Archive

Archive for Φεβρουαρίου 2012

Διαδήλωσαν οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Κιλκίς (Appel des travailleurs de l’hôpital de Kilkis pour l’extension des occupations)….

Φεβρουαρίου 29, 2012 Σχολιάστε

Πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα η συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Κιλκίς, οι οποίοι βρίσκονται σε πολυήμερες κινητοποιήσεις για την  υποβάθμιση του Νοσοκομείου και τα προβλήματα της Δημόσιας Υγείας.

Με πανό, συνθήματα και αγωνιστική διάθεση οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Κιλκίς και όχι μόνο, διαμαρτυρήθηκαν για τo Κιλκίς και για μια σειρά μέτρων που διογκώνουν τα υπαρκτά και μεγάλα προβλήματα αντί να τα λύνουν.

Οι εργαζόμενοι, με σύνθημα «το μνημόνιο βλάπτει σοβαρά την υγεία» πραγματοποίησαν πορεία ως το Δημαρχείο, όπου ενέκριναν ψήφισμα διαμαρτυρίας, ενώ τη συγκέντρωση χαιρέτησαν, ο μητροπολίτης Κιλκίς κ. Εμμανουήλ και ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου, Δημ. Αγαθόπουλος

(kilkis 24 gr)

——————–

2. Appel des travailleurs de l’hôpital de Kilkis pour l’extension des occupations

Communiqué de l’Assemblée des travailleurs de l’hôpital autogéré de Kilkis (nord de la Grèce). 18 février 2012

Comme cela avait été décidé, l’occupation de l’Hôpital général de Kilkis commence en dépit des médecins, des politiciens et des syndicalistes installés. Malgré les tentatives désespérées des échelons les plus élevés de la bureaucratie syndicale, qui ont abandonné l’Assemblée générale des travailleurs de l’hôpital sous les huées et les sifflements, les présents, à l’unanimité, ont décidé de commencer l’occupation de l’hôpital le lundi matin 20 février et de mettre en place des groupes de travail et de responsabilité, qui travailleront sous le contrôle de l’Assemblée générale. L’information commence à se répandre largement et des médias et journalistes indépendants ont déjà manifesté leur intérêt. Les travailleurs sont conscients de l’énorme responsabilité qu’ils prennent par rapport aux patients, aux citoyens, à la société locale et aussi par rapport à eux-mêmes et aux personnes de leur entourage, et ils sont déterminés à amener leurs objectifs à terme, par des accords conclus par consensus et solidarité. Ces objectifs ne sont pas strictement sectoriels. Ils sont plus larges et ont un caractère politique. Les travailleurs de l’hôpital de Kilkis ne reconnaissent pas le gouvernement actuel, un gouvernement imposé et volontairement esclave d’autres intérêts, et déclarent l’auto-gouvernement de l’hôpital.
Ces travailleurs veulent qu’à leurs côtés il n’y ait pas seulement les citoyens de Kilkis, mais la société tout entière, à laquelle ils font appel pour que, d’une manière pacifique, elle renverse l’actuelle scène politique, en procédant à la propagation des occupations à tous les hôpitaux à travers le pays et aux lieux de travail dans tous les secteurs. Nous devons paralyser immédiatement cette Grèce que nous connaissions et que vous connaissiez, en occupant les lieux de travail et les espaces publics, jusqu’à la chute de la dictature parlementaire qui gouverne le pays et que soit érigé un gouvernement démocratique qui obéisse aux exigences populaires de nous libérer des entraves de la soi-disant dette et nous conduise sur la voie de la réorganisation et de la prospérité.

Si cela n’est pas facile, c’est parce que l’ennemi n’est pas seulement en dehors de nos murs, mais aussi à l’intérieur. Surtout à l’intérieur ! C’est ce que nous avons vu aujourd’hui à Kilkis. Ces directeurs qui s’inquiètent tellement de la perte de recettes en raison des protestations, avec leurs larbins et certains médecins contraints, ont d’abord tenté d’obtenir le soutien des dirigeants réactionnaires de la Fédération nationale des médecins hospitaliers. L’ambitieux président de cette Fédération a essayé de soutenir, non pas les médecins en lutte, mais les échelons supérieurs de la bureaucratie syndicale. Ce M. Dimitrios Barnabas « est préoccupé » parce qu’en raison des occupations et des manifestations de médecins qui ne sont pas payés depuis des mois, les hôpitaux ne vont pas bien fonctionner. Jusqu’à présent, comme vous le savez tous, ils fonctionnent à merveille…

Quelle conscience sociale ! Les médecins sans scrupules et irresponsables, avec les infirmières et les autres employés hospitaliers exigeant ce qu’il leur est dû et qui se battent pour une santé publique gratuite, ils les appellent une « foule ». L’indescriptible M. Barnabas a préféré rester à l’écart de la foule. Esquivant la combative présidente de l’ENIK (syndicat des médecins hospitaliers de la province de Kilkis), Mme Leta Zotaki, qui attendait pour le rencontrer, comme convenu, il a participé à une réunion privée avec le vice-président réactionnaire et le personnel de direction de l’hôpital avant l’Assemblée générale qui avait été appelée au même endroit. Le président de la Fédération des médecins de l’hôpital « veut que l’hôpital soit ouvert pour que les gens soient à nos côtés » selon ses propres mots. Mais ensuite, il n’a pas précisé, quand la « foule » a commencé à arriver, Son Excellence a été interrogée à ce sujet : comment il conçoit la lutte syndicale des médecins, surtout aujourd’hui, si ce n’est avec d’énergiques protestations et occupations. Il la conçoit sans doute avec des protestations symboliques, avec des actions appelées uniquement pour qu’elles soient vues par le gouvernement, avec une rhétorique vide qui dégoûte tout le monde, dans le meilleur des cas avec une grève d’une journée qui ne fait de mal à personne. Ce sont, en bref, les moyens les plus efficaces sur lesquels compte la bureaucratie syndicale en ces moments sans précédent. Une conception très originale du syndicalisme combatif, mais pleinement représentative de l’attitude des directions syndicales, en particulier au niveau fédéral. Si les travailleurs s’attendent à ce que ces messieurs les amènent à des luttes victorieuses, ils vont devoir attendre longtemps …

Les travailleurs et les citoyens à travers le pays, de toute l’Europe et partout dans le monde doivent voir un exemple dans les occupations, continues et non pas symboliques, qui commencent à Kilkis et ailleurs, ainsi que dans les luttes qui, depuis quelques temps, sont en plein développement aux Aciéries Grecques, à la chaîne de télévision Alter, à Loukisa et dans des dizaines d’endroits en Grèce et dans d’autres pays, et ils doivent procéder à l’occupation, dès que possible et en coordination, de tous les lieux de travail et espaces publics, en maintenant les occupations jusqu’à ce qu’elles provoquent la chute du gouvernement imposé et la dissolution des mécanismes de parti qui depuis tant d’années ont concoctés et imposé le régime inhumain d’aujourd’hui. Le peuple doit se battre en dehors du parlement, avec des luttes dans les rues et sans attendre ou espérer inutilement que le pouvoir ne leur donne rien, en revendiquant une puissante constitution démocratique et une nouvelle transition, qui mettent le pays sur la voie du progrès et le transforme de nouveau en un lieu de démocratie, d’égalité, de justice et de prospérité.

