάλογο, τις απόψεις των εθνών και εθνικισμών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Προσωπικά, βρήκα ότι το βιβλίο του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως λόγω του ότι εκφράζει τους κλασικούς μοντερνιστές στις παραμονές της ριζικής ανατροπής που ακολούθησε.

Φθάνουμε έτσι σε μια νέα και σημαντική φάση του συνεχιζόμενου διαλόγου για την προέλευση και τη φύση του έθνους και του εθνικισμού, με τη νέα ερμηνεία που επιχείρησε ο Anthony D. Smith, ο οποίος υπήρξε ο ίδιος μαθητής του Gellner. Αν και ο πρώην μαθητής δεχόταν αρχικά τις θεωρίες του δασκάλου του, μετά από μια ενδελεχέστερη επανεξέταση της μοντερνιστικής ερμηνείας, συνειδητοποίησε ότι η έννοια του πολιτισμού δεν αντιμετωπιζόταν ικανοποιητικά στη μοντερνιστική θεωρία. Αν και δεχόταν την ανάλυση των μοντερνιστών ως προς τη νεωτερική υφή του έθνους και του εθνικισμού, βρήκε την ανάλυση του πολιτισμού και του ρόλου του στην εφεύρεση του «πολιτισμού» ρηχή και ανεπαρκή για μία συνολική θεωρητική περιγραφή του έθνους και του εθνικισμού. Η μεταγενέστερη σταδιοδρομία του Smith υπήρξε εξαιρετικά παραγωγική και η διατύπωση της θεωρίας του πειστική, σε μια επιτυχημένη προσπάθεια να προσδώσει ιστορικότητα και στις δύο αυτές έννοιες, καθώς τους προσέδωσε ισχυρές και αδιαμφισβήτητες ρίζες στην παλαιότητα αυτής της διάστασης του έθνους και του εθνικισμού. Κατά την άποψή του, ο τρίτος παράγων στη δημιουργία του έθνους και του εθνικισμού ήταν το ιστορικό προνεωτερικό παρελθόν.

Στο εξής, ο διάλογος για την προέλευση και τη φύση και του έθνους και του εθνικισμού έλαβε χώρα με τρόπο δημόσιο και ηχηρό, και μάλιστα σε έντυπη μορφή μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Η άποψη του Smith είναι ότι το «έθνος» προέρχεται από τα «έθνη», δηλαδή από τη συλλογική μορφή της κοινότητας στις προ-νεωτερικές κοινωνίες, στις οποίες οι παραδόσεις ήσαν ακόμα ισχυρές, και διατηρείτο η συνοχή τους ως μιας συνειδητής κοινωνικής οντότητας, η οποία κατά την διαδικασία του εκσυγχρονισμού της προσέδωσε στο έθνος και τον εθνικισμό μεγάλο μέρος του πολιτισμού και ειδικότερα του «συναισθήματος» και των «αισθημάτων» της αρχαιότητας. Οι οπαδοί της νέας ερμηνείας χαρακτηρίσθηκαν ως «εθνοσυμβολιστές». Οι εθνοσυμβολιστές, μεταξύ άλλων, προσέφεραν στη θεωρία του έθνους και του εθνικισμού μια νέα εξαιρετικά παραγωγική αντίληψη, η οποία συνέδεσε τη νεωτερικότητα με μια αναμφισβήτητα βαθιά και πλούσια ποικιλία από συναισθήματα και ιστορικά δεδομένα, ενώ η αποδοχή των απόψεών τους συνέβαλε στο να αναδειχθεί αυτή η έννοια του πολιτισμού, και να αντικατασταθεί η πιο στρουκτουραλιστική και αδιάφορη θεωρία περί πολιτισμού που είχαν αναπτύξει οι κλασικοί μοντερνιστές.

Τα κείμενα του Smith απέδωσαν καρπούς και ο δάσκαλός του βρέθηκε να παλεύει για μια χαμένη μάχη. Βέβαια, ο Gellner δήλωσε ότι ποτέ δεν αποδέχθηκε το έργο του μαθητή του και παρέμεινε σθεναρά προσηλωμένος στις απόψεις του μέχρι τέλους. Αλλά έτσι αγνόησε το γεγονός ότι ο ίδιος είχε δηλώσει πως η θεωρία του για τον πολιτισμό έχει προκύψει από το παρελθόν. Πάντως, παραδέχτηκε ότι η νέα αυθεντία ήταν πλέον ο Smith.

Στη διαμάχη που ακολούθησε και μπροστά στα αδιαμφισβήτητα επιχειρήματα του Smith, ο Anderson, σε αντίθεση με τον Gellner, υπήρξε πιο δεκτικός στις κριτικές που ασκήθηκαν στο έργο του και, τελικά, παραδέχτηκε ότι το έργο του είχε πλέον καταστεί περιθωριακό. Συχνά η αρετή αναδεικνύεται στις στιγμές της ήττας. Μόλις συνειδητοποίησε ότι η θεωρία του Smith είχε αντικαταστήσει τη δική του θεωρία, έγραψε στην εισαγωγή της νέας έκδοσης του δικού του κλασικού έργου, lmagined Communities [στα ελληνικά το έργο έχει μεταφραστεί με τον τίτλο Φαντασιακές κοινότητες], ότι συνειδητοποίησε πως το εν λόγω βιβλίο του είχε σε μεγάλο βαθμό, αλλά όχι και ολοκληρωτικά, ξεπεραστεί. Αξίζει να παρατεθεί αυτούσια η αποτύπωση αυτής της συνειδητοποίησης, η οποία αποτελεί ταυτόχρονα μια αφορμή για αναστοχασμό από όλους τους θεωρητικούς, οι οποίοι διατυπώνουν άκαμπτες θεωρίες στις κοινωνικές επιστήμες:

Δεν είναι μόνον το πρόσωπο του κόσμου που έχει μεταβληθεί κατά τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Και η μελέτη του εθνικισμού έχει μεταμορφωθεί εκπληκτικά – σε μέθοδο, κλίμακα, εκλέπτυνση, ακόμα και ποσοτικά… Η προσαρμογή των Φαντασιακών Κοινοτήτων στις απαιτήσεις αυτών των τεράστιων αλλαγών που έχουν συμβεί στον κόσμο και στα κείμενα είναι ένα έργο που υπερβαίνει τις σημερινές δυνατότητές μου. Έκρινα καλύτερο, ως εκ τούτου, να το αφήσω σε μεγάλο βαθμό ως έχει, ως ένα μη «αναστηλωμένο» κομμάτι εποχής, με το δικό του χαρακτηριστικό στυλ, σιλουέτα, και διάθεση.