Διεθνή της ΕΣΕ / CAS Madrid

Traduction OCLibertaire
(à partir de la version en castillan publiée sur le site Internet de la Coordinadora Anti Privatización de la Sanidad de Madrid (CAS)

1. Nouvelles Hors Les Murs

2. Organisation Communist Libertaire

———–

3. Grecia, Kilkis: mensaje de la asamblea general de trabajadores, desde el hospital ocupado

Transcribimos la carta recibida en CAS de parte de Leta Zotaki, directora del departamento de radiología, Hospital de Kilkis, miembro de la asamblea general de trabajadores y presidente de E.N.I.K. (Sindicato de Médicos del Hospital de Kilkis)

Hola, a todos:

La ocupación del hospital de Kilkis, por parte de los trabajadores, comenzó el lunes, 20 de febrero a las 08:30, hora local. Esta ocupación no ha asido realizada solo por los intereses laborales de nosotros, médicos y trabajadores del Hospital de Kilkis. Ni por el Sistema Nacional de Salud griego, que, por cierto, se está desmoronando. Estamos en lucha porque lo que corre verdadero peligro ahora son los derechos humanos. Y esta situación no solo amenaza a una nación o unos pocos países o grupos sociales, sino a las clases medias y bajas de Europa, de América, de Asia, de África, del mundo entero. La Grecia de hoy, será la imagen de Portugal, España, Italia y el resto de países del planeta próximamente.

Los trabajadores del Hospital de Kilkis y de la mayoría de hospitales y centros de salud de Grecia no están recibiendo su salario a tiempo y, algunos de ellos, ven cómo su sueldo se reduce prácticamente a cero. Un compañero mío tuvo que ser trasladado a nuestra sección de cardiología en estado de shock, cuando se dio cuenta de que, en vez de recibir el habitual cheque de 800 € del estado (sí, este es su sueldo mensual), recibió una nota que decía que no solo no iba a recibir su sueldo este mes, sino que además, ¡debe devolver 170 €! ¡Otros trabajadorxs solo recibieron 9 (nueve) € este mes! Los que aun recibimos algún tipo de sueldo los apoyaremos de todas las formas posibles………..casmadrid.org

—————————-

4. Γιατί καταλάβαμε το νοσοκομείο στο Κιλκίς. Της Λέτας Ζωτάκη

Η κατάληψη του νοσοκομείου μας στο Κιλκίς, από τους εργαζομένους του, ξεκίνησε τη Δευτέρα, 20 Φλεβάρη. Αυτή η κατάληψη δεν αφορά μονάχα εμάς, τους γιατρούς και τους εργαζομένους στο Νοσοκομείο του Κιλκίς. Ούτε γίνεται μόνο για το ελληνικό Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), το οποίο πράγματι καταρρέει.

Κάνουμε αυτόν τον αγώνα γιατί αυτό που κινδυνεύει σήμερα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αυτή η απειλή δε στρέφεται καν ενάντια σε ένα έθνος, ή κάποιες λίγες χώρες, ή μερικές κοινωνικές ομάδες, αλλά ενάντια στις χαμηλές και μεσαίες τάξεις σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία, Αφρική, σε όλο τον κόσμο. Το σήμερα της Ελλάδας είναι η αυριανή εικόνα της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και των υπόλοιπων χωρών παγκοσμίως.

Οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου του Κιλκίς και των περισσότερων νοσοκομείων και κέντρων υγείας στην Ελλάδα δεν πληρώνονται στην ώρα τους, κι ορισμένοι βλέπουν τους μισθούς τους να περικόπτονται αγγίζοντας μηδενικό ποσό σε πρακτικό επίπεδο. Ένας συνάδελφός μου μεταφέρθηκε στην καρδιολογική κλινική σε κατάσταση σοκ όταν συνειδητοποίησε πως, αντί να λάβει τη συνήθη επιταγή των 800 ευρώ (ναι, αυτός είναι ο μηνιαίος του μισθός) από το κράτος, έλαβε ένα υπόμνημα που έλεγε πως όχι μόνο δε θα πληρωθεί γι’ αυτόν το μήνα, αλλά πρέπει να επιστρέψει 170 ευρώ. Άλλοι εργαζόμενοι πληρώθηκαν μόνο 9 (εννέα) ευρώ γι’ αυτόν το μήνα. Όσοι από μας εξακολουθούμε να παίρνουμε έναν κάποιο μισθό θα τους στηρίξουμε όπως μπορούμε.

Αυτός είναι ένας πόλεμος ενάντια στο λαό, ενάντια σε όλη την κοινότητα. Αυτοί που λένε πως το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι χρέος του ελληνικού λαού ψεύδονται. Δεν είναι χρέος του λαού. Συσσωρεύτηκε από τις κυβερνήσεις, σε συνεργασία με τους τραπεζίτες, με σκοπό την υποδούλωση των ανθρώπων. Τα δάνεια προς την Ελλάδα δεν χρησιμοποιούνται για μισθούς, συντάξεις και δημόσια περίθαλψη. Γίνεται το ακριβώς αντίθετο: μισθοί, συντάξεις και περίθαλψη χρησιμοποιούνται για να πληρώσουν τους τραπεζίτες.

Ψεύδονται. Αντίθετα με αυτά που διακηρύσσουν, δε θέλουν μια κοινωνία απαλλαγμένη από χρέη. Δημιουργούν οι ίδιοι τα χρέη (με τη βοήθεια διεφθαρμένων κυβερνήσεων και πολιτικών) προς δικό τους όφελος. Έδωσαν στην Ελλάδα έναν τραπεζίτη για πρωθυπουργό για να εξασφαλίσουν πως η «δουλειά» θα γίνει σωστά. Ο πρωθυπουργός μας Λουκάς Παπαδήμος δεν έχει ούτε καν εκλεγεί. Διορίστηκε από την ΕΚΤ και τους τραπεζίτες, με τη συνδρομή Ευρωπαίων και Ελλήνων διεφθαρμένων πολιτικών. Αυτή είναι η δική τους ερμηνεία του όρου «δημοκρατία».

Τα χρέη προκαλούνται από τραπεζίτες, που δημιουργούν χρήμα από κοπανιστό αέρα και εισπράττουν τόκους, απλώς και μόνον επειδή οι κυβερνήσεις μας τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα. Κι εξακολουθούν να λένε πως εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν το χρέος αυτό είμαστε εσείς κι εγώ και τα παιδιά και τα εγγόνια μας, με προσωπικά και εθνικά περιουσιακά στοιχεία, με τις ζωές μας. Δεν τους χρωστάμε τίποτα. Απεναντίας, αυτοί χρωστάνε στο λαό ένα μεγάλο μέρος από τις περιουσίες που έφτιαξαν χάρη στην πολιτική διαφθορά.