Ωστόσο, παρηγορείται από το γεγονός ότι:

Η ιδιότυπη μέθοδος και οι προβληματισμοί των Φαντασιακών Κοινοτήτων μου φαίνεται ότι εξακολουθούν να βρίσκονται στις παρυφές των νεότερων μελετών για τον εθνικισμό – και υπό την έννοια αυτή, τουλάχιστον, δεν έχουν ολοκληρωτικά ξεπεραστεί.

Τα συναισθήματά του, που διατυπώνονται με τόση σαφήνεια, είναι ένας καθρέφτης των αρετών του ως μελετητή και ως ανθρώπου. Πιστεύει στον διάλογο ως επιστημονική μέθοδο, και υπήρξε αρκετά ευφυής ώστε να συνειδητοποιήσει ότι όλες οι θεωρίες που υπόκεινται σε διάλογο είναι αμφισβητήσιμες. Αναγνωρίζει ότι το έργο του είναι και παραμένει κλασικό, έστω και αν είναι πλέον περιθωριοποιημένο. Ωστόσο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ακαδημαϊκού διαλόγου.

Τέλος, λίγα –ελάχιστα– σχετικά με τους μεταμοντέρνους. Η συμβολή τους, αν μπορεί κανείς να την ονομάσει έτσι, είναι ότι θέτουν ένα τέλος στο διάλογο, δεδομένου ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι προτείνουν θεωρίες για πράγματα, τα οποία είναι αδύνατο να γνωρίσουμε! Ο Derrida θα έθετε τέλος σε ένα τέτοιο διάλογο με τη θεωρία του για την «αποκλειστικότητα» του κειμένου. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από το κείμενο. Με αυτό το απόφθεγμα αποκλείει και τον ίδιο τον εαυτό του. Γνωρίζει, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από το κείμενο. Με αυτή τη διατύπωση, και ο ίδιος αποκλείει τον εαυτό του από όλα τα κείμενα, είτε προ-μοντέρνα είτε σύγχρονα, και αποκλείει και την ίδια τη μη-θεωρία του. Θεωρητικά, θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει μια τέτοια θεωρία, αλλά οι κοινωνικοί επιστήμονες θα την απέρριπταν. Οι δε οπαδοί της θεωρίας της αποδόμησης, προτιμούν να επιτίθενται κατά των συγγραφέων και όχι κατά των ίδιων των κειμένων. Ωστόσο, άλλοι μελετητές θεωρούν τον διανοητικό διάλογο θετική προσέγγιση και μπορούν, ατελώς, να συγκρίνουν το διάλογο με την αναζήτηση για την Ιθάκη στο περίφημο ποίημα του Καβάφη.

* Το κείμενο αυτό εκφωνήθηκε στην ημερίδα με θέμα «Ο Νέος Ελληνισμός: Έννοια, περιεχόμενο, χρονικά όρια» που διοργάνωσε η Ακαδημία Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 2010 και αναγνώστηκε σε ελληνική απόδοση από τον πρόεδρο της Ακαδημίας Κ. Σβολόπουλο. Ο Γ. Καραμπελιάς το επιμελήθηκε σε αντιπαραβολή με το αγγλικό πρωτότυπο.

«Νέος Ερμής ο Λόγιος«

Η τιμή της Ελλάδας (Le prix de la Grèce) …….

Σεπτεμβρίου 23, 2011 Σχολιάστε
 του Γκυ Σορμάν (Guy Sorman)*

(C’est ainsi que la principale ressource du nouvel Etat grec devint l’exploitation du mythe hellénistique à charge pour les autres Européens de le financer. Alors même que l’Etat et l’économie grecs ne remplissaient aucune des conditions nécessaires à l’adhésion à l’Union européenne, la Grèce y entra dès 1981, avec le soutien particulier de Valéry Giscard d’Estaing, ……etc)

Το ελληνικό κράτος είναι μια εφεύρεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων: αυτός είναι ο λόγος που φαίνεται ελάχιστα νόμιμο για τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες.

Αυτή η εφεύρεση της Ελλάδας, το 1830, φωτίζει τη συμπεριφορά των φορολογουμένων, που καθόλου δεν βιάζονται  να πληρώνουν τους φόρους τους, και ενός κράτους που δεν απογαλακτίστηκε ποτέ από τις αμφίβολες προελεύσεις του. Αυτή η σύγχρονη ιστορία, φωτίζει, καλύτερα από λογιστικούς υπολογισμούς, την πτώχευση που απειλεί τη χώρα.
Όλα ξεκίνησαν με τους ρομαντικούς, όταν ο Σατωμπριάν (Chateaubriand), μεγάλος συγγραφέας, αλλά και μεγαλοπρεπής ψεύτης, και ο Λόρδος Βύρων πίστεψαν ότι βρήκαν στην Ελλάδα τις πηγές του δυτικού πολιτισμού.

Μια παρεξήγηση της οποίας πληρώνουμε τις συνέπειες: αν και είναι αλήθεια ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ζουν στον ίδιο τόπο με τον Αριστοτέλη και τον Περικλή, δεν υπάρχει συνέχεια μεταξύ του ελληνιστικού πολιτισμού και της σύγχρονης Ελλάδας. Η γονική σχέση με το Βυζάντιο, την οποία ισχυρίζονται οι σύγχρονοι Έλληνες, είναι εξίσου αδύναμη.

Πιο ρεαλιστής, ο Μαρκ Τουέιν, που επισκεπτόταν την Αθήνα το 1865, παραδέχθηκε ότι συνάντησε μερικούς βοσκούς που έβοσκαν τα πρόβατα τους μεταξύ των πεσμένων στυλών του Παρθενώνα. Οι Έλληνες αυτοί, στ’ αλήθεια, ήταν μια χριστιανική φυλή μεταξύ πολλών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: αλλά με τον τρόπο με τον οποίον ο Δον Κιχώτης ονειρεύτηκε ότι μια πανάσχημη αγρότισσα ήταν η Dulcinea του, ορισμένοι Ευρωπαίοι επέμειναν με κάθε τίμημα ότι οι Έλληνες (Grecs) ήταν Έλληνες (Hellènes).
Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τους Έλληνες ότι το εκμεταλλεύτηκαν: στη διάρκεια όλου του δέκατου ένατου αιώνα, τα οικονομικά του ελληνικού κράτους υποστηρίχθηκαν από τους Βρετανούς, Γάλλους και τους Γερμανούς. Οι τελευταίοι πλήρωναν επειδή είχαν επιβάλει έναν Γερμανό πρίγκιπα ως βασιλιά της Ελλάδα το 1833: ο δικαιούχος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου λεγόταν περίεργα Όθων της Βαυαρίας και κυβερνούσε μια οθωμανική φυλή.

Με αυτόν τον τρόπο, η κύρια πηγή του νέου ελληνικού κράτους έγινε η εκμετάλλευση του ελληνιστικού μύθου εις βάρος των άλλων Ευρωπαίων για την χρηματοδότηση.  Ακόμη και δεδομένου ότι το κράτος και η ελληνική οικονομία δεν τηρούσαν καμία από τις προϋποθέσεις για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα εισήλθε το 1981, με ιδιαίτερη υποστήριξη από το Βαλερύ Ζισκάρ Ντεστέν (Valery Giscard d’Estaing), ένα μεγάλο αναγνώστη του Σατωμπριάν.

«Η Ελλάδα, δήλωσε, είναι το λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, οι ιδρυτές της Ευρώπης έχουν ιστορικό χρέος προς αυτήν».

Διαβάσατε καλά: δεν είναι η Ελλάδα που δεν πληρώνει τα χρέη της, είναι η Ευρώπη που έχει χρέος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι Έλληνες μοιράζουν αυτή την υψηλή ιδέα του εαυτού τους, αφού  τους ανατέθηκε από το εξωτερικό. Και γιατί να πληρώσεις το χρέος της ημέρας όσο χρονικό διάστημα το ιστορικό χρέος δεν εξοφλήθηκε;

Η ανεξάντλητη μυθοποίηση επαναλήφθηκε το 2001 όταν η Ελλάδα εισήλθε στη ζώνη του ευρώ χωρίς να πληροί καμία από τις προϋποθέσεις. Κατηγορούνται σήμερα οι ηγέτες για νόθευση των εθνικών λογαριασμών, μέχρι την ημέρα όπου οι χρηματοπιστωτικές αγορές ανακάλυψαν την απάτη. Αλλά αυτό δεν είναι αληθές: το 2001, οι ευρωπαίοι ηγέτες γνώριζαν και ομολογούσαν,  ιδιωτικά, ότι οι αριθμοί που πρόβαλλε το  ελληνικό κράτος ήταν ψευδείς, αλλά έπρεπε η Ελλάδα να ήταν παρούσα, έστω και συμβολικά. Το ιστορικό χρέος και πάλι.

Και πάλι, όταν η Αθήνα ήταν υποψήφια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή γνώριζε ότι η Ελλάδα δεν είχε τα μέσα, ότι τα χρέη δεν θα εξοφλούνταν, αλλά πώς να αρνηθεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, ενώ είχαν ιδρυθεί εκεί, και εφευρεθήκαν εκ νέου από τον Pierre de Coubertin το 1896;

Για όλους αυτούς τους λόγους, το ελληνικό κράτος δεν αισθάνεται πραγματικά την υποχρέωση να εξοφλήσει τους πιστωτές του, όπως και οι Έλληνες πολίτες δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να πληρώνουν τους φόρους τους σε αυτό το κράτος που προέρχεται από αλλού. Βέβαια, η κυβέρνηση δεν είναι πλέον γερμανική, ή στρατιωτική (από το 1973), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Δημοκρατία είναι απολύτως νόμιμη για αυτό το λόγο: λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς των πολιτικών, της αναποτελεσματικότητας της διοίκησης, αλλά και –αναφέρεται λιγότερο- γιατί πολλοί Έλληνες δεν έχουν ξεχάσει τον εμφύλιο πόλεμο  του 1949, που έσβησε από μια αγγλοαμερικανική στρατιωτική επέμβαση. Προσθέστε σε αυτό, τα εκατομμύρια των πολιτών, που αναγκάζονται να μιλούν την Ελληνική γλώσσα, τις πολιτιστικές μειονότητες των οποίων η νομιμότητα αμφισβητείται, ενώ είναι αλβανικής η τουρκικής καταγωγής! Συνολικά, η πολιτική βάση, η οποία θεωρεί το ελληνικό κράτος νόμιμο, είναι τόσο εύθραυστη, όσο η οικονομική βάση που για το μεγαλύτερο μέρος, βρίσκεται «off shore», μακριά από τον εφοριακό.

Για όλους αυτούς τους ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται  να πολλαπλασιάζει δεσμεύσεις που δεν μπορεί να τιμήσει -οι φόροι δεν πρόκειται ξαφνικά να ρέουν στα ταμεία του κράτους -ή δεν θα θέλει να τιμήσει –οι ιδιωτικοποιήσεις θα αφαιρούσαν την επιρροή του κράτους  και θα μείωναν τις πελατειακές σχέσεις- με τη εσώκλειστη ελπίδα ότι οι Ευρωπαίοι θα υποκύψουν για μια ακόμη φορά στη γοητεία του μύθου.

Το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο, καθώς η Ευρώπη πάσχει από «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα» προς την Ελλάδα: εάν η Ελλάδα είναι ταυτόχρονα πατέρας και μητέρα μας, πρέπει να σκοτωθεί ο μύθος και να αναγνωρίσουν οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες ότι η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα, για τη διευθέτηση του χρέους και την εξόφληση του.