Αν δεν ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτή την αλήθεια, σύντομα θα γίνουμε όλοι σκλάβοι, και θα δουλεύουμε για 200 ευρώ ή λιγότερα το μήνα. Δηλαδή, όσοι από μας θα μπορούν να βρουν μια θέση εργασίας. Χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς συντάξεις, άστεγοι και πεινασμένοι, όπως συμβαίνει τώρα με συμπολίτες μου στην Ελλάδα. Χιλιάδες απ’ αυτούς ζουν στο δρόμο και πεινάνε.
Δεν έχουμε πρόθεση να τα βάψουμε μαύρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η κατάσταση αυτή δεν οφείλεται σε οικονομικό ή νομισματικό ατύχημα ή σφάλμα. Είναι η αρχή του άσχημου σταδίου μιας μακράς διαδικασίας που ακολουθεί ένα προσεκτικά μελετημένο σχέδιο, μιας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει πριν από δεκαετίες.

Πρέπει να πολεμήσουμε μαζί ενάντια σε αυτό το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Κι αυτό κάνουμε τώρα εμείς εδώ, στο Κιλκίς, αυτό κάνουν και σε πάρα πολλές πόλεις ανά τον κόσμο.

Προς το παρόν δε σκεφτόμαστε να ανοίξουμε κάποιο λογαριασμό για οικονομική ενίσχυση. Ενδέχεται, ωστόσο, να χρειαστεί σε μερικούς μήνες ή και εβδομάδες, αν η κατάσταση χειροτερέψει. Αυτήν τη στιγμή χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα ηθική υποστήριξη και δημοσιότητα. Οι τοπικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο πρέπει να εξαπλωθούν και να αποκτήσουν μαζική στήριξη εάν θέλουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο ενάντια στο διεφθαρμένο σύστημα. Αν μπορέσετε να σκεφτείτε πρόσθετους τρόπους για να διαδώσετε τα νέα και τις ιδέες μας, θα ήταν υπέροχο.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο enosi.kilkis@yahoo.gr
Και πάλι, δεν μπορούμε να σας ευχαριστήσουμε αρκετά για τις ευγενικές σκέψεις και κουβέντες σας.

tvxs.gr

Με εκτίμηση,
Λέτα Ζωτάκη, διευθύντρια του ακτινολογικού τμήματος Νοσοκομείου Κιλκίς
μέλος της γενικής συνέλευσης εργαζομένων
πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Νομού Κιλκίς (ΕΝΙΚ)»

Επανασύσταση σχέσεων κοινωνίας ….

Φεβρουαρίου 27, 2012 Σχολιάστε

Tου Χρηστου Γιανναρα

Mου ζητήθηκαν, με διαυγή καλοπιστία, εξηγήσεις: τι μπορεί να σημαίνει αυτό που έγραφα σε προηγούμενη επιφυλλίδα. Πως αν το πρώτο ζητούμενο σήμερα είναι να ξαναπιστέψει ο Eλληνας στον εαυτόν του, δηλαδή στη δυναμική της ελληνικής συλλογικότητας, τότε χρειαζόμαστε πρωτίστως όχι ιδιοφυή πρωθυπουργό, αλλά αυθεντικό αρχιεπίσκοπο. Eγραφα συγκεκριμένα:

«Aν το πρώτο είναι να ξαναβρεί η ελληνική κοινωνία εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα, τότε χρειαζόμαστε εκκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή. Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα εκσυγχρονιστικά «δήθεν» στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, επειδή δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ιδεολογημάτων. Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκρές κοινωνίες».

Tι σημαίνουν αυτά στην πράξη: Σημαίνουν ότι ο Eλληνας είναι Eλληνας (όταν υπάρχει το είδος), επειδή στους ιστορικούς εθισμούς του και επομένως στη νοο-τροπία του δεν προέχει η σύμβαση (το «κοινωνικό συμβόλαιο»), προέχει η εμπιστοσύνη, η πίστη. Kαι η πίστη – εμπιστοσύνη προϋποθέτει προσωπικές σχέσεις, κοινωνία σχέσεων. Δηλαδή προϋποθέτει την «πόλιν» ή τη μικρή κοινότητα, τον «έπαινο του δήμου, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε». Oχι το απρόσωπο κράτος και τον φόβο του χωροφύλακα ή του μπαμπούλα «Θεού».

H Eλλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Eλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Eλληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.

Tο τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης – εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Eλλάδα η ενορία. Aλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.

Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Eτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.

Aυτή την ώρα που ο Eλληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Aν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Mολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.

Aκαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης – εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής.σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Kαι ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Eλλάδα ενορίες: Mεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Eικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.

Mόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Oσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού – άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.

Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Oχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκλλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Eλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.

Eνας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Eκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Aνάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

* O κ. Xρήστος Γιανναράς είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

kathimerini gr

—————————–

ΣΧΕΤΙΚΑ :

  1. Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φολκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι
  2. Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας – Ελληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο “δανεισμό”
  3. H λογική της αυτοάμυνας
  4. Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός

Ο θησαυρός της γαλέρας και η κληρονομιά της Μακεδονίας ….

Φεβρουαρίου 25, 2012 1 Σχολιο
 Στα απαρατήρητα πέρασε η είδηση πως δικαστήριο των ΗΠΑ δικαίωσε την Ισπανία, ζητώντας από την εταιρεία Odyssey Marine Exploration, που ειδικεύεται στον εντοπισμό και την ανέλκυση ναυαγίων, να επιστρέψει  στη χώρα θησαυρό που ανέλκυσε  το 2007 από βυθισμένη γαλέρα του 19ου αιώνα στα ανοιχτά της Πορτογαλίας.Όπως έγινε γνωστό, πρόκειται για τη γαλέρα Nuestra Señora de las Mercedes (Our Lady of Mercy), που  βυθίστηκε το 1804 μεταφέροντας  φορτίο 600 χιλιάδων νομισμάτων, αξίας άνω των 350 εκατομμυρίων ευρώ.Μετά από έντονο δικαστικό αγώνα του ισπανικού δημοσίου, δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε πως ο θησαυρός του ναυαγίου, ανήκει δικαιωματικά στην Ισπανία, οπότε και θα πρέπει να επιστραφεί. Ήδη δύο ισπανικά πολεμικά αεροσκάφη απογειώθηκαν με προορισμό τις ΗΠΑ, ώστε να περισυλλέξουν τον θησαυρό και να τον επιστρέψουν στη χώρα.Αναφέρομαι στο συγκεκριμένο περιστατικό, προκειμένου να το συνδέσω με όσα συμβαίνουν στα γειτονικά Σκόπια, που από την εθνικιστική κυβέρνηση Γκρουέφσκι, επιχειρείται μεθοδικά και συντονισμένα ο σφετερισμός της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας και των Μακεδόνων.

Τα Σκόπια επιχειρούν να εμφανιστούν ως «συνιδιοκτήτες» της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της αρχαίας Μακεδονίας. Η νέα γενιά διδάσκεται στα σχολεία πως έχει το ίδιο DNA με το Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος μιλούσε ελληνικά επειδή ήταν τα .. Αγγλικά της εποχής και πως η πατρίδα τους είναι η … Παλαιστίνη των Βαλκανίων που κατέχεται από Ελλάδα και Βουλγαρία. Ακόμη και οι μετριοπαθείς φωνές στα Σκόπια, τείνουν να σιγήσουν, αφού η κυβέρνηση Γκρουέφσκι, που εξελίσσεται σε καθεστώς, φιμώνει κάθε διαφορετική άποψη, που είναι αντίθετη στην «αρχαιμακεδονοποίηση» της χώρας και στην απέραντη Disneyland που έχει στηθεί στο κέντρο των Σκοπίων, που πλέον θυμίζει περισσότερο αρχαία Ελλάδα με όλα αυτά τα αγάλματα, τα μνημεία και τα κτίρια που στο πλαίσιο του φαραωνικού προγράμματος «Σκόπια 2014», την ίδια ώρα που φτώχεια και ανεργία αγγίζουν το 32% του πληθυσμού.