*Ένας κλασικός νεοφιλελεύθερος
Ο Γκυ Σορμάν, 66 ετών, είναι γάλλος οικονομολόγος και φιλόσοφος που ζει μεταξύ Παρισίων και Νέας Υόρκης. Θεωρείται ότι ανήκει στη σχολή των κλασικών νεοφιλελεύθερων. Ήταν από τους ιδρυτές της γαλλικής μη κυβερνητικής οργάνωσης «Δράση Κατά της Πείνας» το 1979. Είναι σύμβουλος της γαλλικής και άλλων κυβερνήσεων (π.χ. Νότιας Κορέας) για οικονομικά ζητήματα. Έχει διδάξει Οικονομικά σε πολλά πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων τα Sciences Ρo στη Γαλλία και Στάνφορντ στις ΗΠΑ. Πολυγραφότατος, έχει συγγράψει 20 βιβλία με τελευταίο το μπεστ σέλερ «Εconomics Does Νot Lie» («Η οικονομία δεν ψεύδεται») και αρθρογραφεί τακτικά σε κορυφαίες εφημερίδες, όπως η «Le Figaro» στη Γαλλία και η «Wall Street Journal» στις ΗΠΑ. 

Πηγές: Tribune de Genève (Blog)        L’Hebdo , Blog de Guy Sorman

Κατατίθεται το αίτημα ένταξης παλαιστινιακού κράτους στον ΟΗΕ (Παρά τις αντιρρήσεις) …….

Σεπτεμβρίου 23, 2011 Σχολιάστε

1. Κατατίθεται το αίτημα ένταξης παλαιστινιακού κράτους στον ΟΗΕ (Παρά τις αντιρρήσεις)

Νέα Υόρκη: Κανονικά θα προχωρήσει ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς στην κατάθεση του αιτήματος αναγνώρισης ενός παλαιστινιακού κράτους από τον ΟΗΕ, παρά τις αντιδράσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών.

Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος θα καταθέσει το αίτημα στον ΓΓ του ΟΗΕ, πριν από την ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης το απόγευμα της Παρασκευής (ώρα Ελλάδος).

Σύμφωνα με τον Παλαιστίνιο πρεσβευτή στα Ηνωμένα Έθνη, ο Μ.Αμπάς θα υποβάλλει το αίτημα στην διάρκεια συνάντησής του με τον Μπαν Γκι-μουν στις 18:35 ώρα Ελλάδος.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει προειδοποιήσει ήδη τον Μαχμούντ Αμπάς ότι θα ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε σχέδιο για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους που θα τεθεί σε ψήφιση στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Μιλώντας κατά την έναρξη της 66ης Γενικής Συνέλευσης επέρριψε ευθύνες για το αδιέξοδο στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και στις δύο πλευρές, αναγνωρίζοντας, ωστόσο, ότι «οι Παλαιστίνιοι αξίζουν το δικό τους κράτος» και πως αυτό θα επιτευχθεί μόνο μέσω των συνομιλιών των δύο μερών.

Στην ομιλία του, ο Ομπάμα είχε απορρίψει το αίτημα ένταξης ενός Παλαιστινιακού κράτους, υπογραμμίζοντας πως δεν υπάρχει «σύντομος δρόμος» για την επίτευξη ειρήνης.

«Η ειρήνη δεν θα έρθει με δηλώσεις και αποφάσεις του ΟΗΕ. Αν ήταν τόσο εύκολο θα είχε ήδη έρθει» είπε.

Την ίδια ώρα, το Κουαρτέτο για τη Μέση Ανατολή (ΗΠΑ, ΟΗΕ, ΕΕ, Ρωσία) εξακολουθεί να αναζητά λύση για την επανέναρξη των συνομιλιών Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Αξιωματούχος της κυβέρνησης των ΗΠΑ δήλωσε ότι οι απεσταλμένοι του Κουαρτέτου «συνεχίζουν να εργάζονται εποικοδομητικά» και θα έχουν νέα συνάντηση το πρωί της Παρασκευής.

Διπλωμάτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ και του ΟΗΕ, που συναντώνται στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού, προσπαθούν να συμφωνήσουν σε ένα κείμενο για την επανέναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων Ισραήλ-Παλαιστινίων.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο θεωρείται πολύ δύσκολο.

Την Παρασκευή, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα μιλήσει στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, όπου -σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ- ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου «θα καλέσει τους Παλαιστίνιους να δεσμευτούν σε εντατικές ειρηνευτικές συνομιλίες».

Απορρίπτουν την πρόταση Σαρκοζί Τουρκία, Ισραήλ

Το Ισραήλ απέρριψε την πρόταση του Γάλλου προέδρου να δοθεί στους Παλαιστίνιους ένα προσωρινό καθεστώς, χαρακτηρίζοντάς την ως «απατηλά καλή ιδέα».

«Είναι αδύνατο να παραλειφθούν τα στάδια με το να χορηγηθεί ένα κράτος στους Παλαιστίνιους όποια κι αν είναι η ονομασία του. Ένα παλαιστινιακό κράτος δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα παρά μόνο μιας συμφωνίας με το Ισραήλ» δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γιγκάλ Πάλμορ.

Την αντίθεσή του εξέφρασε και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, συγκρίνοντάς την με την αντίθεση του Νικολά Σαρκοζί στην είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ.

Τον τελευταίο καιρό, αναφορικά με την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους, «φαίνεται πως ορισμένες χώρες έχουν αλλάξει ιδέες, εξαιτίας της επιρροής του Ισραήλ» δήλωσε ο Μπουλέντ Αρίντς, στη διάρκεια συνάντησής του με Ευρωπαίους δημοσιογράφους.

«Αυτό που είπε ο Σαρκοζί σχετικά με την Παλαιστίνη είναι ανάλογο μ’ αυτό που έχει πει σχετικά με την Τουρκία, όταν πρότεινε να μην είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης» σχολίασε ο Μπ.Αρίντς.

«Ελπίζω ότι η πρόταση της Παλαιστίνης να γίνει ένα πλήρες μέλος (του ΟΗΕ) θα γίνει δεκτή από το Συμβούλιο Ασφαλείας» πρόσθεσε.

Την Τετάρτη, από το βήμα του ΟΗΕ, ο Γάλλος πρόεδρος αναφέρθηκε στις επιλογές που συζητούνται παρασκηνιακά στην ΕΕ, προτείνοντας να συνεννοηθούν οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί σε ένα σφιχτό χρονοδιάγραμμα διαπραγματεύσεων.

Παράλληλα, πρότεινε να λάβουν οι Παλαιστίνιοι ένα «ενδιάμεσο καθεστώς κράτους παρατηρητή» στον ΟΗΕ.

* Εν τω μεταξύ, 22.000 Ισραηλινοί αστυνομικοί έχουν αναπτυχθεί σε ολόκληρη τη χώρα, αναμένοντας διαδηλώσεις με αφορμή την ομιλία του Παλαιστίνιου προέδρου στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011 4:37 μμ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ -ΚΥΠΡΟΣ

2. Επισήμως στον ΟΗΕ το αίτημα για αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011 7:07 πμ

Νέα Υόρκη: Όπως είχαν προαναγγείλει από καιρό και παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ και μέρους της διεθνούς κοινότητας, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς κατέθεσε τη Παρασκευή αίτημα στον Γενικό Γραμματέα για αναγνώριση της Παλαιστίνης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού.

Αργότερα στην ομιλία του μίλησε για την στιγμή της αλήθειας που έχει έλθει πλέον για τον παλαιστινιακό λαό που περιμένει μία απάντηση στο αίτημα του. Οι Παλαιστίνιοι, πρόσθεσε, αποκηρύσσουν τη βία και την τρομοκρατία. Για την επίτευξη όμως μίας λύσης, υπογράμμισε ο κ.Αμπάς πρέπει να τερματιστεί η πολιτική του εποικισμού της Δυτικής Όχθης την οποία, σε συνδυασμό με άλλες τακτικές του Ισραήλ, παρομοίασε με διαδικασία εθνοκάθαρσης. Καλώντας το Ισραήλ σε διάλογο ζήτησε να χτιστούν γέφυρες ειρήνης και όχι τείχη χωρισμού.

Η επίδοση του αιτήματος έγινε κατά τη συνάντηση του Μαχμούντ Αμπάς με τον Γενικό Γραμματέα Μπαν Γκι-Μουν. Οι ΗΠΑ προειδοποίησαν με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κάτι που πρακτικά ακυρώνει το αίτημα. Ωστόσο οι Παλαιστίνιοι θα προωθήσουν το αίτημα και στη Γενική Συνέλευση.

Το ιστορικό αίτημα του Μαχμούντ Αμπάς έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τους Παλαιστίνιους οι οποίος συγκεντρώθηκαν μαζικά στη Ραμάλα επευφημόντας, χορεύοντας και χειροκροτώντας τον Αμπάς. Ωστόσο, ένας άνθρωπος σκοτώθηκε από τα πυρά των Ισραηλινών κατά τη διάρκεια διαδήλωσης κοντά στη Ναμπλούς.

Ομιλία Αμπάς στη Γενική Συνέλευση

Μετά τη σύντομη συνάντηση με τον Μπαν Γκι-Μουν, ο Αμπάς μίλησε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Αναφέρθηκε στις ειρηνευτικές συνομιλίες που έχουν παγώσει εδώ και ένα χρόνο μετά από ένα μεγάλο διάστημα ακινησίας. «Μπήκαμε με καλό πνεύμα σε συνομιλίες», είπε ο κ.Αμπάς αλλά επέρριψε ευθύνες στην ισραηλινή κυβέρνηση γιατί υπονομεύει κάθε ευκαιρία επίλυσης από τις πολλές που έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Ο Παλαιστίνιος ηγέτης αναφέρθηκε εκτενώς στον εποικισμό της Δυτικής Όχθης σαν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα –αν όχι το μείζον–που δυσχεραίνουν την επίλυση του ζητήματος. Το ισραηλινό τείχος, η απαγόρευση χορήγησης οικοδομικών αδειών σε Παλαιστίνιους από το Ισραήλ και οι κατεδαφίσεις συνεχίζονται, πρόσθεσε, μιλώντας για τακτικές εθνοκάθαρσης από πλευράς του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστίνιων.

Επιπλέον, ο αποκλεισμός και ο βομβαρδισμός της Γάζας συνεχίζεται τρία χρόνια μετά την εισβολή, προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών, είπε ο κ.Αμπάς. Πρόκειται για επιθετικές, στρατιωτικές ενέργειες, τόνισε.

Η πολιτική του εποικισμού απειλεί να υπονομεύσει την λύση των δύο κρατών και ίδια την επιβίωση της κυβέρνησης της Παλαιστινιακής Αρχής, προειδοποίησε σε υψηλούς τόνους ο Μαχμούντ Αμπάς, και χαρακτήρισε τις πράξεις του Ισραήλ, πράξεις που παγιώνουν την κατοχή της Δυτικής Όχθης.

Υπενθύμισε ακόμη μία παλιότερη ομιλία του Γιάσερ Αραφάτ που κάλεσε τα μέλη του ΟΗΕ «να μην αφήσουν να πέσει από τα χέρια του ο κλάδος της ελαίας» διαβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό για την ειρηνική πρόθεση των Παλαιστινίων.

Αποφασίσαμε να κάνουμε το ιστορικό βήμα και τον μεγάλο συμβιβασμό να ιδρύσουμε το παλαιστινιακό κράτος σε σύνορα πολύ μικρότερα από τα προβλεπόμενα, υπενθύμισε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος τη Γενική Συνέλευση. Αλλά όλες οι πρωτοβουλίες μας προσέκρουσαν στο βράχο του ισραηλινού εποικισμού, πρόσθεσε.

Στη συνέχεια σκιαγράφησε τους στόχους και τις αρχές των Παλαιστίνιων:
1.Η υλοποίηση του αναφαίρετου δικαιώματος των Παλαιστινίων για κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
2.Η αποκήρυξη της βίας και όλων των μορφών της τρομοκρατίας και της κρατικής τρομοκρατίας.
3.Μόνιμη λύση στη σύγκρουση στα πλαίσια της διεθνούς νομιμότητας μετά τον τερματισμό του εποικισμού.
4.Συνέχιση της λαϊκής, ειρηνικής αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή.
5.Επιβεβαίωση ότι οι Παλαιστίνιοι δεν αναλάβουν μονομερείς ενέργειας και δεν θα στοχεύσουν στην απονομιμοποίηση ή την περιθωριοποίηση του Ισραήλ αλλά μόνο του εποικισμού.
Μετά την περιγραφή της δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας που επιθυμούν να χτίσουν οι Παλαιστίνοι, ο Μαχμούντ Αμπάς τόνισε ότι κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί στους Παλαιστίνιους το αίτημα τους για αναγνώριση.