Βάλτε λοιπόν στη θέση του θησαυρού της γαλέρας την ιστορία και τον πολιτισμό της αρχαίας Μακεδονίας. Στη θέση της Odyssey Marine Exploration τα Σκόπια και στη θέση της Ισπανίας την Ελλάδα. Η Ισπανία διεκδίκησε σε υψηλό επίπεδο τα δικαιώματα της επί της βυθισμένης γαλέρας και του θησαυρού της και δικαιώθηκε. Η Ελλάδα πότε θα ασχοληθεί σοβαρά, με την προάσπιση ενός σημαντικού τμήματος της ιστορίας και του πολιτισμού της, που σίγουρα έχει μεγαλύτερη αξία από τα 600 χιλιάδες χρυσά και ασημένια νομίσματα της ισπανικής γαλέρας ;

Οι «ηξεις, αφήξεις» του υπουργείου Εξωτερικών, που έως σήμερα αποφεύγει να καταγγείλει επίσημα και σε όλα τα διεθνή φόρα τον επιχειρούμενο βιασμό της ιστορικής πραγματικότητας από τον Γκρουέφσκι, ο παππούς του οποίου ήταν Έλληνας και σκοτώθηκε το 1940 πολεμώντας τους Ιταλούς εισβολείς, ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο τους γείτονες που έφτασαν στο σημείο να «ξινίσουν» για τις πρόσφατες εκθέσεις για τον Μεγάλο Αλέξανδρο στην Οξφόρδη και στο Λούβρο. Η αλήθεια είναι, πως πλέον δεν περιμένω κάτι περισσότερο από τους αρμόδιους στην Βασ. Σοφίας, που έως σήμερα δεν έχουν απαντήσει επίσημα πόσες χώρες στον πλανήτη έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία».

Γράφω τα παραπάνω με αφορμή και την επίσκεψη του μεσολαβητή του ΟΗΕ για την ονομασία Μάθιου Νίμιτς σε Αθήνα και Σκόπια, που μας «θυμήθηκε» σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ευελπιστώ μαζί με το «κούρεμα» του χρέους να μην έχουμε και «κούρεμα» της Μακεδονίας και της κληρονομιάς της.

protothema gr 
———
*El tesoro del buque Nuestra Señora de las Mercedes vuelve a España

El tesoro del buque «Nuestra Señora de las Mercedes», naufragado en 1804 y hallado en 2007 por la empresa estadounidense Odyssey, regresa este viernes a España, en dos aviones Hércules más pesados de lo previsto, tras una larga disputa judicial.
«En total fueron 49.000 libras (más de 23 toneladas), muchas más de las 17 toneladas pensadas en un principio, porque la primera cantidad que comunicó la empresa se ve que no era la correcta», dijo a la AFP Miguel Morer, jefe de prensa del Ministerio de Defensa español desde Tampa (centro de Florida).
El jueves en la noche el botín hallado en el pecio del buque, que España disputó durante cinco años en los tribunales estadounidenses, «se terminó de cargar sobre las 21H00 locales (01H00 GMT del viernes)», dijo el portavoz español.
«En este momento todo el tesoro y otros objetos de valor están cargados en los dos aviones Hércules para emprender el viaje a España hacia las 12H00 locales (16H00 GMT)», precisó Morer desde la base militar aérea estadounidense MacDill, en Tampa.
El vuelo con las 595.000 monedas de oro y plata, además de «algunas imágenes religiosas y cofres», contempla una escala técnica de al menos una hora en una base en Nueva Jersey (este de Estados Unidos) y luego en Canadá, desde donde finalmente los hércules volarán hacia la base militar de Torrejón, cerca de Madrid.
La hora aproximada del arribo del tesoro a España es el mediodía del sábado, dijo la misma fuente.
«Todo esto está en muy mal estado de conservación porque ha pasado los últimos 208 años sumergidos y todavía está sumergido precisamente para preservarlo», indicó Morer al explicar que aún no saben con precisión qué otras piezas integran el tesoro que viaja en empaques «sumergidos con agua marina y un líquido especial para que no se deterioren».
El viernes pasado, el juez federal Mark Pizzo de la corte de Tampa ordenó la entrega del tesoro a España por parte de la empresa de exploración submarina Odyssey y negó el reclamo de la compañía a España de reembolsar 412.814 dólares por el almacenaje y conservación del tesoro.
De esta forma se puso fin a una batalla legal por este tesoro valorado en más de 500 millones de dólares que enfrentó a España con Odyssey durante cinco años, en los cuales tribunales en Washington, Atlanta (Georgia, sureste) y Tampa finalmente fallaron a favor de España.
El botín encontrado en el pecio del «Nuestra Señora de las Mercedes», naufragado en 1804 y encontrado frente a las costas de Portugal en mayo de 2007, es el mayor tesoro submarino jamás encontrado en la historia.
La justicia estadounidense consideró desde un principio que el botín hallado por Odyssey y repatriado sin avisar a ninguna autoridad española en su momento, estaba bajo inmunidad soberana española.
Para Odyssey este caso afectará la herencia cultural española, según indicó la compañía en un comunicado la semana pasada.
«Tristemente creemos que este caso, a la larga, tendrá un profundo efecto negativo sobre la herencia cultural subacuática española», dijo en un comunicado Melinda MacConnel, vicepresidenta de Odyssey.
Para MacConnell, «es triste» que España no haya considerado el «alto costo del almacenaje y conservación de las monedas» y que esta acción de la justicia terminará repercutiendo «en el futuro en que nadie estará incentivado para informar de hallazgos» bajo el agua.
«Cualquier cosa hallada que tenga un potencial interés para España será escondida o, lo que es incluso peor, fundida o vendida en eBay», afirmó la empresa de Tampa.
 viernes 24 de febrero de 2012 panorama