Εορτασμοί στη Ραμάλα, βία στη Ναμπλούς

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι κατέβηκαν στους δρόμους πόλεμων της Δυτικής Όχθης για να πανηγυρίσουν το ιστορικό αίτημα που κατέθεσε η ηγεσία αν και ο δρόμος για την έγκριση του δεν είναι εύκολος.

Απηχώντας τα αισθήματα πολλών Παλαιστίνιων και σε ένα βαθμό και του ίδιου του Αμπάς στην ομιλία του, ένας από τους διαδηλωτές είπε στο Associated Press ότι «μετά την αποτυχία όλων των άλλων μεθόδων [για την ανεξαρτησία] φτάσαμε σε ένα σημείο απελπισίας. Αυτό [το αίτημα] είναι μία καλή προσπάθεια να βάλουμε το Παλαιστινιακό και τους Παλαιστίνιους στο χάρτη».

Πάντως οι συγκεντρώσεις σε κάποια σημεία πήραν αιματηρή τροπή καθώς ένας Παλαιστίνιος σκοτώθηκε και τρεις τραυματίστηκαν στα βόρεια της Δυτικής Όχθης από πυρά του ισραηλινού στρατού, λίγο αφότου ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα σε Παλαιστίνιους χωρικούς και σε Ισραηλινούς εποίκους.

Ο 37χρονος Ισαμ Μπαντράν σκοτώθηκε αφού δέχθηκε αληθινά πυρά στον αυχένα,
σύμφωνα με πηγές του νοσοκομείου Ραφίντια ντε Ναμπλούς. Τρεις άλλοι Παλαιστίνιοι από το ίδιο χωριό, την Κούσρα, που βρίσκεται κοντά στην Ναμπλούς, τραυματίστηκαν ελαφρά από πλαστικές σφαίρες.

Νωρίτερα, συγκρούσεις ξέσπασαν όταν περίπου πενήντα Ισραηλινοί έποικοι επιτέθηκαν στο χωριό, όπου τις τελευταίες εβδομάδες σημειώνονται βίαια περιστατικά, σπάζοντας τα παράθυρα αρκετών σπιτιών. Οι Παλαιστίνιοι αμύνθηκαν πετώντας τους πέτρες.

Η διαδικασία

Μετά την κατάθεση του αιτήματος στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, αυτός θα το επιδώσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας το οποίο θα συστήσει μία επιτροπή για να το εξετάσει. Η συζήτηση προγραμματίζεται για τη Δευτέρα.

Η έγκριση του αιτήματος από το Συμβούλιο χρειάζεται τις ψήφους 9 από τα 15 μέλη του αλλά κανένα βέτο, οπότε με δεδομένο το βέτο των ΗΠΑ (και την πιθανή αποχή της Βρετανίας και της Γαλλίας) και παρά το ‘ναι’ που θα δώσει η Ρωσία δεν πρόκειται να υπάρξει πρόοδος σε αυτό το μέτωπο.

Οι Παλαιστίνιοι θα καταθέσουν, όπως έχουν πει, το αίτημα και στη Γενική Συνέλευση που θα κληθεί να εγκρίνει το σχετικό ψήφισμα. Θεωρητικά αυτό μπορεί να συμβεί σε 48 ώρες αλλά μάλλον θα καθυστερήσει για το τέλος Σεπτεμβρίου ή τις αρχές Οκτωβρίου, εκτιμά το BBC.

Στη Γενική Συνέλευση το αίτημα για να εγκριθεί χρειάζεται την απλή πλειοψηφία των παρόντων. Οι Παλαιστίνιοι υπολογίζουν σε περισσότερους από 120 ψήφους που αρκούν για την έγκριση του αιτήματος.

Μέχρι σήμερα η Παλαιστινικαή Αρχή έχει το καθεστώς του παρατηρητή. Αυτό την κρατά μακριά από τους οργανισμούς αρωγής των Ηνωμένων Εθνών. Επιπλέον, μετά την αναγνώριση η Αρχή θα μπορεί να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπου θα μπορούσε να παραπέμψει το Ισραήλ για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

3. ΗΠΑ: Την Παρασκευή θα εξεταστεί το αίτημα ένταξης παλαιστινιακού κράτους στον ΟΗΕ

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε σήμερα ομόφωνα να παραπέμψει το αίτημα των Παλαιστίνιων για πλήρη ένταξη στον Οργανισμό στην Επιτροπή Ένταξης που θα συγκληθεί την προσεχή Παρασκευή για να συζητήσει το θέμα.

Στη συνεδρίασή του ΣΑ, που διήρκησε λιγότερο από δύο λεπτά, ο ασκών την προεδρία πρεσβευτής του Λιβάνου Ναουάφ Σαλάμ, διάβασε μια σύντομη ανακοίνωση σχετικά με την παραπομπή του αιτήματος στην αρμόδια Επιτροπή.

Καμία από τις υπόλοιπες 14 χώρες του ΣΑ δεν εξέφρασε αντιρρήσεις, οπότε ο Σαλάμ ανακοίνωσε ότι η Επιτροπή Ένταξης θα συνεδριάσει στις 10 το πρωί της Παρασκευής, ώρα Νέας Υόρκης (19:00 ώρα Κύπρου) για να εξετάσει το αίτημα.

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη ανακοινώσει ότι θα ασκήσουν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αν χρειαστεί, προκειμένου να μην εγκριθεί το αίτημα.
Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ, Ρον Πρόσορ, δήλωσε σήμερα στους δημοσιογράφους ότι η Παλαιστίνη “δεν θα γίνει το 194ο κράτος” του Οργανισμού και ζήτησε να ξαναρχίσουν οι απευθείας ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

“Η ειρήνη, εξ ορισμού, είναι μια συμφωνία μεταξύ δύο πλευρών (…) Είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε βάζοντάς τα όλα στο τραπέζι”, είπε ο Ισραηλινός διπλωμάτης.