————————-

**El tesoro del navío ‘Nuestra Señora de las Mercedes’ vuela por fin hacia casa

25.02.12 – 02:38 –

Dos aviones Hércules transportan más de 23 toneladas de monedas de oro y plata de la fragata expoliada por los cazatesoros de Odyssey
El tesoro del buque ‘Nuestra Señora de las Mercedes’, naufragado en 1804 y hallado en 2007 por la empresa estadounidense Odyssey, puso rumbo ayer hacia España a bordo de dos aviones Hércules que despegaron de Florida. Así pondrán fin «a un viaje que ha durado más de 200 años», en palabras del embajador español en Washington, Jorge Dezcallar. Se calcula que aterrizarán este mediodía, tras realizar dos escalas técnicas.
«En total fueron 49.000 libras (más de 23 toneladas), muchas más de las 17 toneladas pensadas en un principio, porque la primera cantidad que comunicó la empresa no era la correcta», explicó Miguel Morer, jefe de prensa del Ministerio de Defensa español desde Tampa (Florida). Con este traslado concluyen cinco años de litigio con la empresa cazatesoros Odyssey, que en 2007 rescató del fondo del mar el cargamento de la fragata española, frente a las costas de Cádiz, y no dudó en transportarlo vía Gibraltar hasta Tampa, donde tiene su sede. La pasada semana, por fin, un juez federal autorizó al Estado español a recuperar el tesoro, después de desestimar el último recurso presentado por la compañía estadounidense.
Ayer, dos siglos después de perderlas como resultado de un ataque de navíos ingleses al ‘Mercedes’, nuestro país asumió oficialmente la custodia de las 595.000 monedas de oro y plata, además de tejidos, fragmentos metálicos y balas de cañón. Todo este material se cargó en los aviones del Ejército tras haber sido catalogado por un equipo de expertos españoles en numismática y conservación.
El mayor botín submarino
En las dos aeronaves viajan cuatro tripulaciones, con 26 hombres en total. El vuelo contempla una escala técnica de al menos una hora en una base en Nueva Jersey (este de Estados Unidos) y luego otra en Canadá, desde donde los aviones Hércules volarán hacia la base militar de Torrejón.
«El tesoro se encuentra en muy mal estado porque ha pasado los últimos 208 años bajo el mar. Por si fuera poco, todavía está sumergido para preservarlo lo mejor posible», aclaró Miguel Morer. De ahí que todavía no se sepa con precisión el número de piezas que integran el cargamento, ya que viajan «sumergidas con agua marina y un líquido especial para que no se deterioren». Se estima que el valor total supera los 500 millones de dólares. Es el mayor botín submarino jamás encontrado hasta ahora.
«Si en 1804 aquellos marinos no pudieron volver a su patria, por lo menos hoy una parte regresará», afirmó el embajador Jorge Dezcallar, quien agradeció la colaboración de las fuerzas aéreas estadounidenses, al tiempo que ensalzó «el buen trabajo y las sinergias» que han hecho posible la recuperación del tesoro.
La Guardia Civil investigará si Odyssey ha entregado todo el botín que sustrajo de la fragata o si faltan piezas, como las 59 que, según denunció un concejal de San Roque (Cádiz), podrían haberse quedado en Gibraltar. De allí voló hacia Estados Unidos el cargamento expoliado por el equipo de Odyssey en 2007. El fiscal de Algeciras, Juan Cisneros, admite que las indagaciones serán complicadas.
———–

***El tesoro de «Nuestra Señora de las Mercedes», ya en suelo español

Dos aeronaves cargadas con 17 toneladas de oro y plata han aterrizado en Torrejón

El tesoro de la fragata «Nuestra Señora de las Mercedes» ha llegado hoy a las 13:50 hora local a la Base Aérea de Torrejón (Madrid), a bordo de dos aviones Hércules del Ejército del Aire.
Las dos aeronaves, cargadas con 17 toneladas de monedas de oro y plata, además de tejidos, fragmentos metálicos y balas de cañón, han aterrizado en España ante una gran expectación mediática, con más de 60 medios acreditados, tras partir ayer desde la base aérea MacDill, en Tampa (EEUU).
Una vez en tierra, el cargamento será entregado por el Ejército del Aire a un grupo de diez efectivos de la Agrupación de Reserva y Seguridad de la Guardia Civil, que comprobarán en un hangar de la base de Torrejón que el manifiesto de carga coincide con la orden del juzgado de Tampa que dictaminó su devolución por la empresa cazatesoros Odyssey al Gobierno español.
Otros 30 efectivos de la Guardia Civil formarán el dispositivo de seguridad del traslado por tierra del tesoro en camiones de una empresa privada hacia un destino que se mantiene secreto por razones de seguridad, según han explicado fuentes del instituto armado a pie de pista.
El dispositivo de seguridad se completará con un helicóptero que seguirá al convoy que traslada el cargamento, que una vez en destino quedará a disposición del Ministerio de Educación, Cultura y Deporte bajo depósito judicial.
Los Hércules han transportado en sus bodegas el material extraído del fondo del mar en 2007 por la empresa cazatesoros Odyssey, cuidadosamente embalado por técnicos en voluminosos paquetes envueltos en plástico negro y etiquetados con el identificativo del Gobierno de España.

la voz de galicia
———————–

ΣΧΕΤΙΚΑ:

————————-

 ΣΧΕΤΙΚΑ2:

Αβραμόπουλος από Καστελόριζο:»Η κρίση δεν θ΄ αγγίξει την εθνική μας ακεραιότητα» ….

Φεβρουαρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Την διαβεβαίωση ότι η οικονομική κρίση δεν θα αγγίξει την εθνική μας ακεραιρότητα και ανεξαρτησία επανέλαβε από το Καστελόριζο ο ΥΕΘΑ Δημήτρης Αβραμόπουλος.

«Αυτή την ώρα η πατρίδα μας υποφέρει, περνάει δύσκολες στιγμές. Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ και σε τίποτα αυτή η οικονομική κρίση να αγγίξει την κοινωνία μας και πάνω από όλα την πατρίδα μας, την εθνική μας ακεραιότητα, την ανεξαρτησία μας…

Περίπου ένα μήνα πριν αναλάβω τα καθήκοντά μου ως Υπουργού Εθνικής Αμύνης, είχα βρεθεί και πάλι εδώ. Τότε είχα κάνει μία δήλωση. Είχα πει ότι εμείς οι Έλληνες δεν θα επιτρέψουμε η οικονομική κρίση να μετατραπεί σε εθνική…

Εδώ στο Καστελόριζο είναι που διακυβεύονται όχι μονάχα τα μεγάλα εθνικά μας θέματα, όπως αυτά διασταυρώνονται και συνδυάζονται με το νησί, αλλά και τα διεθνώς κατοχυρωμένα οικονομικά συμφέροντα της χώρας”….

E F E N P R E S S

TV100 GR

«Ασαφές τοπίο», «διακεκαυμένη ζώνη» και ΑΟΖ ….

Φεβρουαρίου 25, 2012 Σχολιάστε

Ν. Λυγερός


Στο θέμα της ΑΟΖ μέσω του Δικαίου της Θάλασσας με τη συμφωνία του 1982, όλα είναι ξεκάθαρα και γι’ αυτό το λόγο έχουμε πάνω από 130 χώρες που έχουν ΑΟΖ. Αν υπάρχουν δυσκολίες για τη θέσπιση της ΑΟΖ, αυτές είναι αποκλειστικά θέμα πολιτικής βούλησης και βέβαια τεχνικών γνώσεων. Οι ειδικοί του τομέα είναι ο καθηγητής Καρυώτης και ο κύριος Κασσίνης, άρα αν κάποιος έχει πρόβλημα για τα θεσμικά πλαίσια ας τους ζητήσει εξηγήσεις. Αλλά είναι απαράδεκτο να βρίσκουμε εκφράσεις που προέρχονται από τον κρατικό φορέα του τύπου «ασαφές τοπίο» και «διακεκαυμένη ζώνη» για περιοχές της θεωρητικής ελληνικής ΑΟΖ. Εδώ και χρόνια παλεύουμε όλοι μας για να εξηγήσουμε σε όλο τον ελληνικό λαό την όλη διαδικασία της θέσπισης και του καθορισμού της ΑΟΖ ενάντια βέβαια σε μία έλλειψη τεχνογνωσίας και τάσεις ραγιαδισμού. Δεν πρόκειται λοιπόν να αποδεχθούμε τέτοιες εκφράσεις που συμπίπτουν με τις τουρκικές αμφισβητήσεις. Ήδη εντοπίσαμε μια λανθασμένη προσέγγιση που αναφέρεται στην τεχνική της μονόπλευρης χρήσης της μέσης γραμμής για τον καθορισμό της ΑΟΖ, ενώ ξέρουμε ότι ο καθορισμός χρειάζεται απαραίτητα μια διμερή συμφωνία για το χώρο όπου υπάρχει επικάλυψη. Και αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια. Κατά συνέπεια τα διάφορα λογοπαίγνια πάνω στο θέμα δεν είναι παρά επικοινωνιακά τρικ που δεν έχουν κανένα στρατηγικό υπόβαθρο. Τώρα οι προηγούμενοι χαρακτηρισμοί όχι μόνο δεν έχουν νόημα, αλλά επιπλέον αμφισβητούν και εθνικές μας θέσεις. Ακόμα και μη ειδικοί για το θέμα της ΑΟΖ, γνωρίζουν πολύ καλά τη κατάσταση στα Δωδεκάνησα, διότι το όλο πλαίσιο καθορίζεται από τη Συνθήκη Παρισίου του 1947, η οποία βασίζεται στη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει καμιά ασάφεια όσον αφορά στις διεθνείς υπογραφές. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε την αξία της ελληνικής ΑΟΖ ακόμα και όσον αφορά στο εμβαδόν της. Αν περιοριστούμε στο πλαίσιο της Μεσογείου και εξετάσουμε τα μεγέθη των ΑΟΖ των παράκτιων κρατών τα οποία είναι: η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, η Αλβανία, η Ελλάδα, η Τουρκία, η Κύπρος, η Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Συρία, η Λιβύη, η Τυνησία, η Αλγερία και το Μαρόκο, έφτασε η ώρα να αντιληφθούμε ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ύστερα από εκείνη της Ιταλίας. Αν εξετάσουμε τώρα τις ευρωπαϊκές χώρες έχουμε τον εξής κατάλογο: η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ελλάδα και η Κύπρος. Αυτές οι ευρωπαϊκές ΑΟΖ έχουν επιπλέον την ιδιότητα ότι στο σύνολό τους αποτελούν μια συνεκτικότητα, η οποία είναι από τα τοπολογικά χαρακτηριστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτές οι παρατηρήσεις ισχύουν βέβαια αν έχουμε ικανούς πολιτικούς έτοιμους να τις υποστηρίξουν με τις θεσμικές τους πράξεις και όχι να τις υποσκάπτουν με αναρμόδιες εκφράσεις, ειδικά τώρα που τα πολιτικά κόμματα έχουν εκδηλώσει ξεκάθαρα υπέρ της άμεσης θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ. Μία είναι η πατρίδα της και μία η ΑΟΖ της. Συνεπώς δεν πρόκειται να την ακρωτηριάσουμε για οποιονδήποτε λόγο.
http://www.lygeros.org

——-

 ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα

 

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ….

Φεβρουαρίου 24, 2012 Σχολιάστε

-Υπάρχουν πάντα ιστορικά παραδείγματα που αποτελούν πρόκληση για την  πνευματική και ηθική ευθύτητά μας. Για παράδειγμα, όταν θαυμάζουμε τον Παρθενώνα ή την Καπέλα Σιξτίνα θυμόμαστε άραγε τον άδικο τρόπο εξασφάλισης της χρηματοδότησης για την ανοικοδόμησή τους; Θυμόμαστε άραγε ότι η ανοικοδόμηση του Παρθενώνα βασίστηκε στην λήστευση του συμμαχικού ταμείου, στους δούλους του Λαυρίου και στην πολιτική διαφθορά;
        Αντίστοιχα, όταν θαυμάζουμε την Καπέλα Σιξτίνα, θυμόμαστε άραγε ότι χρηματοδοτήθηκε από χρήματα που προέκυπταν από -την μεγάλη πανευρωπαϊκή απάτη- που αποκαλούμε συγχωροχάρτια, μια επινόηση ιδιαίτερα ιταμής και ταπεινωτικής φύσης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για το Χριστικό και το ένθεο ήθος. Προφανώς ούτε το περισσότερο σύγχρονο παράδειγμα της απλότητας και της ένδειας του Φραγκίσκου της Ασίζης ήταν αρκετό να τους εμπνεύσει την έμφαση στον «εσωτερικό» ναό του θεού και όχι στην επίδειξη εντυπωσιακών κτιρίων που να γεμίζουν με εξωτερικό δέος τις ψυχές των Χριστιανών, εκλείψει του εσωτερικού.
        Το πρόβλημα λοιπόν της διάκρισης αφορά τόσο την μέθοδο όσο και την ποιότητα του παραδείγματος σε σχέση με την αναγκαιότητά του, την δυναμική του προς το όλο και προς το πνεύμα. Έτσι λοιπόν μπορούμε να δούμε και τις δυσκολίες που έχουμε να αξιολογήσουμε -όταν εξετάζουμε το αποτύπωμα φιλοσόφων όπως είναι ο Επίκουρος, ή ανθρώπων που λειτούργησαν στο πλαίσιο μιας αυτοκρατορίας-  προσπαθώντας να κρίνουμε το κατά πόσο η ηθική των ιστορικών πρωταγωνιστών αποτελούσε ένα διάκοσμο για μια βαθύτερη βεβήλωση αξιών.
Αναγνώριση του ηθικού έναντι του κυριαρχικού αποτυπώματος
Κανείς ελεύθερος από εμπάθεια άνθρωπος δεν θα ήθελε να αδικήσει ιστορικά πρόσωπα, αλλά ούτε και να τα «αγιοποιήσει» χωρίς σπουδή. Είναι δυνατόν να μην αποτελεί πρόκληση για την κρίση μας η φύση του έργου του Τριβωνιανού[1] και η συνεισφορά του στις επιλογές του Ιουστινιανού ο οποίος θέσπισε τα «βασανιστήρια πίστης» και τους διωγμούς, ενώ υποκίνησε τον αφορισμό του Ωριγένη;
Μπορούμε να παραβλέψουμε αβασάνιστα το πλαίσιο της διττότητας του χαρακτήρα του Ιουστινιανού που μας παρουσίασε ο Προκόπιος; Ποια ήταν τελικά η ηθική και η πνευματική δυναμική της περιόδου του Ιουστινιανού που βυθίστηκε σε μια περίοδο βίας και ηθικής απαξίας; Τι σημαίνει το γεγονός ότι δοξάστηκε μνημειακά -όπως ακριβώς και οι Λουδοβίκοι- με τις γενεές των ανακτόρων τους και με τα πολεμικά τους εγχειρήματα;
        Ποια ήταν ακριβώς η διαφοροποίηση του Ιουλιανού του παραβάτη ο οποίος ενήργησε ως ένας αναχρονιστικός ρομαντισμός;
Ή ακόμη θα έλεγε κανείς και στην περίπτωση του Ριένζι[2], πόσο σε τελική ανάλυση αυτή η ρομαντική γοητεία του παρελθόντος, ενδεδυμένη φιλοσοφικότητα ή ενδεδυμένη δημοκρατικότητα ήταν στο βάθος προοδευτική;
       Υπάρχουν, στην ιστορία, πολλές διάσημες περιπτώσεις της πολιτικής ή άλλων τομέων που αποτελούν πρόκληση για την διάκρισή μας. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξεφεύγει θεωρώντας  συλλήβδην ότι ο καλλιτεχνικός ή ο επιστημονικός τομέας βρίθει μιας ηθικής ουδετερότητας ή ενός καλού.
        Εάν για παράδειγμα θυμηθούμε τις ψυχολογικές καθηλώσεις ενός μαθηματικού -όπως του Λουι Οκγιστέν Κοσί και όχι μόνο- πόσο μπορούμε να σταθούμε απέναντί τους -από μια διαλεκτική οπτική σκοπιά-  ως προς την συμβολή τους στην εξέλιξη του πολιτισμού; Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά το προσωπικό ήθος κάποιων επιστημόνων απέναντι και σε άλλους συναδέλφους τους.
        Στην πολιτική ωστόσο, φαίνεται πολύ πιο έντονο το πρόβλημα, η σημασία και η αναγκαιότητα του να μπορέσουμε να διακρίνουμε το ανθρωπολογικό αποτύπωμα, γιατί είναι ένας χώρος έντονης ισχύος διαμεσολάβησης.
        Είναι πρόκληση η διάκριση μεταξύ του προοδευτικού και του υποκρινόμενου την πρόοδο.  Για παράδειγμα δεν είναι δεδομένο το πώς θα μπορούσε να δει κανείς τα ζητήματα που αφορούν τον εκσυγχρονισμό της Ρωσίας από τον Μεγάλο Πέτρο, από την σκοπιά της πνευματικής προόδου του πολιτισμού.  Θα μπορούσε να δει κανείς, -γιατί όχι- στον Μεγάλο Πέτρο, μια μορφή ανάλογη με αυτήν του Βίσμαρκ. Αντίστοιχα, θα μπορούσε να δει το ίδιο πράγμα σε σχέση με τον Φρειδερίκο τον Γ’ ο οποίος ενώ τον ύστερο μεσαίωνα οριοθετήθηκε τελικά από το γεγονός ότι εξουδετερώθηκε η πολιτική – στρατιωτική ισχύς του από την επέλαση των Μογγόλων οι οποίοι έφτασαν έως την Βιέννη και την Πολωνία.