Ο Παλαιστίνιος πρεσβευτής Ριάντ Μανσούρ εξέφρασε την ελπίδα ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας “θα αναλάβει τις ευθύνες του” και υποστήριξε ότι το παλαιστινιακό αίτημα “προχωρά”.

Έξι μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν ήδη ανακοινώσει ότι θα εγκρίνουν το παλαιστινιακό αίτημα: η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία, η Ινδία, ο Λίβανος και η Νότια Αφρική.

Η Κολομβία θα απέχει ενώ οι υπόλοιπες χώρες (Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Νιγηρία, Γκαμπόν, Βοσνία και Πορτογαλία) δεν έχουν αποφασίσει ή δεν έχουν αποκαλύψει τι στάση θα κρατήσουν.

Στο μεταξύ, η Ρωσία ζήτησε σήμερα από το Ισραήλ να ανακαλέσει την απόφασή του για την οικοδόμηση 1.100 νέων κατοικιών στον εβραϊκό οικισμό Γκίλο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

“Ανησυχούμε ιδιαίτερα επειδή λαμβάνονται αποφάσεις για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα σε μια περίοδο πολύ μεγάλης σημασίας για το μέλλον της ειρηνευτικής διαδικασίας”, σημειώνεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας.

Η Αίγυπτος, από την πλευρά της, χαρακτήρισε “πρόκληση” απέναντι στη διεθνή κοινότητα την απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών του Ισραήλ και εξέφρασε έντονη ανησυχία “για την πρόσφατη επιτάχυνση των εποικιστικών ενεργειών” εκ μέρους του Ισραήλ. (28/9/11)

onlycy com

4. H UNESCO αναγνωρίζει την Παλαιστίνη, η Κλίντον θυμώνει & προειδοποιεί (6/10/11)

«Συγκεχυμένο» και «ανεξήγητο» χαρακτήρισε η Χίλαρι Κλίντον το ψήφισμα του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Unesco υπέρ της αναγνώρισης της Παλαιστίνης ως μέλους των Ηνωμένων Εθνών. Η επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ζήτησε να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το θέμα της Παλαιστίνης και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να διακόψουν τη συνεισφορά τους στην Unesco.

«Πρέπει να πω ότι μου φαίνεται συγκεχυμένο και ανεξήγητο, όργανα των Ηνωμένων Εθνών να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις για το καθεστώς ενός κράτους, την ίδια ώρα που το ζήτημα αυτό έχει παρουσιαστεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ», υπογράμμισε η Κλίντον, «Πιστεύω ότι η διαδικασία αυτή είναι αρκετά ασυνήθιστη».

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Unesco ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία (40 στις 58 ψήφους) ψήφισμα με το οποίο ζητείται να αποκτήσει η Παλαιστίνη το καθεστώς πλήρους μέλους του ΟΗΕ.

Το ψήφισμα αυτό προωθήθηκε από την ομάδα των αραβικών χωρών της Unesco και θα υποβληθεί στο τέλος του μήνα για επικύρωση στη Γενική Συνέλευση του επιστημονικού και πολιτιστικού οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

5. Με μπλόκο στη χρηματοδότηση της Ουνέσκο απειλούν οι ΗΠΑ (6/10/11)

Να σταματήσουν τη χρηματοδότησή τους στην Ουνέσκο απειλούν οι ΗΠΑ σε περίπτωση που ο οργανισμός δεχθεί την Παλαιστίνη ως πλήρες μέλος, χωρίς να έχει προηγηθεί επίλυση του Παλαιστινιακού. Την Τετάρτη, το συμβούλιο της Ουνέσκο ψήφισε υπέρ της παραπομπής του αιτήματος των Παλαιστινίων προς ψήφιση στη Γενική Συνέλευση της Ουνέσκο.
Από τα συνολικά 58 μέλη του συμβουλίου της Ουνέσκο τα 40 ψήφισαν υπέρ, 4 όχι και 14 απείχαν. Αυτό σημαίνει ότι το αίτημα της Παλαιστίνης να γίνει κανονικό μέλος της Ουνέσκο θα τεθεί προς ψηφοφορία στην προσεχή Γενική Συνέλευση των 193 μελών της Ουνέσκο, που θα διεξαχθεί στο Παρίσι από τις 25 Οκτωβρίου έως τις 10 Νοεμβρίου.Σύμφωνα, με διπλωματικές πηγές, «όχι» είπαν οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Ρουμανία και η Λετονία.
Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ απειλούν να σταματήσουν την χρηματοδότηση του οργανισμού, σε περίπτωση που δεχθεί την Παλαιστίνη ως πλήρες μέλος χωρίς να έχει επέλθει ειρήνη στις σχέσεις της με το Ισραήλ. Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ οι ΗΠΑ πληρώνουν για το 22% των εξόδων του οργανισμού.

Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον κάλεσε το συμβούλιο να «ξανασκεφτεί» την προοπτική να ψηφίσει υπέρ του παλαιστινιακού αιτήματος υπονοώντας ότι οι ΗΠΑ θα «κόψουν» τη χρηματοδότηση.  «Θα παρότρυνα το εκτελεστικό συμβούλιο της Ουνέσκο να σκεφτεί ξανά προτού προχωρήσει με αυτή την ψήφο, γιατί η απόφαση για αναγνώριση του κράτους πρέπει να παρθεί στα Ηνωμένα Έθνη και όχι σε βοηθητικά όργανα», δήλωσε η Κλίντον σε συνέντευξη τύπου από την Δομινικανή Δημοκρατία.

Η Παλαιστίνη βρίσκεται σε καθεστώς παρατηρητή στην Ουνέσκο από το 1974. Προκειμένου να γίνει πλήρες μέλος απαιτείται πλειοψηφία 2/3 στη Γενική Συνέλευση.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς κατέθεσε αίτημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ προκειμένου η Παλαιστίνη να ενταχθεί στους κόλπους του.