Συμπέρασμα

Η αδυναμία να διακρίνουμε μεταξύ ενός ιδιόρρυθμου βιογραφικού ιστορικού πλαισίου και δυναμικής και μιας προχωρημένης και δυσεξιχνίαστης έκφρασης είναι εμφανής. Αν η ανθρωπότητα -όπως λέει ο Ουάιτχεντ-  πρόκειται να συμπράξει με την ένθεη διαδικασία εκβολής του κακού -που είναι και μια Ωριγενική προσέγγιση των ζητημάτων της σωτηρίας και εσχατολογίας- θα πρέπει να αναπτύξει αυτή την διάκριση μέσα από την συλλογικότητα του καλού, μέσα από την μαζική ακέραια πρόθεση.
Με άλλα λόγια:
είναι ανάγκη η βαθιά και θεμελιώδης διαλεκτική της προοδευτικότητας να προκύπτει μέσα από το κοινωνικό συμβόλαιο και όχι μέσα από αυτό που συνήθως εμφανίζεται ως πρόοδος παγίδευσης των εξελίξεων σε σημεία που γίνονται ηθικές αντιστροφές, και τα ιζήματα και οι υπολειμματικότητες ανακτούν την επιρροή τους με μια συγκαλυμμένη όψη.

[1] Τριβωνιανός, επιφανής νομικός και στενός συνεργάτης του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, εμπνευστής του Ιουστινιανού Κώδικα. Την εποχή της Στάσης του Νίκα κατηγορήθηκε για διαφθορά και αποπέμφθηκε προσωρινά από τον Ιουστινιανό.
[2] Ο Ριένζι, Cola di Rienzo ή di Rienzi,  (1313 – 8 Οκτωβρίου 1354) ήταν Ιταλός πολιτικός και λαϊκός ηγέτης του Μεσαίωνα, Wikipedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Cola_di_Rienzi

H γεωπολιτική του φονταμενταλισμού

Φωτό:Wikimedia
Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων
ioanzisi@otenet.gr
17 Δεκεμβρίου 2010 

Εκκλησίες Ελέγχου του Κράτους ….

Φεβρουαρίου 24, 2012 Σχολιάστε

Του Κωνσταντίνου Βλαχοδήμου.

Από την αρχή της κρίσης που πλήττει τον τόπο παρατηρεί κανείς την εκδήλωση πληθώρας πρωτοβουλιών πολιτικού περιεχομένου από ομάδες, που αγωνίζονται σε ένα πολωμένο κλίμα, στην οργάνωση εναλλακτικών προτάσεων στο αδιέξοδο που το πολιτικό κατεστημένο με τα πλοκάμια του έχει οδηγήσει την κοινωνία. Σχεδόν όλες αυτές οι ομάδες διέπονται από φιλοπατρία και ανησυχία για το μέλλον των παιδιών μας αλλά οι περισσότερες βασίζονται μόνον σε ευγενείς προθέσεις οι περισσότερες στερούμενες πείρας στην πολιτική αρένα και στέρεες επαφές με την Ελληνική πραγματικότητα. Οι περισσότερες ατονούν, λίγες επιμένουν αλλά και αυτές προτείνουν στρατηγικές που απαιτούν όλα να προγραμματιστούν και να αναπτυχτούν γύρω από έναν ηγέτη σωτήρα. Αν κανείς παρατηρήσει από κοντά τις διαβουλεύσεις τους, θεωρούν αυτό το στοιχείο απαραίτητο. Και βεβαίως όπως έχει διδάξει η ιστορία μια τέτοια διαδικασία είναι πολύ σημαντική. Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια προσπάθεια στη σημερινή Ελλάδα με τις οθωμανικές δομές, με όλες τις καλές προθέσεις, έστω και αν πετύχει να επιφέρει τις απαραίτητες αλλαγές, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα μας ξαναφέρει στην σημερινή κατάσταση σε μερικά χρόνια. Και γι`αυτό όσο και κρίσιμη και εάν είναι η επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση με τις απρόβλεπτες συνέπειες της η ουσιώδης πρόκληση παραμένει.

Εκτός αν μια άλλη προσπάθεια, πολύ ποιο δύσκολή αναπτυχθεί παράλληλα, Μια κινητοποίηση και ανάμιξη των πολιτών στον δημόσιο βίο για αλλαγές από κάτω προς τα πάνω. Μια κίνηση μακριά από μεγαλόστομες εξαγγελίες και κρατικούς σχεδιασμούς. Προσπάθεια από το κάθε άτομο χωρίς εξαιρέσεις αλλά κυρίως αυτών που αισθάνονται νέοι, να συνεισφέρει το μικρό του πετραδάκι στην ανοικοδόμηση της πατρίδας μας. Και αυτό χωρίς καμία κρατική παρέμβαση υπό οιανδήποτε μορφή μια και η προσπάθεια θα αφορά αποκλειστικά στον έλεγχο των κρατικών υπηρεσιών για την επίτευξη των συμφωνημένων στόχων. Και οπωσδήποτε πλήρως αποκεκομμένη από κόμματα και συνδικάτα. Προσπάθεια υπεράνθρωπη για τον πολίτη που παλεύει κάθε μέρα για τα προς το ζην πλέον, αλλά εφαρμόσιμη για τον κάθε ένα γιατί βρίσκεται μέσα στις δυνατότητες του αν περιορίσει λίγο τον χρόνο που περνάει στην πολυθρόνα του μπροστά το καταραμένο κονσερβοκούτι. Προσπάθεια να μετάσχει στα κοινά.

Ας κάνουμε τα πράγματα ποιο καθαρά, με μερικά απλά παραδείγματα μόνον, που θα δείξουν ότι ο κάθε ένας μπορεί να βρει εύκολα τον δικό του χώρο να δραστηριοποιηθεί.

Στο δήμο του καθενός οι δραστηριότητες δεν είναι θεωρητικές αλλά πραγματικές. Υπάρχουν υπηρεσίες που μαζεύουν τα σκουπίδια, που φροντίζουν τους άστεγους, που συντηρούν τους δρόμους και άλλες. Υπάρχει και η εφορία που αναφέρεται στο υπουργείο της, υπάρχει και η αστυνομική διεύθυνση. Όλες αυτές οι υπηρεσίες είναι μπροστά του, έχουν σχέδια επιχειρήσεων και κανόνες λειτουργίας. Και είναι οι κρατικές μονάδες που ο ίδιος ο πολίτης  βλέπει να λειτουργούν και όχι οι μεγαλόστομες διακηρύξεις. Μπορεί να αναγνωρίσει τα πρόσωπα, έχει γνώμη για την αποτελεσματικότητα τους.  Μπορεί να ελέγξει και να απαιτήσει εφαρμογή των συμφωνηθέντων κανόνων. Αλλά και στα ανώτερα επίπεδα οι υπηρεσίες είναι συγκεκριμένες και απαραίτητος έλεγχος μπορεί να εστιαστεί επάνω τους στις βάσεις των στοιχείων της πραγματικής αποτελεσματικότητας τους. Ευτυχώς σε μια τέτοια πραγματικότητα ο πολίτης έχει σαν σύμμαχο τα σύγχρονα μέσα επικοινωνιών για να ανακοινώνει τι συμβαίνει και να απαιτήσει αποτελέσματα.

Δεδομένης της καταρράκωσης του πολιτικού κατεστημένου που θα έπρεπε να ασκεί τον έλεγχο το ζητούμενο επομένως είναι πως ο πολίτης θα τον αναλάβει με τρόπο αποτελεσματικό. Και εδώ η συνεισφορά των ολίγων πραγματικά πατριωτών του πνευματικού κόσμου για καθοδήγηση και ενθάρρυνση θα αποδεχτεί κρίσιμη. Η πείρα από άλλες χώρες είναι ότι τον ρόλο αυτό για έλεγχο τον αναλαμβάνουν ομάδες πολιτών, οι ονομαζόμενες στα Αγγλικά Non-Governmental Organizations (NGOs) που μεταφράζονται σαν ΜΚΥΟ ενώ η γλώσσα μας έχει πολύ καλύτερο όρο για τέτοιες ομάδες πολιτών, Εκκλησίες. Βασική προϋπόθεση για τέτοιες ομάδες είναι η μη εξάρτηση τους από τον κρατικό και τους κομματικούς μηχανισμούς. Η ύπαρξή τους στηρίζεται στην απόφαση των απλών πολιτών να συμμετάσχουν στην λειτουργία τους. Η αποτελεσματικότητα τους είναι από τους βασικούς δείκτες ανάπτυξης των προηγμένων κοινωνιών.

Η λειτουργία ενός τέτοιου δικτύου Εκκλησιών, ξεκινώντας από την βάση της κοινωνίας έχει αποφασιστικές εξελικτικές πολιτικές συνέπειες καθώς η επικοινωνία μεταξύ τους ομαδοποιεί βαθμιαία περαιτέρω αυτές τις ομάδες σε μεγαλύτερους σχηματισμούς οι όποιοι εντείνουν την πολιτική τους χρεία και τελικώς δημιουργούν ένα καινούργιο πολίτικο σύστημα στο όποιο οι αναφερθέντες ποιο πάνω πετυχημένες ομάδες εθνικής πολίτικης θα συμμετάσχουν και οι μελλοντικές πολιτικές ηγεσίες θα αναδυθούν. Δίνει ακόμη την ευκαιρία στους λίγους πολιτικούς που διατηρούν ηθικό και εθνικό υπόβαθρο χωρίς να είναι βυθισμένοι στον βούρκο της διαφθοράς να κάνουν ένα δημόσιο mea culpa για την στάση ανοχής που επέδειξαν  και έτσι να κριθεί από την κοινωνία εάν έχουν ακόμη πολιτικό μέλλον. Και είναι ο μόνος τρόπος για την κοινωνία μας να απαλλαγεί από τις Οθωμανικές δομές της.

Μια τέτοια προσέγγιση στο πρόβλημα της χώρας, ανεξάρτητα από την έκβαση των εξελίξεων στο χρηματοοικονομικού τομέα, έχει τις εξής δομικές συνέπειες.

Δημιουργεί το αποτελεσματικό αντίπαλο δέος που θέτει το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο με τα πλοκάμια του έξω από την κρατική διαχείριση καταδικάζοντας τις πολιτικές του

Ζητά ευθύνες από τα συγκεκριμένα πρόσωπα που βάσει αποδείξεων έχουν καθοιονδήποτε καταχραστεί εθνικούς πόρους και επιβάλλει βαρύτατες ποινές.

Δημιουργεί τις συνθήκες, οριακά εντός συνταγματικού πλαισίου, για μια μεταβατική περίοδο εθνικής διακυβέρνησης προκειμένου να αναθεωρηθεί ο Συνταγματικός Χάρτης της χώρας.

Στέλνει ισχυρό μήνυμα στους λαούς της υπόλοιπης Ευρώπης ότι η κοινωνία μας επί τέλους κινητοποιείται έστω και στο παρά πέντε και ότι οι προσπάθειες τους να βοηθήσουν δεν θα περάσουν από το υπάρχον αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα.

Εν κατακλείδι, η πρόκληση αφορά τον απελπισμένο πολίτη να προβεί σε απλές αλλά εξόχως δύσκολες κινήσεις συμμετοχής στα κοινά βοηθώντας να δημιουργηθούν και να ευδοκιμήσουν εκκλησίες έλεγχου των υπηρεσιών για τις οποίες πληρώνει και παίρνει τόσα λίγα και που έφεραν την καταστροφή.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 19:39

ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Διπλωματικό Περισκόπιο