Η αμερικανική απειλή όμως για άσκηση βέτο σε περίπτωση που δεν έχουν πρώτα λύσει τις διαφορές τους Παλαιστίνη και Ισραήλ, έστρεψε τους Παλαιστίνιους να ζητήσουν να γίνουν μέλος σε άλλους οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένης της Ουνέσκο.

Η χώρα «λησταίς περιέπεσε».Τρόικα και κατοχική κυβέρνηση με ένα ορυμαγδό μέτρων οδηγούν το λαό σε παράκρουση και ψυχόδραμα……

Σεπτεμβρίου 21, 2011 Σχολιάστε

Αναδημοσίευση ανάρτησης από Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Του Στέλιου Παπαθεμελή
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης 

“Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απολέσαι”. Και αν επρόκειτο να “απολεσθούν” μόνοι αυτοί μικρό το κακό, αλλά εδώ κινδυνεύει ολόκληρη (πλην προνομιούχων) η κοινωνία και η πατρίδα.

-Η χώρα «λησταίς περιέπεσε». Τρόικα και κατοχική κυβέρνηση με ένα ορυμαγδό μέτρων οδηγούν το λαό σε παράκρουση και ψυχόδραμα. Του ζητούν το αδύνατο.

«Φόρεσαν» στην Ελλάδα το δυσώνυμο Μνημόνιο επειδή δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, δεν τολμούσαν να αναλάβουν τις ευθύνες και το κόστος μιας ελληνικής πολιτικής για αντιμετώπιση του δημοσιονομικού  προβλήματος που τους πρώτους μήνες του 2010 λύνονταν με μόλις 30 δισ.€ (Γκόρντον Μπράουν), ενώ ταυτόχρονα μπορούσαν να δανεισθούν από Ρωσία με χαμηλό επιτόκιο (Πούτιν προς Παπανδρέου).

-Παραδόθηκαν άνευ όρων στους διεθνείς τοκογλύφους χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση.

Και τώρα επικαλούνται την… συνέπεια στα «συμπεφωνημένα» για να διαλύσουν τα ελληνικά νοικοκυριά με τον νέο, αλλά προφανώς όχι τελευταίο φόρο-τέρας που θα εισπράξουν ακαριαία μέσω ΔΕΗ.

Την ίδια ώρα  ξεπουλούν τα ασημικά της πατρίδας σε εξευτελιστικές τιμές, αφού αυτά ανήκουν σε «εισηγμένες» στο Χρηματιστήριο το οποίο γκρεμοτσάκισαν ήδη στα Τάρταρα.

Μνημόνιο και Μεσοπρόθεσμο απέτυχαν παταγωδώς. Το χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται και παρά τις ιδιωτικοποιήσεις εκτιμάται ότι ως το 2020 θα συνεχίσει διογκούμενο. Τι όμως προσδοκούν οι σοφοί της εξουσίας και τα αφεντικά τους να συμβεί, αν μια χώρα συνεχίσει να δανείζεται – έως πότε και έως πόσο; – και ταυτόχρονα είναι κρεμασμένη στην αγχόνη μιας εξοντωτικής λιτότητας;

Τους τοκογλύφους του καιρού του ξεγυμνώνει και μυκτηρίζει ο Πλούταρχος στο βιβλίο του “Περί του μη δείν δανείζεσθαι”. Τους καταλογίζει ότι κουβαλούν μαζί τους «σάκους γεμάτους συμφωνητικά και συμβόλαια εναντίον της Ελλάδος (…) σπέρνουν (…) χρέη που πολλά βάσανα φέρνουν και πολλούς τόκους και που δύσκολα ξεριζώνονται ενώ οι βλαστοί τους περικυκλώνουν τις πόλεις, τις εξασθενούν και τελικά τις πνίγουν».

Οι λαγοί είναι φαινόμενο υπεργονιμότητας αφού «την ίδια στιγμή που γεννούν, βυζαίνουν την προηγούμενη γέννα και συγχρόνως κυοφορούν την επόμενη». Αλλά τα τοκογλυφικά δάνεια γεννοβολούν ασταμάτητα. Και όπως λέει ο Πλούταρχος: «Τα χρέη αυτών των απατεώνων και βαρβάρων γεννούν προτού καν συλλάβουν: τη στιγμή που δίνουν απαιτούν, κι’  ενώ βάζουν, παίρνουν και δανείζουν τα χρήματα που λαμβάνουν για εκείνα που έχουν δανείσει». (μετάφρ. Παπαπάνου, Νεφέλη).

Οι εξ’ ατιμωτικής αιτίας από μακρού υπερήμεροι χρεωφειλέτες μας Γερμανοί, πυροδότησαν επί ημέρες σενάρια χρεοκοπίας και έξωσης μας από το ευρώ. Ξαφνικά η Μέρκελ κάνει στροφή 180°. Προφανώς ξανασκέφτηκε το ντόμινο. Ώρα να βγάλουμε τη μάχαιρα από τη θήκη και να απειλήσουμε… εθελούσια έξοδο.

Ο εξ Ανατολών σουλτάνος βρυχάται και απειλεί για την γεώτρηση της Κύπρου. Αλλά επειδή οι Εβραίοι δεν αστειεύονται, ανταποδίδουν και μάλιστα είναι της θεωρίας του «πρώτου κτυπήματος», η λογική λέει, ότι δεν θα αποτολμήσει να αναμετρηθεί στρατιωτικά μ’ αυτούς. Όπερ σημαίνει ότι ο νεοοθωμανός θα επιλέξει ευκολότερο δρόμο: στρατιωτικό ισοδύναμο στο Αιγαίο ή στην ημικατεχόμενη Κύπρο.

Γρηγορείτε!

Μας πάνε ολοταχώς πίσω στη δεκαετία 1950. Όμως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτούς.

Χρειαζόμαστε στρατηγική εξόδου από την κρίση. Σχέδιο συντεταγμένης αντίδρασης για μια δυναμική αναχαίτιση του Κακού. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Υπάρχουν εναλλακτικές πηγές δανεισμού. Μπορούμε να κερδίσουμε ένα τέτοιο  στοίχημα.

Θα προχωρήσουμε απείρως καλύτερα χωρίς τους ψευδαδέλφους των Βρυξελλών. Αυτοί μας χρειάζονται περισσότερο απ’ ότι εμείς.

papathemelis.gr